Midnight
Misun chuqur nafas oldi va noutbukining ekraniga tikildi. Klaviaturani bosmoqchi bo‘ldi, lekin barmoqlari qimirlamasdi. Hali ham Jungkookning sovuq, lekin g‘alati tarzda ta’sirchan nigohi xayolida edi. Bu yerga kelishidan oldin u faqat o‘zining maqsadlariga diqqat qaratgan edi—yaxshi dasturchi bo‘lish, kompaniyada o‘z o‘rnini topish, tajriba orttirish… Lekin hech qachon shunday sirli va mag‘rur rahbar uni bunchalik hayajonga solishini o‘ylamagan edi.
— Hammasi joyidami? — Hayun qiziqsinib so‘radi.
— Ha, ha… Men shunchaki… — Misun noiloj jilmaydi va ekranga yana bir bor tikildi.
— Xo‘sh, unda ishingni boshlayver, — Hayun ko‘z qisdi. — Lekin esingda bo‘lsin, agar Jungkook senga o‘tkir nigohini tiksa, bilgin, bu yaxshi belgi.
— Chunki u odatda hech kimga beparvo. Agar u kimdandir nimadir kutayotgan bo‘lsa, demak, bu odam uning nazariga tushgan.
Misun uning gaplarini eshitib, bir necha soniya o‘yga to‘ldi. "Yo‘q, bu shunchaki tasodif. U barchaga shunday munosabatda bo‘lsa kerak," deb o‘ziga taskin berdi.
Lekin bu kun faqat Jungkook bilan bo‘lgan tasodifiy uchrashuv bilan cheklanib qolmadi.
Tushlik tanaffusi boshlanganida, Misun atrofdagilarga ko‘z yugurtirdi. Hamma o‘z jamoasi bilan ovqatlanayotganga o‘xshardi. U yolg‘iz ovqatlanishni unchalik yoqtirmasdi, lekin hali hech kim bilan yaxshi tanishib ulgurmagan edi.
— Yolg‘iz ovqatlanmoqchimisan? — Hayun birdan paydo bo‘lib, stolga qo‘lini tiradi.
— Hm… Ha, shunaqa bo‘lyapti shekilli.
— Unda men bilan yurasan! Bizning jamoa har doim oshxonada birga bo‘ladi.
Misun minnatdorlik bilan bosh irg‘adi va Hayunning ortidan ergashdi. Ular keng va yorug‘ oshxonaga kirishdi. Lekin Misunning nigohi beixtiyor xona burchagidagi stolga tushdi. U yerda faqat bitta odam o‘tirardi—Jungkook.
Unga hech kim yaqinlashishga jur’at eta olmagandek edi. Hatto katta jamoalarda o‘tirgan xodimlar ham unga hurmat bilan uzoqdan qarashardi.
— U doim yolg‘iz ovqatlanadimi? — Misun beixtiyor so‘radi.
— Ha, — Hayun yelka qisdi. — U hech qachon hech kim bilan birga ovqatlanmaydi. Chunki… u shunaqa odam.
Misun yana Jungkook tomon qaradi. U ovqatlanayotgandi, lekin ko‘zlari kitob sahifalari ustida edi. Go‘yo atrofdagi hech kim yo‘qdek, faqat o‘zi va kitobi mavjud edi.
Hayun bilan boshqa jamoa a’zolari bilan birga o‘tirgan bo‘lsa-da, Misunning xayoli hanuz Jungkook tomon og‘ib turardi. U odamlar bilan aloqa qilishdan qochadigandek edi, lekin baribir qandaydir sirli jozibaga ega edi.
Misun qo‘lidagi vilka bilan idishni ohista titratdi.
"Nega men uni bunchalik kuzatyapman? Axir, bu yerga o‘qish uchun emas, ishlash uchun kelganman."
Shu payt, xuddi yuragining ovozini eshitgandek, Jungkook ko‘zlarini kitobdan uzib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga qaradi.
Misunning yuragi yana bir bor urishni unutgandek bo‘ldi.
