Tungi Qirol

𝟲-𝗾𝗶𝘀𝗺

Suna xonada rasmni ko‘rib qolgan payt, orqasidan og‘ir, baland tovushli qadamlar eshitiladi. Yuragi hapriqib, sekin ortga qarasa — eshik ostonasida Tungi Qirol turibdi. Ko‘zlari qorong‘u, sovuq va g‘azabga to‘la.

U asta, lekin xavfli ohangda so‘raydi:
— Kim senga bu xonaga kirishga ruxsat berdi?

Suna gap topolmaydi. Qirol unga yaqinlashib, yuzini qattiq tutadi:
— Bu joyga hech kim kirmasligi kerak edi… sen esa barcha qoidalarni buzib, menga qarshi chiqyapsan?!

Uning ovozida nafaqat g‘azab, balki chuqur yashirin hislar ham bor. Qirol Suna ko‘zlariga qarab jim qoladi, ammo ko‘zida bir lahzalik ehtiros uchquni ham paydo bo‘ladi. Shunda Suna o‘zini ikkilanib qolganini sezadi: qo‘rquvmi, yoki… boshqa nimadir.

Suna ortga bir qadam tashladi, ammo orqa devor unga qochishga imkon bermadi. Tungi Qirol asta-sekin yaqinlashdi, uning qadam tovushlari bo‘sh xonada jaranglab, havoni yanada og‘irlashtirdi.

— Men so‘raganimda, sen hamisha haqiqatni aytishing kerak, — dedi u past, ammo hukm qiluvchi ovozda. — Bu xonaga nima uchun kirding?

— Men… men shunchaki… — Suna gapini tugata olmadi.

Qirolning qo‘li uning iyagidan ushlab, yuzini o‘ziga qaratdi. Ko‘zlari qattiq, ammo ichida bir narsani yashirgandek porlab turardi.

— Sen bu joy bilan o'ynashyapsanmi?, Suna, — dedi u shivirlagandek, lekin ovozida xavf sezilardi. — Bilasanmi, bunday qilganlarning taqdiri qanday bo‘lganini?

Uning jahli shu qadar chiqib ketdiki bundan Sunaning yuragi qattiq urardi. U qo‘rquv va tushunarsiz hislar girdobida qolgan edi. Qirol unga yanada yaqinlashdi, nafasining issiqligi yuziga tegdi.

— Qasrdan qochmoqchimiding?.. — dedi u sekin. — Endi kech. Bu joy — sening yagona panohing ham, zindoning ham bo‘ladi.

Shu so‘zlardan so‘ng u Sunaning qo‘lini qattiq ushlab, eshik tomon yetakladi. Suna qarshilik qilishga urindi, ammo Qirolning panjasidagi kuch unga imkon bermasdi. U shunchaki ichida bir fikrni o‘ylardi:"Endi nima bo'ladi?"

Qirol uni qo'lidan mahkam ushlagancha qasrning eng qorong'u,sovuq va zax qismi yerto‘laga olib tushdi.Zinadan pastlar ekan atrofning zulmatidan tobora qo'rqib borayotgan Suna endi nima bo'lishini taxmin qilayotgandi. Qirol yertolaning chang bosib ketgan eshigini ochib uni olib kirdi va qarshisidagi holat Sunani qo'rqitib yubordi.

Yerto‘laning ichkarisi sovuq va chirigan hid bilan to'la, Shamchiroq yorug‘i devorlarga tushganda, Suna ko‘zlariga ishonmadi: temir zanjirlarda osilib qolgan, chirigan jasadlar asta-sekin tebranardi. Ularning suyaklari orasida qora soch tolalari, yirtiq kiyim bo‘laklari ilinib qolgan, ko‘z chuqurlari esa bo‘m-bo‘sh edi.

Sunaning tomog‘iga qattiq bir narsa tiqilib, nafas olishi qiyinlashdi. U beixtiyor ortga chekindi, ammo Qirol qo‘lini mahkam ushlagancha, uni oldinga sudradi.

— Bu… bu nima?! — deya pichirladi Suna, ovozi titrab.

Qirolning yuzida esa hech qanday achinish yo‘q edi, faqat sovuq va muzdek ifoda.
— Bu… mening qoidamni buzganlarning jazosi, — dedi u past va dahshatli tovushda. — Sen ham menga bo‘ysunmasang, bu joy sening oxirgi manziling bo‘ladi.

Suna lablarini qattiq tishladi, tanasi titrardi. Qorong‘u yerto‘ladan taralgan qo‘rquv uning yuragini muzlatib qo‘ygandi. Shu payt u zanjirlar orasida nimadandir tanish bo‘lgan yirtiq matoni ko‘rib qoldi… va ko‘zlari dahshatdan kattalashdi.

