Thanatos

– 𝐓𝐀𝐄𝐇𝐘𝐔𝐍𝐆
𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 5

– 𝘌𝘴𝘭𝘢𝘵𝘮𝘢 | 𝘍𝘭𝘢𝘴𝘩𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘵𝘶𝘨𝘢𝘥𝘪.

Men yana o'sha ruhiy kasalliklar shifoxonasiga u bilan bo'lgan kechagi voqeani o'ylagan holda kirib kelyapman. Men oziqlandim. O'zimga kerakli ozuqa bilan oziqlandim. Bu juda ham rohatli. Ancha vaqtdan beri oziqlanmagan, och qolgan yirtqich hayvon uchun boshlang'ich daraja uchun yaxshi. 𝘉𝘶𝘨𝘶𝘯 𝘮𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘤𝘩𝘢𝘨𝘪𝘥𝘢𝘯𝘥𝘢 𝘬𝘰'𝘱𝘳𝘰𝘲 𝘰𝘻𝘪𝘲𝘭𝘢𝘯𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬. 𝘜𝘯𝘪 𝘺𝘢𝘯𝘢𝘥𝘢 𝘬𝘰'𝘱𝘳𝘰𝘲 𝘩𝘪𝘴 𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬. 𝘔𝘦𝘯 𝘰𝘻𝘶𝘲𝘢𝘮𝘯𝘪 𝘴𝘩𝘶𝘯𝘤𝘩𝘢𝘬𝘪 𝘺𝘢𝘭𝘢𝘣 𝘲𝘰'𝘺𝘥𝘪𝘮 𝘩𝘰𝘭𝘰𝘴. 𝘉𝘶 𝘰𝘻𝘪𝘲𝘭𝘢𝘯𝘪𝘴𝘩𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘭𝘥𝘪𝘯 𝘵𝘢𝘺𝘺𝘰𝘳𝘭𝘢𝘴𝘩 𝘥𝘦𝘣 𝘢𝘵𝘢𝘭𝘢𝘥𝘪.

Huddi kechagi qo'riqchilar orqamdan kelyapdi. Lekin yana o'sha bir xil karidor bo'ylab yurish uchun burilmoqchi bo'lganimda qo'riqchilardan brining gapi meni joyimda to'xtatdi:

- Janob, bu yo'lakdan emas, boshqa tomondagi yo'lak bo'ylab yurishimiz kerak, - u menga ketmoqchi bo'lgan yo'lagimning yonidagi yo'lakni ko'rsatdi.

- Tushunmadim, - men ular tomon sekin o'girilib qoshlarimni savol tariqasida ko'tardim.

- Bemor ahvoli kecha tunda yomonlashdi. U juda ham yovvoyilashib ketdi va haqiqiy aqldan ozgandek harakat qila boshladik. Shuning uchun biz uni katta bo'limga o'tkazishga majbur bo'ldik, - u gapini gapirib sherigi bilan ko'rsatgan yo'lagi bo'ylab yurar boshladi. Men ham biroz o'ylanib ular orqasidan ergashdim.

Uni katta bo'limga o'tkazishibdi. Hair u yerda haqiqiy telbalarni davolashadi. To'g'rirog'i davolashmaydi, yovvoyi hayvonni saqlagandek saqlashadi. Mening telba farishtam uyerga tushishga sabab bo'ladigan nima karomat ko'rsatdi ekan? Hmm, mening kichik sovg'ami menimcha unga og'irlik qilgan. Afsuski, men unga undanda kattasini tayyorlab qo'yganman. Buni qabul qilishga majbur. Oxirgacha...

Biz yana uzun karidor bo'ylab yurdik. Deyarli barchasi o'xshash. Lekin xona eshiklari joylashuvi bilan farq qiladi. Oldingi bo'limdagi eshiklar orasidagi masofa qisqaroq edi, sababi xonalar kichikroqligida. Bu bo'limdagi xonalar esa kattaroq. Xonalarda mahsus oq rangdagi matras o'zidan iborat va balandroq yotoqlar mavjud. Devorlar ustiga yumshoq qoplam qo'yilgan. Nafaqat devor, balki yeri ham shunday oq va yumshoq qoplamlar bilan to'lgan. Xona ichida deraza yo'q. Barcha tomoni yopiq. Karidor bo'ylab yurish davomida har xil ovoz eshitiladi. Ba'zi birida yig'i ovozi. Yana bir boshqasida chiyqiriq. Boshqa biridagi tinchlikdan esa ichida odam bormi yoki yo'q, bilib bo'lmaydi. Bu xonada 2 kundan ortiq qolgan sog' odamni o'zi ham jinni bo'lishni boshlaydi. Allaqachon bunday holga tushib bo'lgan bemorni ular shu yerda davolab bo'ladi deb o'ylasa, ular haqiqiy ahmoq! Bu xonaga tushgan bemor hech qachon tirik chiqolmaydi... Ammo mening farishtam oddiy bemor emas. 𝘜 𝘔𝘌𝘕𝘐𝘕𝘎 𝘛𝘌𝘓𝘉𝘈 𝘍𝘈𝘙𝘐𝘚𝘏𝘛𝘈𝘔.

