Midnight
episode 7: Ishonchsizlikning Soyasi
1. Shubha urug‘lari
Barchasi yaxshi ketayotgan edi ammo bir voqelikgacha....
Misun uchun Jungkook har doim ishonchli inson bo‘lib kelgan. U kuchli, ehtirosli va o‘ziga ishongan yigit edi. Ammo so‘nggi paytlarda undagi ba’zi o‘zgarishlar Misunning yuragiga shubha urug‘larini qadagan edi.
Misun tasodifan Jungkookni notanish bir qiz bilan ko‘rdi. Ular parkning bir chetida turishgan, qiz unga nimanidir qizg‘in tushuntirar, Jungkook esa jiddiy qiyofada unga quloq solar edi.
Misun uzoqdan qarab turdi. Ular bir-birlariga juda yaqin edilar.
Keyin esa… qiz Jungkookning qo‘liga tegdi. Qisqa, ammo yaqinlikni his qildiruvchi harakat.
Misunning yuragi birdan siqildi.
Nega Jungkook unga hech narsa demadi? Nega hech narsa tushuntirmadi?
U o‘zini tahlika ostida his qildi. Shubha va xafalik yuragini kemira boshladi.
2. Yolg‘onlar ortidagi haqiqat
Misun bu haqida Jungkook bilan gaplashishga harakat qildi, lekin u har doim mavzuni boshqa tomonga burardi.
— Bu shunchaki eski tanishim, ahamiyatsiz narsa, — dedi u beparvo ohangda.
Lekin Misun shunchaki "ahamiyatsiz narsa"ga o‘xshamasligini his qildi.
Kunlar o‘tdi. Har safar Misun Jungkookdan qayerda bo‘lganini so‘rasa, u har doim qisqa javob berardi:
Bu so‘zlar yuragiga pichoq bo‘lib sanchilardi.
Misun tobora o‘zini undan uzoqlashayotganini his qila boshladi.
Va nihoyat, sabr kosasi to‘ldi.
Ularning bahsi Jungkookning kvartirasida boshlandi.
Misun qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib, sovuq nigoh bilan unga tikildi.
— Menga ayt, Jungkook. U kim edi?
— Aytdim-ku, shunchaki eski tanishim. Bu narsa seni bunchalik qiynashi shart emas.
Misun kulimsiradi, ammo bu kulgi achchiq edi.
— Shunchaki eski tanishim, ha? Shuning uchun mendan sir tutyapsanmi?
Jungkookning sabri tugayotgan edi.
— Nima demoqchisan, Misun? Mendan nimanidir gumon qilyapsanmi?!
— Gumon?! — Misunning ovozi titradi. — Men so‘rayapman, Jungkook! Nega mendan yashiryapsan?
Jungkook g‘azab bilan oldinga bir qadam tashladi.
— Sen bilan bo‘lish juda og‘ir, Jungkook…
Jungkook shu so‘zlarni eshitishi bilanoq, yuragiga nimadir og‘ir botgandek bo‘ldi.
— Sen har doim o‘zing xohlagan narsani qilasan. Lekin men-chi? Mening his-tuyg‘ularim haqida o‘ylaysanmi?
— Misun, men seni yaxshi ko‘raman, lekin…
— Lekin men senga ishonmayapman, Jungkook!
Bu so‘zlar… yuragini teshib o‘tdi.
Ular har ikkisi ham jim turishdi. So‘zlar aytildi. Shubhalar yuzaga chiqdi.
— Balki… biz ortiq davom ettirmasligimiz kerakdir.
Jungkookning yuzi o‘zgarib ketdi.
Jungkook esa turgan joyida qotib qoldi.
U nimanidir yo‘qotayotganini his qildi.
Lekin taslim bo‘lmoqchi emasdi.
Jungkook uchun bunday hissiyotlar begona edi. U doim hamma narsaga ega bo‘lib kelgan, lekin Misun... U boshqacha edi.
Lekin bugun ularning o‘rtasidagi bo‘g‘in uzilgandek tuyuldi.
— Demak, endi sen men bilan gaplashishni ham istamaysan? — dedi Jungkook sovuq ohangda.
Misun yutindi. Yuragi siqilardi, lekin orqaga chekinishni ham istamasdi.
— Men shunchaki... ortiq qila olmayman, Jungkook. Sen bilan bo‘lish qiyin.
Jungkookning qoshlarida g‘azab aralash xafa bo‘lish sezildi.
Misun yuziga tushgan sochlarini orqaga tashladi. Yuragi hali ham unga intilardi, lekin aql...
Jungkook esa turgan joyida qotib qoldi. Birinchi marta u nimanidir yo‘qotayotganini his qildi.
Misun o‘zini band qilishga harakat qildi. Kitoblar, do‘stlar, mashg‘ulotlar. Ammo yuragining bir qismi doim nimadandir bo‘sh bo‘lib qolgandi.
Jungkook esa tinchlana olmasdi.
U har kuni telefonini qo‘liga olar, lekin xabar yo‘llay olmasdi. Har safar Misunning nomini ko‘rsa, yuragida bir nima uzilgandek bo‘lardi.
— Axir, men uni shunchaki qo‘yib yuborolmayman, — dedi u o‘ziga-o‘zi.
Va aynan o‘sha payt, u buni qanday qilishini tushundi.
Misun tunda derazadan tashqariga qarab, har doimgidek yulduzlarga termilib o‘tirardi.
Ammo birdaniga u pastda kimnidir ko‘rdi.
U yelkasida gitara ko‘tarib olgan, qo‘llarida gul. Uning nigohi balandda turgan Misunga qadalgan.
Misunning yuragi birdan tez ura boshladi.
Jungkook "Still With You" qo‘shig‘ini kuylashni boshladi.
Misunning nafasi ichiga tushib ketdi. Uning ovozi yurakni larzaga solardi. Har bir so‘zi, har bir ohangi yuragiga yetib borardi.
Misun qo‘llarini og‘ziga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Uning ichidagi og‘riq, xafalik, hamma narsa bir lahzada erib ketayotgandek edi.
Qo‘shiq ohangining oxiri yaqinlashayotgan edi.
Misun ko‘zlarida yosh bilan pastga yugurdi.
Jungkook Misunning oldida turardi.
— Men seni juda sog‘indim, Misun…
Misun hech narsa demadi. Faqat unga tashlandi, quchoqladi.
Jungkook ham uni mahkam bag‘riga bosdi.
— Men shunchaki… sensiz yashay olmasligimni tushundim, — shivirladi u.
Misun hech narsa demasdan uning lablaridan bo‘sa oldi.
Bu bo‘sa ichida kechirim ham bor edi. Ishonch ham bor edi. Muhabbat ham bor edi.
Jungkook qo‘llaridagi gullarni bir chetga tashlab, Misunni yana bag‘riga bosdi.
Va bu kecha… yuraklar yana birlashgan kecha bo‘ldi.
