Whispers behind the walls
Park Jihoonning ko‘zlari qorong‘uda yanada kuchliroq porlardi — endi ularda nafrat emas, kutish bor edi.
Wonyoung asta orqaga tisarildi, lekin Taehyung uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.
Taehyung Jihoonga tikilib turdi, ovozi tinch, lekin qattiq edi:
— Unga qara. To‘g‘ridan-to‘g‘ri. Va so‘ra — nima bo‘lganini.
Wonyoung yutoqib nafas oldi. Qo‘rqinch hali ham tomirlarida edi, lekin u nima uchundir bilardi — bu lahza muhim. Bu javob topishning yagona yo‘li.
U asta tilga keldi, ovozi titrab chiqdi:
— Senga… nima bo‘lgan, Jihoon?
Soya qimirlamadi. Faqat ko‘zlari — endi yaqinroq, aniqroq — Wonyoungga qaratilgan edi.
Keyin xona ichida shivirlovchi ovoz tarqaldi, go‘yo devorlarning o‘zi gapirayotgandek:
Jihoonning siluetidan birdan qora suyuqlik tomchilab tushdi — devordan, xuddi qon kabi, lekin tundek qora.
Va devorda yana yozuv paydo bo‘la boshladi — bu safar tezroq, deyarli g‘azab bilan chizilgandek:
“U HALI HAM MENING UYIMDA YASHAYDI.”
Wonyoungning yuragi muzlab qoldi.
— "Mening uyimda"... Jihoon, sen... bu uyda kim bilan yashagansan?
Jihoonning soyasi birinchi marta — boshini chayqadi. Sekin. Og‘riqli.
Va xona butunlay sukutga cho‘mdi, faqat bir narsa eshitilardi —
pastdan, devor ortidan kelayotgan, asta-sekin yaqinlashayotgan oyoq tovushlari.
Oyoq tovushlari pastdan kelardi — sekin, og‘ir, xuddi kishi yog‘och zinapoyadan ko‘tarilayotgandek.
Wonyoung Taehyungning qo‘lini mahkamroq ushladi.
— Bu uyda pastki qavat yo‘q edi-ku, — Taehyung shoshilib javob berdi, ko‘zlari eshik tomonga qaragancha.
— Biz kelganimizda... faqat bir qavat bor edi. Eslayapsanmi?
Wonyoung yodiga keltirdi — ha, to‘g‘ri. Bu kichkina, bir qavatli kotteja edi. Pastki qavat yo‘q.
Lekin oyoq tovushlari hali ham eshitilardi. Yaqinlashayotgan edi.
Devordagi yozuv yana o‘zgardi — endi harflar tezroq, asabiyroq chizilardi:
Jihoonning soyasi birdan g‘oyib bo‘ldi — xuddi qo‘rqib ketgandek.
Taehyung Wonyoungni shkaf tomon sudradi.
Ular ikkovi shkaf ichiga kirib, eshikni asta yopdilar. Yorug‘lik tirqishidan xona ko‘rinardi.
Oyoq tovushlari xona eshigi oldida to‘xtadi.
Hech kim kirmadi. Lekin xona havosi o‘zgardi — og‘ir, zaharli hidga to‘ldi, xuddi yonib ketgan narsa kabi.
Wonyoung shivirlab so‘radi:
— Bu... Jihoon emasmi?
Taehyung bosh chayqadi, deyarli eshitilmas darajada:
— Yo‘q. Bu — uni o‘ldirgan kishi.
Shkaf tirqishidan, xona o‘rtasida, asta bir soya cho‘zildi — odam shaklida emas, balki uzun, noto‘g‘ri, deyarli tirnoqlardan iborat qo‘llari bilan.