Midnight
Misun ovqatini yeya olmadi. Qo‘llari qaltirayotgandek tuyuldi, yuragi esa o‘zining tabiiy ritmini yo‘qotgandek edi. Jungkookning o‘sha so‘nggi so‘zlari, nigohi, lablarining xavfli yaqinligi—bularning barchasi uni titratib yubordi.
Jungkook esa hech narsa bo‘lmagandek o‘tirardi. U qahvasidan yana bir ho‘pladi va telefonini tekshira boshladi, xuddi hozirgina yuz bergan holat ahamiyatsizdek.
Misun zo‘rg‘a o‘zini bosib, stolga qo‘lini qo‘ydi.
— Siz har doim shunaqa qilasizmi? — sekin so‘radi u, ovozi o‘ziga ham begona tuyuldi.
Jungkook unga savolomuz nigoh tashladi.
— Odamlarni… o‘zingiz istagan yo‘nalishda harakatlantirasizmi?
Jungkookning lablarida jilmayish uchqunlandi, ammo bu tabassum iliq emas edi. Unda qandaydir hukmronlik, qandaydir sir bor edi.
— Men faqat ular yashirincha o‘ylagan narsalarini yuzaga chiqaraman, — dedi u sokin ohangda.
Misun biroz oldinga engashdi. Endi u titrayotganini his etmadi. Endi u Jungkookning so‘zlari ortidagi ma’noni tushunmoqchi bo‘layotgandi.
— Demak, siz meni nimanidir yashirayotganimga ishonasiz?
Jungkook unga uzoq qaradi. Ko‘zlari xuddi ruhini teshib o‘tayotgandek edi.
Jimlik cho‘kdi. Kafe atrofida boshqa odamlar bor edi, lekin Misun buni sezmayotgandek edi. Butun dunyo xuddi faqat uning va Jungkookning atrofida aylangandek tuyuldi.
Shunda Jungkook birdan o‘rnidan turdi.
U shunday deb, stolni tark etdi.
Misun esa joyida qotib qoldi. "Yana ko‘rishamiz" degan so‘zlari uning ongida jarangladi. Bu oddiy jumla edi, lekin unda qandaydir va’da bor edi… yoki ehtimol tahdid.
Misun uyiga yetib kelganida ham Jungkook haqida o‘ylashdan to‘xtay olmadi. U nima qilmoqchi? U nimani nazarda tutdi?
Bu shunchaki shubha edi, shunchaki ofisdagi bir-ikki nigoh va bir-ikki gap… Lekin Misunning yuragi unga bunday demayotgan edi.
U charchagan holda divanga cho‘zildi va telefonini oldi. Yangiliklarni ko‘zdan kechirarkan, ekranning yuqori burchagida tanish ismni ko‘rdi.
Misunning yuragi yana tez urdi.
Bu tasodif edi. Ha, shunchaki tasodif.
Lekin keyingi soniyada telefonining ekrani yonib, xabar kelganida, u barmoqlarini zo‘rg‘a harakatlantirdi.
Jungkook: Uyga yetib oldingmi?
Misun bir necha daqiqa javob bera olmadi. U o‘zi ham nima yozishni bilmasdi.
Uning barmoqlari nihoyat harakatlana boshladi.
Bir necha soniya ichida yana bir xabar keldi.
Jungkook: Yaxshi. Unda bugun tinch uxla. Lekin unutma... men har doim kuzataman.
Misunning yuragi qattiq urdi. U telefonini pastga qo‘ydi, lekin qo‘llari qaltirayotgandi.
Lekin u butunlay yangi o‘yinning boshlanishi edi.
Misun telefonga tikilgancha uzoq qotib qoldi. "Men har doim kuzataman." Bu so‘zlar uning ongida jaranglab turardi. Yuragi o‘zini tutolmay, qafasga qamalgan qushdek urilib ketdi.
Bu shunchaki shubha emas edi. Bu endi o‘yinga aylangan edi.
U yostiqqa boshini qo‘ydi, lekin uxlashning iloji yo‘q edi. Telefonini pastga qo‘yganidan so‘ng ham xayolida faqat bitta narsa yurar edi—Jungkookning nigohi. U qanday qilib shu qadar sovuq va ayni paytda shunchalik yondiruvchi bo‘lishi mumkin?
Misun chuqur nafas oldi. "U shunchaki mening rahbarim. Shunchaki ishdagi odam. Xayolimni boshqa narsaga burishim kerak." Lekin uning tanasi unga ishonmasdi.
Misun har doimgidan ertaroq ofisga keldi. U bugun faqat ishlashga e’tibor qaratmoqchi edi. Lekin bunday bo‘lishini taqdirning o‘zi istamadi.