Bu mato — aynan o‘sha oqish-ko‘k gul naqshli ko‘ylak edi. O‘sha kecha… Sebastianning opachasi o‘g‘irlab ketilgan tunda kiygani. Suna o‘sha hodisani eslab, tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi. Yuragi qattiq urar, quloqlarida esa o‘sha kechadagi baqiriq-suron yangilayotgandi.

— Bu… bu qanday qilib… — uning ovozi bo‘g‘ilib chiqdi.

Qirol esa sekin Suna tomon egildi, lablarida shafqatsiz tabassum paydo bo‘ldi.
— Demak, taniding… — dedi u sovuq pichirlab. — Ba’zan odamlar o‘z qismatini o‘zlari tanlaydi. U… tanlamadi.

Suna ortga qadam tashlamoqchi bo‘ldi, lekin Qirolning qo‘li uni mahkam tutib oldi. Uning muzdek barmoqlari bilagiga qattiq botdi.
— Endi navbat senga kelmasligi uchun, — dedi Qirol past va hukmron ovozda, — meni g‘azablantirma.

Shu zahot, u Sunani zanjirlar jaranglagan yerto‘ladan olib chiqib ketdi. Ammo Sunaning ko‘z oldidan o‘sha ko‘ylak, va u bilan birga kelgan dahshatli taxmin ketmasdi…

Qirol uni yerto‘ladan olib chiqib, qorong‘u koridor bo‘ylab sudrab ketar ekan, Suna yuragidagi qo‘rquq o‘rnini asta-sekin g‘azab egallay boshladi. U bu qasrda qanchalik uzoq qolsa, shunchalik yo‘qolib ketishini his qildi.

Xonalaridan birining yonidan o‘tayotganda, u qasr devoridagi qadimiy shamdonni ko‘rdi va to‘satdan rejasi tug‘ildi. Qirolning qo‘lini bilak kuchi bilan bir lahzaga bo‘shatishga majbur qildi va shamdonni qo‘liga olib, uni ortga otdi. Shamdon devorga urilib jaranglagan ovoz chiqardi — bu esa Qirolni bir lahzaga chalg‘itdi.

Suna shu fursatdan foydalanib, uzoqdagi tor yo‘lak tomon yugurib ketdi. Nafasi tezlashar, oyoqlari zaminni zo‘rg‘a his qilardi. Qorong‘ida yugurar ekan, uning qulog‘ida Qirolning g‘azabli ovozi yangradi:
— “SUNAAA! QOCHISH — SENING OXIRING BO‘LADI!”

Yo‘lak oxirida u yarim ochiq eshikni ko‘rdi. Ichkaridan shabada kirar, bu esa tashqi dunyoga chiqish imkonini bildirardi. Ammo eshik yonida ikki manqurt xizmatchi turar, ularning ko‘zlari xira, yuzlari ifodasiz edi…

Suna bilardi: ular faqat Qirolning buyrug‘iga bo‘ysunadi, ammo agar ularni alday olsa — qutuladi.

Suna qo‘rquv va charchoq aralash hissiyotda eshikka tomon otilib bordi. Nafasi bo‘g‘ziga tiqilib, yuragi qinidan chiqib ketgudek urar, oyoqlaridagi sovuq tosh zinapoyaning qarsillashi yerto‘la bo‘ylab aks-sado berardi. “Faqat tezroq… chiqib olishim kerak…” degan o‘y miyasida chaqmoqdek yaltirardi.

Ammo atigi bir necha qadam qolganda, yon tomondan qora soyadek uchib kelgan xizmatchi uni belidan mahkam quchib oldi. Suna jon-jahdi bilan tepdi, qo‘llari bilan tirnaldi, hatto tishladi, lekin kuchi yetmasdi. Xizmatchining qo‘llari temir panjaradek qattiq edi.

Yerto‘la ichini og‘ir qadam tovushlari to‘ldirdi. Zulmat ichidan asta-sekin Tungi Qirol chiqib kelar, yuzida yirtqichona tabassum o‘ynar edi. Uning ko‘zlari Suna ustidan g‘alaba qozongan yirtqichning ko‘zlaridek chaqnardi.

— Men seni ozod qilaman deb va’da berganim esimda yo‘q, — dedi u past, ammo muzdek tovushda.

