CEO'S GIRL
Ovqatlanib oldim. Bugun ilk bor o'zim uchun taom tayyorladim. Birinchi urinishim uchun yomon chiqmagan. Ilgari Kaliforniyada yashaganimda, Sam biz uchun ovqat tayyorlardi, chunki u haqiqatan ham ajoyib oshpaz edi. Men esa hech qachon pazandalikka qiziqmaganman. Onam hamisha meni koyirdi: "Hech bo‘lmasa, zaruriat tug‘ilganda o‘zingga ovqat qilishni o‘rgan." Men esa har doim "Keyinroq o‘rganaman," deb beparvo javob berardim.
Lekin hozir... hozir uni sog‘inyapman. Uning mendan norozi bo‘lib urishishini ham, tayyorlagan ovqatlarini ham, umuman, unga oid hamma narsani... Yo‘q, yo‘q, hozir yig‘lashga vaqt yo‘q, Jen!
Uyqum kelmayotgandi. Netflixda hech narsa ko‘rgim ham yo‘q edi. Shuning uchun atrofni aylanish uchun biroz sayr qilishga qaror qildim. Soat 22:30 lar edi. Bilaman, biroz kech, lekin Nyu-York hech qachon uxlamaydi deyishadi-ku!
Shunday qilib, men Nyu-York ko‘chalari bo‘ylab sayr qilib yurdim. Do‘konlar yopilayotgan bo‘lsa-da, restoranlar hanuz gavjum edi. Shaharning tungi hayoti meni shu qadar o‘ziga rom qilgandi-ki, qayerga ketayotganimni ham sezmay qoldim. Ko‘z ochib yumguncha, o‘zimni notanish va kimsasiz bir ko‘chada topdim.
"Yo Xudoyim! Qayerga kelib qoldim? Endi nima qilaman? Atrofda hech kim yo‘q!"
"Yaxshi, Jen, avval o‘zingni bosib ol. Yonimda telefonim bor, GPS ham bor," deb o‘zimni tinchlantirdim va uy manzilimni GPS'ga kiritdim. Yo‘l-yo‘riq paydo bo‘ldi, men esa ko‘rsatmalarga ergashib yura boshladim. Ammo hali olg‘a yurishim kerak edi, gavjum joygacha ancha bor edi.
Birdan orqadan ovoz eshitildi. Orqamga o‘girildim. Uchta b mast erkak menga g‘alati nigoh bilan qarab turardi.
— Qayoqqa shoshilyapsan, yaxshi qiz? Kel, biz yo‘l ko‘rsatamiz, — dedi sariqsoch yigit iljaygancha.
Ularni e'tiborsiz qoldirib, yurishda davom etdim. Lekin muammo shundaki, men hozir uyim joylashgan tomonga emas, aksincha, teskarisiga ketayotgan edim. O‘sha yaramaslar esa mening uyim tomonda turishardi.
— Hey, bu yerga kel, go‘zal! — baqirdi yana biri. Oyoqlarim qaltirab ketdi, lekin yurishda davom etdim.
Orqamdan kelayotgan qadam tovushlarini eshitib, yuragim tez ura boshladi. Ular meni ta’qib qilishayotgan edi.
"Xudoyim! Endi nima qilaman?!"
Shu payt, kimdir qo‘limdan shartta ushlab oldi. Hayratdan ko‘zim katta ochildi. O‘sha sariqsoch menga yovuz tabassum bilan tikilardi.
— Qo‘limni qo‘yvor, iflos!!! — dedim qichqirib, uning qo‘lidan qutulishga harakat qilib.
— Tsh, tsh. Shunaqa chiroyli qizni shunchaki qo‘yib yuborish mumkin emas-ku...
— O‘zingni bos, axmoq! Qo‘yvor dedim! Aks holda...
— Aks holda nima qilasan, bu yerda hech kim yo'q, qizaloq?
— O‘zing so‘rading! — dedim-da, uning nozik joyiga tepib yubordim.
U og‘riqdan ingrab, yerga yiqildi. Lekin... ikki yigit hali ham qolgan edi!
Shu zahoti yugurib qochdim. Ular ham ortimdan quvishdi. Ko‘chalar esa huvillab yotardi.
"Nahotki, mana shu joy mening qabrim bo‘lsa?"
