“Қоронғуликдаги Танлов”
Жанр: Дарк романсе, драматик, сирли
Бош қаҳрамонлар: Чонгук (Jungkook) & Сумин (Soomin)
Тун қоронғу эди. Ёмғир шивирлаб ерга тушар, гўё осмон ҳам оғрийди. Сеулнинг четидаги ташландиган фабрика атрофи қоп-қора сукун билан ўралган эди. Бу ерда одамлар келмайди. Бу ерда фақат у — Чонгук яшайди. Ёки тирик руҳ деб айтсак, тўғрироқ бўларди.
Унинг кўзлари қораликни ёриб ўтади. Чуқур, хатарли ва сирли. Ҳар ким ундан қўрқади. У ўзининг жиноий гуруҳи билан тўрт йилдан бери қалбини музга айлантирган, муҳаббат номли тушунча у учун ўлик сўз эди.
Сумин эса — тескари. У соф. Аммо ҳаёти бир кечада ўзгарган. Отаси қизиқ ишларга аралашиб қолганидан кейин, Сумин ўзини жиноятчилар орасида топди. Улар орасида энг хавфлиси эса Чонгук эди.
Бу кеча, у фабрикага олиб келинди. Қўллари боғланган, кўзлари муаммоли. У қорқмасди, аммо титрарди. Шу ерда биринчи марта Чонгук уни кўрди. Унинг кўзлари унинг ичига кириб борди.
— Бу қиз... — деди у аста. — Сен менинг душманимнинг қизисан, тўғрими?
Сумин жим. Аммо унинг юраги шовқин билан урарди.
— Агар ўлдирмоқчи бўлсанг, қил. Аммо менга боқма, сенда раҳм йўқ, — деди у.
Чонгук йиғилишда турганлардан ҳаммани чиқарди. Қиз билан ёнма-ён қолди.
— Раҳм йўқ дейсанми? Мен сенинг отангни тубан деб биламан. Аммо сен... кўзларинг...
У аста Суминга яқинлашди. Қиз чекинишга ҳаракат қилди, лекин девор унга тўсиқ бўлди.
— Мен сенга тегмайман. Ҳозир эмас. Лекин сен мендан қоча олмайсан. Сен энди менга тегишлисан, — деди у, унинг юзига лабларини яқинлаштириб.
Сумин юрагини ушлади. Бу нафратми? Йўқ. Бу... қўрқинч ва... қизиқиш.
— Мен сени ёмон кўраман, — деди у шивирлаб.
— Ёмон кўриш — муҳаббатнинг бошланиши, Сумин, — деб пичирлади у, устига эгилар экан.
Шу кеча уларнинг ҳаёти бутунлай ўзгарди. Сумин унинг уйига олиб кетилди. Лекин бу ерда “эркинлик” йўқ эди. Аммо Чонгук унга қўл кўтармади. У ҳар кеча унга қараб ўтирар, унга ҳеч қандай зўравонлик қилмасди. Фақат кузатар, ҳимоя қилар ва сирли севги билан қарарди.
Бир кеча, Сумин унинг ҳакиқий қалбини кўрди.
У жим туриб, пианино черяпти. Ёғдуда кўзлари юмилган. Унинг юзида оғриқ бор, аммо сукут ичидаги ҳиссиёт устида ҳукмронлик қиларди.
Сумин унга яқинлашди. Унинг елкасига қўлини қўйди. Чонгук титради.
— Нега бунчалик оғрийсан?
— Чунки сенинг қалбингга тегиб қўйдим, — деди у, оғриқли кулиш билан. — Сен мени одамга айлантираяпсан, Сумин... ва бу мени ўлдираяпти.
Бу кеча улар биринчи марта... юракларини бир-бирига очишди. Ҳиссиётлар қалбларини оловдек йондира бошлади. Ҳали ҳеч қандай ошкор феъллар йўқ, лекин шундай кучли қарашлар, шундай қалбий чорлов бор эдики, у ҳар қандай сўздан ҳам қудратли эди.
~~~
Сумин тонгда уйғонди. Бир неча кундирки, у шу уйда яшаяпти. Кимдир айтса, бу қўрқинчли уй дерди. Лекин у... энди бундай деб билмасди. У ҳар кеча Чонгукни кузатарди. Уни тушуна олмасди. У нафратли эмасди. Фақат оғриқли ва йиғламайдиган одам.
Қиз эрта тонгда уйдан чиқиб, сирли хоналарни ўргана бошлади. Бир эшик уни ўзига жалб қилди — қулфланмаган. Эшикни очди ва...
Ҳайрат. Деворда расмлар, файллар, ноталар, жиноятларга оид суратлар. Ва ўртасида — унинг ўзи.
"Нима? Менинг расмларим? Болаликдан бери?"
Чонгук ортда пайдо бўлди.
— Сумин... буни кўришингни хоҳламаган эдим.
— Менинг ҳаётимни назорат қилгансан? Қайси ҳуқуқ билан?!
— Сен меники бўлишинг учун эмас. Балки... сени ҳимоя қилиш учун.
