4 - qism

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

​— Nega meni o'ldirmading? — Taehyung Seoga yaqinlashdi.
— Kengashda otib tashlasang ham boʻlardi.
​Seo sekin boshini koʻtardi. Uning nigohi Taehyungning labidagi qon iziga tushdi. U oʻrnidan turdi, Taehyungga yaqinlashib, uning yuziga tik qaradi. Uning nafasida faqat oʻlim isi bor edi.
​— Chunki, — Seo pichirladi, uning ovozi daxshatli eliksirdek taʼsir qilardi, — menga itlar emas... qasoskor boʻrilar kerak.
- Qasos? Menda qasos oladigan odam yoq
- Bor...vaqti kelganda bilib olasan endi esa ketishing mumkin dedi Seo ortga o'girilib.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

​Taehyung ta'zim qilib, xonadan chiqib ketdi. Dahlizning qorongʻu burchagiga oʻtgandagina u chuqur, ogʻir nafas oldi. Lablaridagi qon taʼmini yutarkan, uning yuzida sovuq va ayyorona tabassum paydo boʻldi. U ichida oʻyladi: “U menga ishondi. Endi men uning eng yaqin odamiman. Agentlik xohlagan narsa ham aynan shu edi — meni uning yuragigacha kirib borishim...”
​Taehyung oʻz xonasiga borib, maxfiy aloqa vositasini chiqardi va agentlikka qisqa xabar yoʻlladi: "Tuzoq ish berdi. U ismimni bildi, lekin men uning ishonchiga kirdim. Klan ichkaridan nazorat ostida." U oʻzini bu oʻyinning gʻolibi deb hisoblayotgardi.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

"Koʻk boʻrilar" klani rahbari — Kim Sohyun saroyi.
​Xona qorongʻu va sovuq edi. Kim Sohyun charm kresloda oʻtirgancha, oʻychan nigoh bilan deraza ortidagi qorongʻulikka tikilib turardi. Uning qarshisida esa qoʻrqibgina, boshi egilgan holatda yosh, goʻzal bir qiz turardi. Qizning kiyimlari oddiy, koʻzlarida esa gʻam va chorasizlik yashiringandi. U chindan ham ijobiy, begunoh qiz edi, lekin oilasining ogʻir ahvoli va daxshatli darajadagi pulga muhtojligi uni mana shu boʻrilar uyasiga yetaklab kelgandi.
​Sohyun sekin kreslosida oʻgirilib, qizga qaradi. Uning sovuq va ayyor koʻzlari qizning har bir harakatini kuzatardi.
​— Demak isming Yona oilangning qarzlarini uzish (yoki shifoxona xarajatlari) uchun senga juda katta miqdorda pul kerak, shundaymi? — soʻradi Sohyun, uning ovozi daxshatli xotirjam edi.
​Qiz yutinib, sekin boshini qimirlatdi:
— Ha, janob... Agar yordam bersangiz, nima buyursangiz bajaraman. Faqat... iltimos, oilamni qutqaring.
​Sohyun stoldan bitta qalin konvertni va bir nechta fotosuratlarni qizning oldiga tashladi. Fotosuratlarda tansoqchi kiyimidagi kelishgan, ammo koʻzlari sovuq Taehyung (Kai) tasvirlangan edi.
​— Sening vazifang juda oddiy. Han Seoning yonida bitta soya bor. Ismi — Kai.U daxshatli darajada xavfli agent, — dedi Sohyun rasmlarga ishora qilib. — U Han Seoni oʻz hayoti bilan himoya qilyapti. Toki oʻsha yigit Seoning yonida ekan, men u klanga yaqinlasha olmayman. Men seni uning yoniga joʻnataman.
​Qiz rasmdagi yigitga qaradi. Yigitning koʻzlaridagi oʻtkirlik uni bir oz choʻchitdi:
— Men... men nima qilishim kerak? Uni oʻldirishim kerakmi? Men qotil emasman... — pichirladi qiz, ovozi titrab.
​Sohyun baland ovozda kulib yubordi. U oʻrnidan turdi, qizning yoniga keldi va uning iyangidan sekin koʻtarib, yuziga tikildi:
— Yoʻq, sening goʻzal qoʻllaring qurol ushlash uchun emas. Sening quroling — sening yuzing va ojizliging. Kai( Taehyung)qanchalik professional boʻlmasin, baribir erkak kishi. Erkaklar esa doim yordamga muhtoj, begunoh qizlarning qarshisida boʻshashadi. Sen uning yoʻlidan chiqasan, tasodifan hayotini qutqarasan yoki senga rahmi keladigan vaziyat yaratasan. Uni oʻzingga bogʻlaysan, boshini aylantirasan. Shunday qilginki, u Han Seoni himoya qilishni unutib, sen bilan ovora boʻlib qolsin. Uni oʻsha Malikadan uzoqlashtir.
​Sohyun boyagi qalin pul toʻla konvertni qizning qoʻliga tutqazdi.
​— Bu senga oldindan beriladigan qismi. Yaqinlaringning hayoti oʻsha yigitning boshini qanchalik tez aylantirishingga bogʻliq. Agar uni yoʻldan olib tashlay olsang, umringizning oxirigacha yetadigan pulga ega boʻlasan. Lekin esingda boʻlsin... agar menga xiyonat qilsang, oʻsha yigit ham, oilang ham yer ostida boʻladi.
​Qiz qoʻlidagi pulga va rasmdagi Kai( Taehyung) qaradi. Uning ichida daxshatli vijdon azobi va qoʻrquv boshlangandi. U yomon odam emas edi, hech kimga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin chorasizlik uni bu daxshatli oʻyinchoqqa aylantirgan edi.
​— Men... men tushundim, janob. Buyrugʻingizni bajaraman, — dedi qiz sekin ovozda.
​Sohyun qoniqqan qiyofada oʻz joyiga qaytib oʻtirdi:
— Juda yaxshi. Ssenariy tayyor. Ertadan oʻyinni boshlaysan. Koʻraylik-chi, bizning buyuk agentimiz Kai ( Taehyung) oʻz vazifasini tanlarmikin yoki goʻzal qizning koʻz yoshlarinimi...

