Менинг Асенам
Умар шафқациз қотилга айланиб улгурганди. У энди на муҳаббат, на раҳм-шафқатни танирди. Асенанинг ўлими уни тубсиз зулматга тортиб кетганди. Энди унинг ягона мақсади қасос олиш эди.
Асена ва туғилмаган фарзандининг ўлими билан боғлиқ изларни қидириб, у мафия оламининг энг ёвуз қатлами билан ҳамкорлик қила бошлади. Ниҳоят, узоқ йиллик изланишлар уни ҳақиқатга олиб келди Асенанинг ўлими тасодиф эмас, бу қасд эди. Ва қотил – Зуля исмли ёш аёл эди.
*
Умарнинг одамларидан бири Бек, унга янги маълумот билан келди.
— Зуля Кореянинг Сеул шаҳрида яшириниб юрибди. У сенинг ўлдирган одамингнинг қизи, Умар. У Асена орқали сенга қасд олган!
Бу сўзлар Умарнинг ичидаги ёввойи ғазабни уйғотди. Йиллар давомида у ўз севгисини йўқотганига, фарзандидан айрилганига кўниколмаган эди. Аммо энди, олдида ҳақиқий қотил бор эди.
— Менга у қизни олиб келинглар! — Умарнинг овози чақмоқдек совуқ жаранглади.
Зуля кўп йиллардан бери қочиб юрарди. У Умарнинг қандай йиртқичга айланганини биларди, аммо қўрқув унинг қасос истагини сўндира олмасди.
Лекин бир кун келиб, у Умар олдида тиз чўкди. Елкалари боғланган, юзлари кўкариб кетган эди. Унинг қўрқинчли кўзлари қаттиқ, аммо сўниб борарди.
— Бу ҳаммаси сен учун эди! Сен отамни, оиламни ўлдирдинг! Мен эса энг азиз инсонингни тортиб олдим!
Умар унга совуқ нигоҳ ташлади.
— Сен Асена эмас эдинг. Сен менинг севгилим эмас эдинг, Зуля. Сени ўлдириш бу адолат.
У Зулияни ўлдиришни қониқарли туюлиши учун узоқ қийноққа солди. Йиллар давомида тўпланган ғазаб ва нафрат унинг қўлларида кучга айланди. Қиз эса тинмай қичқирарди, аммо бу қичқириқлар Умарнинг вужудига татимади. Унинг кўнглида аллақачон ҳеч қандай туйғу қолмаганди.
*
Зуля энди йўқ эди. Аммо Умар учун бу етарли эмасди. У йиллар давомида ёмонлик ва қасос ичида яшади. У ортга қайтолмасди. Асена йўқ. Унинг фарзанди йўқ. Ўша ғам-андуҳнинг боши йўқ ва охири йўқ.
Энди Умар учун ҳаётда биргина мақсад бор эди энг қудратли ва шафқациз мафия бошлиғига айланиш. У энди на одам, на йиртқич эди. У энди қотил эди ва дунё унга қарши бўлишини билар эди.
*
Умар энди бутунлай зулматни танлаганди. У Асенани ва туғилмаган фарзандини йўқотиб, яна севиш ёки орзу қилиш қобилиятидан маҳрум бўлганди. Йиллар давомида тўпланган дард ва ғазаб унга янги йўл кўрсатди – бу дунёда севги йўқ, фақат куч бор! Энди у энг шафқациз, энг ёвуз мафия бошлиғига айланиш йўлида эди.
Унинг атрофига жамланган одамлар ҳам буни яхши билишарди. Умарнинг буйруқлари энди шафқацизликдан иборат эди. Ким унга қарши чиқса, йўқ қилинарди. Зуля унга қасд олишни хоҳлаган бўлса-да, бу фақат Умарнинг юрагини янада совуқлаштирди, ичидаги ёвузликни кучайтирди.
Энди у ҳар қандай душманни йўқ қилишга, ҳатто ўз йўлида турган одамларни ҳам аямай, ваҳшийлик билан йўқ қилишга тайёр эди.
