Midnight
Misun hali ham yuragining urishini nazorat qila olmasdi. Xonada faqat u va Jungkook bor edi. Atrof sukunatga cho‘mgan, faqat nafas olish tovushlari eshitilardi.
Jungkook unga yaqin keldi. Juda yaqin. Uning nafasi Misunning terisiga urilar, yuragini battar titratardi.
— Bilasanmi, sen menga qanday ta’sir qilayotganingni? — past ovozda shivirladi Jungkook.
Jungkook uning so‘zini tugatishga qo‘ymadi. Uning barmoqlari asta Misunning yuziga tegdi, so‘ng lablari chizig‘idan ohista o‘tdi.
— Qachonlardir o‘zimni boshqara olaman, deb o‘ylardim, — dedi Jungkook shivirlab. — Lekin sen buni imkonsiz qilding.
U barmoqlari bilan Misunning bo‘yin chizig‘ini kuzatdi, so‘ng yelkalariga tushdi. Bu harakat shunchalik sekin va yo‘ldan ozdiruvchi ediki, Misunning tanasi titradi.
Uning ovozi zaif eshitildi. Lekin Jungkook kutib o‘tirmadi. Uning yuziga egildi va lablarini faqat bir necha millimetr uzoqlikda to‘xtatdi.
— Agar ortga chekinmoqchi bo‘lsang, hozir so‘nggi imkoning, — shivirladi u.
Lekin Misun ortga qaytolmasdi.
Uning ko‘zlari yumildi. Va shu payt…
Jungkookning lablari nihoyat unga tegdi.
Bu o‘pich shirin edi. Ammo shu bilan birga, g‘ayritabiiy issiq, egallovchi va o‘ziga tortuvchi edi.
Misun qo‘llarini beixtiyor Jungkookning ko‘kragiga qo‘ydi, lekin u allaqachon boshqaruvni o‘z qo‘liga olgandi.
Oraga bir necha soat tushgan bo‘lsa ham, Misun o‘ziga kelolmadi. Har bir teginish, har bir harakat hali ham yuragini qamrab olgan edi.
Jungkook: "Men seni hali ham his qilyapman."
Misun qizib ketdi. Uning qo‘llari titradi.
Jungkook: "Hali ham ko‘proq xohlayman."
Misun chuqur nafas oldi. U bu o‘yinda yutqazayotganini bilar, lekin ortga chekinishni istamasdi.
Misun: "Unda yana uchrashamizmi?"
Jungkook: "Kechasi. Xuddi o‘sha xonada."
Uning butun tanasi qizidi. Bu kecha yana nimalar bo‘lishi mumkin?
Ichki hayajon va istak uni butunlay egallab olgandi.
Va u endi bu hislardan qochishni istamasdi.
Misun qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, chuqur nafas oldi. Yuragi hanuz tinchgina urayotgan bo‘lsa-da, miyasi faqat bitta narsani o‘ylardi—u va Jungkook.
U hozir qaerda? Telefoniga qaradi, lekin hech qanday xabar yo‘q edi. Ammo… u kelishini bilardi.
Balki bu xato edi. Balki u bu tuyg‘ularni oldindan bo‘g‘ishi kerak edi.
Lekin nega qo‘llari titrayapti? Nega yuragi har doimgidan ham kuchliroq uryapti?
U ichkarida bo‘layotgan o‘zgarishlardan qochib qutula olmasdi.
Va aynan shunday lahzada, eshik ohista ochildi.
U hech narsa demadi. Faqat ko‘zlari bilan Misunni kuzatdi.
Bu ko‘zlar har doim sovuq bo‘lardi. Lekin hozir ularda o‘zgacha narsa bor edi—shamol oldidan to‘lqinlanayotgan dengiz kabi.
— Juda uzoq kutdim, — dedi u past ovozda.
Bu shunchaki so‘zlar edi. Ammo ular har ikkisining yuragiga o‘tdek tushdi.
Jungkook oldinga qadam tashladi. Faqat bir qadam. Lekin bu yetarli edi.
— Bu safar ortga chekinmaysan, to‘g‘rimi?
