Savage🕸
Men ruhsat bergandek boshimni qimirlatib ko‘zimni yumdim... U esa bir birimizni chuqurroq his qildirish uchun harakat qildi)
Ko'zlari porlab men tomonga qaradi va qulog'imga ehtirosli tarzda pichirladi:
—Kimga tegishli ekanligingni ayt! — uning issiq nafasini butun vujudim his qildi va ko'zlarimni yumdim, og'zimdan esa, so'zlar sirg'alib chiqdi.
—Faqat siznikiman... — U bo'ynimga otashdek yonayotgan labini bosdi va men ingrab yubordim.
—Hali boshlamadik —U tilini tanam bo'ylab harakatlantirganda, ichimdagi kapalaklar tashqimga chiqqandek tipirchiladim va sochini changallab, ingradim... —Butun tanam bilan his qilyapman...
U mendan ajralganda, ko'zlariga boqdim va uni o'zimga tortdim. Qo'llarim uning bo'rtib chiqqan mushaklari bo'ylab sayr qildi va so'ngida, benuqson yuzini mayin siladi. U indamasdi, lekin yurak urish tezligidan, meni butun vujudi bilan xohlayotganini sezib turardim.
Yoongi orqamni yotoqning yumshoq matrasiga bosdi va nim tabassum qildi, —malikam, meni shunchalik sog'inibdi, men ham unga sog'inganimni bildiraman...
Bu shunchaki, yoqimli og'riqning boshlanish joyi edi holos... Sovuq qo'llari belimni biroz ko'tardi va lablari bo'ynimdan bir zum ham uzulgani yo'q, huddiki har bir nolamni, tomilarim orqali his qilmoqchi bo'lgandek... Men hatto og'riqni sezmadim, bu — xohish istakka to'la yoqimli tuyg'u edi... Barmoqlarimni orqasiga botirdim, —Yoongi... ahhh, s..sizni se...vaman...
So'zlarim huddi uzulgan marjon shodasidek chiqdi, lekin u sevgisini harakatlar bilan isbotlayotgandek edi. Labimni bo'yniga olib bordim va qattiq tishladim... Uning ingragan ovozi, menga bir paytning o'zida men his qilishni istagan og'riq va zavqni berdi.
Bo'ynida jilvalanayotgan ter, uning charchaganidan darak edi va uni o'zimga tortib, ajralmagan holda pichirladim, —Balki, menga ishonarsiz?...
—Bugun senga ruxsat beraman, o'zing xohlagandek boshqar... — nola aralash jilmayishim va tanamning to'lqinsimon harakatlanishini, ostimda kuzatib turgan Yoongi, pastki labini tishladi. Qo'lini ushlab belimga olib bordim va qattiqroq siqishini tayinladim... So'ngida esa, boshimni ko'kragiga qo'yib, lablariga tegindim, —Sizni har kuni his qilish bu — men uchun kamdek, har soniya his qilishimga imkon yaratib bering....
—Mana yana ehtirosliroq qilib hammasini boshidan boshlashimiz mumkin — Yoongi jilmaydi, men esa, uyatdan qizardim.
—Ketganingda butun borlig‘im seni istab, seni sog‘inib, azoblandi. Nafasing bo‘g‘zimda, isming yuragimda, farishtadek ko'rinishing, ko'z o'ngimda yashadi. Ortiq seni yo'qotishni istamayman... — u sochlarimni ortga qilib siqimladi va unga qarashimga majburladi. So'ng esa, labini meniki bilan birlashtirib, chuqur bo'sa oldi...
U orqa belimni mayin silab, ko'rpani tortdi va yalang tanamizni yopdi... Old tomonim esa, uning issiqligidan panoh topgandek go'yo...
—Yelkamni teshib yubording...— uning to'ng'illagan ovozi xayollarimni tarqatib yubordi...
—Nima? — men chalg'ib, ko'rsatkich barmog'imga qaradim, chindan ham biroz o'sgan tirnog'im, uning yelkasini shilib yuborayotgandi.
—Kechirasiz...— o'sha yeriga labimni olib borib o'pib qo'ydim va keyin yuzidan o'pdim, u esa kuldi, kulganida qorin bo'shlig'ida qimirlashni sezdim:
—Xotinim bilan yashashga biroz qiynalaman chog'i, u mendan ham tez harakat qiladi... — uni turtdim va ustidan tushib, yostiqqa boshimni qo'ydim.
—Yo'q, boshingni faqat yelkamga qo'yishing kerak, bo'lmasa uxlamay qo'yaver — u yana meni o'ziga tortib mahkam quchoqladi.
Erta tong! Yoongidan avval uyg'onib, yuvinib chiqdim va oq halatimni kiyib, boshqa xonaga chiqdim. Qaytganimda u yo'q edi va hammom tomondan ovoz eshitildi, demak u hammomda.
