Midnight

Bo‘lim 5: Xavfli Chiziq

1

Misun Jungkookning oldida turarkan, yuragi g‘alati ritmda urardi. Xonada faqat ikkisi edi. Tashqarida ofisning odatiy shovqini eshitilsa-da, bu joy butunlay boshqa dunyo edi—u va Jungkookning dunyosi.

Jungkook stoliga suyanib, unga sovuq, lekin o‘ta diqqat bilan tikildi.

— Bu yerga kel.

Bu buyruq edi.

Misun beixtiyor lablarini tishladi. Uning ichida ikki xil tuyg‘u kurashayotgandi—qo‘rquv va hayajon. Lekin tanasi allaqachon bo‘ysungan edi. U asta yurib, Jungkookning oldida to‘xtadi.

— Juda yaxshi, — dedi Jungkook past ovozda, u xuddi shivirlaganday edi.

Barmoqlari asta Misunning yuziga tegdi. U qaltiraganini sezdi.

— Nimadan qo‘rqyapsan, Misun?

Misun javob bera olmadi. Chunki bu lahza unga tushunarsiz edi.

Jungkook sekin egilib, lablarini uning qulog‘i yaqiniga olib bordi. Nafasi issiq, shirin va xavfli edi.

— Seni qanday sinashimni xohlaysan?

Misun beixtiyor ko‘zlarini yumdi. Jungkookning har bir harakati, har bir so‘zi uning ichki chegaralarini buzyapti.

Lekin… u qarshilik qilishni istamadi.

2

U o‘zini orqaga tortmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uning belidan ushlab, yanada yaqinroq oldi. Misunning yuragi tomog‘iga kelib qolgandek edi.

— Seni o‘ylaganimda… — Jungkookning ovozi shunchalik sokin va chuqur ediki, u Misunning butun vujudiga ta’sir qildi.

Uning barmoqlari sekin Misunning yelkalaridan sirg‘alib, pastga tushdi. Uning harakati o‘ta sekin va ataylab edi.

— Nega bunday qilayapsiz? — nihoyat shivirladi Misun.

Jungkook jilmaydi.

— Chunki sening qanday reaksiyangni bilmoqchiman.

Misun ko‘zlarini ochdi va unga tikildi.

— Men oddiy qizman, janob Jeon.

Jungkook esa bu gapdan keyin kulib yubordi. Bu kulgi shirin, lekin bir vaqtning o‘zida xavfli edi.

— Yo‘q, sen umuman oddiy emassan. Agar shunday bo‘lganingda… men bunday qilmagan bo‘lardim.

U shunday deb, yana lablarini Misunning qulog‘iga yaqinlashtirdi.

— Sen o‘zgachasan, Misun.

Misun uning issiq nafasini his qilar, butun tanasidagi hislar yangilanayotganini sezardi.

3

Tushdan so‘ng, Misun hali ham o‘ziga kela olmadi. Ofisning odatiy hayoti davom etayotgan bo‘lsa-da, u butunlay boshqa dunyoda edi.

Kompyuter ekraniga tikilib, hech narsa o‘ylay olmasdi. Fikrlar faqat bitta odam atrofida aylanardi—Jungkook.

Telefon titradi.

Jungkook: O‘ylayapsanmi?

Misun chuqur nafas oldi. Ha, u o‘ylayotgandi. Juda ham ko‘p. Lekin buni unga ayta olmasdi.

Misun: Ish bilan bandman.

Javob darhol keldi.

Jungkook: Rostdanmi?

Misun lablarini tishladi. U javob yozmadi. Lekin atigi bir necha daqiqa ichida yana xabar keldi.

Jungkook: Men hali ham kuzatyapman.

Misun shokka tushdi. Yuragi tez urdi. Atrofga qaradi, lekin hech kim unga e’tibor bermayotgandi.

Shu payt eshik ochildi.

Jungkook ichkariga kirdi.

Hamma jim bo‘lib qoldi.

U to‘g‘ri Misunning yoniga bordi. So‘ng ohista egilib, unga shivirladi:

— Menga hozir kerak bo‘lyapsan.

Misun bir zum unga tikilib qoldi.

— Nimaga?

Jungkook yana jilmaydi. Bu safar uning nigohida qandaydir o‘yin aks etardi.

— Bilishni xohlaysanmi?

Misun javob berolmadi. Chunki yuragi allaqachon javobni bilardi.

4

Jungkook uni ofisdagi maxsus xonasiga olib bordi. Bu yer odatda faqat muhim uchrashuvlar uchun ishlatilardi. Lekin hozir faqat ular ikkisi bor edi.

Eshik yopildi.

Misun orqaga bir qadam tashladi.

— Bu yerda nima qilyapmiz?

Jungkook asta yurib, unga yaqinlasha boshladi.

— Seni his qilishni xohlayapman, — uning ovozi shunchalik past ediki, go‘yo faqat Misun uchun shivirlardi.

Misun qaltiradi.

Jungkook uning oldida to‘xtadi. U asta Misunning sochlarini orqaga surib, uning yuziga tikildi.

— Nima qilishimni xohlaysan, Misun?

Misun qattiq yutindi. Uning butun vujudi bu lahzani istayotgandek edi.

— Men… bilmayman, — nihoyat shivirladi u.

Jungkook lablarini uning yelkasi yaqiniga olib bordi. Nafasi terisiga urildi, bu esa Misunning butun vujudini qizdirib yubordi.

— Unda… men o‘zim bilganimni qilaman.

Jungkook barmoqlari bilan sekin uning belidan ushlab, uni o‘ziga tortdi.

Misunning qo‘llari beixtiyor uning ko‘kragiga tegdi. U ortga chekinmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uni yanada yaqin tortdi.

— Qochma.

Misun nafas olishni unutdi.

Jungkook sekin uning bo‘yin chizig‘idan o‘tib, lablarini yaqinlashtirdi. Lekin tegmadi. Faqat havoda turdi, xuddi ataylab uni qiynayotgandek edi.

— Seni o‘ylaganimda… — uning ovozi titragancha chiqdi.

Misun yuragi yana tez urayotganini his qildi.

Jungkook asta uning bo‘ynidan pastga tushdi. Lablarini titratib, faqat ozgina tegizdi.

— Seni his qilishni xohlardim, — shivirladi u.

Misun ko‘zlarini yumdi. Endi qarshilik qilishning iloji yo‘q edi.

Bu o‘yin allaqachon uning orzularidan tashqariga chiqib ketgandi.

Va u endi bu o‘yindan chiqishni istamayotgandi.

Davomi bor…