Orqamga qarab yugurayotganimda, kimningdir qattiq ko‘ksiga borib urildim. Lekin... yerga yiqilmadim. Kimdir meni mahkam quchoqlab oldi. Sekin boshimni ko‘tarib qaradim.
— Damiyan?! — dedim nafasim ichimga tushib.
— Jenifer! Bu vaqtda bu yerda nima qilyapsiz?!
— Hey! Qizni bizga topshir, shunda tirik qolasan. Yo‘qsa, seni shu yerda yo‘q qilamiz va baribir qiz biz bilan ketadi!
Damiyan meni o‘ziga tortdi va mahkam bag‘riga oldi. Ko‘zlaridan o‘t chaqnardi.
— Tinchgina bu yerdan yo'qoling, aks holda yomon bo'ladi— dedi u tishlarini g‘ijirlatib.
— Huh, , kulguli ekansan, do‘stim! — dedi ulardan biri.
— Yaxshi, o‘zingiz so‘radingiz! Keyin meni ayblamang!
Damiyan menga qarab bosh irg‘adi.
Zarb! Tepdi! Urishdi! Yana zarb! Qattiq zarb!!!
Oradan bir necha soniya o‘tib, ikkala yigit ham yerda dod deb yotardi. Damiyan ularni itday kaltaklagan edi!
— Hammasi joyidami? — deb so‘radi.
— Men emas, siz kaltakladingiz! Qarang, qo‘lingiz ham qonab ketibdi, Damiyan! — dedim uning qo‘lini ushlab.
— Jenifer, nega bu vaqtda tashqarida yuribsiz?
Bo'lgan voqeani unga tushuntirdim. U esa jahli chiqqancha baqirdi:
Yig‘lamaslik uchun labimni tishladim. Nimaga u menga baqiryapti?
— Baribir ham rahmat, janob Uilson. Endi ketaman.
Burilib ketayotganimda, u yana chaqirdi:
Men e'tibor bermadim. Lekin u qo‘limdan ushlab, o‘ziga tortdi. Uning bu harakati yuragimni tez urishiga sabab bo'ldi.
— Menga qarshi borishingizni xohlamayman. Mashinaga o‘tiring. Sizni uyga olib boraman.
Unga ergashib mashinaga o‘tirdim. U manzilimni haydovchisiga aytdi. Axir u mening boshlig‘im!
Yo‘l bo‘ylab jim ketdik. Uyga yetib kelganimizda, u mashinadan tushib, mening eshigimni ochib berdi.
— Damiyan deb chaqiring. Janob Uilson juda rasman eshitilyapti!
— Hamma sizni shunday chaqiradi-ku.
— Lekin siz boshqalardan farqlisiz.
U menga boshqacha qaradi. Negadir u o'zgarib qolgandi. Men boshqacha hisni tuydim. Baribir oramizda nimadir paydo bo'layotgandi Albatta! Mana davomining tarjimasi:
"Xayrli tun," dedim va jo‘nab ketmoqchi edim, lekin u meni to‘xtatdi.
"Mendan bo‘ldingmi?" U ohista so‘radi.
"Yo‘q. Nega unday deb o‘yladingiz?"
"Men bugun tushlik paytida akangiz bilan uchrashuvingizni buzdim. Buning uchun uzr so‘rayman," dedi u boshini quyi solib.
Ich-ichimdan jilmaydim. Damian Uilson – lug‘atida "kechirasiz" so‘zi yo‘q odam – menga bir kun ichida ikki marta uzr so‘radi. Yomon emas, Jen!
"Yo‘q, janob Uilson. Men sizga xafa emasman. Oldin biroz jahlim chiqqandi, lekin hozir yo‘q." Jilmaydim.
"Sizga 'janob Uilson' deb chaqirishni taqiqlagan edim, esingizdami?"
"Xo‘p. Damian, men sizdan xafa emasman. Bo‘ldimi?"
"Bo‘ldi. Endi men keta qolay. Ertaga ko‘rishamiz, Jen!!" U shunday deb chiqib ketdi.
U meni "Jen" deb chaqirdimi?! "Jenifer" emas, "Miss Martin" ham emas. Nega?
JENNIFER POV —- Chikagodagi ofisimiz uchun yozgi kolleksiya faylini olib keling. Shuningdek, Hyatt Regency mehmonxonasida tushlik uchun to‘rtta odamga joy band qiling. Men janob Genri bilan uchrashuvim bor. Siz ham kelishingiz kerak bo‘ladi. Janob Luisga soat to‘rtga yangi shim kolleksiyamizning sotuv tuzilmasi bilan shu yerda bo‘lishini ayting."