Misun javob bera olmadi. Chunki uning tanasi allaqachon javobni aytib bo‘lgandi.
Jungkook asta oldinga egildi. Nafasi Misunning yuziga urildi.
Va shu payt, Jungkookning barmoqlari ohista uning bo‘ynidan sirg‘alib o‘tdi. Sekin, o‘ta sekin.
— Hali ham titrayapsan… — shivirladi Jungkook.
Misun o‘zini orqaga tortmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uni belidan ushladi.
Misunning nafasi ichiga tushib ketdi.
Jungkook lablarini qulog‘iga yaqinlashtirdi.
— Agar xohlasang, hozir to‘xtayman…
Jungkook jilmaydi. Uning barmoqlari Misunning orqasidan pastga tushdi. Bu harakat shunchalik sekin va o‘ylangan ediki, Misun butun tanasida titroq sezdi.
— Juda yaxshi… — pichirladi Jungkook.
Jungkook uning yuzini ohista ko‘tarib, lablariga yaqinlashdi.
U shunchaki harakatni cho‘zdi. Uni qiynadi.
— Meni jazolayapsizmi? — ovozi titradi Misunning.
— Yo‘q, faqat qanday sabrli ekaningni ko‘rmoqchiman.
Misun lablarini tishladi. Uning sabri tugayotgan edi.
Shuning uchun u o‘zi boshqaruvni oldi.
Qo‘llarini Jungkookning bo‘yniga o‘rab, lablarini nihoyat unga tegizdi.
Bu o‘pich shirin edi. Issiq edi. Ammo… yetarli emas edi.
Jungkook uni yanada mahkamroq tortdi va ehtirosga to‘la chuqurroq o‘pdi.
Bu endi butunlay boshqa narsa edi.
Misunning oyoqlari bo‘shashdi.
Jungkook uni devorga qisdi. Endi ortga yo‘l yo‘q edi.
Misun uning issiqligini, tanasining haroratini his qildi.
— Juda yaxshi ko‘rinishing bor, bilasanmi? — shivirladi Jungkook.
Misun javob berolmadi. Chunki Jungkook uni yana o‘pdi.
Lekin bu safar shunchaki o‘pish emas edi. Bu butunlay egallash edi.
Jungkook Misunning belini mahkam ushladi, lablarini bo‘ynidan pastga tushirdi.
U endi bu hissiyotlardan qochishni istamasdi.
Jungkook shunchaki uni ushlab turmadi. U Misunni his qilayotgandi. Har bir harakatida o‘zining istagini ifodalardi.
— Jungkook… — Misunning ovozi zaif chiqqan bo‘lsa ham, undagi titroq hamma narsani ochib berardi.
— Seni bunchalik istashimni tasavvur ham qilmagandim…
Misun javob berolmadi. Chunki bu safar u butunlay unut bo‘ldi.
Har bir nafas, har bir teginish shunchalik kuchli ediki, Misun atrofni unutdi.
Uning barmoqlari Jungkookning sochlari orasiga kirdi, u esa yana uni bo‘ynidan o‘pdi.
— Men seni o‘ylashdan to‘xtata olmayapman.
Jungkookning harakati yanada jasoratli bo‘ldi. U Misunning yuzini kaftlari orasiga oldi va ko‘zlariga qaradi.
— Agar xohlasang, hozir ham to‘xtashimiz mumkin.
Oradan qancha vaqt o‘tdi—bilish qiyin edi.
Ammo Misun bu tuyg‘udan voz kecha olmasligini tushundi.
Jungkook esa… allaqachon bilardi.
— Sen meniki, — past ovozda shivirladi u.
Misun javob bermadi. Faqat unga yanada yaqinlashdi.
Va shu bilan hammasi ayon edi.
Misun Jungkookning yonida yotarkan, yuragi tinchlanmaganini his qildi.
— Men bu haqda hech o‘ylamaganman… — dedi u.
Jungkook barmoqlari bilan uning yuzidan ohista o‘tdi.
— Ammo hozir afsuslanyapsanmi?
