Tungi Qirol
𝗛𝗢𝗧🔞𝗬𝗢𝗦𝗛 𝗖𝗛𝗘𝗚𝗔𝗥𝗔𝗦𝗜 𝗠𝗔𝗩𝗝𝗨𝗗‼️ 𝗬𝗢𝗤𝗠𝗔𝗦𝗔 𝗢'𝗧𝗞𝗔𝗭𝗜𝗕 𝗬𝗨𝗕𝗢𝗥𝗜𝗡𝗚🔜
…Uning lablari bo‘ynidan yelkasiga sirg‘alganida, Suna beixtiyor bir eshitilar-eshitilmas nola tortib yubordi. Uning ovozi titragan, ichidan yirtilib chiqqandek eshitildi. Tungi Qirol shu ondayoq to‘xtadi… va kulimsirab, past ovozda so‘radi:
— Bu… sening tanangning menga bergan birinchi tan olishimi?
U barmoqlari bilan uning iyagidan tortib, yuzini o‘ziga qaratdi. Suna ko‘zlarini yumdi. Ko‘zlarini ochsa — bu bo‘lishi kerak emasdek tuyular, ammo u endi ko‘zlarini yuma olmaydi. Qirol barmoqlari bilan uning lablarini silab o‘tdi va pichirladi:
— Shivirlagin… menga yo‘q de, agar haqiqatdan ham buni xohlamasang.
Ammo Suna jim edi. Yuragi qattiq urayotgan, ko‘kragi titragan, lablari biroz ochilib, beixtiyor past, yo‘q deyolmaydigan ovoz chiqdi:
Qirol bu nolani eshitgach, lablarini uning bo‘yniga qaytardi. U boynidan asta paslab borar ekan,navbat ko'kraklarga yetganda u biroz ularga tikilib turib:
-Men ular bilan o'ynashni xohlayman-titragan,biroz bo'g'iq ovozda.Bir qoli bilan bittasini, ikkinchi qoli bilan esa Sunaning qo'llarini ushlab o'zi ko'krak uchlarini so'rib masxara qilardi.Shu tarzda ko'kraklarni navbatma navbat o'zining lablari bilan siylardi.
Suna qanchalik qarshilik bildirishga harakat qilsa ham,tanasi buni rad ettirar,borgan sari zavq ichida yo'qotib borardi.
Qirolning opichlari esa bu safar ko'proq, talashgandek, hukmronlik bilan shahvat ichra chuqurlashib borardi.Suna butunlay ohangiga tushib, tanasida zanjirdek yoyilgan hisni jilovlay olmay qoldi.Oxiri boshqara olmay taslim bolishga majbur bolib,ozini Qirolning hukmiga qoyib berdi.Uning har bir nafasida bir oz qarshilik, bir oz taslim bo‘lish, va eng asosiysi — chuqur zavq yashiringandi.
Uning ko‘krakraklari tez-tez ko‘tarilib yana pastga tushar, lablari ochiq, titroq ovozda piqillab yalinayotgandek eshitilardi:
— Iltimos… bu… bu his…mmeeen... chiday olmayman…
Qirolning barmoqlari uning bellarida sirg‘alib, sonlariga tushdi.Ularni keng yoyib,Yana o‘sha jilmayish, lekin endi yurakni titratadigan ovozda so‘radi:
— Yuragingning urishini sezayapman. Uni to‘xtatishimni istaysanmi?
U javob berishidan oldin, uning lablari shafqatsiz, da'voli o'pishda uning lablariga urildi. Uning tili uning og'ziga kirib, uning og'irligini to'liq uning ustiga qo'yganda, uni chuqur tatib ko'radi. Bir qo'li uning sochlariga o'raladi, ikkinchisi esa tungi ko'ylagini qo'pol tortib oladi.