Умарнинг қудрати ортиб борар, аммо ички изтироби тинмас эди. Ҳар кеча бир хил тушни кўрарди Асена унга қараб турарди, кўзларида нафрат, вужуди эса қон ичида эди.
— Сен мени йўқ қилдинг, Умар… Сен мени ўлдирдинг!
У бақириб уйғонарди, аммо ҳеч кимга ҳеч нарса демасди. Гарчи дунё уни қўрқинчли шахс сифатида билса-да, юрагининг тубида Асена бор эди. Аммо бу юрак энди тошга айланганди.
Бир куни кечаси, Умар балконда турганида Бек унга янги маълумот олиб келди.
— Умар ака, яна бир нарса бор… Асенанинг жасади топилмаган. Самолёт қулаган, лекин унинг ўлиги йўқ.
Умар бир зум қотиб қолди. Йиллар давомида кўнглига сиғдирган ғам, қасос ва нафрат бир лаҳзада сўниб кетгандай бўлди. У хотиралар ичига тушиб кетди. Асенанинг овози, унинг қўрқинчдан титраётган қўллари, йиғлаган кўзлари – буларнинг бари қайта жонланди.
— Аниқ билмаймиз. Аммо бир нарса бор… Агар у тирик бўлса, уни топиш мумкин.
Умарнинг юраги қаттиқ ура бошлади. У йиллар давомида фақат қасос ҳақида ўйлаган эди. Лекин Асена ҳақиқатан ҳам тирик бўлса-чи?
#Asena
Ўлишим керак бўлган вақт мен бир бор адашиб кареяга учган самалётга улгимадим. Самалёт етиб боргунимга қадар учиб кетганди бунга илк бор аерапортга борганим сабаб бўлган бўлса керак. Мен қочиб кетолмадим аммо уйга ҳам кетолмасдим аерапортга қайтиб кирганимда форма куйган бир эркак мени қўлимдан судраб кети. ..
Шунда тушундимки Ўзбекистонда яширингани бувам менга ёрдам беролишини муҳими Умар мени кареядан қидирарди Ўзбекистондан эмас.
Ҳозирги вақт
Асена қўрқув ичида аеропорт ичида югурарди. Юраги гупилларди, оёқлари титрарди, аммо у ортига қарамасди. Ортидан қувиб келаётган одамлардан қочиб, иложи борича тез ҳаракат қилишга интилди.
"Фақат кетишим керак… У мени яна топишидан олдин!"
У қайси самолёт эканига эътибор ҳам бермай, бирига шошилиб чиқди. Хавфсизлик текширувчилари бир неча сония унга қараб туришди, лекин самолёт шахсий бўлгани учун ортиқча сўроқ қилишмади. Асена ичкарига кириб, нафасини ростлашга ҳаракат қилди.
У энди тинчланаман деб ўйлади. Лекин… бу самолёт қаерга кетаётганини ҳам билмасди.
Самолётнинг ички қисми дабдабали эди. Бу оддий рейс эмаслиги аниқ эди. Асена бир зум атрофга қаради. Кўркам кийинган эркаклар, ҳимоячилар ва сирли одамлар… Ким экан булар?
— Ким бу? — кутилмаганда орқадан қўпол овоз эшитилди.
Асена юраги орқага тортилгандай бўлди. Секин орқасига ўгирилди. Унинг олдида қора костюмда, совуқ нигоҳ билан тикилиб турган баланд бўйли эркак турарди.
— Сиз кимсиз? — деди эркак яна, шубҳа билан.
Асена бир неча сония ичида нималар бўлаётганини англашга ҳаракат қилди. Бу оддий бизнес самолёти эмас эди. Бу… мафия самолёти эди.
Орадан бир неча соат ўтгач, самолёт қўнди. Асенани зўрлик билан олиб тушишди. У энди қочиб қутула олмаслигини тушунди.
