Whispers behind the walls
Shkaf ichidagi havo bir lahzada muzlab qoldi. Wonyoung nafas olishni ham unutgandek edi, uning yurak urishi shu qadar tezlashdiki, go‘yo bu g‘alati mavjudot uni shkaf ortidan ham eshitib qoladigandek tuyuldi. Taehyung qizning kaftini yanada mahkamroq qisib, unga “qimirlama” degandek ishora qildi.
Tirqishdan ko‘rinayotgan soya sekin-asta shkaf tomon burila boshladi. Uning harakatlari g‘ayritabiiy, bo‘g‘imlarining qarsillagan ovozi xonadagi vahimali sukunatni buzib turardi. U havoni chuqur-chuqur tortib hidlar, har bir nafasida o‘sha kuymish hidi yanada o‘tkirlashib borardi.
Uzun, g‘adir-budir barmoqlari devorlarni silab, shkaf eshigiga yaqinlashdi. Tirnoqlarining yog‘ochga tegib, g‘iyqillagan ovoz chiqarishi Wonyoungning vujudini titratib yubordi. Mavjudot aynan ularning qarshisida to‘xtadi.
To‘satdan, uzoqdan — uyni qurshab olgan qorong‘u o‘rmon ichidan kuchli bo‘ron ovozi va uydagi oynalarning qattiq darz ketgan ovozi eshitildi. Bu shovqin maxluqning e'tiborini tortdi. U boshini keskin orqaga burib, bir muddat qotib qoldi, keyin esa xuddi kelgani kabi sekin va og‘ir qadamlar bilan xonadan chiqib, qorong‘ulikka g‘oyib bo‘ldi.
Oyoq tovushlari butunlay tingach, Taehyung shkaf eshigini ohista surdi. Uning peshonasidan sovuq ter oqqan edi.
— Tezroq, — pichirladi u Wonyoungga qarab. — Bu yerdan ketishimiz kerak. U uzoqqa ketmadi.
Wonyoung shkafdan chiqarkan, oyoqlari qaltirar edi. Ammo u devorga qaradi-yu, to‘xtab qoldi. Jihoon qora suyuqlik bilan yozib ketgan oxirgi yozuv ostida yangi so‘zlar paydo bo‘lgan edi:
“KALIT — ERTO’LADA.”
— Taehyung, qara... — Wonyoung barmog‘i bilan devorni ko‘rsatdi. — Bu uyda pastki qavat yo‘q deganding-ku. Lekin u qaerdandir chiqib keldi. Demak, biz ko‘rmagan maxfiy eshik bor.
Taehyung yozuvga tikilib, chuqur o‘yga toldi. Bu uydan shunchaki qochib ketishning iloji yo‘q edi — tashqaridagi qorong‘ulik va noma'lum kuch ularni baribir qo‘yib yubormasligini ikkalasi ham his qilgandi. Yagona chora — bu sirni oxirigacha ochish edi.
— Oshxonani tekshiramiz, — dedi Taehyung qat'iy ohangda. — Odatda eski kottejlarda yerto‘laga kirish joyi gilam yoki taxtalar ostiga yashirilgan bo‘ladi.
Ular ehtiyotkorlik bilan, har bir tovushga quloq solib, qorong‘u koridor bo‘ylab oshxona tomon yura boshlashdi. Oshxonaga kirishganda, u yerdagi havo tepadagi xonaga qaraganda ancha sovuqroq edi. Taehyung cho‘ntagidan telefonini chiqarib, chirog‘ini yoqdi va polga qaratdi.
Pol taxtalari juda eski bo‘lib, ba'zi joylari chirigan edi. Wonyoung burchakda turgan eski, og‘ir javon ostiga ko‘zi tushdi. Javonning ortidagi devorda qora soya qoldig‘i — xuddi Jihoonning soyasiga o‘xshash shakl sezilardi.
— Taehyung, mana bu yerga yordam ber! — Wonyoung javonni surishga harakat qildi.
