Thanatos

– 𝐅𝐈𝐎𝐍𝐀

𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 2

Men... Men uni yana ko'rib turibman. Men eng qo'rqadigan, ko'rsam tanamda istamaygina titroqni his etishimga sababchi inson - Kim Taehyung. Nafaqat ko'ryapman, balki his ham qilyapman. Bu tuyg'uni umrimda his qilishni xohlamagan bo'lardim. Hech kim tushunmaydi, bilmaydi bu qanday qo'rquv va hisligini. U meni shu holimda ham nazoratga olishga qurbi yetadi. Ammo, shunday vaqtlar bo'ladiki, o'zimni o'zim boshqarolmay qolaman. Miyamga kelgan ishni qilaman. Sindirish, uloqtirish, baqirish, yig'lash... va hokazo. Biroq hech qachon o'zimga zarar yetkazolmayman. Bunga sabab og'riqdan qo'rqishim yoki shifoxona qoidalari emas, sabab "U". U oldimda shuncha payt yo'qligida ham uning ruhi borligini his qilardim. Xonamni qorong'ulik qoplagan mahal, huddi u yaqinlashib kelayotgandek, menga o'zining yoqimsiz qoidalarini eslatayotgandek, yoki jonimni olishga kelgan iblisdek ko'rinib ketardi...

Men urindim. O'zimni jarohatlashga, o'zimga zarar berishga urindim. Og'riq menga yangi emas. Ular allaqachon qo'limga singishga ulgurgan. Men ham o'rganib ketganman. Balki anchadan beri u bergan og'riqlarni his qilmaganim uchun hozir og'riqni oddiy narsa deb o'ylayotgandirman... Men qachonki qo'limga o'tkir shisha olib qo'limga yaqinlashtirsam qulog'im tagida uning xavfli shivirlashi eshitiladi. Ha, ha men uni aniq va ravon eshitaman. U menga 'tanam kimliki ekanligini eslashga majbur qiladi. Hatto o'zimni ham tanamni tilishga haqqim yo'qligini uqtira boshlaydi'. Men bu ovozga e'tibor bermaslikka harakat qilaman, ammo ovoz har soniya balandkashib boradi. Oxir oqibat qo'limdagi o'tkir shishani uloqtirib yuboraman, va qo'llarim bilan qulog'imni berkitaman. Va yana mening telbaligim boshlanadi... Shu sababdan men yotgan xonaga kamdan kam shishali narsa qo'yishadi. Deyarli, qo'yishmaydi desam ham bo'ladi.

...Va mana hozir ham uning so'zlarini bajaryapman. Uning tizzasiga boshimni qo'yib, polda o'tiripman. Miyam buni xohlamasada, tanam bu holatga tezda javob qaytarishni boshlaydi. Tarrang va qo'rquvdan qaltirab turgan tanam uning tanasi bilan bo'layotgan aloqa davomida yengillashishni boshladi. Men buni xohlamayman; uning kuchigidek yashashni yoki uning oldida ojizadek ko'rinishni. Biroq o'zimdagi jasoratni yoqishga ancha kech qolganman. Chunki bu narsani U olib bo'lganiga ancha bo'ldi.
Men o'z tanamni zo'rg'a boshqaryapman. Tana huddi meniki emas, unikidek... 𝘖𝘰𝘰, 𝘺𝘰'𝘲. 𝘍𝘢𝘲𝘢𝘵 𝘣𝘶 𝘦𝘮𝘢𝘴. 𝘐𝘭𝘵𝘪𝘮𝘰𝘴 𝘴𝘰𝘤𝘩𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘴𝘪𝘭𝘢𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘵𝘰'𝘹𝘵𝘢𝘵. 𝘐𝘭𝘵𝘪𝘮𝘰𝘴... U sochimni silashni boshladi. Buni bilaman, bu huddi shifokorni bemorga ukol qilishidan oldingi erkalashiga o'xshaydi. Yuragim urish tartibini yo'qotayotganiga ishonib boryapman...

- Hali ham o'rgatganlarim esingdaligidan hursandman, - men unga qaramayapman, balki qarashga qo'rqaman. Ko'zlarimni yumib uning tizzasiga berkitishda davom etdim. Ammo menga qaratilgan o'tkir nigohi va sochlarimdan sirpanib asta yelkam tomon tushayotgan qo'lini his qilyapman.

- N-nega bu yerga kelding?, - gapirgim kelmay gapirdim, ammo menga javob kerak edi, - Senga...bu yerga kirish uchun qanday ruxsat berishdi?

- Og'zing ancha yopiq turib charchagan shekilli, - u yelkamdan ushlab tizzasida turgan boshim tik turishiga sabab bo'ldi. Men uning ko'zlariga keragidan ortiq qarab yubordim. Uning qoshlari yana o'z joyiga kelishidan oldin bir chimirildi. U hali ham meni yelkalarimni ikkala qo'li bilan qisib turgan holda ko'zlari bilan yerga qara degandek ishora qildi. 𝘈𝘺𝘵𝘨𝘢𝘯𝘪𝘯𝘪 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘴𝘩𝘥𝘢𝘯 𝘣𝘰𝘴𝘩𝘲𝘢 𝘪𝘭𝘰𝘫𝘪𝘮 𝘺𝘰'𝘲.

- Havotir olma buni to'g'irlaymiz. Og'zing qayta yopilishni istab qoladi. Shuni xohlaysanmi?, - men hayolimga kelgan o'y-fikrlardan qo'rqib tezlikda boshimni 'yo'q' ma'nosida qimirlatdim. Ko'zlarimdagi qo'rquvni ko'rib, u jilmaydi, - Unda og'zingni yop! Agar xohlasam yopishim uchun menga qandaydur mato kerak emas. Tushunarlimi?