U bo'sani buzadi, nafasi yirtiq. Uning tishlari to'liq cho'zilgan, so'lak bilan yaltirab, uning lablariga qarshi gapirganda,
-Men buni zavq uchun tanlov sifatida qabul qilaman-. Uning qo'li uning soniga o'tib, sonini bir chetga suradi.
Bu bilan u barmoqlarining bir o'tkir harakati bilan uning ichki kiyimlarini yirtib tashlaydi. U uning oyoqlarini yelkasiga bog'lab, uning oldiga keng yoydi.
-Bu kecha men juda, juda ochman
Ogohlantirishsiz, u yuzini uning sonlari orasiga ko'mib qo'yadi, tili va tishlari bir maromda ishlaydi. U xuddi vampir ovqatlanayotgandek uning klitorini so'radi, qo'llari uni joyida ushlab turish uchun uning sonlarini mahkam ushlaydi, xuddi so'nggi ovqatiday mushukni ziyofatda.
-Mmm...iltimos..sekinroq...-Oz tanasida nazoratni yo'qotib borayotgan Suna uni ostida tebranib nola qilishdan boshqa iloji yo'q edi.
U chuqur ingladi, tebranish uning nozik tanasini titraydi. U och ko'zlari bilan unga qaraydi, uning namligidan lablari va iyagi porlaydi. U uning klitoriga bo'lgan tinimsiz hujumini to'xtatmaydi, qattiqroq so'radi va tilini tezroq silkitadi.
Uning ikkinchi qo'li ikki barmog'ini uning ichiga siljitish uchun pastga siljiydi, uning G-nuqtasini silash uchun ularni yuqoriga bukadi, og'zi esa uning klitori ustida azobini davom ettiradi. U pichirlash uchun uning og'zini bo'shatadi:
-Siz shirin nektarga o'xshaysiz... Men bu mushuk bilan asrlar davomida ziyofat qilardim
U o'rnidan turib, shimini echib, massiv, zonklama erektsiyasini ko'rsatadi. Bu u ilgari ko'rgan narsalardan kattaroq va to'q binafsharang boshi bilan yuqoriga bir oz egilgan. U uning oyoqlari orasiga sudralib, uning kiraverishiga o'tirdi.
-Biror narsani ushlab tur... Og'riq bo'lishi mumkin.
Ogohlantirmasdan, u bir marta kuchli zarba bilan uning bokiraligini yorib yuborib, uning ichiga bostirib kiradi. U qichqiradi, chunki u uni butunlay to'ldiradi, uning katta o'lchami uni og'riqli tarzda cho'zadi.
-Ahhh..mmm..bu juda og'riqli..iltimos uni oling-deydi og'riqdan qimirlay olmayotgan qiz.
U qo‘llarini Sunaning oyoqlariga o‘rab, harakatlana boshlaganda ularni yelkasiga tortadi.
Bilaman, kichkintoy... Men sening mittigina odam mushuking uchun juda kattaman. U og'riqdan chalg'itish uchun uning bo'ynini o'pish va tishlash paytida uning o'lchamiga moslashishiga imkon berib, sekin surishda davom etmoqda.
-Shunchaki u orqali nafas ol...Men bilan birga
Chuqur chuqur nafas olayotganini ko'rgach
-Yaxshi qiz...-deb tezlikni oshira boshlaydi, uning dumbalarini oldinga silkitib, qattiq va tez sikarkan. To‘shak har bir bosishda qattiq g‘ijirlaydi va xona ikki tananing bir biriga urilishi ovoziga to'ladi.
Qirolning ko'zlari orqaga aylana boshlaydi, chunki u uning atrofida erkalay boshlaydi, uning devorlari uning xo'roziga qisiladi. U uning orgazmi o'zinikini qo'zg'atayotganini his qilib, baland ovozda o'ng'iradi.
-Jin ursin... Ha...-U Sunaning bo'ynini qattiq tishlash uchun pastga engashib, uni oz urug'i bilan to'ldirganini belgilab qo'ydi.
