"Soyalar ichidagi malika"
Yomg‘ir shahar ko‘chalarini yuvib, tunni yanada g‘amgin qilardi. Anora tor ko‘chada qochib borar, yuragi gupillardi. O‘n sakkiz yil davomida u yetimlik, tahqir va yolg‘izlikka chidagan edi, ammo bugun uning oldida yangi yo‘l ochilayotgan edi—xavfli, qorong‘u va sirli yo‘l.
Anora bolaligidan yetimxonada ulg‘aygan, hech qachon ota-onasining kimligini bilmagan. Faqat bitta narsa aniq edi—ular tasodifan o‘lmagan. Kimdir ularning hayotini barbod qilgan va Anora esa bu sirni ochishga ahd qilgan edi.
Bir kuni u o‘zining otasi haqida ma’lumotga duch keldi. U oddiy odam emas—shaharni boshqargan eng qudratli mafiya boshlig‘i bo‘lgan. Ammo u xoinlik qurboni bo‘lib, sirli ravishda yo‘q qilingan edi. Anora esa bilmagan holda mafiyaning yangi o‘yiniga aralashib qolgan edi
Anora hech qachon o‘z hayotida bunday qo‘rqqan emasdi. Ammo qo‘rquvini yutib, otasi haqida o‘rganishda davom etdi. U kim bo‘lgan? Kim uni o‘ldirgan? Nega yetimxonada tashlab ketilgan? Bu savollar uni tinch qo‘ymayotgandi.
U qidiruv jarayonida bir ismdan xabardor bo‘ldi—"Qora Burgut". Bu shahar mafiya guruhining eng xavfli yetakchilaridan biri edi. Otasining eski dushmani ham aynan u bo‘lishi mumkin edi.
Anora kechasi qorong‘u xiyobonda uchrashuvga bordi. Unga kimdir noma’lum raqamdan xabar yuborib, “Agar haqiqatni bilmoqchi bo‘lsang, o‘sha yerga kel” degan edi. Yuragi qattiq urar, lekin ortga yo‘l yo‘q edi.
Burchakda qora kiyimli odam turgan edi. Uning nigohi o‘tkir, harakati esa o‘ta ehtiyotkor edi. Anora yaqinlashgach, erkak past ovozda so‘radi:
Anora seskanib ketdi. Shohrux—bu otasining ismi edi. Odam uni qanday bilardi?
— Ha, — dedi qiz shubhaga to‘la ohangda.
— Kechikding. Endi sen uchun ortga yo‘l yo‘q.
U bir imo qildi, shu zahoti atrofdan qora avtomobillar paydo bo‘ldi. Anora qochmoqchi bo‘ldi, ammo kech edi. Uning atrofini sovuq ko‘zli odamlar o‘rab olishgan edi
Anorani mashinaga tiqishdi. Yuragi gupillardi, lekin u qo‘rqmaslikka harakat qildi. Orqa o‘rindiqda o‘tirarkan, derazadan ko‘chalarni kuzatdi. U endi qochish haqida emas, qanday yo‘l bilan omon qolish haqida o‘ylardi.
Mashina shaharning chekkasidagi ulkan saroy oldida to‘xtadi. Bu oddiy bino emasdi—mafiyaning bosh qarorgohi edi. Uni ichkariga olib kirishdi. Tashqi tomondan ko‘rinishidan hashamatli bo‘lsa-da, ichkarida havoda og‘ir, tahlikali kayfiyat sezilardi.
Anorani baland shiftli xonaga olib borishdi. Stol ortida bir kishi o‘tirardi—yoshi ellikdan oshgan, ammo ko‘zlari sovuq va o‘tkir edi. Bu odam "Qora Burgut" edi.
— Demak, sen Shohruxning qizisan, — dedi u xotirjamlik bilan.
— To‘g‘ridan-to‘g‘ri so‘rayapsan-a? Lekin sen hali hech narsani bilmaysan. Sen kimligingni, asl kelib chiqishingni tushunmayapsan…
— Agar sen o‘ldirgan bo‘lsang, bilishim shart emas! — Anora shartta gap qaytardi.
Qora Burgut yana kuldi. Bu safar uning kulgusi g‘azabga o‘xshar edi.
— Meni o‘ldirmoqchimisan? Sen o‘ylaganingdek oddiy qiz emassan, Anora. Sen Shohruxning qonidan tug‘ilgansan va senga xuddi otang kabi yashash taqdir qilib qo‘yilgan.
Qora Burgut qo‘lini silkidi. Xonaga boshqa bir kishi kirdi—bu yoshi ellikdan oshgan erkak edi. Uning ko‘zlari yaltirab turardi.
— Bu odamni taniysanmi? — so‘radi Qora Burgut.
Anora erkakka qaradi. Unga juda tanishdek edi… Lekin qayerdan? Birdan yuragi qattiq urdi.
— Men seni bolaligingdan bilaman, qizim… — dedi erkak xotirjamlik bilan.
Anora qotib qoldi. Bu nima edi?
— Mening haqiqiy otam… sen emasmisan?
