𝗟𝗮𝗻𝗮𝘁𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗸𝘂𝗹𝗯𝗮

5-qism

Naksu yuragida qattiq bosim his qildi. Go‘yo butun tanasini kimdir ezib, ichidan bir narsa chiqarib olishga harakat qilayotganday edi.

Bu joy meni chaqiryapti
Bu so‘zlar uning ongida tinimsiz aks-sado berardi.

Ruby qattiq og‘riq bilan devordan sekin ko‘tarildi. U hali ham o‘zini tutib turishga harakat qilardi.

Nabi esa ko‘zlarini katta ochgancha qaltirardi.

— Naksu, sen yaxshi bo‘lasan, shundaymi? — dedi u umid bilan.

Lekin Naksuning ko‘zlari allaqachon o‘zgarayotgan edi.

Uning ko‘z qorachig‘ilari avvalgiday tiniq emasdi. Endi ular zulmat bilan qoplangan edi.

Qora odam esa sekin oldinga yurib, Naksuga qaradi.

— Sen o‘z joyingga qaytding.

Naksu qaltiragancha, qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi. Ichidan nimadir tortib olinayotganday edi.

Va nihoyat, xotiralar to‘liq ochildi.

La’nat qanday boshlandi?

Naksu bir paytlar bu joyga kelganida, u hech narsadan xabarsiz edi.

U oddiy kulba deb o‘ylagan bu joy aslida qadimiy qabr edi.

Bu yer odam emas, balki yovuz kuchlar tomonidan qamalgan bir jonzotning uyasi edi.

Ammo u buni bilmasdi.

U shunchaki qiziquvchan edi.

Va o‘sha kuni Naksu xatoga yo‘l qo‘ydi.

U la’natlangan eshikni ochdi.

Shu lahzadan boshlab, la’nat Naksuning ichiga kirib, unda o‘z izini qoldirdi.

Va hozir o‘sha la’nat o‘z egasini yana chaqiryapti.

Haqiqat ochiladi

Naksu chuqur nafas olib, oldinga bir qadam tashladi.

Ruby hushyor bo‘lib, qilichini mahkam ushladi.

— Naksu, nima qilayapsan?

Nabi esa orqaga tisarildi. Uning ko‘zlarida qo‘rquv bor edi.

Naksu esa jilmaydi.

Ammo bu odatiy tabassum emasdi.

Bu o‘zgargan tabassum edi.

— Men kim ekanligimni esladim.

Uning tanasi atrofida qorong‘ulik harakatlana boshladi. Endi u oddiy Naksu emas edi. Endi u la’natning o‘zi edi.

Qora odam asta-sekin tizzasini bukdi.

— Xo‘jayin, siz qaytdingiz.

Ruby va Nabi bir zumda muzlab qolishdi.

Bu narsa nimani anglatadi?

So‘nggi sinov

Ruby qilichini mahkam ushlab oldi.

— Yo‘q, bu sen emassan!

Naksu unga qaramadi ham.

— Men doim shu edim. Sizlar meni tushunmagansizlar.

U sekin qo‘lini oldinga uzatdi.

Va shu onda Ruby va Nabi havoga ko‘tarildi.

Ularning atrofini qora tuman o‘rab oldi.

— Yo‘q! — Nabi qichqirdi. — Naksu, iltimos, bizni o‘ldirma!

Naksu esa sovuq ovozda pichirladi.

— Men allaqachon tanlovimni qildim.

Qora odam esa jilmayib turardi.

— Endi la’nat o‘z hukmini chiqaradi.

Hukm…

Xona butunlay zulmat bilan qoplandi.

Qorong‘ulik Ruby va Nabini ichiga tortayotgan edi.

Va bu safar hech qanday qutulish yo‘q edi.

Nabi qichqirib yubordi.

— Naksu, iltimos!

Ammo Naksu javob bermadi.

Endi u haqiqiy o‘zligini tan oldi.

U orqaga bir qadam tashladi.

Va so‘nggi marta ko‘zlarini yummoqchi bo‘ldi…

Ammo shu payt xonada qandaydir yorug‘lik chaqnadi.

Kimdir… kimdir la’natni to‘xtatdi.