Lanatlangan kulba
Kech kirgan sari o‘rmondagi tuman quyuqlashib, daraxtlar orasida g‘alati shivirlar paydo bo‘ldi. O‘rmon shunchalik sukunatga cho‘mgan ediki, hatto shamol ham bu yerga kirishga jur’at qilmayotganday tuyulardi. Naksu, Ruby va Nabi yo‘qolib ketgan qishloq xarobalari orasida yurishardi.
Ularning oldida turgan manzara dahshatli edi. Katta qishloq o‘rnida faqat qulagan uylarning ustidan ko‘tarilayotgan qora tutun, yonib kulga aylangan daraxtlar va tomlari singan kulbalar qolgan edi. Hech qanday hayot alomati yo‘q edi.
— Bu yer menga yoqmayapti, — pichirladi Nabi.
U har bir qadam tashlaganida orqaga qarardi. Go‘yo kimdir ularning izidan kelayotganday his qilar edi.
— Qo‘rqoq bo‘lma, — kulimsiradi Ruby. — "Biz bu joyni o‘rganish uchun keldik, qochish uchun emas."
Ammo Naksu ham g‘ayritabiiy nimadir sezayotgan edi. Havoning og‘irligi, ich-ichidan kelayotgan g‘ashlik hissi, quloq ostida eshitilayotgan shivir-shivir... Kimdir ularni kuzatayotganday edi.
O‘rmonning yuragida, qalin tuman ichida, ular uni ko‘rishdi.
Bu oddiy tashlandiq uy emas edi. Uning devorlari yirtqich hayvon tirnog‘i bilan tirnalgan, tomi qisman singan, eshigi esa juda qattiq ochilganidan go‘yo kimdir yoki nimadir chiqib ketgan edi.
— Men bu joyga kirmayman, — dedi Nabi orqaga tisarilib. Uning nafasi tezlashgan, yuragi qattiq urayotgan edi.
— Juda kech, — past ovozda javob berdi Naksu.
Eshik asta ochildi... o‘zidan-o‘zi.
Ichkarida zulmat harakatlanayotganday tuyulardi. Bu oddiy qorong‘ulik emas edi. Bu tirik edi.
Ruby oldinga yurib, ichkariga qadam tashladi. Naksu ham unga ergashdi. Nabi esa bir lahzaga ikkilanib turdi, lekin birdan eshik ortidan shiddatli shamol uni ichkariga tortdi.
Kulbaning ichida havo og‘ir va sovuq edi. Derazalar taxtalar bilan qoplangan, lekin qandaydir notabiiy shabada uy ichida aylanib yurardi. Devorlarga eski, qoraygan qog‘ozlar ilib qo‘yilgan, ularning ustiga qonga o‘xshash qora suyuqlik bilan tushunarsiz belgilar chizilgan edi.
— Bu yer... yashayotgan joy emas, — pichirladi Nabi. Uning ovozi titrayotgan edi.
Ruby xonaning o‘rtasidagi eski yog‘och stolga qaradi. Uning ustida zanglagan temir bolta va chirigan, siniq suyaklar yotardi. Bolta hali ham yangi qon dog‘lari bilan qoplangan edi.
— Kimdir bu joyda o‘ldirilgan, — dedi Ruby sekin.
Naksu oldinga yurib, devorlardagi yozuvlarga ko‘z yugurtirdi. Ular eski til bilan bitilgandi, lekin ba’zi so‘zlar tushunarli edi:
“QONNI TO‘KKAN KETOLMAYDI.”
“ULARNI CHAQIRDIM, UCH KUN KELISHDI, CHIQIB KETMADIM.”
“MENI QUTQARING...”
Shu payt devor ichkarisidan tirnoqning tirnalish ovozi eshitildi.
Uchovlon qotib qoldi. Nabi sekin orqaga tislandi.
— Bu... shamolmi? — dedi u umidsiz holda.
Birdan devorning bir joyidan suyakdan yasalgan barmoqlar chiqib keldi! Ular asta-sekin siljib, tirnoqlari bilan yog‘ochni yulib, tashqariga chiqishga urinayotganday edi.
— Bu yerda kimdir bor! — baqirdi Nabi.
Naksu hech qanday vahima qilmay, qo‘lini oldinga cho‘zdi va muz hosil qilib, devorga urdi. Muz parchalanib, suyak barmoqlar yo‘qoldi... ammo tirnalgan izlar qoldi.
Barcha eshik va derazalar birvarakayiga qarsillab ochildi.
Tashqaridan o‘rmon ichidan g‘alati shivir-shivir ovozlar kelardi. Ular odam shiviriga o‘xshardi, lekin gaplar tushunarsiz edi. Go‘yo minglab odamlar bir paytda nimanidir shivirlab, ularni chaqirayotganday edi.
— Biz ketishimiz kerak! — dedi Nabi dahshatga tushib.
Naksu orqasiga burilib, chiqish eshigiga qaradi. Ammo u yerda yo‘l yo‘q edi.
Ular kelgan yo‘ldan endi shunchaki qalin zulmat bor edi. U oddiy qorong‘ulik emas edi. U harakatlanardi.
— Bu yer la’natlangan, — dedi Ruby. Uning ovozi jiddiy va sovuq edi.
Yarim ochiq eshikning orqasida kimdir turgandi.
Bu odamga o‘xshardi. Lekin u harakat qilmas, yuzida hech qanday his-tuyg‘u bo‘lmasdi. Ko‘zlari butunlay qop-qora edi. U sekin-sekin siljiy boshladi.