Halatda biroz ko'rinib turgan tanamga egilib qaradim va kresloga o'tirib, o'zim ham biroz ochib qornimdagi izlarni ko'zdan kechirdim.
Hursandligimgan o'sha izlarga ham tegindim, qanday ajoyib, u men bilan, endi esa, mening erim.
Shunchalik xayolga sho'ng'ib ketganimdan, men tomonga tiz cho'kkan Yoongini sezmay qolipman. U halat bog'ichimni asta ushlab, tanamni yanayam ochdi va miyig'ida kuldi...
—Oppoq tanang va qizg'ish izlar o'rtasidagi bog'liqlik — faqat menga tegishli...
U labini qornimga bosdi va bu orqali qornim ichkari tomonga kirgandek bo'ldi. Yoongi, tili orqali kindigim atrofida aylana hosil qilib aylandi va men boshimni ortga qilib uning ismini chaqirdim.
—Yoongi, ketamiz ahir, bunday jiddiylashmaylik...
U men tomon qarab kulimsiradi, —Sen nima desang shu mitti pariyim...
Labimni shishirib arazlagandek qildim, —Uyga qaytgandan keyin menga jiddiy gapirmaysiz, faqat hozirgidek bo'lasiz...
U jiddiylashib, men tomon egilganda, yuragim qo'rquvdan qinidan chiqib ketay dedi, keyin esa, u kulib yubordi...
—Seni endi topganimda shunday qilamanmi pariyim...
Biz Koreaga qaytish uchun samolyotga o‘tirdik.
Yo‘l bo‘yi Yoongi bilan miriqib suhbatlashdik. Birga bo‘lmagan paytimiz qanday voqealarni boshimizdan o‘tkazganimiz haqida so‘zlab berdik. U meni doim kuzatib turgani haqida aytdi va men qoshimni sezilarli darajada ko'tardim.
—Hm, demak kuzatgansiz shundaymi? — u mamnuniyat bilan bosh silkidi.
—Uy ichiga ham, shaxsiy xonalarga ham o'rnatish kerak edi— u kulib, shunday qilmaganidan afsuslanganini aytganda, biqiniga urdim. Yoongi hazil qilib qornini ushlab baqirdi.
—Sen meni o'ldirib qo'yasan chog'i
—Xo‘sh endi, Hardin haqida gapir, - Yoongi bir qoshini ko‘tarib, menga ma'noli qaradi.
—Hardin? - men uning savolidan shoshib qoldim. U barchasini biladi, nega endi bu mavzuni qayta ochyapti?
—Xa albatta, do‘stginang Hardin janoblari haqida. U bilan nimalar qildingiz? - u menga chuqur tikildi.
Uning tikilishidan negadir titradim. Chunki bu odam vazmin bo‘lganda, anchayin qo‘rqinchli va sovuq bo‘lib qoladi. Menimcha u rashk qilgan va shuncha oaytdan beri ichida saqlagan savoliga javob olmoqchi..
—Biz u bilan shunchaki do‘st bo‘ldik. U meni ko‘chalarda aylantirdi, vaqtimni quvnoq o‘tishiga ko‘maklashdi. U tufayli ancha....
—Bo‘ldi jim. U haqida yaxshi fikrlar aytishni to‘xtat... — u chuqur nafas olib chiqarardi va bu yaqqol jaxl alomati edi.
—Siz esa jiddiy bo‘lishni to‘xtating. Ahir vada bergansiz!
Men arazlab, yuzimni oyna tarafga burdim. Ortimdan esa uning kulgusi eshitildi. Ich ichimdan uning kulgusini ko‘rgim keldi, lekin men arazlaganman, qaramasligim kerak. Oufff lekin uni kulganda qisilib ketadigan ko‘zlarini ko‘rishni xoxlayman. Calia o‘zingni booos...
O‘zimga o‘zim gapirib, o‘ylanarkanman, bellarimga o‘ralgan qo‘llar va yelkamga urulgan issiq nafasdan hayollarim chalkashib ketdi.
—Hop mayli, lekin bu shundayligicha qolmaydi. Senga shart beraman, shuni bajarsang umuman uni gapirib yuzingga solmayman... - u past tovushda gapirarkan, sekin o‘grilib unga qaradim.
U biroz o‘ylandida keyin sochimni ortga olib, yuzini menga yaqinlashtirdi.
—Qanday xolat bo‘lmasin, meni ortiq tashlab ketmaysan. Hech qachon! - uning shartini eshitib, yuragim tez urib ketdi.
—Sizdek erkakni faqatgina ahmoqlar tashlab ketadi, - uning yuzidan chimdib, tanamni ortga oldim.
—Demak, bir muncha vaqt oldin sen ahmoq qiz bo‘lgansan.