Vanihoyat oxirgi xonalardan biri oldida to'xtadik. Qo'riqchi eshikni ocharkan ehtiyot bo'lishimni aytishdi. 𝘈𝘩𝘩, 𝘶𝘭𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘤𝘩 𝘯𝘢𝘳𝘴𝘢𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘢𝘺𝘥𝘪. 𝘘𝘢𝘺𝘴𝘪 𝘪𝘫𝘰𝘥𝘬𝘰𝘳 𝘰'𝘻 𝘴𝘢𝘯'𝘢𝘵 𝘢𝘴𝘢𝘳𝘪𝘥𝘢𝘯 𝘤𝘩𝘦𝘬𝘪𝘯𝘪𝘴𝘩𝘪 𝘮𝘶𝘮𝘬𝘪𝘯? 𝘈𝘹𝘪𝘳 𝘶𝘯𝘪 𝘰'𝘻𝘪 𝘺𝘢𝘳𝘢𝘵𝘨𝘢𝘯-𝘬𝘶.
Men ichkariga asta qadam tashladim. Ortimda eshik ochiq turar, qo'riqchilar bemor tashlanmasligiga ishonch hosil qilish uchun eshik tashqarisida kutib turishardi.
Kirishim ko'zlarim xona burchagi o'ralib olgan telba farishtamga ko'zim tushdi. Uning kiyimi o'zgargan. Oq libosi qalin matodan tikilgan, tanasining bosh qismidan boshqa barcha joyini berkitib turardi. Eng asosiysi keyimni yopish uchun oddiy tugma emas, ingichka kamarlardan foydalanilgan va kiyim yengi uzun tikilgan bo'lib, uning qo'llarini bir-biri ustidan kesishtirib orqasiga uzun yeng orqali bog'lab qo'yilgan.

U meni shu yerdaligimni sezib men tomonga egilgan boshini ko'tarib tezlikda qaradi. Og'zidan shivirlab ismim eshitilgandan so'ng, u men tomon tizzalagan holda harakatlana boshladi. Qo'riqchilar uni menga tashlanmoqchi deb o'ylab men tomon yaqinlashishdi. To'g'risi men ham shuni kutgan holda joyimdan jilmagan holda, tik turgandim. Ammo, uning keyingi harakatlari qo'riqchilarni ham, meni ham hayratda qoldirdi; u oyoqlarim oldiga kelib o'zini menga yanada yaqin tutishga urinardi. Huddi men uni najot farishtasidek.

- Taehyung... iltimos ketma...meni bu yerda qoldirma, - u yig'lamsiragan holda oyoqlarim tomon yanada intildi.

- Janob?, - qo'riqchilar unga yaqinlashishdan oldin ogohlantirgandek menga qarashdi.

- Sizlar ketishingiz mumkin. Unga o'zim g'amxo'rlik qilaman. Uning bekorga psixologi emasman.

- Lekin, janob...

- Sizlarga ketishingiz mumkin dedim!, - men biroz ovoz tonimni balandlantirdim.

Qo'riqchilar biroz ikkilanib, eshikni orqadan yopib xonadan chiqib ketishdi. Men bir orqamga nazar solib, o'tirgan holda menga talpinayotgan farishtam tomon egildim. Uning oldiga o'tirishim bilan mening ko'ksim tomon o'zini otdi. Qo'llari bog'lab qo'yilgani sabab harakatlari noqulay edi. Shu sababdan uni ko'p harakat qildirmaslik uchun uni o'zimga yaqinlashtirdim. U tizzamda o'tirish mobaynida yanada ko'ksimga sho'ng'idi. Og'zidan faqatgina past ovozda "𝘬𝘦𝘵𝘮𝘢" degan so'z chiqardi holos.

U boshqacha. Aynan bugun boshqacha. Unga nimadir bo'lgan yoki qilishgan. Agar unga zarar yetkazishmaganda, eng katta zarar olgan insoni tomon talpinmas edi.
Mening tanam uning yaqinligi sabab javob qaytara boshladi. Tanam qattiqlashib boryapdi. Ichimdagi erkinlikka chiqishni xohlayotgan qora istaknu yuzaga chiqarishni xohlayman. 𝘏𝘩𝘩𝘩, 𝘵𝘦𝘭𝘣𝘢 𝘧𝘢𝘳𝘪𝘴𝘩𝘵𝘢𝘮, 𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘺𝘢𝘯𝘢𝘥𝘢 𝘢𝘲𝘭𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘻𝘥𝘪𝘳𝘺𝘢𝘱𝘴𝘢𝘯...

Men uning qaltirayotgan tanasini bag'rimda olib o'tirar ekanman, yuzimni asta uning bo'yin bo'shlig'iga ko'mdim. Uning terisining, tomiridan oqayotgan qon ifori... Mening tanam o'zini nazorat qilishga kelganda kuchsizligini isbotladi. Lablarim asta uning bo'ynini o'rgana boshladi. Bir qo'lim uning belgidan ushlab turar ekan, ikkinchisi esa qo'llarini bog'lab qo'ygan yengni bo'shatishga kirishdi.