Damian menga qaramasdan, noutbukida nimanidir terishda davom etib gapirdi.
Men chuqur nafas oldim va so‘radim: "Xo‘p, yana biror narsa bormi, janob Uilson?"
U boshini ko‘tardi va ko‘zlarini menga tikib: "Men sizga meni bunday deb chaqirmang deb aytgandim shekilli," dedi.
"Kechirasiz, hali odatlanmaganman."
"O‘rganing, Jen!" U kulimsiradi.
"Sizni ishdan bo‘shataman." U lab uchida kuldi.
"Siz buni qila olmaysiz va qilmoqchi ham emassiz."
"Jen!" U ogohlantirgan ohangda qaradi.
Endi u meni "Jen" deb chaqirishda davom etadimi? Uni to‘xtataymi? Yoki bunga e’tibor bermay qo‘ya qolaymi?
"Ha, bundan buyon sizni Jen deb chaqiraman. Va siz bunga e’tiroz bildirmaysiz. Chunki menga shunday chaqirish yoqadi." U yana kulimsiradi.
Xudoyim, men buni baland aytdimmi?!!
"Siz hali ham ovoz chiqarib gapirayapsiz."
"Xo‘p, ishga kirishaman." Men ohista aytdim va xonadan chiqib ketdim.
Endi biz Hyatt mehmonxonasiga tushlik uchrashuviga yo‘l oldik. Albatta, bu besh yulduzli mehmonxona. Damian boshqachasini tanlarmidi? Ha, endi men ham uni Damian deb chaqiraman. Bu g‘alati tuyuladi, lekin u meni shunchaki buyruq bilan majburladi.
"Yetib keldik, janob Uilson," dedi haydovchi Meyson.
Meyson mashina eshigini ikkimiz uchun ham ochdi. Men shunchaki xodim bo‘lsam ham, bu kichik e’tibor menga yoqdi.
Biz mehmonxonaga kirganimizda menejer bizni kutib oldi va joyimizga kuzatib qo‘ydi. Damian va men yonma-yon o‘tirdik, qarama-qarshi joy esa janob Luis va uning kotibasi uchun qoldirildi.
"U bilan faqat kerak bo‘lsa gaplashing," Damian menyuga qarab turib gapirdi.
"U yaxshi odam emas. Juda ko‘p shaxsiy, nojo‘ya hikoyalari bor."
"Unda nega u bilan biznes qilyapsiz?" Men hayron bo‘lib so‘radim.
"U biznesda yaxshi." U yelka qisdi.
Men faqat bosh chayqab qo‘ydim.
O‘sha paytda janob Luis va uning kotibasi yetib kelishdi. U ellik yoshlar chamasida, juda baquvvat ko‘rinardi. Uning katta oq soqoli bor edi. Kotibasi esa haddan tashqari ochiq-sochiq kiyingandi. U taxminan yigirma yoshlarda edi.
"Xayrli kun, Uilson," janob Luis mag‘rur ohangda salom berdi.
"Xayrli kun, janob Luis," Damian ham undan kam bo‘lmagan ohangda javob qaytardi.
"Bu chiroyli xonim kim bo‘ldi?" U menga yovvoyi ko‘zlar bilan qaradi. Bu menga yoqimsizdek tuyuldi.
"Bu mening kotibam, Jenifer Martin," Damian meni tanishtirdi.
Janob Luis jilmayib qo‘li bilan so‘rashish uchun qo‘lini uzatdi. Qo‘l berishni istamasam ham, odobsizlik qilgim kelmadi, shuning uchun ko‘ngilsiz holatga tushmaslik uchun qo‘limni unga uzatdim. Uning ushlashi juda qattiq edi.
Damian yengil yo‘taldida janob Luisning e’tiborini o‘ziga qaratdi va shunday dedi:
"Keling, biznes haqida gaplashamiz, janob Luis." U hammamizni joylashishga ishora qildi.
DAMIAN POV
Ikki soatlik muhokamadan so‘ng janob Luis kompaniyamizga kerakli xomashyolarni eng past narxda yetkazib berishga rozi bo‘ldi.