Jungkookning nigohi Misunning ko‘zlariga qadaldi. U hatto nafas olishni ham unutib qo‘ygandek edi. Atrofdagilarni unutgan holda, bu nigoh ich-ichiga chuqur o‘rnashib borayotgandek tuyuldi. Jungkook uzoq qaradi, go‘yo bir narsani tushunmoqchidek… yoki tekshirib ko‘rmoqchidek. Keyin esa yana kitobiga qaytdi.
Misun chuqur nafas oldi va qizigan yuzini berkitmoqchi bo‘lib, boshi bilan pastga qaradi. Nega u bunchalik ta’sirlanayotganini o‘zi ham tushunmasdi. Axir, bu yigit faqat rahbar emasmi? Sovuq, qat’iyatli, talabchan… Ammo nima uchundir, u qanchalik sovuq bo‘lsa, Misunning yuragi shunchalik tez urardi.
Tushlik tugagach, u ish stoliga qaytdi. Lekin bu tinch kunning oxiri emasdi.
Ish kuni tugashiga oz qolgan edi. Misun kod yozish bilan band bo‘lsa-da, o‘zini allaqanday noqulay his qilardi. Xuddi kimdir uni kuzatayotgandek… U sekin ko‘z qiri bilan atrofga qaradi va yuragi yana bir bor tez urib ketdi.
Jungkook uzoqdan unga qarab turardi.
U tasodifan qarab qolmadimi? Balki shunchaki fikrga berilib, harakatlarsiz qotib qolgandir? Lekin yo‘q—uning nigohi aniq Misunga qadalgan edi. Sovuq, lekin bir paytning o‘zida sirli va o‘ta ta’sirchan.
Misun beixtiyor labini tishlab, kompyuteriga qaytishga harakat qildi. Lekin bu nigoh uni butunlay chalg‘itib yubordi.
Bir necha daqiqadan so‘ng, xodimlar birin-ketin chiqib ketishni boshlashdi. Misun ham noutbukini o‘chirib, sumkasini oldi. U endi turmoqchi bo‘lganida, xuddi ataylab qilinganidek, Jungkook uning yonidan sekin o‘tib ketdi.
— Ofisda hammaning ketishini kutayotganing qiziq, — u ohangida qandaydir kinoya bilan pichirladi.
— Men… shunchaki ishimni tugatayotgandim.
Jungkook yengil jilmaydi, lekin bu jilmayishda qandaydir nazorat va sir bor edi.
— Shundaymi? Yoki mendan qochyapsanmi?
Misun nafasi ichiga tushib ketdi.
— Nega sizdan qochishim kerak ekan?
Jungkook qiziqish bilan uni kuzatdi.
— Chunki menga ko‘pchilik odatda uzoqroq yurishni ma’qul ko‘radi. Lekin sen… bilmadim.
Misun o‘zini bosishga harakat qildi, lekin yuragi hanuz tinchlanmasdi. Jungkook unga biroz yaqinroq turardi, hididan parfyumeriyaning yoqimli, ammo juda kamdan-kam uchraydigan ohanglari ufurardi.
— Agar mendan qochmasang, demak, shunday turishing ham mumkin, — Jungkook shunchaki gapirgandek tuyuldi, ammo ovozida qandaydir sinov ohangi bor edi.
Misun uning nigohiga qaradi va yutindi.
— Rahbar sifatida sizning yoningizda turishim tabiiy holat, shunday emasmi?
— Balki. Lekin men odatda hech kimga bunchalik yaqin turishga ruxsat bermayman.
Misunning yuragi yana bir bor urishni unutdi.
U hech qanday javob qaytarmadi, chunki bu lahzada hech qanday so‘z ortiqcha edi. Lekin ichida nimadir qizg‘in alangalanayotgandek edi.
Jungkook esa unga oxirgi bor nigoh tashlab, asta ortga burildi.
— Ko‘ramiz… sen haqiqatdan ham mendan qochmaysanmi.
U shunday deb xonadan chiqib ketdi.
Misun esa joyida qotib qoldi. Yana bir bor yuragini bosishga urindi, lekin bu kech bo‘lgan edi. Jungkook uning hayotiga kirib kelgan edi… va u bu holatdan qochib qutula olmasdi.