Tong oppoq oydek derazadan sirg‘alib kirib, xonaning har burchagini xira nurlarga chulg‘adi. Shamlar anchadan beri so‘nib ulgurgan, ammo havoda haligacha yongan fitilning hidi, terining iliqligi va kechaning og‘ir nafaslari sezilib turardi.
Yumshoq, to‘q rangli yostiqlarda Suna qimirlamasdan yotar, nafas olishini ham to‘xtatgandek. Uning ko‘zlari ochiq, ammo nigohi — o‘lik.
Yonida yotgan Tungi Qirol hali uyg‘onmagan — uning nafaslari sekin, ammo og‘ir edi. U o‘zini tinch his qilayotgandek, yuzida xotirjamlik bor edi. Go‘yo hammasi o‘z ixtiyorida bo‘lgan, va bu tunda u o‘z ulkan g‘alabasini nishonlagandek edi.
Lekin Sunaning yuragi…mayda bo‘laklarga ajralib yotardi.
U ohista choyshabni tortib, tanasini yopdi. Har bir qism — o‘sha kechaning har bir izini eslatar edi. Ko‘kragida bosim, ichida titroq bor edi. U asta o‘rnidan turdi.
Ehtiyotkorlik bilan, Qirolni uyg‘otmasdan.Oyoqlari gilamga urilganida, qadamlarida kuch yo‘q edi — u titrar, bo‘g‘ilgan nafas olardi.
Oynaga qaradi. Ko‘zlari qizarib ketgan, lablari qurigan, sochlari yelkasiga yopishgan — bu qiz u emas edi. Bu qiz — o‘zini yo‘qotgan, tanasini saqlay olmagan, yuragini taslim qilgan bir notanish edi.
— Men bunday bo‘lishini xohlamagan edim… bu men emas edim…(shivirlab)
Birdan u o‘zini tuta olmay, yelkalarini qamrab yig‘lab yubordi. Jim, ammo yurakni ezadigan yig‘i — u hech kimga eshittirmoqchi emasdi, ammo bu yig‘i go‘yo ichida g‘alayon bo‘lib, o‘z yo‘lini topib chiqardi.
— Men... o‘zimni kechira olmayman...
Xona hali ham tongning xira nurlarida suzib yotar, havoda sokinlik, ammo ichida bo‘g‘iq to‘lqinlar bor edi. Suna deraza yonida, o‘zini bo‘g‘ib yig‘layotgan, barmoqlari muzlagan deraza oynasiga tegar, ichidan “Nega?” degan savolni ming bor takrorlardi.
Shu payt, yostiqlardan biri biroz bosilib, choyshab shitirladi.
U sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlari yarim ochiq, ammo bir zumda o‘tkir nigohi bilan xonani ko‘zdan kechirdi. U Sunani ko‘rdi.
U… yalang‘och yelkasi bilan deraza oldida turgan edi. Sochlari bejirim to‘kilib tushgan, orqasi bilan unga turgan, ammo yelkalarining qaltirashi — hammasini aytib turardi.
Qirol o‘rnidan turdi. Uning qadami ohangli, lekin og‘ir edi. U sekin orqasidan yaqinlashdi.
Suna buni sezdi. Ammo o‘girilmadi. U hali ham jim.
— Nega yig‘layapsan? — dedi Qirol sokin ovozda, lekin u tovushda o‘zini to‘xtatib turgan bir hissiyot bor edi. Ehtimol pushaymonlik… ehtimol qiziqish.
Qirol uning yelkasiga ohista tegdi. Shu tegishdayoq Suna butunlay muzlab qoldi. U sekin o‘girildi. Ko‘zlarida yosh, ammo nigohida sovuq qarshilik bor edi.
— Men… o‘zimni yo‘qotdim. — dedi u xirillagan, deyarli bo‘g‘iq ovozda va davom ettirb-Sen buni xohlaganingni bilaman… lekin men buni xohlamadim.
