Midnight
Misunning yuragi go‘yo vaqtni unutgandek edi. Jungkookning nigohi uni butunlay qamrab olgan, nafasi esa shu qadar yaqin ediki, u bosimni his qildi. U qochishi kerakligini bilardi. Lekin... o‘rnidan jilolmadi.
Jungkookning barmoqlari uning iyagidan asta pastga sirg‘aldi.
— Nima uchun jim qolding? — past ovozda so‘radi u.
— Sen mendan qochmoqchimisan? — Jungkookning ovozi yumshoq, ammo buyruq bergandek eshitildi.
Misun unga tik qaradi. Uning ichida qandaydir narsa sindi. U bu o‘yinni davom ettirishni xohlamasdi, lekin baribir ichki bir kuch uni orqaga tortardi.
— Men… bu to‘g‘ri emas, janob Jeon.
Jungkookning lablarida yana o‘sha sirli jilmayish paydo bo‘ldi.
— To‘g‘rimi yoki noto‘g‘rimi, bu sening tanloving emas, Misun.
U yana bir qadam tashladi. Endi ular o‘rtasida deyarli masofa qolmagandi.
Misunning yuragi urishdan to‘xtagandek bo‘ldi.
— Nega? — dedi u shivirlagancha.
Jungkook sekin egilib, lablarini uning qulog‘i yaqiniga olib bordi.
U shunday deb orqaga chekindi va yana o‘z joyiga qaytdi. Go‘yo hech narsa bo‘lmagandek, stoliga qaytib o‘tirdi va hujjatlarni varaqlay boshladi.
— Endi borishing mumkin, — dedi u beparvo ohangda.
Misunning oyoqlari qaltiradi. U eshik tomon yurdi, lekin eshikni ochishdan oldin yana bir bor ortga qaradi.
Jungkook unga qaramasdi. Lekin Misun bilar edi—bu o‘yin endi yangi bosqichga o‘tgan edi.
Misun uyiga qaytib, o‘zini divanga tashladi. Yuragi hanuz tinchimagan edi. Telefonini olib, xabarlarni tekshirdi.
Misun chuqur nafas oldi. U javob yozishi kerakmidi?
Bir necha daqiqa o‘tgach, yana bir xabar keldi.
Jungkook: Men hali kuzatyapman.
Misun titrab ketdi. U telefonini qo‘ydi va ko‘zlarini yumdi. Lekin bu endi uning o‘yini emas edi. Jungkook allaqachon g‘olib edi.
Misun ofisga kelganida, hamma unga g‘alati qarardi. U esa odatdagidek ishlashga harakat qildi.
Lekin tushdan so‘ng, Jungkookning yordamchisi kelib, unga xabar berdi.
Misun yuragini bosib, xonasiga yo‘l oldi.
Ichkariga kirganda, Jungkook stol ortida turar, nigohi esa bexotir edi.
— Yaqinroq kel, Misun, — dedi u.
Misun bir qadam oldinga yurdi.
Jungkook esa unga tikilib turarkan, jilmaydi.
— Men aytgan edim-ku, chiqish yo‘q.
Misunning nafasi ichiga tushib ketdi. Yuragi avvalgidan ham tez urayotganini his qildi. Jungkookning nigohi uni o‘ziga tortardi, xuddi botqoqdek, undan qochishning iloji yo‘qdek edi.
— Yoki sen ham buni istayapsanmi? — shivirlagancha yana so‘radi u.
Misun hech narsa deya olmadi. Hattoki harakat qilishga ham qurbi yetmasdi. Uning ichida qarama-qarshi hislar to‘qnashayotgandi—qo‘rquv va hayajon, ishonchsizlik va qiziqish.
Jungkook qoniqib jilmaydi. Uning qo‘li Misunning iyagidan sirg‘alib tushdi, lekin ko‘zlari hanuz unga mixlangandi.
— Juda yaxshi, — dedi u ohangdor ovozda. — Men shunchaki bilmoqchi edim.
U birdan orqaga chekindi va o‘z joyiga qaytdi. Misun esa endi yengil nafas ola boshladi, ammo yuragi baribir tinchlanmadi.
— Nega men? — so‘radi u nihoyat, o‘zini qo‘lga olib.
Jungkook unga kulib qaradi, ammo bu tabassum ostida qandaydir sir yashiringandi.
— Chunki sen o‘zgachasan, Misun.
Bu javob unga yetarlicha tushunarli tuyulmadi. Lekin hozir ortiqcha so‘roqqa ham joy yo‘q edi.
— Xo‘p, — dedi u past ovozda. — Mendan nima istaysiz?
— Sabrli bo‘l, Misun. Hammasini o‘z vaqtida bilib olasan.
Uning ohangida shunday ishonch bor ediki, Misun unga yana savol berishning foydasiz ekanini tushundi.
O‘sha kechasi Misun uyida tinch o‘tirmadi. U nima bo‘layotganini tushunishga harakat qilardi. Nega Jungkook aynan uni tanladi? Nima uchun uning nigohlari shunchalik qattiq ta’sir qilyapti?
U divanda yotib, telefonini oldi. Bir muddat ekranga tikilib qoldi, xabar yozish yoki yozmaslik haqida o‘yladi. Lekin qandaydir ichki ovoz unga shoshmaslik kerakligini aytayotgandek edi.
Misun yuragini tutib oldi. Go‘yo Jungkook uning har bir harakatini sezayotgandek edi.
U javob nima bo‘lishini bilmasdi. Lekin shundan keyin hech qanday xabar kelmadi.
Misun chuqur nafas oldi. U o‘zini qandaydir o‘yinga tortishayotganini tushunardi. Lekin bu o‘yin qoidalarini hali bilmasdi.
Ertasi kuni Misun ofisga kelganda, atrofdagi nigohlarni sezdi. Odamlar pichirlashayotgandek, bir-biriga sirli qarash almashayotgandek edi.
U stoliga borib o‘tirdi, lekin ko‘p o‘tmay, Hayun oldiga keldi.
— Nimadir bo‘lyapti, — dedi u shivirlab.
— Loyiha bo‘yicha menejer seni Jungkookning maxsus jamoasiga qo‘shmoqchi ekan. Lekin odamlar gapiryapti…
— Balki. Lekin Jungkook hech qachon hech kimni bunchalik yaqiniga yo‘latmagan.
Misun shokka tushdi. U nima bo‘layotganini tushunishga urinar, lekin mantiqiy javob topolmasdi.
Shu payt eshik ochildi va Jungkook ichkariga kirdi. U atrofga qarab o‘tirmay, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Misunning yoniga bordi.
— Keling, Misun. Ishni boshlaymiz.
Bu oddiy gap edi, lekin hamma unga tikildi. Chunki bu faqat ish haqida emasligi hammaga ayon edi.
Misun chuqur nafas oldi va o‘rnidan turdi.
Bu endi haqiqatan ham o‘yinning boshlanishi edi.