Mana, ehtirosni oshirdim, lekin chegaradan chiqmadim. Endi nima bo‘lishini qanday tasavvur qilyapsan? Jungkook Misunga nisbatan qanday harakatlar qilishi mumkin?
Albatta! Mana, fanficingning yanada batafsil va ehtirosli davom etishi:
Ofisdan chiqib, Misun kechki shahar havosini chuqur yutdi. Yuragi hali ham tinchlanmagan edi. Jungkookning so‘nggi gapi, uning ohangidagi sirli ishora… hammasi uning xayolini band etib qo‘ygandi.
“Ko‘ramiz… sen haqiqatdan ham mendan qochmaysanmi.”
U bu so‘zlarni necha marta takror eshitganini bilmasdi. Go‘yo ular yuragining urishini boshqarayotgandek edi.
Yo‘q, yo‘q, men bu haqda o‘ylashim kerak emas. Bu shunchaki tasodif edi, boshqa narsa emas.
Lekin yuragi bu fikrga ishonmayotgandi.
Ertasi kuni ertalab Misun har doimgidan ertaroq ishga keldi. U bugun faqat ishlashga e’tibor qaratishga qaror qilgandi. Biroq, ko‘rinishidan, taqdirning o‘z rejasi bor edi.
U endi ish stoliga joylashganida, uning yoniga Hayun kelib qoldi.
— Kecha qiziq voqealar bo‘lib o‘tdi shekilli? — dedi u ko‘z qisib.
Misun uni tushunmagandek qaradi.
— Rahbarimiz seni kuzatayotganini butun ofis sezdi. Jungkook hech kimni bunaqa kuzatmaydi.
— Sen ortiqcha narsani o‘ylayapsan.
— Balki, — Hayun yelka qisdi. — Lekin unutma, Jungkook bejizga hech narsaga qiziqmaydi. Agar u kimnidir kuzatadigan bo‘lsa, demak, bu odam haqiqatdan ham e’tiborga loyiq.
Lekin Hayunning gaplari uning ichida qandaydir hayajon uyg‘otdi.
Kunning ikkinchi yarmida Misun kafega tushlikka chiqdi. U shunchaki tinch joyda dam olishni xohlardi.
Lekin u o‘ziga stol tanlab o‘tirganida, kutilmaganda kimdir qarshisiga joylashdi.
Misunning yuragi yana tez ura boshladi.
— O‘zing yolg‘iz tushlik qilmoqchimiding? — Jungkook stakandagi qahvasidan ho‘plarkan, unga sinovchan nigoh tashladi.
— Ha… Men odatda shunday qilaman.
— Qiziq, — Jungkook jilmaydi. — Lekin bugun yolg‘iz emassan.
— Siz odatda hech kim bilan ovqatlanmaysiz-ku…
— Balki, men qoidalarni o‘zgartirmoqchidirman.
Misun bu javobga hech nima deya olmadi.
Jungkook barmoqlari bilan stakan chetini ohista urar, go‘yo nimanidir kutayotgandek edi. Uning nigohlari hanuzgacha chuqur va sirli edi.
— Xo‘sh, Misun, sening haqiqiy maqsading nima?
— Bu kompaniyada. Sen faqat ishlash uchun keldingmi yoki undan katta narsalarni ko‘zlayapsanmi?
— Men… o‘z orzularim uchun keldim. O‘zimni isbotlashni xohlayman.
Jungkook boshini egib, jilmaydi.
Keyin u bir lahzaga jiddiy tortdi va ohista so‘z qo‘shdi:
— Lekin sening nigohlaring bundan boshqa narsani aytayapti.
Misun beixtiyor ko‘zlarini qisdi.
Jungkook oldinga engashdi, lablari Misunning yuziga juda yaqinlashdi. U past ovozda shivirlagan edi:
Misun nafasi ichiga tushib ketdi. Yuragi xuddi quloqlarida urayotgandek eshitildi. Jungkookning ko‘zlari uning lablarida bir lahzaga to‘xtagandek bo‘ldi, keyin esa u sekin ortga chekindi.
— Ovqatingni ye, — dedi u yana o‘zining odatiy sovuq ohangida.
Ammo uning butun tanasi yonganicha qolgandi.
