Thanatos

– 𝐅𝐈𝐎𝐍𝐀
𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 6

Uning sovuq qo'llari ochiq yelkamni yumshoqlik bilan silar, bo'ynim esa uning lablari va tishlari tomonidan o'rab olingandi. U hali tugamagan yeguligini belgilayapdi. Uning tishlari yelka suyagimga qattiq botirilgani sabab og'zimdan ingrashga o'xshash og'riq bilan aralash ovoz chiqib ketdi. U bu ishimdan quvondi. Va yana quvonish uchun yelkamning narigi tomoniga huddi shu ishni qildi.
Mening nafas olishim tartibsizlanib ketgan. Tanam mening buyruqlarimga quloq solmaydi. Tanamning o'zi meni boshqaradi. Uning har bir teginishidan xohlamasamda oyoqlarim orasida namlikni his qilyapman. Kerakmas narsa. Bunday hislar va istaklar mening haroratimni oshiradi. Meni nazoratdan chiqaradi. Telbaligimni isbotlashim uchun ahmoqona ishlar qilishimga undaydi.

U boshini yelkamdanelkamdan ko'tarib mening oqargan va terlagan yuzimga yanada ko'pini kutayotgan insondek qora ko'zlari bilan qarab turibdi. Uning qarashi juda chuqur va...qo'rqinchli. Men tushlarimda ko'radigan o'sha qorong'uliklar uning ko'zlarida joylashgan. O'sha qorong'ulikda Taehyung o'sha ko'zlari bilan meni qo'rqitadi. Ammo men bu qorong'ulikdan qocholmayman. Men o'sha yerga mahkum qilingan asiraman.
U mendan nigohini uzmagancha ikki qo'li bilan belim orqali meni o'ziga yanada yaqin tortdi. Oyoqlarim ikki yoyilgan holda uning sonlari ustida o'tiripman. Iloji boricha sezayotgan qattiqligdan* qochish uchun oyoqlarimni yopishga harakat qilyapman. Ammo, Taehyung ularni o'zining sonlari bilan yanada ochib, meni uning qattiqligini his qilishim uchun tanalarimizni yanada birlashtirdi. 𝘉𝘶 𝘫𝘶𝘥𝘢 𝘯𝘰𝘲𝘶𝘭𝘢𝘺 𝘷𝘢 𝘲𝘰'𝘳𝘲𝘪𝘯𝘤𝘩𝘭𝘪. 𝘉𝘪𝘵𝘵𝘢 𝘯𝘰𝘵𝘰'𝘨'𝘳𝘪 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘬𝘢𝘵 𝘷𝘢 𝘶𝘯𝘪 𝘪𝘤𝘩𝘪𝘮𝘥𝘢 𝘩𝘪𝘴 𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘹𝘰𝘩𝘭𝘢𝘮𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯.

- Sen uchun qanchalik qattiqligimni his qilyapsanmi?, - ovozini shivirlashga churib, ming'irlab dedi u, - Bu azoyim* namliging hosil bo'layotgan o'sha menga kerakli joy ichida qanchalik bo'lishni xohlayotganini sezyapsanmi?

U meni mahkam ushlab o'zini menga ishqalashni boshladi. Barmoqlari belimga qattiq botirilgan, qimirlashimga ruhsat bermaydi. Uning qora ko'zlari esa chala yumilgan va boshini asta orqaga egadi. Men ichimda qutirayotgan yovvoyi hislarni berkitishga urinyapman, ammo bu og'zimdan chiqaman deya intilayotgan nolalarni berkitish kabi qiyinlashmoqda. Men pastki labimni tishlarim orasiga olib, o'zimni tiyishga harakat qilyapman. Lekin uning harakatlari sabab bu qiyinlashib bormoqda. 𝘏𝘩𝘩, 𝘪𝘭𝘵𝘪𝘮𝘰𝘴 𝘣𝘶𝘯𝘪 𝘵𝘰'𝘹𝘵𝘢𝘵.

U birdaniga boshini ko'tarib yuzini menga yaqin tutdi. Birdaniga to'xtash va harakatdan nima qilishni bilmay unga qarab qotib qoldim. Uning tartibsiz nafas olishi har o'tayotgan soniyada yuzimga urilib tanamga tok yuboryapdi.

- His qildingmi?, - uning ko'zlari yana qorong'ulashib qisilarkan ovozi qora istagi sabab sovuq va qo'polga aylangandi. U mening yuzimdan mahkam qisib javob kutardi. Ammo men qotib qolganim uchun javob berish tugul hatto nafas olish ham esimdan chiqgandi go'yo, - Senga his qildingmi dedim?, - ovozini biroz ko'tarib dedi u.