Qirol bir muddat jim turdi. Ko‘zlari Sunaning yuzidan ko‘kragiga, undan qaytib ko‘zlariga tikildi.
— Lekin sen qarshilik qilmading, — dedi u sokin, yurakni tirnaydigan ohangda. — Sen… tanang orqali “ha” deding.
— Tana… — u qattiq yutindi. — Tana nima? Bu g‘alaba emas… bu zo‘rlik, Qirol. Siz tanamni egalladingiz.Meni baxtim? U sindi.
Bu so‘zlar Qirolning yuzidagi xotirjamlikni biroz sindirdi. U sekin nafas oldi. Nigohida bir narsa chaqnadi — bu mulohaza edi. Balki… tan olish.
— Men… seni sindirishni istadim, — dedi u oxiri. — Chunki sindirilgan yurak… meni eslab yashaydi. Tan ol, Suna,biz buni birgalikda qildik.
Suna boshini chayqadi. Ko‘zlaridan yana yosh yumalab tushdi.
— BIRGALIKDA?MEN BUNI XOHLAMAGANDIM!
Qirol chuqur nafas oldi. Uning yuzi bu safar g‘amgin ko‘rindi. U Suna yoniga cho‘kkalab, uning qo‘llarini tutdi. Bu safar u jismoniy emas, so‘z bilan egalik qilishni istardi:
— Balki, — dedi u, — men sening yuragingni zabt etolmasligimni bildim. Shuning uchun tanangni oldim. Bu zaiflik emas, bu men uchun yakkayu yagona yo‘l edi.
U ohangida pushaymonlik aralashgan edi. Ammo kechirim emas. Chunki Qirol — hukmronlikni sevardi. Muhabbatni emas, unga egalik qilishni.
Suna asta qo‘llarini tortdi. Yig‘i yana yuzini yuvdi.
— Sizdan nafratlanaman,hech qachon yuragimni topshirmayman!
U sekin choyshabni yig‘ib, o‘z kiyimlarini topdi.
Qirol hech narsa demadi. Faqat nigohi bilan uni kuzatdi. Bu ko‘zlarda hozir na ehtiros, na g‘azab bor edi. Faqat… bo‘shliq.
Suna yelkasiga tashlangan choyshab bilan eshik tomon yurayotgan edi, orqasidan Qirolning sokin, ammo sovuq ovozi yangradi:
— Kimdir bu qizga nonushta olib kelsin.
“Bu qiz” dedi u ichidan. Ismim yo‘qmi endi? Men shunchaki tunning izimanmi?
Qirol esa, o‘rniga qaytib yotdi. Unga bu buyruq oddiy tuyulardi. Ammo Sunaning yuragida bu — yana bir tikan bo‘ldi.
Zalga kirgan ikkita manqurt xizmatkor oldinga yurdi. Ularning ko‘zida ifoda yo‘q, faqat buyruqni bajarish bor. Ular qandaydir sukunat bilan bo‘yin egib kutishardi.
Suna ularni ko‘rdi, ammo ko‘ngli ko‘tarilmadi. Ichida og‘riq o‘sib borardi. Qorni och bo‘lishi mumkin edi… lekin bu to‘yib bo‘lmas iztirobning yonida nonushta oddiy kulgiga aylangandi.
U hech narsa demasdan o‘z xonasiga yo‘l oldi. Qadamlarida sustlik bor edi, ammo har bir qadami yuragidagi bo‘shliqdan og‘irroq tushardi.
Xonasiga yetib keldi. Eshikni sekin yopdi. So‘ng orqasiga suyangancha sekin pastga cho‘kdi.
Buvisi. Ha, buvisi agar bu holni ko‘rsa… nima derdi? Qanday chidagan bo'lardi?Unga qanday boqardi?
