Thanatos

– 𝐅𝐈𝐎𝐍𝐀
𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 4

– 𝘍𝘭𝘢𝘴𝘩𝘣𝘢𝘤𝘬 | 𝘥𝘢𝘷𝘰𝘮 𝘦𝘵𝘺𝘢𝘱𝘥𝘪

Men yangi xonamga kirgandan so'ng qiziquvchanlik bilan uni kuzata boshladim. Bu xona haqiqatdan ham menga yoqdi desam bo'ladi. Xonaning ko'p jihozlar, deyarli barchasi oq rangda. Ammo xonada deraza yo'q ekan, quyosh nuri kirolmaydi. Lekin mayli, xonaning oqligining o'zi ham yorug'lik beroladi.
Opamning eri ya'ni pochcham ko'rinishidan juda ham jiddiy va sovuq harakterli odamga o'xshaydi. Qoshlari o'rnidan qimirlamaydi, lekin chimirilishi mumkin. Hatto bir necha daqiqa kiprik qoqmay turib berolishiga ishonchim komil. Opam qanday qilib bu robotga turmushga chiqolishi mumkin. Uning tipi bunday emasdi shekilli. Mmm, balki, pochcham meni oldimda o'zini shunday tutayotgandir. 𝘈𝘺𝘴𝘴, 𝘍𝘪𝘰𝘯𝘢, 𝘶𝘯𝘪 𝘱𝘰𝘤𝘩𝘤𝘩 𝘥𝘦𝘺𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘵𝘰'𝘹𝘵𝘢𝘵. 𝘈𝘹𝘪𝘳 𝘴𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘶𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘰'𝘻𝘪 𝘛𝘢𝘦𝘩𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘥𝘦𝘣 𝘤𝘩𝘢𝘲𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬𝘭𝘪𝘨𝘪𝘯𝘪 𝘢𝘺𝘵𝘥𝘪...

Yo xudo, bu yerda qo'l bilan tikilgan o'yinchoqlar bor ekan. Albatta bularni ko'rishga haqqim bir. Bugundan boshlab bu yer mening xonam axir... Lekin ular javon tepasida, bo'yim yetarmikin. Mayli sinab ko'rmasdan javobni bilib bo'lmaydi.
Men javon tepasida qo'l uzatib tovonim uchida turdim va o'yinchoqni ushlashga harakat qila boshladim. Qo'lim o'yinchoqni sezmayapdi, demak, yanada teparoq tiranish kerak.
Men o'yinchoq haqida o'ylab, xonada yolg'iz emasligim esimga tushdi. Ammo eshikni qulflangan ovozi buni menga eslatib qo'ydi. 𝘕𝘪𝘮𝘢?! 𝘌𝘴𝘩𝘪𝘬𝘯𝘪 𝘲𝘶𝘭𝘧𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘰𝘷𝘰𝘻𝘪. 𝘕𝘦𝘨𝘢 𝘶 𝘦𝘴𝘩𝘪𝘬𝘯𝘪 𝘲𝘶𝘭𝘧𝘭𝘢𝘺𝘥𝘪??
Men joyimda to'k urgandek qotib qoldim. Ikki yoki uch marotaba ko'rgan insonim bilan bitta xonada qamalib qolish nima degan gap?
Men asta oyoqlarimni butunlay pastga qo'yib, unga qaragunimcha u allaqachon oldimda paydo bo'lgandi. Uning ko'ksining tez harakatlaridan yuragi juda ham tez urayotganini sezdim. Ko'zlar qorachiqlari esa boyagidan biroz qoraralashgan. Eng qo'rqinchlisi, u menga shunday qarab turibdiki, bir necha daqiqa va men uning oshqozonida maydalangan holda borishim kerak. 𝘕𝘦𝘨𝘢 𝘶 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘣𝘶𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘲𝘢𝘳𝘢𝘣 𝘵𝘶𝘳𝘪𝘣𝘥𝘪 𝘰'𝘻𝘪. 𝘈𝘹𝘪𝘳 𝘩𝘦𝘤𝘩 𝘲𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘺𝘰𝘮𝘰𝘯 𝘪𝘴𝘩 𝘲𝘪𝘭𝘮𝘢𝘥𝘪𝘮𝘬𝘶. 𝘌𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘦𝘭𝘨𝘢𝘯 𝘣𝘰'𝘭𝘴𝘢𝘮, 𝘲𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘣 𝘶𝘯𝘪 𝘨'𝘢𝘻𝘢𝘣𝘪𝘯𝘪 𝘲𝘰'𝘻𝘨'𝘢𝘨𝘢𝘯 𝘣𝘰'𝘭𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮 𝘮𝘶𝘮𝘬𝘪𝘯.