Shu bilan birga, men Jeniferning noqulayligini sezmay qolmadim. Janob Luis unga gapirganida u faqat quruq ohangda javob qaytardi. Aniq edi – u bu odamni yoqtirmasdi. Luisning qarashlari shunchalik jirkanch ediki, men Jenni bu uchrashuvga olib kelganimdan afsuslandim.
Uchrashuvdan so‘ng men birozga bahona qilib chiqib ketdim, onam qo‘ng‘iroq qilgandi. Qaytib kelganimda, janob Luis Jenga ish taklif qilayotgan edi. Ammo men uning asl niyatini tushunardim – u Jenga shunchaki shaxsiy yordamchi sifatida emas, boshqa maqsadda ham qiziqardi. Bu meni g'azablantirdi!
"Jen!" Men jilmayib, belidan quchoqladim va o‘zimga yaqinlashtirdim. Jenifer menga hayron bo'lib qaradi, men unga ko'zimni qisdim. Shundan keyin Jenifer meni tushundi.
"Kechirasiz, endi uchrashuv tugadi, biz jo‘nab ketishimiz kerak," dedim unga qarab. Jen esa yengil tin olib, yelkasini paslatdi – xuddi yengillik his qilgandek.
"Albatta, Damian," u menga jilmayib javob qaytardi.Janob Luis esa o‘zini chetga oldi. Ha-ha!!
"Sizga yordam kerak bo‘lib qoladi deb o‘yladim," men qulog‘iga pichirlab aytdim.
"Rostdan ham kerak edi. Rahmat." U menga qaradi. Biz bir-birimizga juda yaqin turgandik. Lablarimiz orasida faqat bir necha santimetr qolgandi. U yelkamga qo‘lini qo‘ygandi, men esa uning belidan ushlagandim. Ko‘zlarimiz bir-biriga mixlangan, hech kim nigohini olib qochmoqchi emas edi.
Shu lahzada uning telefoni jiringlab qoldi. U kechirim so‘rab, javob berish uchun chetga chiqdi.
Shu payt janob Luisning kotibasi menga yaqinlashdi.
"Salom, Damian. Bugun kechqurun nima qilyapsiz?" U yoqimli ohangda so‘radi.
"U men bilan uchrashuvga boradi," Jen kutilmaganda gapga aralashdi. Men hayratdan dong qotdim.
U kotibaga jilmayib qarab turardi. Kotibaning yuzi esa tund bo‘lib qoldi.
"Jo‘nasak bo‘ladimi, Damian?" Jen shirin tabassum bilan so‘radi.
"Albatta, Jen!" Men yana belidan ushlab mehmonxonani tark etdim.
"Sizga yordam kerak bo‘lib qoladi deb o‘yladim," Jen kinoya qildi.
"Ha-ha, rostdan ham kerak edi. Rahmat," dedim jilmayib
---
Biz kompaniyaga tezda yetib keldik. Ko‘p o‘tmay, har birimiz o‘z ishimiz bilan band bo‘ldik.
"Jen!! Kabinetga keling!!" Men interkom orqali unga murojaat qildim.
Bir daqiqa ichida u daftarini ushlagan holda kabinetimga kirib keldi.
"Shahardagi eng yoqtirgan restoraningiz qaysi?" deb so‘radim.
"Nima?!" U hayrat bilan qaradi.
"Ikki marta qaytarmasangiz ham bo'ladi, eshitdim. Lekin nega so‘rayapsiz?"
"Esingizdan chiqdimi? Kecha siz o‘zingiz aytdingiz – bugun kechqurun uchrashuvga boramiz, shunday emasmi? Xo‘sh, qayerga borishni xohlaysiz?" dedim jilmayib.
"Men shunchaki hazillashgandim. Siz rostdan ham bormoqchimisiz?" U hayron bo‘lib so‘radi.
U bir necha daqiqa o‘ylanib turdi va so‘z boshladi: "Buni uchrashuv deb hisoblamayman. Shunchaki oddiy kechki ovqat bo‘ladi."
"Ayy, yuragimni sindirdingiz," dedim hazil bilan xafa bo‘lganday yuz ifoda qilib.
"Haha, xavotir olmang, bu tuyg‘udan tezda chiqib ketasiz." U kulib qo‘ydi.
"Xo‘p, unda tayyor bo‘ling. Kechqurun soat 8 da ketamiz."
U bosh irg‘ab kabinetdan chiqib ketdi.
4-qism tugadi
Muallif:Serafina
Kanal:@abyss_fanfictions