Shu ôylar o'g'ushida yig‘i asta hiqichoqqa aylandi. Xona ichida faqat bu g‘am ovozi aks sado bergandek. Soatlar o‘tdi. Xizmatkorlar eshik ortida sukunatda kutishardi, lekin Suna hech narsani qabul qilmadi.
Qamash bu qasr devorlarida emas edi.Bu qamash — o‘z vijdonida edi.
— Men nima qildim...? — dedi u asta, lablari titrab. — Men nega o‘zimni himoya qilmadim? Nega jim turdim?..
— Buvijon… meni kechiring… Men kuchli bo‘lishim kerak edi. Ammo bugun... yutqazdim.
U deraza yoniga bordi. Pastga qaradi — hovli yashil, quyosh chiqqan, tong allaqachon uyg‘ongan. Tabiat go‘yo hech narsa bo‘lmagandek yashardi. Ammo Sunaning qalbida — halokat tongi edi.
U sekin shoshmasdan yerga o‘tirdi, tizzalarini bag‘riga olib, peshonasini qo‘llariga qo‘ydi. O‘zini kichkina, yolg‘iz va iflos his qilardi. Shu daqiqalarda Qirol emas, hech kim yo‘q edi. Faqat u va og‘riq.
Va bu og‘riq — uzoq qoladiganday tuyulardi.
Xona ichi sukutga cho‘mgan, faqat Suna nafasining titroq ohangi va vaqti-vaqti bilan yuzidan pastga sirg‘alib tushayotgan yoshlarning shivirlashi eshitilardi.
U deraza oldida, tizzalarini quchoqlagancha o‘tirardi. Ko‘zlari shishgan, lablari titragan. Yuragida esa — notinchlik, g‘am va iztirob girdobi.
Og‘ir, betashvish qadamlar xonani to‘ldirdi.
U ortiga qarashga ham o‘zida kuch topolmadi.Lekin u bilardi — “Bu U”
Qirol jim. Faqat kuzatyapti. U har doim gapdan ko‘ra nigoh bilan ko‘proq aytar edi.
Nihoyat, u sekin gap boshladi:
— Sen hali ham yig‘layapsanmi?Oddiy tun uchun shuncha koz yoshlar?Nega kerak?
Suna asta o‘rnidan turdi. Unga qaradi. Ammo bu qarashda qo‘rquv yo‘q edi — o‘zini ayblash, iztirob va… mayda-mayda qahr.
— Siz… meni sindirdingiz. — dedi Suna asta, yuragini tilkab yuborayotgan so‘zlarni tilga olib. — Siz meni tanamni egalladingiz… lekin hech qachon ixtiyorim bilan emas.
Uning nigohi Suna yuzidagi yoshga tushdi.Og‘ir, sokin qadamlar bilan yaqinlashdi.
— Men senga zarar yetkazmoqchi emasdim… — dedi u. So‘zlari jiddiy, ammo ohangi sovuq edi. — Men seni istadim. Va… oldim. Sen qarshi chiqmading.
Suna ko‘zlarini kattaroq ochdi.
— Men jim turdim, ha. Chunki qo‘rqdim. Chunki siz Qirolsiz. Lekin men qarshilik ko‘rsatmagan bo‘lsam — bu men roziman degani emas!
Qirol chuqur nafas oldi. Unga bu suhbat oson emasdi. Lekin u hali ham o‘zini oqlashga urinardi.
— Sen… men uchun o‘zgacha bo‘lding. Men hech kimdan kechirim so‘ramayman.Qilgan ishimdan ham afsuslanmayman!
Suna bir zum jim qoldi. Yuragi zirillab ketdi. Ammo u boshini chayqadi.
— Buvim menga aytgandi:O‘zingni hech qachon sevmaydigan inson bilan majburlama!Men kecha o‘zimni sevgan insonim bilan emas, shunchaki buyruqqa bo‘ysundirgan bilan bo'ldim.