— Менга сенинг ҳимоянг керак эмас!
Чонгук унга яқинлашди. Унинг нафаси қаттиқ, аммо кўзларида ярали тўлқин бор эди.
— Сен отангни ким ўлдирмоқчи бўлганини билмайсан. Мен эса биламан. Ва у... сени ҳам ўлдириши мумкин. Шунинг учун сени назорат қилдим. Сен менинг ёноғимдаги нурсан, Сумин. Агар сенга бирор нарса бўлса...
У чидай олмади. Унинг елкасини ушлади.
— Сен менинг ички қоронғулигимни тиниқлаган ягона қизсан.
Сумин титради. У аввал норози эди, энди... қалби силкина бошлади.
— Мен сени тушунаётгандекман... ва бу менга ёқмаяпти.
Чонгук аста унинг елкасига лабларини тиради.
— Демак, бу сен ҳам мени ҳис этаяпсан, тўғрими?
Сумин жим. Аммо унинг юраги бор овоз билан жар соларди.
"Ҳа..."
Шу кеча улар ўртасида илк марта сезиларли "иссиқлик" бор эди. Ҳеч қандай шошма-шошарликсиз, лекин қалбларини ва таналарини чорловчи жозибали сукутда. Унга биринчи марта Чонгукнинг қўллари оғриқли эмас, балки ҳимояловчи туйилди. У биринчи марта ўзини кимнингдир бағрида тинч ҳис қилди.
Сумин уйғониши билан пастга тушди, лекин Чонгук йўқ эди. Фақат бир қоғоз қолдирилган:
> "Сени узоқ вақт ҳимоя қилишга ҳаракат қилдим, энди эса ўзимни ҳам сендан ҳимоя қила олмайман. Агар бир куни мен йўқ бўлсам, билиб қўй – сен мени қайта тирилтирган ягона инсонсан.
— JJK"
Сумин қўлини қалбига қўйди. Кўзларидан биринчи марта бир томчи ёш оқди.
— Менга сен кераксан, Чонгук... Сенсиз мен ҳам йўқман...
Бир ҳафта ўтди. Сумин ҳар куни Чонгукни кутиб яшарди. У уйда ёлғиз, ҳар дамда қалбини эзиб турган ҳиссиётлар ичида. Унинг кетиши билан ҳаётда нимадир узилгандек туюларди.
Лекин бир кеча, унинг терезаси томонида шовқин эшитилди. У чиқиб қаради — маскадаги кимсалар. Улар уйга бостириб киришди. Сумин қаршилик кўрсатди, бақирди, лекин улар уни ҳушидан кетказиб, олиб кетишди.
Бу пайтда...
Чонгук ҳали ҳам қасос режасини амалга оширмоқда эди. Унинг олдида мақсад аниқ: Суминни ўлдирмоқчи бўлган одамни йўқ қилиш.
У ким бўлиши мумкин? Унинг ўз ота-онаси!
Чонгук “Оила” деб аталган жиноий ташкилотнинг собиқ аъзоси бўлган. Улар қасос олиш учун Суминни олиб кетишган. Лекин улар билмайди — Чонгук ҳозир кимга айланганини.
Сумин ҳушига келди. Қўллари боғланган, оғзи ленталанган. Унинг ёнига катта танали одам кирди.
— Қизиқ, сен шу қадар қимматсанмики, Чонгук сен учун жонини бермоқчи?..
Бу гаплар қизнинг кўзларида ёқилмаган оловни алангалантирди.
"У мен учун келади... Мен биламан..."
Чонгук қамоқхона манзилини аниқлади. У қара курткани кийди. Қўлида қора қўлқоплар, белида пичоқ ва қурол.
— Агар сенга бир томчи ҳам оғриқ етказишган бўлса...
У қамоқхонага бостириб кирди. Унга қарши чиққан ҳар бир одам қулади. Бу Чонгук — энди севишган, мажбур эмас, балки ҳар қандай нарсага тайёр “ҳайвон”.
Қиз қамалган хона эшиги очилди. Ва у… у ерда тўсатдан ён берди.
— Чонгук…!
— Мен келдим, Сумин. Эндиликда сенга ҳеч ким теголмайди.
У қизни бағрига босди. Қўли унинг сочларидан силишар, қалби шундай деди:
"Мен сен учун ўлсам ҳам арзийди."
У унинг лабларини секинлаб ўпди. Қиз қаршилик қилмади. Ҳатто... ўзини унинг бағрига ташлади. Бу кеча аввалгисидан ҳам кучлироқ ҳиссиётларга бой бўлди. Таналар бирлашди, нафаслар тезлашди.
Ҳеч ким уларни ажрата олмасди — севги энди қон ва алам билан пайвандланган эди.
Эртаси.
Қиз ўзига келди. Лекин Чонгук кетган эди.
Фақат ушбу сатр қолган эди:
> “Бу охири эмас. Бу фақатгина бошланиш. Агар сенга яқинлашишса — уларни ўзимнинг қўлим билан йўқ қиламан.
Сен менинг муҳаббатимсан. Мен эса сенинг қурбонлигинг.
— JJK”