Uning ko'tarilgani ovozi meni biroz o'zimga kelishimga yordam berdi. Va yuzimdagi uning qisilgan qo'llari sabab tomog'imdan zo'rg'a chiqgan xirillagan ovozda javob berdim:

- H-ha

- Menga hozir qanchalik zarurligingni sezyapsanmi? Yo'q... Buni his qilish qiyin sen uchun, - u yuzimni qo'yib yubormagancha yon tomonga egib yana bo'ynimdan chuqur hidladi, - Senga va'da beraman, seni bu yerdan olib ketgandan keyin...bir necha kun emas, bir necha hafta xonadan chiqolmasligingni kafolatlayman. Va oldindan ogohlantiraman... Meni kasal bo'lganing uchun yumshoq bo'lishimni kutma...

Uning gaplaridan har narsani his qilish mumkin: g'azab, sovuqqonlik, tahdid va ochlik. Va uning ichidagi har soniyaga kattarib borayotgan o'sha ochlik meni qo'rqitmoqda. Bu juda qo'rqinchli. Uni boshqa ko'rishni hech qachon xohlamagandim. Bu yerga psixologim bo'lib kelib, menga shu narsa bilan terapiya o'tishi esa hayolimning bir chekkasidan ham o'tmagandi. Ammo mana, yana uning iskanjasiga tushdim. Oldingi safar bir tasodif safar undan qutilgandim. Lekin bu safar ham bu qo'limdan keladimi?

U so'nggi bor chuqur hidlab boshini o'z holatiga qaytarib qaddini tikladi. Qo'llari hali ham yuzimni qisib turar, ko'zlari esa biroz oldingi qisqa rohatlanishni yaxshilab o'ziga olish uchun chirt yumilgan.
Biroz shunday turgandan keyin tanamda joylashgan qo'llarini olishdan oldin meni tizzasidan tushirdi. Keyin yelkamdan tushirilgan holda turgan kiyimimni o'z joyiga qaytarib, yana kamariniamarini qadadi. Men uni qo'llarimni bog'lashini ham kutayotgan edim, lekin u qo'llarimni shundayligicha qoldirdi.

- Seni olib ketgunimcha aqlli farishta bo'lib kut. Agar senga zarar berishga harakat qilishsa... Shunchaki ularga kimga tegishli ekaningni aytishga harakat qil.

U men turishidan oldin mendan yana bir bosayolmoqchi edi, ammo eshikni taqillashi uni orqaga tisarilishiga majbur qildi.
Eshik ochilib har doimgi ikki qo'riqchi va asosiy shifokor kirib keldi.

- Janob Kim, hozir be morning dori ichish vaqti bo'ldi. Terapiyani ertaga davom ettirsangiz degandim, - shifokor normal holatga gapirib xona ichiga kirdi.

- Hech qisi yo'q doktor Han, ertaga ham davom ettirishimiz mumkin, - u o'rnidan turib bo'lgan, eshik tomon harakatlanar ekan shifokorga qarashdan oldin menga nazar tashlab qo'ydi.

- Ha aytgancha, Janob Kim. Ertaga bemorda bo'layotgan o'zgarishlar haqida hisobot topshirishingiz kerak. Keyin kamera yozuvlari orqali bundan oldingi suhbatlarni ham tinglashimiz kerak, - shifokor Taehyungga boshqacha nigoh bilan qarab turardi. Huddi u hech kim bilishi kerak bo'lmagan narsani bilgandek, Taehyungnu so'zlari bilan chaqib olishga urinardi.

Taehyung endi xonadan chiqaman degan payt eshik ostonasida to'xtab yerga qaragancha knioya bilan kulib qo'ydi. Keyin shifokor tomonga jiddiy yuz ifoda bilan qaradi va tinch ohangda gapirdi:

- Havotir olmang, doktor Han, hisobot mukammal holda yoziladi. Bo'lib o'tgan suhbatlarga kelsak... O'ylaymanki buni eshitish va ko'rish sizga yoqadi, - u gapini yakunlab yana eshik tomon o'girildi, - Yaxshi qoling, doktor Han.

