Midnight
Shahar ertalabki shovqin-suron bilan uyg‘ongan, ammo bu Misunning yurak urishini ortiqcha shovqinlar ham bosolmasdi. U binoning oldida to‘xtab, chuqur nafas oldi. Bugun uning hayotidagi eng muhim kunlardan biri edi—katta IT kompaniyada ish boshlash kuni. Shu paytgacha qancha mehnat qilgani, necha tunlarni uxlamay kod yozishga sarflagani bir zumda yodiga tushdi. Endi esa hammasi o‘z samarasini berdi.
Ofis eshiklaridan kirib, retsessiya qilingan shisha devorlar ortidagi zamonaviy interyerni kuzatarkan, yuragi yana bir bor tez urib ketdi. Atrofdagilar hamma narsaga shunchalik band ediki, hech kim unga e’tibor bermayotgan edi. To‘g‘ri, bu yerda hamma professional. "Men ham shunday bo‘lishim kerak," deb o‘zini ruhlantirdi Misun.
Yo‘lak bo‘ylab ketarkan, u rezume va ishga qabul haqidagi hujjatlarini qo‘llarida mahkam ushladi. Birdaniga, qandaydir turtki sezdi va tizzasigacha ko‘tarilgan qora yubkasi yengil shabada ta’sirida silkinib ketdi.
U shoshib oldinga qaradi va yuragi birdan teskari urganini his qildi. Qarshisida yirik gavdali, uzun bo‘yli bir yigit turardi. Uning qalin qora sochlari ozgina tartibsiz to‘kilgan, oppoq ko‘ylagi esa yengil qisilgan holda tor qora shim bilan uyg‘unlashgan edi. Ammo Misunni eng hayratga solgani bu yigitning nigohi bo‘ldi—jiddiy, sovuq va bir qarashda ta’sirchan.
Erga qaradi. Qog‘ozlar sochilib ketgan edi.
— Yangi ishchi? — yigitning ovozi odatdagidan ham sokinroq eshitildi.
— H-ha, men Park Misun… yangi dasturchi. Kechirasiz, men shunchaki…
— Agar bu kompaniyada ishlamoqchi bo‘lsang, diqqatliroq bo‘lishing kerak.
U yerdagi qog‘ozlarni ohista olib, qo‘liga oldi va keyin Misunga yana bir bor qaradi.
Misun yerga qaradi. Yuragi joyiga sig‘mayotgandek tuyuldi. Nahotki, u allaqachon boshlig‘ining e’tiboriga tushib ulgurgan bo‘lsa? Nahotki, bu tasodifiy uchrashuv kelajakdagi munosabatlarning boshlanishi bo‘lsa?
Jungkook qog‘ozlarini qo‘liga oldi-da, u tomon yana bir qarash tashladi. Ammo bu safar uning nigohida qandaydir sinov, ehtiyotkorlik va balki qiziqish bor edi.
— Xo‘sh, Misun, umid qilamanki, sen boshqa yangi kelganlar kabi ahmoqona xatolar qilavermaysan.
U buni hazil ohangida aytdimi yoki jiddiy, bilib bo‘lmasdi.
Misun esa joyida qotib qoldi. Uning yuragi urishni unutgandek edi.
Ammo ich-ichida qandaydir notanish hissiyot uyg‘onganini rad eta olmadi.
Misun o‘zini tinchlantirishga harakat qilsa-da, yuragi hamon notinch urardi. Jungkookning nigohi hamon xayolida edi—o‘tkir, sovuq, ammo ich-ichida qandaydir yashirin issiqlik bor edi.
U o‘zining ish stoliga borib, noutbukini yoqdi. Shu payt yonidan kimdir yumshoq ohangda gapirdi:
— Salom, sen yangi xodim bo‘lsang kerak?
Misun boshini ko‘tarib qaradi. Yonida nozik qiyofali, yoqimtoy tabassum bilan turgan qiz unga qarab turardi.
— Ha, men Park Misun, dasturchiman, — dedi u iloji boricha muloyim ovozda.
— Men esa Lee Hayun, grafik dizayner. Xush kelibsan!
Misun uning samimiyligidan yengil tortdi.
— Rahmat. Ha, birinchi kunim… biroz hayajonlanaman.
— Hamma ham shunday bo‘ladi. Lekin bizning rahbarimiz sening hayajoningni tezda yo‘qotadi.
Misunning yuragi yana bir bor tez urib ketdi. "Nahotki?! U shunchaki bo‘lim xodimi emas, balki rahbar ekanmi?"
Hayun Misunning yuzidagi o‘zgarishni payqab, qiziqsinib so‘radi:
— U bilan allaqachon tanishib ulgurdingmi?
Misun lablarini qimtib jilmaydi.
— Demak, u allaqachon e’tiborini qaratgan… Juda kam odam Jungkookning e’tiboriga tushadi.
Misun hech narsa demadi, ammo o‘z yuragining notinch urishini inkor eta olmadi.
Shu payt, butun ofis birdan jim bo‘ldi. Qadam tovushlari eshitildi. Kimdir xuddi pichirlab gapirgandek bo‘ldi:
Misun yuragini hovuchlab orqasiga o‘girildi. Jungkook qadam tashlab kelardi. Uning har bir qadamida ishonch va sovuqqonlik bor edi. Ko‘zlari hech kimga to‘xtamayotgan bo‘lsa-da, Misun u o‘zini payqayotganini his qildi.
U Misunning oldidan o‘tayotib bir lahzaga to‘xtadi.
— Ishingga jiddiy yondash, Park Misun. Bu yer maktab emas.
Boshqalar buni shunchaki odatiy ogohlantirish sifatida qabul qilishgan bo‘lishi mumkin, lekin Jungkookning tovush ohangida qandaydir ilinj bor edi. Go‘yoki u shunchaki tanbeh berayotgandek emas, balki… unga e’tibor qaratayotgandek.
Misun esa joyida qotib qoldi. Yuragi shunchalik tez urayotgan ediki, xuddi Jungkook ham uni eshitayotgandek tuyuldi.
"Bu odam... juda g‘alati. Lekin nega yuragim boshqacha uryapti?"