- Ular senga nima qilishdi? Shifokorlar? - mening bo'ynidan asta yuzi tomon ko'tarildim. Qo'lim esa o'z ishini bajardi. Uning kesishib turgan qo'llarini asta bir-biridan ajratdi.

- Meni...meni yotoqqa bog'lab qo'yishdi... Qo'l-oyog'imnu... Meni qiynashdi... Men ularga tashlanmoqchi emasdim...unday qilmoqchi edim...Lekin...Lekin..., - u gapini tugatolmay yig'lab yubordi. Shu menga kerakli holat. Uning yig'lashi va ko'zyoshlari. Bu mening ustunligim belgisi. Ammo bu ustunlikni boshqalar olib qo'yishi va uni qiynashi... Yo'q, yo'q, bunaqasi ketmaydi. Ularni o'zini shunday holga solaman hali.

- Shh...ular javob berishadi... Barchasi uchun, - men uning yuzidan telbanamocha o'pib, yenglarini ko'tardim. Nozik bilaklaridagi kishandan qolgan iz mening ifodamni yanada qorong'ulashtirdi. Bu yerda mening shaxsiy kishanim izi turish kerak. Qanaqadir shifoxona kishani emas!

Men uning bilagini silay boshladim. Bu muloyimlik bilan og'riq ketkazish uchun qilinayotgan harakat emas. Bu eski izni o'chirib, yangisi uchun tozalash uchun qilinayotgan qo'pol harakat. U esa shunchaki yig'lashda davom etyapdi. To'g'ri uning yig'lashi menga yoqadi. Lekin bu ko'zyoshlarga sababchi men bo'lsam bu yanada rohatlanarli.
Hmmm, u meni o'ziga magnitdek tortadi. Oldida bo'lganimdan so'ng o'zimni undan olib qochishga haqqim yo'q.
Uni o'zimga qaratgan holda qulay joylashtirdim. Iyagini ko'rsatkich barmog'im bilan ko'tarib, ko'zlarimga qarashga majbur qildim. Uning yuzi oqarib ketgan. Men uni qiynasamda, azob bersamda har kuni keragicha ovqatlanishiga e'tibor qarataman. Bu yerdagilar unga yaxshi qarashmayapdi. 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘰𝘭𝘪𝘣 𝘬𝘦𝘵𝘢𝘮𝘢𝘯, 𝘵𝘦𝘭𝘣𝘢 𝘧𝘢𝘳𝘪𝘴𝘩𝘵𝘢𝘮. 𝘒𝘦𝘵𝘢𝘺𝘰𝘵𝘨𝘢𝘯𝘥𝘢 𝘰𝘳𝘲𝘢𝘮𝘪𝘻𝘥𝘢𝘯 𝘴𝘩𝘶 𝘺𝘦𝘳𝘨𝘢 𝘰'𝘵 𝘲𝘰'𝘺𝘢𝘮𝘢𝘯.

- Nima deb o'ylaysan, - men uning ko'zlariga qaragan holda pastki labini asta siladim, - Senga kechagidanda ortiqroq sovg'a bersam bunga chiday olasanmi?

Uning yoshga to'lgan ko'zlarida tezlikda qo'rquv va ikkilanish paydo bo'ldi. Ko'z oldingda kimnidur sinishini ko'rish bu qiziqarli va hayratlanarli emasmi?
Savolim javobsiz qoldi. Chunki javob berishi kerak bo'lgan lablarni allaqachon meniki o'rab olgan edi. Men yana boshladim. Ozuqalanishni. O'zimnning xohishimni qondirish uchun... 𝘈𝘩𝘩𝘩, 𝘭𝘢𝘯𝘢𝘵𝘪, 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘬𝘰'𝘱𝘳𝘰𝘲 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬.
Bir qo'lim belidan yuqoriga - boshi tomon chiqarkan, ikkinchisi uning qalin matoli kiyimi kamarini bo'shatishni boshladi. Farishtamni o'zimga yanada yaqin torta boshladim. U bilan rostdan ham oziqlanyapman. Bu menga yoqadi. Juda ham yoqadi!

Kiyimini asta yelkasi bo'ylab tushirarkanman, asta uning lablaridan bo'shab uning ko'zlariga qaradim. Ko'z qorachig'i tez nafas olayotgani sabab kattalashib ketgan. Uning yuzini yanada havotirli qiladi.
Uning ochiq yelkasiga labimni bosishim uning tanasiga titroq yubordi. U bunday muloyimlik kutmagani qotib qolganidan bilinyapdi. Chunki bu hozircha oziqlanish. Men oziqlanishim uchun qulay joy topmadim. Bemalol oziqlanishim uchun o'zimning hududimda bo'lishim kerak.

- Havotir olma, bu yerdan seni olib ketganimdan so'ng haqiqiy ozuqalanish boshlanadi, - men yeyishim kerak bo'lgan jon bo'yniga tishimni botirib kerakli iz qoldirdim va qulog'iga asta shivirladim, - Huddi avvalgidek. Sen, men va yotoq...
.

.

.
Author: S. F. Claire