~~

Shifokor menga kerakli dorini odatdagidek o'chirib xonani tark etganiga deyarli bir soatlar bo'ldi. Demak soat tushlikdagi ikki bo'lgan yoki undan ham o'tgan. Men yana xona burchagida, tizzalarimni quchgancha o'tiribman. Hayollarim chalkash. Nima narsa haqida o'ylashni bilmayman. Yoki o'ylash uchun narsa juda ko'p yoki aksincha.
Hammasidan qutulishni xohlayman. Atrofimdagi barcha narsani unitishni va o'zimni yangi insondek his qilishni xohlayman. O'zligimni unutib bo'lsa ham yangi o'zimni yaratgim keladi...

Birdaniga qulf ovozi eshitilib xonam eshigi ochildi. Xonaga bir qo'riqchi va qo'lida qandaydir vaksina va shprist joylashtirilgan kichik patnis ko'tarib olgan hamshira kirib keldi. Men ularni keyingi harakatlarini kutib ularga termo'lib turdim. Ular men tomon asta yaqinlashib borarkan hamshira qo'lidagi buyumlarni payqaganimdan so'ng yuragim hapqirib urishni boshladi. Va o'zimni yanada burchakka kirgiza boshladim. Qaniydi shu burchakda bir eshik ochilsa-yu meni o'ziga yurib yuborsa...

Hamshira qo'riqchiga boshi bilan ishora qildi va qo'riqchi mening oldimda birdaniga paydo bo'lib, oyog'imdan tortib yerga yotkizdi. Men bildim! Ular menga zarar yetkazishmoqchi... Meni yana qiynashmoqchi. Buni his qilgan tanam o'zini ozod qilish uchun kurashishni boshladi. Men oyoqlarim va qo'llarimni yovvoyilarcha harakatga keltira boshladim. Biroq kuchim yetmadi. Barzangi qo'riqchi tizzasini oyoqlarim ustiga mahkam qo'ydi, qo'llari bilan esa bilaklarimni mahkam qisib oldi. Ilojsiz qolganimdan yordam so'rab baqirishni va yig'lashni boshladim. Qurib qolgan yuzim asta namlanishni boshladi. Bu holatimda o'zimga o'zim achinib ketyapman, lekin hech kimni menga achingisi kelmaydi.

Hamshira tinchlanganimni ko'rib men tomonga yaqinlashib o'tirdi. Keyin qo'riqchi uzatgan bir qo'limning ichki o'rta sohasini spirtlay boshladi. Keyin shpristga vaksinani torttirib tekshirdi. Mening ko'zlarim uning har bir harakatini yig'layotgan bo'lsa ham kuzatib turardi. Shprist uchi oddiylariga qaraganda yo'g'onroqqa o'xshardi. Tanam qo'rquvdan qaltirashni boshladi.
Hamshira vena tomirni chiqarish uchun bir-ikki harakatdan so'ng shprist ignasini tomirimga tiqdi va sovuq suyuqlik tomirlarim orqali tanam bo'ylab tarqaldi. Tanam bo'shashib ketishidan oldin seskandi. Ammo tanam hech narsani his qilmayapdi. Juda ham bo'shashib ketgan. Faqat lablarim qaltirar va ko'zlarim ko'zyosh oqqizishda davom etardi. Ko'zimni ochib yumishdan boshqa harakat qo'limdan kelmasdi. Meni shol holatga tushurib qo'yishdi. Juda ham qo'rqib ketyapman. 𝘐𝘭𝘵𝘪𝘮𝘰𝘴 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘺𝘰𝘳𝘥𝘢𝘮 𝘣𝘦𝘳𝘪𝘯𝘨... 𝘛𝘢𝘦𝘩𝘺𝘶𝘯𝘨...𝘪𝘭𝘵𝘪𝘮𝘰𝘴.

Menga vaksina jo'natishgandan so‘ng hamshira va qo'riqchi ikki tomonimdan qo'ltiqlab sudragancha “maxsus davolash” xonasiga olib kirishdi. Qadam tovushlari devorlarda aks sochardi. Yuragim har zarbda bir marta qisilib, so‘ng yana urardi. Ko'zlarim xira-shira ochiq. Shunga qaramay qayerdaligimni bilish uchun xonani o'rganishga harakat qilardim. Xona... deyarli jarrohlik xonasiga o‘xshardi. Sovuq, begona, dahshatli. Yotoq tepasida katta, dumaloq, xira chiroq faqat qorong‘ilikni emas, ichimdagi umidni ham sekin-sekin so‘ndirishga o‘xshardi.
Mening harakatsiz va so'lib qolgan tanamni o‘sha temir yotoqqa yotqizishdi. Har bir o'tayotgan onlar huddi hayotimni so'nggi kunidek tuyulib borardi. Men juda qo'rqoqman. Hozirgi paytda qo'limdan yig'lashdan boshqa harakat kelmaydi.