- N-nega eshikni qulflading?, - men ikkilangancha savol berdim. Javobni kutayotgandek uning ko'zlariga qarashga qo'rqdim. Shu sababdan ko'zlarim o'ynagan holda uning har bir sohasiga qarab chiqayotgan edi.

- Sen xato qilding, - u shunchalar past ovozda gapirdiki buni men ham zo'rg'a eshitoldim.

- Q-qanday xato?, - men vanihoyat uning ko'zlariga qaradim, ammo kech edi. U allaqachon oramizdagi masofani yopishga ulgurgan edi.

U bir qo'li bilan bo'ynim orqasidan qattiq qisib mendan bo'sa olishni boshladi. Buni bo'sa deb ham bo'lmaydi. Bu ozuqalanish. Va bu mumkin emas. Men va u...bunday ish qilishi... Yo'q u opamga men bilan hiyonat qilyapdi. Nafaqat u, balki men ham. Xonaga kimdur kirib qolmasidan buni to'xtatishim kerak.
Men tanamni orqaga torta boshladim, biroq uning ikkinchi qo'li yordamga kelib belimni mahkamladi. Uni itarishga ham harakat qildim. Lekin u bezovta ham bo'lgani yo'q. Aksincha meni bo'ynimdan mahkamroq tortib, mening butun yuzimni yemoqchidek harakat qila boshladiMen siqilishni boshladim. U juda ham kuchli. Agar uning o'zi bu ishni tugatmasa, mening qo'limdan kelmaydi...

...𝘝𝘢𝘯𝘪𝘩𝘰𝘺𝘢𝘵 𝘶 𝘰𝘻𝘶𝘲𝘢𝘭𝘢𝘯𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘵𝘰'𝘹𝘵𝘢𝘵𝘥𝘪. Ammo, hali ham qo'llari belimda va bo'ynimda joylashganicha turibdi. Kislorodsiz zo'rg'a chidadim. Agar bu voqea yana biroz davom etgandi, uning uchun meni butkul yeyish g'oyasi amalga oshardi.

- Sening xatoying...mening ko'zimga ko'ringaning. Agar o'sha kuni seni his qilmaganimda hayotingdagi eng katta xatoni qilmagan bo'larding, - men og'zim ochilib qolgancha, uning bag'rida ekanligim esimdan chiqdi. U so'nggi bor mening pastki labimdan tishlab, qo'llarini bo'shatdi va ortga chekindi, - Bu yerga keldingmi endi ketishga haqqing yo'q. Uyimdagi har bir jon meniki hisoblanadi. Sen ham! Va bu haqida hech kimga churq etma. Bo'lmasa seni emas...ularni o'ldiraman.

U so'zlarini yakunlab eshikni qulfdan ochdi va xonani tark etdi. Men o'ylab o'tirmag eshikni yana qulfladim. U...u axmoq, telba, aqldan ozgan. Uning bironta ham gapiga tushunmadim. Men uning oldida qachon o'tganman... Bu muhim emas. Muhimi opam. Opamga bu haqida aytishim kerak. Eri...u sotqin. Unga bugunoq aytishim kerak... Bo'lmasa vijdonim qiynaladi.

Lekin uning o'ldirish haqidagi gapichi? Yo'q, bu shunchaki ushalmas tahdid edi. U hech qachon o'z xotinini o'ldira olmaydi...

~~

Kechlik vaqtigacha xonamdan chiqmadim. Ancha vaqtim o'ylanish bilan ketdi. Keyin kiyimlarimni joylashtirishim kerakligi esimga tushib qoldi va shu ishni ham bitirdim. Kiyimlarim va buyumlarimni joylashtirganimdan so'ng xonam eshigi taqqiladi. Tanam bir titrab ketdi. Yana o'sha bo'lsa kerak degan hayol yuragim urish ritmini tezlashtirib yubordi. Sekin o'rnimdan turib eshik yoniga yaqinlashdim. Biroq eshik ortidan opamning ovozi eshitilgandan so'ng ancha o'zimga keldim.

- Yaa, Fiosh, nega eshikni qulflab qo'yding?, - eshikni ochganimda opam eshik tagida qo'llarini beliga tirab, menga savol nigohi bilan qarab turardim. Unga haqiqatni aytishim kerakmi? Yo'q, 'hiyonatkor'ning oldida aytishim kerak. Hozir emas.