Bu safar boshimni 'ha' ma'nosida silkitdim. Ichimga allaqachon titroq tushishga ulgurgan. Unga mening tushungan yoki tushunmaganligimni farqi yo'q. Muhimi men kichik bo'lsada xato qildim, uning asarini buzishimga ozgina qoldi. Va bu albatta asar egasini asabiylashtiradi, g'azablantiradi. Alamini esa...buzilgan asardan oladi.
Uning menga qarashi yoqmayapti. Qarashda davom etyapdi, his qilyapman. Yelkamdagi barmoqlari biroz siljisa ham tanamga tok kabi yetib kelyapdi. Uning sokinligi... yo'q kerakmas. 𝘏𝘦𝘤𝘩 𝘯𝘢𝘳𝘴𝘢 𝘣𝘰'𝘭𝘮𝘢𝘴𝘪𝘯. 𝘏𝘦𝘤𝘩 𝘯𝘢𝘳𝘴𝘢. 𝘒𝘦𝘵... 𝘛𝘦𝘻𝘳𝘰𝘲 𝘬𝘦𝘵. 𝘟𝘰𝘩𝘭𝘢𝘮𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘌𝘯𝘥𝘪 𝘲𝘶𝘵𝘪𝘭𝘨𝘢𝘯 𝘱𝘢𝘺𝘵𝘪𝘮 𝘮𝘦𝘯𝘪...𝘢𝘻𝘰𝘣𝘭𝘢𝘮𝘢... 𝘖'𝘻𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘰𝘻𝘰𝘥 𝘥𝘦𝘣 𝘢𝘺𝘵𝘺𝘢𝘱𝘮𝘢𝘯, 𝘢𝘮𝘮𝘰 𝘶𝘴𝘪𝘻 𝘩𝘢𝘮 𝘶𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘢𝘴𝘪𝘳𝘢𝘴𝘪 𝘦𝘥𝘪𝘮...

- Telba farishtam oldida o'zimga bo'lgan nazorat doim izidan chiqadi, - men ko'zlarimni yerdan olib, unga qaragunimcha o'zimni uni tizzasida o'tirgan va qo'llari belimdan mahkam o'ralgan holda his qildim. Yuz menga juda yaqin, sovuq nafasi tanamni titratyapdi. Meni asabiy holga tushurib qo'ydi... Hozirgi vaqtda ortiqchadek tuyilayotgan qo'llarimni nima qilishni bilmay, ko'ylagimni qattiq qisib oldim. Ko'zlarim esa o'ziga joy qidirmoqda. Lekin xonadagi bir xil narsalar ularni zeriktirgandi, shu sababdan ular yangisiga qarashga qaror qildi. 𝘜𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘬𝘰'𝘻𝘭𝘢𝘳𝘪𝘨𝘢, - Hatto chiyillagan ovoz chiqarsang ham bu yerdagi bemor ekanliginga qarab turmayman.

U meni ogohlantirib lablarining menikiga bosdi. 𝘉𝘶... 𝘉𝘶 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬 𝘦𝘮𝘢𝘴. 𝘌𝘴𝘬𝘪 𝘹𝘰𝘵𝘪𝘳𝘢𝘭𝘢𝘳, 𝘩𝘦𝘤𝘩 𝘲𝘢𝘺𝘴𝘪 𝘣𝘪𝘳𝘪 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬 𝘦𝘮𝘢𝘴... 𝘔𝘦𝘯 𝘣𝘶𝘯𝘪 𝘩𝘪𝘴 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘹𝘰𝘩𝘭𝘢𝘮𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘪𝘮... 𝘠𝘰'𝘲. U meni qo'zg'alishni boshlaganimdan keyin bir qo'lini yuzimga o'lib o'tdi. Ikkinchisi esa belimni mahkam qisib turardi. Men buni qabul qilolmayman, xohlamayman. Ammo u berayotgan bosim xohishimni maydalab tashlayapdi.
U meni shunchaki o'pmayapdi, nechadur oylardan beri ovqatlanmagan yirtqich hayvondek men bilan oziqlanyapdi. Biz inson bo'lsak ham hozirgi manzara albatta achinishga olib keladi.
Men ko'zlarimni yumib olganman. Nafasimni bir maromdan saqlashga harakat qilyapman, lekin sekinlashmayapdi. Miyamda eski xotiralar aylanyapdi. Hammasidagi bosh qahramon faqat Taehyung. Huddi uni uchratishimdan oldingi xotiralar o'chib ketgandek, faqat u bilan o'tgan ayanchli xotiralar meni miyamni azoblayapdi... Labimdan allaqachon qon sizib chiqishga ulgurdi. Anchadan beri yaxshi ovqatlanmaganim uchun dimog'imga tiqilgan qon hidi ko'nglimni aynitib yubordi.

U men bilan oziqlanishni qo'pol tarzda davom ettirar ekan, iloji boricha ovoz chiqarmaslikka harakat qildim. Ammo ichimdagi kislorod tugab boryapdi. Nafaqat kislorod ichimdagi o'sha kasallik ham qo'zg'alishni boshladi. 𝘌𝘺 𝘹𝘶𝘥𝘰, 𝘵𝘢𝘯𝘢𝘮 𝘴𝘰𝘷𝘪𝘣 𝘬𝘦𝘵𝘺𝘢𝘱𝘥𝘪. 𝘘𝘰'𝘳𝘲𝘺𝘢𝘱𝘮𝘢𝘯...

- To'xta... iltimos...

Bo'ldi. Boshqa so'z gapirishga ulgurmadim. Atrof-muhit qorong'ulasha boshladi. Ammo u meni qo'yib yubormadi. Aksincha, shu kerak bo'lgandek yanada chuqurlashdi...
.

.

.
Author: S. F. Claire