U xizmatchiga bir imo qildi. Suna qarshilik ko‘rsatgancha uning qo‘liga tushdi. Qirol hech shoshilmasdan uni yana yerto‘laning chuquriga olib bordi. Har qadamda sovuq devorlar, chang bosgan zanjirlar va chirigan yog‘och hidlari tobora yaqinlashar, Sunaning yuragi esa bo‘g‘zini yirtayotgandek urardi.

Nihoyat, Qirol uni yerto‘laning eng qorong‘u burchagiga olib keldi. U yerda zang bosgan zanjirlar shiftga osilib turardi. Devorda esa uzoq vaqt avval qochishga uringanlarning qo‘rqinchli izlari, gohida esa chirigan suyaklari ko‘rinardi. Suna beixtiyor ortga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo Qirolning qo‘li beliga yanada mahkam yopishdi.

— Bu joyda jazolar boshqacha… — dedi u, ovozida sirli va xavfli ohang bilan.

U Sunani devorga suyadi, qo‘llari esa sekin, ammo aniq harakat bilan uning bilaklarini yuqoriga ko‘tardi. Zanjirlar jaranglab yopildi. Suna titrar, ammo nigohida qo‘rquv bilan birga tushuntirib bo‘lmas issiq bir chaqnash ham paydo bo‘ldi. Qirol uning bo‘yniga yaqinlashdi, nafasining iliqligi sovuq yerto‘la havosini yorib o‘tdi.

— Qochishga uringan jasorat uchun… boshqa turdagi jazo beriladi, — dedi u past ovozda, lablari Sunaning qulog‘iga juda yaqin kelib.

Uning qo‘llari asta-sekin Sunaning libosining chetiga tegdi, barmoqlari mato bo‘ylab sekin yuqoriga ko‘tarildi. Sunaning nafaslari tezlashdi, ongida “yo‘q” degan so‘z bo‘lsa-da, tanasi uni inkor etardi. Qirolning har bir harakati asta-sekin qo‘rquvni ehtirosga aylantirib borardi.

Suna zanjirlar orasida qamalib qolgancha, unga qarshi hech nima qila olmasdi. Qirol esa uni sekin o‘ziga tortdi… va shu payt…

𝗗𝗮𝘃𝗼𝗺𝗶 𝗯𝗼𝗿..