Xonasiga kirishi bilan, u stoliga bir necha qadam narida turgan Jungkookni ko‘rdi. U qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha, ohista jilmayib turardi.
— Bugun juda erta kelding, Misun.
Misun xotirjamligini saqlashga harakat qildi.
Jungkook unga yaqinlashdi. Endi ular o‘rtasida bir qadam masofa ham qolmagandi. U past ohangda gapirdi, ammo ovozida qandaydir hukmronlik sezilardi.
— Menga yoqadi… sening shunday intiluvchanliging.
Misun bir zumda qotib qoldi. Jungkook buni aytayotganda, uning nigohlari Misunni butunlay o‘rab olgandek edi.
— Lekin… sen kecha yaxshi uhladingmi? — Jungkook sekin, ohista so‘radi.
Misun birdan hushyor tortdi. Bu nimani anglatadi? U shunchaki shunday so‘rayaptimi yoki…
— Ha… — zo‘rg‘a javob qaytardi u.
Jungkook unga yaqinroq engashdi. Uning issiq nafasi Misunning yuziga tegdi.
Misun beixtiyor labini tishlab oldi. Uning yuragi go‘yo portlashga tayyor edi.
Jungkook sekin jilmaydi va ortga chekindi.
— Juda yaxshi. Chunki bugun biz juda uzoq ishlaymiz.
U shunday deb joyiga qaytdi. Misun esa bir necha soniya joyida qimirlamay qoldi. "U nimani nazarda tutdi?"
Misun oshxonaga borishga qaror qilganida, Hayun birdan uning oldiga keldi.
— Kecha nimalar bo‘ldi? — u ko‘zlarini hayron ochdi.
— Jungkook seni kuzatib yuribdi. Buni hatto loyiha bo‘yicha menejer ham payqab qolibdi.
Misun hech narsa demadi. Chunki bu gapning yolg‘on emasligini bilardi.
— Lekin eshit, — davom etdi Hayun sekin pichirlab. — Men eshitdim… u seni o‘zi bilan maxsus loyihaga jalb qilmoqchi ekan.
— Ha, shunday deyishdi. Jungkook hech kimni shunchaki tanlamaydi. U biror kishiga e’tibor bersa, demak, u odam haqiqatan ham muhimdir.
Misun nima deyishini bilmasdi. Hayun yana nimadir deya boshladi, lekin bu paytda oshxonaga Jungkook kirib keldi.
Hammaning nigohi unga qadaldi, lekin u faqat bitta odamga qaradi—Misunga.
U sekin yurib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning qarshisiga keldi. Hayun nafasini ichiga yutdi.
— Misun, — dedi Jungkook sokin, lekin hukmron ovozda. — Tushlikdan keyin mening ofisimga kel.
Misun hech narsa deya olmadi, faqat bosh irg‘adi.
Jungkook nigohini undan olib, o‘z joyiga borib o‘tirdi.
Hayun esa shokka tushgandek edi.
— Bu yigit… seni aniq tanlagan.
Misun eshikni ohista taqillatdi. Ichkaridan darhol javob keldi.
U eshikni ochib, ichkariga qadam qo‘ydi. Jungkook stol ortida o‘tirgan edi. U qo‘llarini bir-biriga chalishtirib, unga jiddiy tikildi.
— Bilasanmi, nima uchun seni chaqirdim?
Jungkook jilmaydi, lekin bu tabassumda qandaydir sir bor edi.
Misunning yuragi urishdan to‘xtagandek bo‘ldi.
Jungkook joyidan turib, unga yaqinlashdi.
— Men har doim nima istashimni bilaman, Misun.
U yana bir qadam tashladi. Endi ular juda yaqin edi.
— Va hozir men seni istayapman.
Misun nafasi ichiga tushib ketdi.
Jungkook asta qo‘lini ko‘tardi va barmoqlari bilan uning iyagini ohista ko‘tardi. Uning ko‘zlarida qandaydir g‘alati joziba bor edi—sovuq, lekin o‘ta ehtirosli.
— Sen mendan qochasanmi? — pichirladi u.
Misun hech narsa deya olmadi. Yuragi qandaydir g‘alati ritm bilan urayotgandi.
Jungkook esa jilmaydi va shivirlagancha gap qo‘shdi:
— Yoki sen ham buni istayapsanmi?
Misunning miyasi o‘zini yo‘qotib qo‘ygandi. U nima javob berishini bilmasdi.
Lekin u bir narsani aniq his qilayotgandi—bu o‘yindan chiqish yo‘q edi.