—Hooy, men ahmoq bo‘lmaganman! - yoshboladek harxasha qila boshladim.
—Mayli, mayli ahmoq emassan, - u meni yupatib qo‘ydi.
—Yo xudoyimeee... Sizlar samolyotni o‘z uyingiz deb o‘ylayapsiz shekilli, - Jimin telefonidan boshini ko‘tarib, bizga qarab turardi.
Jimin borligini umuman hayolimdan chiqarib yuboribman.
—Bizga samolyot ham sen ham to‘sqinlik qilmaysan do‘stim.
Jimin, bizni mazah qilib ortga o'girilib oldi va biz yana shirin tortishuvlarni boshladik.
Nihoyat, men sog‘ingan uyga yetib keldik. Qisqa vaqt, ko‘plab xotiralar...
—Nimani kutyapsan, tezroq yur, - u to‘xtab, ortiga o‘girildi.
—Tentakkinam, nega hayajonlanasan? Uy oxirgi marta ketganingda qanday bo‘lsa, hali ham shunday. Biror g‘ishi ham o‘zgarmagan.
U yonimga keldida qo‘limdan ushlab, oldinga yurdi.
—Endi yur, kirishimiz kerak. Onam anchadan buyon seni kutyaptilar.
Biz ichkariga kirishimiz bilan, zalda o‘tirgan Min xonimga ko‘zim tushdi. Tezda uni qo‘lini qo‘yib yubordimda, xonim tomon yugurdim.
Ularni ko‘zlariga uzr so‘ragandek qarab turdim. Xonimning ko‘zida sog‘inch yoshi miltillab, qo‘llarini ochdilar. Men ham ularni quchib oldim.
—Kechiring... - negadir ularni oldida o‘zimni noqulay his qilib, uzr so‘rashni istadim. Chunki ketayotganimda ularni ko‘nglini og‘ritgandek bo‘lgandim.
—Qo‘y qizim, unday dema - ular boshimni ohista siladilar. —Tushunaman seni qizalog‘im.
Min xonim ko‘ngil dargohi juda ham keng ayol.
—Sizlarni sog‘indim, - ko‘zimdan bir tomchi yosh dumaladi. Xonim esa boshimni ko‘tarib, meni o‘ziga qaratdi.
—Biz ham seni sog‘indik qizim. Boshingni egib, endi ortiq yig‘lama.
—Eshitishimcha hushxabar bilan kelibsiz? - xonim kulgancha, yelkamdan turtib qo‘ydi.
—Oyi biz buni sizning roziligingiz bilan qilmoqchi edik. Faqat vaziyat...
Suganing gapini xonimning so‘zi bo‘lib qo‘ydi.
—O‘g‘lim, men sendan doimo rozi bo‘lganman. Ayniqsa bu Calia bo‘lsa, albatta roziman.
Mening ikki yuzim qizarib ketganini shundoqqina his qildim, chunki yanoqlarim lovullashni boshlagandi.
—Faqat bu nikohni go‘zal qilib, qayta o‘tkazamiz. To‘y marosimi hayotingda bir marotaba bo‘ladi, buni oddiy xolatda o‘tkazib yubormaymiz. Ayniqsa sendek inson bo‘lsa. Seni va kelinimni chiroyli to‘y liboslarida, sahna markazida birga ko‘rishni istayman.
—Balki so‘zlarini lug‘atingdan chiqar!
—Men sizlar kelishingizga deyarli barchasini rejalashtirib qo‘ydim. Tezlik bilan ertaga buni o‘tkazamiz. U darajada dabdali qilmaymiz, faqatgina yaqinlarni taklif qildim.
—Shunchalik tezmi? - men ko‘zlarimni katta ochib ularga qaradim.
—Los Angelesdagi ham tezlik bilan bo‘lgandi, - xonim kulib, ko‘zlarini qisib qo‘ydilar.
—Endi chiqib, damingizni oling. Ertagalik kun og‘ir bo‘ladi.
Ajoyib! Mening hayotim huddi tezlashtirilgan kinofilmga o‘xshaydi. Ko‘z ochib, yumgunimcha barcha voqealar tezlikda bo‘lib ketadi!
Men yuqoriga ko‘tarilib xonam tomon yurdim. Ortimdan esa uning ovozi eshitildi.
—Pariyim xonamizga kiramiz, qayoqqa ketyapsan? —Chindan ham men avvalgi xonamga kirayotgandim, Yoongi esa, meni to'xtatdi.
—Ha uzur, siz kirib turing, men keyin kiraman.— u yo'q degandek, oldimda turardi.
—Kiravering, avvalgi tungi kiyimlarim shu xonada, olib kiraman — U qo'limdan ushlab, xonasi tomon harakatlandi.
—Kiyim kerak deb senga kim aytdi? Seni xonamda kim ham ko'rardi....