𝑽𝒊𝒐𝒓𝒂𝒔,𝒃𝒖 𝒏𝒊𝒎𝒂 𝒅𝒆𝒈𝒂𝒏 𝒈𝒂𝒑?𝑺𝒉𝒖𝒏𝒄𝒉𝒂 𝒐𝒅𝒂𝒎 𝒐'𝒒𝒊𝒚𝒅𝒊(𝒅𝒆𝒚𝒂𝒓𝒍𝒊 𝟏𝟎𝟎𝒕𝒂𝒄𝒉𝒂)𝒌𝒐𝒓𝒊𝒔𝒉𝒊 𝒖𝒏𝒅𝒂𝒏𝒂𝒎 𝒌𝒐'𝒑. 𝑨𝒗𝒗𝒂𝒍𝒐 𝒓𝒂𝒉𝒎𝒂𝒕,𝒊𝒋𝒐𝒅𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒒𝒂𝒅𝒓𝒍𝒂𝒃 ò𝒈𝒊𝒈𝒂𝒏𝒊𝒏𝒈𝒊𝒛 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏.𝑭𝒇 𝒔𝒊𝒛𝒈𝒂 𝒚𝒐𝒒𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏𝒊𝒅𝒂𝒏 𝒙𝒖𝒓𝒔𝒂𝒏𝒅𝒎𝒂𝒏.𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒐𝒍𝒎𝒐𝒒𝒏𝒊 𝒉𝒂𝒎 𝒃𝒆𝒓𝒎𝒐𝒈'𝒊 𝒃𝒐𝒓!𝑺𝒊𝒛𝒍𝒂𝒓𝒅𝒂𝒏 𝒂𝒓𝒛𝒊𝒎𝒂𝒔 𝒓𝒆𝒂𝒌 𝒔𝒐‘𝒓𝒂𝒚𝒎𝒂𝒏(𝟒𝟎-𝟓𝟎𝒕𝒂)𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒔𝒉𝒖𝒏𝒊 𝒉𝒂𝒎 𝒒𝒊𝒍𝒂 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒚𝒔𝒊𝒛.𝑩𝒊𝒕𝒕𝒂 𝒖𝒔𝒕𝒊𝒈𝒂 𝒃𝒐𝒔𝒊𝒃 𝒒𝒐𝒚𝒊𝒔𝒉𝒏𝒊 𝒏𝒊𝒎𝒂 𝒒𝒊𝒚𝒊𝒏 𝒋𝒐𝒚𝒊 𝒃𝒐𝒓 𝒂𝒙𝒊𝒓?!𝑩𝒖 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒏 𝒎𝒂𝒏𝒊 𝒌𝒐𝒏𝒈𝒍𝒊𝒎 𝒒𝒂𝒏𝒄𝒉𝒂𝒍𝒂𝒓 𝒌𝒐'𝒕𝒂𝒓𝒊𝒍𝒊𝒃, 𝒚𝒐𝒛𝒊𝒔𝒉𝒈𝒂 𝒊𝒔𝒉𝒕𝒊𝒚𝒐𝒒𝒊𝒎 𝒉𝒂𝒎 𝒐𝒔𝒉𝒊𝒔𝒉𝒊𝒏𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒔𝒂𝒏𝒈𝒊𝒛 𝒆𝒅𝒊..𝑺𝒊𝒛𝒍𝒂𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒓𝒆𝒂𝒌𝒔𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈𝒊𝒛-𝒎𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒐𝒕𝒊𝒗𝒂𝒕𝒔𝒊𝒚𝒂𝒎.𝑭𝒊𝒌𝒓𝒏𝒊𝒌𝒖 𝒈𝒂𝒑𝒊𝒓𝒎𝒂𝒔𝒂 𝒉𝒂𝒎 𝒃𝒐'𝒍𝒂𝒅𝒊.𝑨𝒇𝒔𝒖𝒔𝒌𝒊 𝒃𝒖𝒏𝒊 𝒉𝒂𝒎 𝒒𝒊𝒍𝒊𝒔𝒉𝒏𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒂𝒎𝒂𝒚𝒔𝒊𝒛.𝑩𝒊𝒓 𝒔𝒐'𝒛!𝑩𝒊𝒕𝒕𝒂𝒈𝒊𝒏𝒂 "𝒁𝒐𝒓"𝒅𝒆𝒃 𝒚𝒐𝒛𝒈𝒂𝒏 𝒔𝒐𝒛𝒊𝒏𝒈𝒊𝒛 𝒎𝒆𝒏𝒈𝒂 𝒐𝒍𝒅𝒊𝒏𝒈𝒂 𝒚𝒖𝒓𝒊𝒔𝒉 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒂𝒕𝒕𝒂 𝒒𝒂𝒅𝒂𝒎 𝒃𝒆𝒓𝒂𝒅𝒊.𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒚𝒐'𝒒.𝑺𝒊𝒛 𝒃𝒖𝒏𝒊 𝒉𝒂𝒎 𝒒𝒊𝒍𝒎𝒂𝒚𝒔𝒊𝒛. 𝑺𝒉𝒖 𝒌𝒖𝒏𝒍𝒂𝒓𝒅𝒂 𝒎𝒂𝒏 𝒐𝒛𝒊𝒎𝒅𝒂 𝒔𝒆𝒛𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏 𝒚𝒂𝒈𝒐𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒓𝒔𝒂 𝒃𝒖 𝒚𝒐𝒛𝒈𝒊𝒎 𝒌𝒆𝒍𝒎𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏𝒍𝒊𝒈𝒊, 𝒃𝒐𝒔𝒉𝒊𝒅𝒂 𝒃𝒖𝒏𝒊 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒂𝒔𝒂𝒍𝒊𝒌 𝒅𝒆𝒃 𝒐‘𝒚𝒍𝒂𝒅𝒊𝒎. 𝑳𝒆𝒌𝒊𝒏 𝒚𝒐'𝒒!𝑩𝒖 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒂𝒔𝒂𝒍𝒊𝒌 𝒆𝒎𝒂𝒔!