𝗟𝗮𝗻𝗮𝘁𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗸𝘂𝗹𝗯𝗮
Qorong‘ulik butun xonani qamrab olgandi. Ruby va Nabi havoda osilib turardi.
Naksu esa ularni tomosha qilardi. Uning yuzida hech qanday hissiyot yo‘q edi.
To‘satdan butun xonani kuchli nurlar o‘rab oldi. Bu yorug‘lik shunchaki chiroq yoki olov emas edi. Bu kuchli energiya edi.
Naksu qattiq qichqirib yubordi. Uning boshi og‘ridi, tanasi titradi.
Bu narsadan u qochishni xohlardi.
Ammo yorug‘lik undan qochmadi. Aksincha, tobora yaqinlashdi.
Nabi ko‘zlarini ochdi. U o‘limga tayyor edi, lekin o‘lish o‘rniga… u erkin edi.
Ruby ham havodan tushdi va chuqur nafas oldi.
Naksu tizzasini yerga qo‘ydi. U o‘zini tuta olmasdi. Bu kuch unga qarshi edi.
Qora odam g‘azab bilan orqaga tislandi.
Naksu boshi og‘riqdan titrayotgancha nigohini ko‘tardi.
U uzun qizg‘ish sochli, oppoq libosda edi.
Uning atrofida yorug‘lik tebranar, ko‘zlari esa sovuq va qattiq edi.
Uning nigohi Naksuga qadalgan edi.
Ayol oldinga yurdi. Qora odam esa ortga chekinardi.
— Sen bu joydan ketishga haqqing yo‘q! — deya baqirdi u.
Ammo ayol unga ahamiyat bermadi.
U bevosita Naksu tomon yaqinlashdi.
Va asta… uning peshonasiga qo‘lini qo‘ydi.
Naksu birdan titrab ketdi. U ichidagi zulmat harakatlana boshlaganini his qildi.
— Sen allaqachon tanlov qilgan eding.
Naksu qattiq qichqirdi. Uning ichidagi la’nat yonayotgandi.
Va… zulmat undan chiqib keta boshladi.
Nabi va Ruby hayrat bilan bunga guvoh bo‘lishdi.
Naksuning ichidan qora tutun chiqib, osmonga ko‘tarilardi.
Qora odam dahshat ichida qichqirdi.
Naksu yerga yiqildi. Uning ichidagi la’nat siqib chiqarilgan edi.
Endi u nima bo‘lishini bilmadi.
Ammo ko‘zlarini ochganda… hamma narsa o‘zgargan edi.
Qorong‘ulik butun xonani qamrab olgandi. Ruby va Nabi havoda osilib turardi.
Naksu esa ularni tomosha qilardi. Uning yuzida hech qanday hissiyot yo‘q edi.
To‘satdan butun xonani kuchli nurlar o‘rab oldi. Bu yorug‘lik shunchaki chiroq yoki olov emas edi. Bu kuchli energiya edi.
Naksu qattiq qichqirib yubordi. Uning boshi og‘ridi, tanasi titradi.
Bu narsadan u qochishni xohlardi.
Ammo yorug‘lik undan qochmadi. Aksincha, tobora yaqinlashdi.
Nabi ko‘zlarini ochdi. U o‘limga tayyor edi, lekin o‘lish o‘rniga… u erkin edi.
Ruby ham havodan tushdi va chuqur nafas oldi.
Naksu tizzasini yerga qo‘ydi. U o‘zini tuta olmasdi. Bu kuch unga qarshi edi.
Qora odam g‘azab bilan orqaga tislandi.
Naksu boshi og‘riqdan titrayotgancha nigohini ko‘tardi.
U uzun qizg‘ish sochli, oppoq libosda edi.
Uning atrofida yorug‘lik tebranar, ko‘zlari esa sovuq va qattiq edi.
Uning nigohi Naksuga qadalgan edi.
Ayol oldinga yurdi. Qora odam esa ortga chekinardi.
— Sen bu joydan ketishga haqqing yo‘q! — deya baqirdi u.
Ammo ayol unga ahamiyat bermadi.
U bevosita Naksu tomon yaqinlashdi.
Va asta… uning peshonasiga qo‘lini qo‘ydi.
Naksu birdan titrab ketdi. U ichidagi zulmat harakatlana boshlaganini his qildi.
— Sen allaqachon tanlov qilgan eding.
Naksu qattiq qichqirdi. Uning ichidagi la’nat yonayotgandi.
Va… zulmat undan chiqib keta boshladi.
Nabi va Ruby hayrat bilan bunga guvoh bo‘lishdi.
Naksuning ichidan qora tutun chiqib, osmonga ko‘tarilardi.
Qora odam dahshat ichida qichqirdi.
Naksu yerga yiqildi. Uning ichidagi la’nat siqib chiqarilgan edi.