Асенани кимдир олдига олиб боришди. Ичкарида стулда ўтирган, қора кўзойнак таққан эркак унга эътибор бермай, тамаки тутатиб ўтирарди.
Лекин у бошини кўтарганида… Асена музлаб қолди.
Икки йил ўтиб, у энди ундан ҳам қўрқинчли, ундан ҳам совуқ кўринарди. Кўзлари ғазаб билан ёнарди, аммо ички бир шубҳа ҳам сезиларди.
— Демак, сен тирик экансан, — унинг овози қуюқ ғазаб билан чиқди. — Мени алдадинг, Асена. Мени йиллар давомида алдаган экансан!
Асена юраги ёрилиб кетгандай титради. Унинг олдида энди шунчаки ёвуз Умар эмас эди. Энди у бутунлай зулматга ботган шайтон эди…
*
Хонага сукунат чўкди. Асена титраб, кўзларини Умардан олиб қочди. Унинг қаршисида турган бу шахс ўша Умар эмас эди. Бу одамнинг юраги тошга айланган, ҳис-туйғулари йўқолган эди.
Умар унга совуқ нигоҳ ташлаб, секин ўрнидан турди.
— Икки йил… — у шивирлади, лекин бу шивир ички ғазабни яшира олмасди. — Икки йил давомида мен сени ўлик деб ўйладим. Сени деб қон тўкдим, Асена. Сени деб дунё менга душман бўлди.
Асена қўлларини қалтираб олдинга узатди.
— Умар, мен… мен бундай бўлишини истамаган эдим…
Умар кулиб юборди. Совуқ, нафрат билан тўла кулги.
— Сен хиёнат қилдинг, Асена. Мендан қочдинг. Менинг энг заиф жойимни нишонга олдинг…
У бирдан қўлини кўтарди ва эшик томонга ишора қилди.
Асена хонага иккита одам кирганини кўриб, юраги тўхтаб қолай деди. Улар орасида кичкина бола бор эди бир ярим ёшлардаги, жингалак сочли, қўрқинчдан қалтираётган болакай.
У болага қараб югурмоқчи бўлди, лекин Умар унинг олдига тўғаноқ бўлиб туриб олди. Унинг нигоҳи совуқ эди.
Асена нафас ололмай қолди. Кўзларидан ёш оқиб кетди.
— Ҳа, сенинг ўғлинг. Лекин биласанми, у менинг ҳам фарзандим. Сен қочганингда, сен ўзингни ўлик қилганингда, сен мени қасос йўлига ташлаб кетганингда, мен буни билмаган эдим.
Умар секин олдинга бир қадам ташлади.
— Нега? Сен мендан қочганингда уни ўйлаганмидинг? Сен ўзингни йўқ қилганингда уни
ким ҳимоя қилади деб ўйлаганмидинг?
У шунчалик совуқ гапирардики, Асена юраги эзилиб бораётганини ҳис қилди.
— Мен ҳеч қачон кечирмайман, Асена.
У шундай деб эшикка ишора қилди. Юнусни олиб чиқишди. Бола кетаётганида ортига қаради.
Асена додлаб, унинг ортидан чопмоқчи бўлди.
Лекин Умар унинг йўлини тўсди. Унинг кўзлари аллақачон бошқача эди.
— Энди сен мендан ҳеч қаерга қочмайсан, Асена. Энди сен мен билан қоласан.
Асена ич-ичидан сезди – бу Умар аввалгидек эмас. У фақат ғазаб билан яшаётган йиртқичга айланганди.
*
Кунлар ўтарди. Асена қамоқдагидай яшарди. Хона ҳашаматли эди, лекин деразалар қалин панжаралар билан ўралган, эшиклар қулфланган эди.
Ҳар куни Юнусни кўришига рухсат беришарди, лекин фақат қисқа вақтга. Ҳар сафар бола кетаётганда, Асена йиғлаб қоларди.
Умар эса доимо кузатарди. Ҳар доим совуқ, ҳиссиз қарашлари билан. Унинг сўзлари кескин, юраги эса муздай эди.
