IRREVERSIBLE PATHS
Tutun tarqalganida, ular bir zum hech narsani ko‘ra olishmadi. Ammo asta-sekin qorong‘ilik orasidan Hyunjinning soyasi ajralib chiqib, ularga qarab yurdi. Unga qaraganda, u haqiqiy Hyunjindan balandroq, ko‘zlari qizil, jilmayishi esa g‘ayritabiiy edi.
Hyunjinning o‘zi esa dahshatdan titrar, yuziga rang kelmasdi:
— "Bu... bu men emas... u meni almashtirmoqchi!"
Chan qadam tashlab oldinga chiqdi:
— "Soyalar odamlarning qo‘rquvidan kuch oladi. Biz unga qarshi turishimiz kerak!"
Soyaning ovozi jarangladi, go‘yo yuzta odam bir paytning o‘zida gapirgandek:
— "Men sening asl qiyofangman, Hyunjin. Sen ko‘rsatishni istamagan barcha zaifliklaring meniki!"
Felix qo‘rqinchli vaziyatga qaramay kulib yubordi:
— "Eh, demak meniki chiqsachi, u meni nonushta qilishni bilmaydigan soyam bo‘lsa kerak."
Han esa yana gapni qo‘shdi:
— "Yoki mashg‘ulotlarda doim uxlab qoladigan soyam chiqsa-chi?"
Hamma kulib yuborishga harakat qildi, lekin vaziyat o‘ta jiddiy edi.
Shu payt soyadan qora iplar chiqib, Hyunjinga qarab cho‘zildi. Ular go‘yo uni o‘ziga tortayotgandek edi. Hyunjin qichqirdi:
— "Yordam bering!"
Fei yugurib kelib, uni tortib oldi, ammo qora iplar Feining qo‘lini ham qamrab oldi. Fei ko‘zlarini yumib, yuragidagi qo‘rquvni his qildi:
— "Men ham... yolg‘iz qolishdan qo‘rqaman."
Shu lahzada qora iplar sekin tarqalib ketdi. Soyaning ovozi jarangladi:
— "Demak, sen o‘z qo‘rquvingni tan olding. Shuning uchun sen kuchlisan."
Chan buni sezib:
— "Demak, uni yengishning yo‘li shu! Har kim o‘z qo‘rquvini tan olishi kerak!"
Qahramonlar birin-ketin soyaga duch kelib, ichki qo‘rquvlarini ochib bera boshlashdi.
Yuri bir necha daqiqa jim turdi. So‘ngra, soyaga qarab:
— "Men odamlarni yo‘qotishdan qo‘rqaman. Onamni yo‘qotganimdan beri bu qo‘rquv meni tark etmagan..."
Soyaning ko‘zlari qisqarib, asta-sekin tarqala boshladi.
Namra esa qattiq tishlarini tishlab turdi, lekin oxiri pichirladi:
— "Men o‘z his-tuyg‘ularimni ko‘rsatishga qo‘rqaman. Odamlar meni zaif deb o‘ylashidan qo‘rqaman."
Seungmin yonida daftarini tutib, hazil aralash:
— "Men esa bu daftarimni yo‘qotishdan qo‘rqaman. Chunki unda butun boshli sarguzashtimiz yozilgan!"
Hamma kulib yubordi, va muhit biroz yengillashdi.
Ammo soya hamon yo‘qolmagan edi. U yana Hyunjinga qarab yaqinlashdi. Bu safar Hyunjinning o‘zi bir qadam oldinga chiqdi. U ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi:
— "Men... odamlarning meni yomon ko‘rishidan qo‘rqaman. Har doim boshqalarni xursand qilishga urinaman. Lekin ichimda esa... yolg‘izman."
Shu so‘zlardan so‘ng soya birdan yorqin nur ichida eriy boshladi. Hamma qo‘llarini ko‘ziga tutib oldi.
Nur so‘ngganda esa Hyunjin yana normal ahvolga kelgan edi, lekin juda charchagan ko‘rinardi.
Chan ohista dedi:
— "Demak, bizning soyalarimiz bizni qo‘rqitadigan narsalardan iborat. Biz ulardan qochmasligimiz kerak."
Shu payt Felix birdan:
— "Hamma qo‘rquvini aytdi, lekin men aytmadim! To‘xtanglar!"
Hamma unga qaradi. Felix kulimsirab:
— "Men do‘stlarimni yo‘qotishdan qo‘rqaman. Chunki sizlarsiz men — men emasman."
Hamma bir zum jim bo‘ldi. Chan uning yelkasiga qo‘l qo‘ydi:
— "Shuning uchun biz hech qachon bir-birimizni tashlamaymiz."
Ular o‘ylashdi: hammasi bitta sirni ochdi, lekin soyalar hamon to‘liq yo‘qolmadi. Qora tutun yana ko‘tarila boshladi.
Soya so‘nggi marta gapirdi:
— "Siz o‘zingizni tan oldingiz... ammo men hali qaytaman. Keyingi safar, sizning eng katta sirlaringizni ochaman."
Tutun butun shaharni qoplay boshladi. Hamma bir-birining qo‘lidan mahkam ushlab oldi.
Shu lahzada ular yana boshqa joyga tushib qolgandek bo‘ldi...
Ffni oqiyotgan flawlesslar 👍wu reakni bosib qoyilar iltimos🙏🥺