- Eshik qulfini tekshirayotgan edim. Keyin qulfdan chiqarish esimdan chiqib qolibdi.

- Ahmoq qiz, - u kulgancha boshimga chirtib qo'ydi, - Boshqa bunday qilma. Bizni miyamizga yomon hayollar chaqiryapsan.

- Hoop, - unga kulib javob qaytarish mobaynida boshimni chirtgan joyini silab qo'ydim.

- Ovqatlanish xonasiga tushishimiz kerak kechki ovqat uchun. Seni qilgan ahmoqona qilig'ing sabab Taehyung bizni kutib qoldi. Uni sabrli inson Deb bo'lmaydi. Shu sabab tezroq orqamdan yur.

Yana o'sha inson. U meni bir harakati bilan o'zidan shu darajada qo'rqita oladi deb o'ylamagandim. Nafaqat qo'rquv, u bilan birga nafrat ham bor. 𝘜 𝘢𝘲𝘭𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘻𝘨𝘢𝘯 𝘵𝘦𝘭𝘣𝘢.

Opam xonamdan uzoqlashib pastgi qavatga tusha boshladi. Men ham o'yga botgancha uning orqasidan ergashdim. Hayolimda hali ham 'aytsammi yoki aytmasammi?' degan ikkilanishli savol aylanardi. Ammo qaror qabul qilib bo'ldim...
Biz pastgi qavatga tushgandan so'ng oshxona tomon burildik. Ovqatlanish xonasiga kirgandan so'ng ko'zimiz nogahon sabrsizlangancha stol atrofida telefoniga qarab o'tirgan Taehyungga ko'zimiz tushdi.

- Kechirasan azizim, - opam joyida to'xtamagan holda stol atrofidan aylanib o'tib Taehyungning o'ng tomonidan joy oldi.
Men biroz turgan holimda turib qoldim. Lekin Taehyung telefonini stolga joylashtirib, nigohini menga tikkandan so'ng, men ham uning chap tomonidan joy oldim.

Taehyung ovqatlanishni boshladi, keyin opam va men. Iloji boricha o'zimni kichikroq tutishga va e'tibor qaratmaslikka harakat qilib ovqatlana boshladim. Yosh oila erkinlikda ovqatlanishar ekan men o'zimni qandaydur bosim ostida siqilib qolgandek his qildim.

... Biroz o'tgan sukunatdan so'ng aytishni xohlagan gapimni aytishga qaror qildim. Sekinlik bilan qo'limdagi qoshiqni qo'ydim va gapirishdan oldin tomog'imni qirdim:

- Opa sizda muhim gapim bor edi-

Opamga menga boshini ko'tarib qarashi bilan Taehyung uning nigohlarini ustiga to'lib yuborilgan ovqat bilan yana tortdi.

- Taehyung, ehtiyot bo'lasang bo'lmaydimi?, - opam eri tomon o'girilib quruq sochiq bilan ovqat tekkan joyini arta boshladi.

- Hech qisi yo'q, Chaemin. Yaxshisi borib oshxonadan menga nam sochiq olib kel.

Taehyungning gapidan so'ng opam o'rnidan turib oshxonaga kirib ketdi. Opam oshxonaga yo'qolguncha men undan ko'zimni uzmadim. Keyin Taehyungga qarash uchun o'girilganimda u ham allaqachon menga xavfli nigohlar bilan qarab turardi. Keyingi harakatlari esa meni yanada gangitib qo'ydi. U bo'ynimdan mahkam ushlab yana meni o'ziga tortdi. Men yana boyagi holat takrorlanadi deb ko'zimni yumib oldim. Ammo, yo'q, u shunchaki yuzini menga yaqinlashtirgan holda turibdi.

- Men seni ogohlantirgan edim, to'g'rimi? Agar gapim rostmi yoki yolg'onligini bilishni xohlasang shunchaki opangga haqiqatni ayt. Va shu bugungi tunni o'zida uni jasadini olib chiqib ketishadi, - u juda ham qo'rqinchli shivirladi. Tomirlarim bo'ylab oqayotgan qonni to'xtab qoldi deb ham o'yladim. 𝘔𝘦𝘯 𝘶𝘯𝘥𝘢𝘯...𝘲𝘰'𝘳𝘲𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘣𝘰𝘴𝘩𝘭𝘢𝘥𝘪𝘮.

.

.

.
Author: S. F. Claire