— Сенга яшаш учун ҳамма нарсани бердим, Асена. Лекин сен мени йўқ қилдинг.
— Йўқ, сен мендан нафратланардинг, — деди у қўлларини ёнига ташлаб. — Энди эса мен сенга худди сен менга қилганингдек муносабатда бўламан.
Асена юраги увушиб, унга тикилди.
Умар бир лаҳзага жим қолди. Кейин эса юзига совуқ табассум югурди.
— Йўқ, Асена. Мен сени ҳозир ҳам севаман. Лекин бу муҳаббат сени йўқ қиладиган муҳаббат.
Асена титраб кетди. Унинг олдида аввалгидек эҳтиросли ва қаттиққўл Умар эмас эди. Бу ёвуз, севгисиз ва ҳатто умидсиз инсон эди.
Энди у шундай яшайди. Умар севади… лекин бу муҳаббат ўтмишда ёнган олов эмасди. Бу шафқациз эҳтирос эди.
*
Умар кечаси Асенанинг хонасига кирди. Жим эди, бироқ унинг нигоҳи нимадир истаётган йиртқичнинг қарашларидан фарқ қилмасди.
Асена уни сезди. Юраги тез ура бошлади. Бу икки йил ичида Умарнинг севгисидан шубҳаланган эди, лекин бугун… унинг кўзларида яна ўша оловни кўрди.
Умар унинг ёнига келди. Бир зум сукут сақлади. Кейин, қўлини унинг юзига оҳиста тегизди.
— Мен сени унутолмадим, Асена…
Асена кўзларини юмди. Бу сўзларни эшитиш унинг учун йиллар давомида орзу бўлиб қолган эди. У энди ҳеч нарса ўйламасди.
Умар унга яқинлашди. Нафаси иссиқ, овози паст эди.
Асена нигоҳини унга қадади. Унинг юраги бошқа нарса истарди. Унинг қалби аллақачон таслим бўлганди.
Бу сўзлар Умарни тўхтатди. У Асенага тикилди. Юраги яна ўша эски оғриқ билан урарди.
Асена унинг елкасига қўл қўйди ва оҳиста шивирлади.
Умарнинг кўзларида ғазаб йўқ эди. Энди бу фақат муҳаббат эди. Севгисиз ўтган йиллар, изтироб ва қайғу… энди бу тунда уларнинг ҳеч бирига жой қолмади.
*
Умар биринчи бор ўзини бутунлай бахтли ҳис қилаётганди. Унинг бағрида Асена ётарди, кўзлари юмилган, лабларида енгил табассум бор эди. Йиллар давомида азоб билан ўтган тунларнинг ўрнига бу тун… сокинлик олиб келганди.
Умар Асенанинг юзига қаради. Унинг ҳар бир нафас олиши юрагини тинчлантирарди. Қўлларини сочлари орасига юбориб, уни меҳр билан силади.
Асена секин кўзларини очди. Нигоҳи юмшоқ ва илиқ эди.
Умар ҳеч нарса демади, шунчаки уни қучоқлади. Унинг юраги шундай сокин ураётганидан ҳайрон эди. Йиллар давомида қўрқув, ғазаб ва изтироб ичида яшади. Ҳар тун нотинч тушлар кўриб, уйқусиз тунларни кечирди. Лекин бугун… бугун ҳаммаси бошқача эди.
— Мен сени асрайман, Асена, — Умар пичирлади.
Асена унинг қўлларини ушлаб, оҳиста жилмайди.
Умар ўша заҳоти тушунмади. Асена нега бу қадар осуда эди? Нега бугун унга таслим бўлди?
Лекин бу саволлар уни қийнамади. Бугун ўтмиш ҳақида эмас, ҳозирги дам ҳақида ўйлашни истарди.
У Асенани бағрига тортди ва биринчи бор юраги бутунлай ҳотиржам тортди.
Эртанги кун қандай бўлишини билмасди. Лекин бугун… бугун у яхши тушлар кўрарди.