Qo‘llarimni va oyoqlarimni yotoq chetidagi sovuq temir kishanlarga mahkam bog‘lashdi. Men ularning menga qilayotgan har bir munosabatini jimgina qabul qilyapman. Boshqa nima ish ham kelardi? Ammo men ularga Taehyungni gaplarini eslatishni xohlardim...
Tepamda turgan shifokorga yoshga to'lgan ko'zlarim bilan qo'yib yuborishlariga nido qilgandek qarab turardim. Ammo shifokor sochimdan silab, past ovozda shivirladi:

- Bu davolashning bir turi. Bu senga yaxshiroq va tezroq davolanishing uchun yordam beradi.

Hamshira spirtlangan qalin paxtani peshonam ikki yoniga surtdi. Keyin 5-6 marta o'ralgan bintni tishlarim orqasiga joylashtirdi. Nafasim qisilib borardi. Bu og‘riqdan emas, kutish azobidan edi.
Shifokor, go‘yoki bu oddiy bir protsedura kabi, elektrodlarga (elektrashok uzatgichlari) qo‘l uzatdi. Mening boshimga ularni ehtiyotkorlik bilan joylashtirganida, yuragim urishni to‘xtatgandek bo‘ldi. Nafasim olishim bir tezlashib ketadi yoki butunlayga to'xtab qoladi.

Shifokor so'nggi bor menga qarab qo'yib tugmani bosdi. Birdan tanam titradi. Ko'zlarimdan yosh otilib chiqdi. Miyam ichida chaqmoq chaqqandek bo‘ldi. Shu chaqmoq miyamdagi barcha tinch yotgan narsalarni harakatga keltirib yubordi. Ko‘zlarim ochiq edi, ammo hech narsa ko‘rmasdim.
Ammo eng og‘ir narsa — qichqirganimni his qilganim, lekin bu ovozni hech kim eshitmagani edi. Va hayotim yovuz qahramoni kelishini xohlayotgandim. 𝘜𝘯𝘪 - 𝘛𝘢𝘦𝘩𝘺𝘶𝘯𝘨𝘯𝘪. Shunday bir vaziyatlar bo'lar ekan-ki bir og'riqdan qochish uchun ikkinchisiga muhtoj bo'lasiz...

~~

Menimcha meni xonamga olib kirishganiga ancha vaqt bo'ldi. Eshikning kichik oynasidan kirayotgan oq karidor chiroqlari bunga sabab. Bo'lib o'tgan davolanishdan ancha vaqt o'tgan bo'lsa ham kichik yotoqg'imda qimirlamasdan yotipman. Butun tanam bilan birgalikda boshim ham qattiq og'rimoqda... 𝘔𝘦𝘯...𝘔𝘦𝘯𝘪 𝘲𝘪𝘺𝘯𝘢𝘴𝘩𝘥𝘪...𝘮𝘢𝘫𝘣𝘶𝘳𝘭𝘢𝘴𝘩𝘥𝘪...𝘣𝘶...𝘣𝘶 𝘺𝘦𝘳𝘥𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘹𝘰𝘩𝘭𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘛𝘢𝘦𝘩𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘷𝘢'𝘥𝘢𝘴𝘪 𝘶𝘴𝘵𝘪𝘥𝘢𝘯 𝘤𝘩𝘪𝘲𝘢𝘥𝘪𝘮𝘪..𝘉𝘢𝘭𝘬𝘪 𝘶 𝘪𝘴𝘩𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘵𝘪𝘳𝘨𝘶𝘯𝘤𝘩𝘢 𝘣𝘶 𝘩𝘰𝘭𝘨𝘢 𝘺𝘢𝘯𝘢 𝘵𝘶𝘴𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯...

Men shiftga qaragancha qimirlamay yotardim. Toki karidorda qandaydur shovqin ko'tarilmaguncha. Kechasi hamshiralar va qo'riqchilar xonalarida dam olayotgan bo'lishi kerak edi.
Nima bo'layotganini ko'rgim kelyapdi. Qiziqishim xohlar xohlamas ortib ketyapdi. Lekin tanam o'rnimdan turib, harakatlanish uchun juda kuchsizlik qiladi.
To'satdan baland ovoz bilan ochilgan eshik ovozi boshimni u tomon burishimga undadi. Eshikdan kattaroq tana soyasi bilan kirib keldi. U insonni ko'rib yurag urish tartibim buzildi....
.

.

.
Author: Seol Fiona Claire