Ikkovlashib og‘ir javonni chetga surishganda, uning ortida polga o‘rnatilgan zanglagan temir halqa va kichik yog‘och qopqoq ko‘rindi. Bu haqiqatan ham pastga olib tushadigan maxfiy yo‘l edi. Qopqoq orasidan o‘sha kuymish hidi va g‘alati shamol vizillashi eshitilib turardi.
Taehyung zanglagan halqani ushladi va o‘ziga tortdi. Eshik g‘iyqillab ochilib, pastga qarab ketgan qorong‘u, toshli zinapoyani ochib berdi. Shu lahzada, uydagi barcha chiroqlar birdan miltillab yona boshladi va o‘chdi.
Pastdan, zulmat qa'ridan, kimningdir pichirlagan ovozi eshitildi:
— Nihoyat... keldingizmi?
Taehyung va Wonyoung bir-birlariga xavotirli nigoh tashlashdi. Pastdan kelayotgan o‘sha pichirlash Jihoonning ovoziga ham, boyagi maxluqning vahshiy nafasiga ham o‘xshamasdi. Bu mutlaqo boshqa, ancha zaif va charchagan ovoz edi.
— Biz tushishimiz kerak, — dedi Taehyung pichirlab, telefon chirog‘ini zinalar sari yo‘naltirarkan. — Bu yerdan baribir chiqib keta olmaymiz, eshiklar qulflangan. Yagona yo‘limiz — shu kalitni topish.
Wonyoung chuqur nafas olib, o‘zini qo‘lga olishga harakat qildi. U Taehyungning ortidan tor va nam tosh zinapoyalardan pastga qarab qadam tashladi. Har bir qadamda havo yanada og‘irlashib, sovuqlashib borardi.
Yerto‘laning tubiga etishganida, telefon yorug‘ligi keng, ammo tashlandiq bir xonani yoritdi. Bu yerda eski zanjirlar, singan mebellar va devorlarga osilgan g‘alati, tushunarsiz chizmalar bor edi. Ammo eng diqqatni tortadigan narsa — xonaning qo‘shni burchagida, kichik stol ustida turgan eski, qora quti edi.
Ovoz aynan o‘sha quti tomondan kelgandek tuyuldi.
— Ehtiyot bo‘l, — Wonyoung Taehyungning ko‘ylagidan tortdi.
Taehyung sekin stolga yaqinlashdi. Qutining ustida qadimiy ramzlar o‘yib yozilgan bo‘lib, uning ustiga zanglagan, lekin juda mustahkam qulf osilgandi. To‘satdan xonaning narigi burchagidagi qorong‘ulikdan yana o‘sha qora suyuqlik sizib chiqa boshladi va u yerda Jihoonning soyasi qaytadan shakllandi.
Bu safar Jihoonning soyasi ancha zaifroq edi, go‘yo uning borligini qandaydir kuch so‘rib olayotgandek. U barmog‘i bilan qutini ko‘rsatdi, keyin esa o‘zining ko‘ksiga ishora qildi.
— Kalit... uning ichidami? — so‘radi Wonyoung titroq ovozda.
Jihoonning soyasi boshini silkidi. Shu lahzada tepadagi qavatdan yana o‘sha og‘ir, g‘ayritabiiy oyoq tovushlari eshitila boshladi. Maxluq qaytib kelgan edi va u oshxonadagi ochiq qolgan maxfiy eshikni topganini bildirib, dahshatli tarzda bo‘kirdi.
Oyoq tovushlari endi tezlashdi — u zinapoyalardan pastga qarab juda tezlik bilan tushib kelayotgan edi.
— Vaqtimiz tugadi! — Taehyung qutini qo‘liga oldi, lekin qulfni ochishning iloji yo‘q edi. — Wonyoung, atrofdan qulfni ochadigan biror narsa qidir! Tezroq!
Zinapoyadan kelayotgan soya tobora yaqinlashib, yerto‘la eshigida o‘sha uzun, noto‘g‘ri shakldagi tirnoqli qo‘llar ko‘rindi.