YOMG'IR OSTIDAGI VADA
Shahar tinimsiz yomg‘ir ostida qolgan edi. Ko‘chalardan go‘yo sovuq shamolning g‘amgin sasi eshitilib, bu tundagi jimlikni yanada og‘irlashtirar edi. Chon Minso odatdagidan ancha kechroq ishxonada qolgan, charchoqdan stolga egilgan holatda qog‘ozlar orasida ishlayotgan edi. Xonani faqat shift chirog‘ining xira nuri yoritib turar, stolning bir chekkasida esa "Mening hayotimni buzib qo‘yding!" deb yozilgan qora stakandagi sovib qolgan qahva hali ham turgan edi.
Shu payt, eshik asta ochilib, sovuq shamol xonaning bag‘riga singdi. Ammo Minso charchoqdan boshini ko‘tarmadi.
— Agar bu yana sen bo‘lsang, Jeon Jungkook, eshikni yopishni o‘rgan, — dedi u hafsalasiz ohangda.
Eshikdan ichkariga qora ko‘zli, baland bo‘yli yigit kirdi. Uning qo‘lida "Meni qutqar!" deb yozilgan stakan bor edi. Yigit stakanni stolga qo‘ydi va yengil kulimsiradi.
— Men faqat sen uchun keldim, Minso. Ishingni tugatdingmi yoki yana shu yerda ishlashni reja qilyapsan? — dedi u.
Minso unga bir qarash tashlab, charchoqdan boshi og‘irlik qilayotgandek nafas oldi:
— Jungkook, bu yer sening hazil qiladigan joying emas. Hozir charchoqdan hech narsaga kuchim yo‘q.
Jungkook esa uning so‘zlariga parvo qilmay, xonaning bir burchagiga suyanib turdi.
— Charchoqmi? — dedi u. — Demak, hech bo‘lmaganda sen bilan gaplashishga majbursan. Yoki meni yana indamasdan haydab yuborasanmi?
Minso uning bu gaplariga qarab boshini chayqadi.
— Nega har doim shu yerda bo‘lasan? Men o‘zim hammasini uddalay olaman. Menga yordam kerak emas, — dedi u qat’iy ohangda.
Jungkook esa jilmayib qo‘yib, stol ustidagi qog‘ozlarni ko‘zdan kechirdi.
— Balki sen mustaqil bo‘lishga urinyapsan. Lekin bu safar... masala oddiy emas, Minso, — dedi u sekin gapirib.
Minso uning ko‘zlariga tik boqdi:
— Nima deyapsan? Bu faqat oddiy hisob-kitob ishlari, xolos.
Jungkook esa bir necha soniya jim turib, so‘ng yana gap boshladi:
— Bilaman, sen hamma narsani faqat ish deb bilasan. Lekin ba’zan faqat matematikani emas, odamlarni ham tushunish kerak bo‘ladi.
Bu safar Minso unga javob bermadi. U Jungkookning gaplari o‘ziga ham tegishli ekanini ich-ichida his qilardi.
Bir necha kun o‘tgach, Minso va Jungkook jinoyatga oid maxfiy ma’lumotlarni topish uchun birgalikda xavfli vazifaga tayinlandilar. Bu vazifa nafaqat ularning professional mahoratini, balki bir-birlariga bo‘lgan ishonchni ham sinovdan o‘tkazishi kerak edi.
Tashlandiq zavod ichida Minso har bir qadamini ehtiyotkorlik bilan bosar edi. Har bir shovqin uning asabini taranglashtirardi.
— Bizda atigi o‘n daqiqa bor, Jungkook. Shoshilaylik, — dedi u past ovozda.
Jungkook undan bir qadam ortda yurib, xotirjam ohangda javob berdi:
— Xavotir olma, men bunday vaziyatlarni bir necha marta bajarganman.
Minso uning xotirjam gapirayotganidan biroz asabiylashdi.
— Agar bu safar xato qilsang, sen javobgarsan, — dedi u keskin ohangda.
Jungkook kulib qo‘ydi va bir nafasda javob berdi:
— Xato qiladigan bo‘lsam, sening oldingda tovon to‘lashga tayyorman.
Uning gaplari hazilmi yoki jiddiymi ekanini tushunish qiyin edi. Ammo ich-ichida Minso bu so‘zlarga qanday javob berishni bilmasdi.
Nihoyat, ular kerakli ma’lumotlarni topdilar va tashqariga chiqishga tayyorlandilar. Ammo shu payt zavod eshiklari yonidan shovqin eshitildi. Minso bezovtalanib, shivirlagancha gapirdi:
— Kimdir kelayapti! Tezroq harakat qilaylik!
Jungkook uni bilagidan yengil ushlab, yuziga yaqinlashdi:
— O‘zingni bos. Men bu yerdan chiqish yo‘lini bilaman, — dedi u shivirlagancha.
Minso uning ko‘zlariga bir necha soniya tik boqdi. Jungkook xotirjam va ishonch bilan qarar edi.
— Mayli, senga ishonaman, — dedi Minso nihoyat.
O‘sha kechadan so‘ng Minso va Jungkook orasidagi masofa asta-sekin qisqara boshladi. Bir kuni kechqurun Minso ofisda yolg‘iz o‘tirganida, Jungkook eshikni taqillatmasdan ichkariga kirdi.
— Sen dam olishni bilmaydigan odamsan, Minso, — dedi u jilmayib.
Minso esa stol ortidan unga qarab:
— Men ishlashni yaxshi ko‘raman, Jungkook. Sen esa bu haqda gapirishni yaxshi ko‘rasan, — dedi kulimsirab.
Jungkook uning yoniga o‘tirdi. Xonada sukunat hukm surdi. Ularning har biri ichida saqlayotgan so‘zlarni aytishga jur’at qilolmayotgandek edi. Nihoyat, Jungkook past ovozda gap boshladi:
— Bilasanmi, sen bilan ishlash men uchun oddiy vazifa emas. Bu hayotimdagi eng yaxshi narsaga aylandi.
Minso uning gaplariga hayrat bilan qaradi. Ammo bu gaplarning uning yuragiga yetib borganini his qildi. Yengil jilmayib, pichirladi:
— Agar bu haqiqat bo‘lsa, demak, biz bir-birimizga kerakmiz.
Barcha sirlar fosh bo‘lib, xavf ortda qolganidan keyin Jungkook Minsoni o‘ziga tortdi. Yengil shivirlagancha qulog‘iga dedi:
— Yomg‘irli kunlarda ham men faqat sen bilan qolishni xohlayman.
Minso uning qo‘llarini ushlab, yengil jilmaydi:
— Demak, bu endi oxirgi boshlanish... faqat ikkovimiz uchun.
Shunday qilib hikoyamiz tugadi o'ylaymanki bu ikki juftligimizning hikoyasi sizlaega manzur keldi degan umiddaman .
Hikoya maxsus#Yusei_Bambi tomonidan #Chon_Minso uchun yozildi.