𝑩𝒖 𝒎𝒐𝒕𝒊𝒗𝒂𝒕𝒔𝒊𝒚𝒂𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐'𝒒𝒍𝒊𝒈𝒊!𝑩𝒖 𝒊𝒔𝒉𝒕𝒊𝒚𝒐𝒒𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐'𝒒𝒍𝒊𝒈𝒊𝒊!𝑽𝒂 𝒆𝒏𝒈 𝒎𝒖𝒉𝒊𝒎𝒊 𝒃𝒖 𝒚𝒐𝒛𝒊𝒔𝒉 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒃 𝒚𝒐'𝒒𝒐𝒍𝒈𝒂𝒏𝒍𝒊𝒈𝒊 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏𝒅𝒊𝒓.𝑴𝒆𝒏 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒔𝒂𝒃𝒂𝒃 𝒔𝒊𝒛,𝒂𝒈𝒂𝒓 𝒐𝒒𝒊𝒚𝒅𝒊𝒈𝒂𝒏 𝒐𝒅𝒂𝒎 𝒃𝒐'𝒍𝒎𝒂𝒔𝒂 𝒚𝒐𝒛𝒖𝒗𝒄𝒉𝒊 𝒏𝒆𝒈𝒂 𝒌𝒆𝒓𝒂𝒌?𝑯𝒂,𝒕𝒐'𝒈'𝒓𝒊 𝒎𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒛𝒖𝒗𝒄𝒉𝒊 𝒆𝒎𝒂𝒔𝒎𝒂𝒏!𝑴𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒉𝒐𝒓𝒂𝒕𝒍𝒊 𝒆𝒎𝒂𝒔𝒎𝒂𝒏!𝑴𝒆𝒏 𝒂𝒋𝒐𝒚𝒊𝒃 𝒈𝒐𝒚𝒂𝒍𝒂𝒓 𝒆𝒈𝒂𝒔𝒊 𝒆𝒎𝒂𝒔𝒎𝒂𝒏!𝑨𝒎𝒎𝒐 𝒃𝒊𝒍𝒂𝒔𝒊𝒛𝒎𝒊 𝑴𝒆𝒏 𝒉𝒂𝒓𝒂𝒌𝒂𝒕 𝒒𝒊𝒍𝒂𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏,𝒃𝒐𝒔𝒉𝒍𝒂𝒈𝒂𝒏 𝒐𝒅𝒂𝒎𝒎𝒂𝒏!𝑺𝒉𝒖𝒏𝒅𝒂𝒚 𝒃𝒐'𝒍𝒊𝒔𝒉 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏.𝑯𝒊𝒌𝒐𝒚𝒂𝒍𝒂𝒓𝒊𝒎 𝒉𝒂𝒎𝒎𝒂𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒌𝒐𝒏𝒈𝒍𝒊𝒅𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒚 𝒐𝒍𝒊𝒔𝒉 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏,𝒖𝒍𝒂𝒓 𝒌𝒊𝒎𝒍𝒂𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈𝒅𝒊𝒓 𝒉𝒂𝒚𝒐𝒕𝒊𝒏𝒊 𝒐𝒛𝒈𝒂𝒓𝒕𝒊𝒓𝒊𝒔𝒉 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏,𝒐𝒛𝒈𝒊𝒏𝒂 𝒃𝒐'𝒍𝒔𝒂 𝒉𝒂𝒎 𝒎𝒖𝒂𝒎𝒎𝒐𝒍𝒂𝒓𝒊𝒏𝒊 𝒖𝒏𝒖𝒕𝒊𝒔𝒉𝒊 𝒗𝒂 𝒐𝒓𝒛𝒖𝒍𝒂𝒓𝒊𝒅𝒂 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒔𝒉𝒈𝒂 𝒖𝒍𝒂𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒉𝒂𝒎 𝒉𝒂𝒒𝒒𝒊 𝒃𝒐𝒓𝒍𝒊𝒈𝒊𝒏𝒊 𝒃𝒊𝒍𝒊𝒔𝒉𝒊 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒚𝒐𝒛𝒂𝒎𝒂𝒏.𝑺𝒉𝒖𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒖𝒄𝒉𝒖𝒏 𝒎𝒆𝒉𝒏𝒂𝒕𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒒𝒂𝒅𝒓𝒍𝒂𝒏𝒈,𝒖𝒍𝒂𝒓𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒉𝒂𝒎 𝒖𝒎𝒊𝒅𝒊𝒏𝒊 𝒚𝒐𝒒𝒐𝒕𝒊𝒔𝒉𝒍𝒂𝒓𝒊𝒈𝒂 𝒚𝒐'𝒍 𝒒𝒐𝒚𝒎𝒂𝒏𝒈.

𝑩𝒖 𝒔𝒂𝒇𝒂𝒓 𝒌𝒂𝒎𝒓𝒐𝒒 𝒚𝒐𝒛𝒅𝒊𝒎 𝒂𝒈𝒂𝒓 𝒌𝒐'𝒑𝒓𝒐𝒒 𝒚𝒐𝒛𝒊𝒔𝒉𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒊𝒔𝒕𝒂𝒔𝒂𝒏𝒈𝒊𝒛 𝒇𝒊𝒌𝒓 𝒗𝒂 𝒓𝒆𝒂𝒌𝒔𝒊𝒚𝒂𝒍𝒂𝒓𝒊𝒏𝒈𝒊𝒛 𝒉𝒂𝒎 𝒌𝒐'𝒑 𝒃𝒐𝒍𝒔𝒊𝒏!