Xonada jimlik hukm surdi. Anoraning butun hayoti ag‘dar-to‘ntar bo‘ldi. U bu yerga qasos olish uchun kelgandi, lekin endi o‘zi ham mafiyaning bir qismi ekanligini tushunib yetdi
Yomg‘ir shahar ko‘chalarini yuvib, tunni yanada g‘amgin qilardi. Anora tor ko‘chada qochib borar, yuragi gupillardi. O‘n sakkiz yil davomida u yetimlik, tahqir va yolg‘izlikka chidagan edi, ammo bugun uning oldida yangi yo‘l ochilayotgan edi—xavfli, qorong‘u va sirli yo‘l.
Anora bolaligidan yetimxonada ulg‘aygan, hech qachon ota-onasining kimligini bilmagan. Faqat bitta narsa aniq edi—ular tasodifan o‘lmagan. Kimdir ularning hayotini barbod qilgan va Anora esa bu sirni ochishga ahd qilgan edi.
Bir kuni u o‘zining otasi haqida ma’lumotga duch keldi. U oddiy odam emas—shaharni boshqargan eng qudratli mafiya boshlig‘i bo‘lgan. Ammo u xoinlik qurboni bo‘lib, sirli ravishda yo‘q qilingan edi. Anora esa bilmagan holda mafiyaning yangi o‘yiniga aralashib qolgan edi
Anora hech qachon o‘z hayotida bunday qo‘rqqan emasdi. Ammo qo‘rquvini yutib, otasi haqida o‘rganishda davom etdi. U kim bo‘lgan? Kim uni o‘ldirgan? Nega yetimxonada tashlab ketilgan? Bu savollar uni tinch qo‘ymayotgandi.
U qidiruv jarayonida bir ismdan xabardor bo‘ldi—"Qora Burgut". Bu shahar mafiya guruhining eng xavfli yetakchilaridan biri edi. Otasining eski dushmani ham aynan u bo‘lishi mumkin edi.
Anora kechasi qorong‘u xiyobonda uchrashuvga bordi. Unga kimdir noma’lum raqamdan xabar yuborib, “Agar haqiqatni bilmoqchi bo‘lsang, o‘sha yerga kel” degan edi. Yuragi qattiq urar, lekin ortga yo‘l yo‘q edi.
Burchakda qora kiyimli odam turgan edi. Uning nigohi o‘tkir, harakati esa o‘ta ehtiyotkor edi. Anora yaqinlashgach, erkak past ovozda so‘radi:
Anora seskanib ketdi. Shohrux—bu otasining ismi edi. Odam uni qanday bilardi?
— Ha, — dedi qiz shubhaga to‘la ohangda.
— Kechikding. Endi sen uchun ortga yo‘l yo‘q.
U bir imo qildi, shu zahoti atrofdan qora avtomobillar paydo bo‘ldi. Anora qochmoqchi bo‘ldi, ammo kech edi. Uning atrofini sovuq ko‘zli odamlar o‘rab olishgan edi
Anorani mashinaga tiqishdi. Yuragi gupillardi, lekin u qo‘rqmaslikka harakat qildi. Orqa o‘rindiqda o‘tirarkan, derazadan ko‘chalarni kuzatdi. U endi qochish haqida emas, qanday yo‘l bilan omon qolish haqida o‘ylardi.
Mashina shaharning chekkasidagi ulkan saroy oldida to‘xtadi. Bu oddiy bino emasdi—mafiyaning bosh qarorgohi edi. Uni ichkariga olib kirishdi. Tashqi tomondan ko‘rinishidan hashamatli bo‘lsa-da, ichkarida havoda og‘ir, tahlikali kayfiyat sezilardi.
Anorani baland shiftli xonaga olib borishdi. Stol ortida bir kishi o‘tirardi—yoshi ellikdan oshgan, ammo ko‘zlari sovuq va o‘tkir edi. Bu odam "Qora Burgut" edi.
— Demak, sen Shohruxning qizisan, — dedi u xotirjamlik bilan.
— To‘g‘ridan-to‘g‘ri so‘rayapsan-a? Lekin sen hali hech narsani bilmaysan. Sen kimligingni, asl kelib chiqishingni tushunmayapsan…
— Agar sen o‘ldirgan bo‘lsang, bilishim shart emas! — Anora shartta gap qaytardi.
Qora Burgut yana kuldi. Bu safar uning kulgusi g‘azabga o‘xshar edi.
— Meni o‘ldirmoqchimisan? Sen o‘ylaganingdek oddiy qiz emassan, Anora. Sen Shohruxning qonidan tug‘ilgansan va senga xuddi otang kabi yashash taqdir qilib qo‘yilgan.
Qora Burgut qo‘lini silkidi. Xonaga boshqa bir kishi kirdi—bu yoshi ellikdan oshgan erkak edi. Uning ko‘zlari yaltirab turardi.
— Bu odamni taniysanmi? — so‘radi Qora Burgut.
Anora erkakka qaradi. Unga juda tanishdek edi… Lekin qayerdan? Birdan yuragi qattiq urdi.
— Men seni bolaligingdan bilaman, qizim… — dedi erkak xotirjamlik bilan.
Anora qotib qoldi. Bu nima edi?
— Mening haqiqiy otam… sen emasmisan?
Xonada jimlik hukm surdi. Anoraning butun hayoti ag‘dar-to‘ntar bo‘ldi. U bu yerga qasos olish uchun kelgandi, lekin endi o‘zi ham mafiyaning bir qismi ekanligini tushunib yetdi...