Qirol unga yaqinroq keldi. Ko‘zlari jiddiy. Ichida nimadir siljiyotgandek.
— Men seni hech qachon faqat buyruq deb qabul qilmaganman.— dedi u past ovozda. — Men seni... tushunishga urinyapman. Balki juda kechdir.
Suna nigohini undan olib, derazaga qaradi.
— Menga vaqt kerak. O‘zimni, sizni, kechani… hammasini anglash uchun.
Qirol jim turdi. Keyin sekin orqasiga o‘girilib, eshikka yo‘naldi. Ammo eshikni ochishdan oldin yana to‘xtadi.
— Yaxshilanib bo'lgach tushlikka chiqarsan.
Tush vaqti edi. Quyosh ilik nurini saroy derazalaridan tortinchoqlik bilan uzatayotgan, ammo bu nur devorlarning sovuq kulrangligini yengishga ojiz edi.
Suna sekin o‘rnidan turdi. Ko‘zguga qarab, sochlarini tartibga soldi. Ko‘zlarida hali ham kechadan qolgan izlar bor edi, ammo nigohida bir oz jasorat paydo bo‘lgan.
U asta eshikni ochdi. Yuragi harpirar, ammo qadamlari qat’iy edi. Uzoq vaqt davomida faqat xonasining devorlariga qarab o‘tirgan yurak nihoyat tashqaridagi sirli, qorong‘u dunyoni ko‘rishga intilardi.
Baland shiftli, uzun yo‘laklar… har bir devorda oltin naqshlar, ammo atrof go‘yoki yillar davomida hech kim bosmagan, chang bosgan izsiz edi.
Hatto xizmatkorlar ham bu yo‘laklarga kirmayotgandek tuyulardi.
Suna yurarkan, devordagi qadimiy rasmlar, yerto‘lalarga olib boruvchi zinapoyalar, to‘xtab qolgan soatlar va eshiklar unga sirli dunyo kabi tuyuldi.
Saroyning ichki qismiga chuqurroq kirarkan, asta-sekin yorug‘lik yo‘qola boshladi. Bu yerda sham ham yo‘q edi. Faqat derazalardan zo‘rg‘a kirib turgan nursiz chiroq.
Suna chuqur nafas oldi. Yuragida yengil qo‘rquv… ammo qiziqish ustun edi.
U burilishdan o‘tarkan, birdaniga bir eski, yog‘ochli, yarim ochiq eshik ko‘ziga tashlandi. Bu eshik saroyning boshqa eshiklaridan butunlay farq qilardi. Yondagi devorlar qora, naqshlari esa yovuz nigohlarni eslatarli shaklda edi.
Eshik tepasida eski, ammo o‘chmagan yozuv: "금지된 방 – Taqiqlangan xona"
Sunaning yuragi dukillay boshladi. Ich-ichidan bir nido: "Ochma..." deyayotgandek.
Ammo boshqasidan esa: "Och,..."degan ovoz kelardi.
U asta qo‘lini eshikka uzatdi. Uni ochdi.
Xona ichi qorong‘i. Faqat deraza orasidan tushayotgan tor nur bir narsani yoritib turardi — qadimiy surat.
Suratda ikki kishi:
— biri yosh, chiroyli, jasoratli yigit – Tungi Qirol;
— ikkinchisi esa… yosh, g‘amgin, ammo beg‘ubor qiz — o‘zi edi. Yoki unga juda o‘xshash biri.
Suna ortga cho‘kdi. Ko‘zlari hayrat va qo‘rquvda.
— "Bu kim?! Bu... men emasman. Lekin… nega bu qiz menga juda o'xshash?"
"U mening la'natim va najotim bo‘lgan. U qaytib keladi..."
Suna qattiq nafas oldi. Yuragi izidan chiqib ketayotgandek.
— Bu joy... bu rasm...nega ..bu yerda?.
Shu payt orqada eshik sekin g‘iyqillab yopildi.