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

​— Nega meni o'ldirmading? — Taehyung Seoga yaqinlashdi.
— Kengashda otib tashlasang ham boʻlardi.
​Seo sekin boshini koʻtardi. Uning nigohi Taehyungning labidagi qon iziga tushdi. U oʻrnidan turdi, Taehyungga yaqinlashib, uning yuziga tik qaradi. Uning nafasida faqat oʻlim isi bor edi.
​— Chunki, — Seo pichirladi, uning ovozi daxshatli eliksirdek taʼsir qilardi, — menga itlar emas... qasoskor boʻrilar kerak.
- Qasos? Menda qasos oladigan odam yoq
- Bor...vaqti kelganda bilib olasan endi esa ketishing mumkin dedi Seo ortga o'girilib.

​Taehyung ta'zim qilib, xonadan chiqib ketdi. Dahlizning qorongʻu burchagiga oʻtgandagina u chuqur, ogʻir nafas oldi. Lablaridagi qon taʼmini yutarkan, uning yuzida sovuq va ayyorona tabassum paydo boʻldi. U ichida oʻyladi: “U menga ishondi. Endi men uning eng yaqin odamiman. Agentlik xohlagan narsa ham aynan shu edi — meni uning yuragigacha kirib borishim...”
​Taehyung oʻz xonasiga borib, maxfiy aloqa vositasini chiqardi va agentlikka qisqa xabar yoʻlladi: "Tuzoq ish berdi. U ismimni bildi, lekin men uning ishonchiga kirdim. Klan ichkaridan nazorat ostida." U oʻzini bu oʻyinning gʻolibi deb hisoblayotgardi.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

"Koʻk boʻrilar" klani rahbari — Kim Sohyun saroyi.
​Xona qorongʻu va sovuq edi. Kim Sohyun charm kresloda oʻtirgancha, oʻychan nigoh bilan deraza ortidagi qorongʻulikka tikilib turardi. Uning qarshisida esa qoʻrqibgina, boshi egilgan holatda yosh, goʻzal bir qiz turardi. Qizning kiyimlari oddiy, koʻzlarida esa gʻam va chorasizlik yashiringandi. U chindan ham ijobiy, begunoh qiz edi, lekin oilasining ogʻir ahvoli va daxshatli darajadagi pulga muhtojligi uni mana shu boʻrilar uyasiga yetaklab kelgandi.
​Sohyun sekin kreslosida oʻgirilib, qizga qaradi. Uning sovuq va ayyor koʻzlari qizning har bir harakatini kuzatardi.
​— Demak isming Yona oilangning qarzlarini uzish (yoki shifoxona xarajatlari) uchun senga juda katta miqdorda pul kerak, shundaymi? — soʻradi Sohyun, uning ovozi daxshatli xotirjam edi.
​Qiz yutinib, sekin boshini qimirlatdi:
— Ha, janob... Agar yordam bersangiz, nima buyursangiz bajaraman. Faqat... iltimos, oilamni qutqaring.
​Sohyun stoldan bitta qalin konvertni va bir nechta fotosuratlarni qizning oldiga tashladi. Fotosuratlarda tansoqchi kiyimidagi kelishgan, ammo koʻzlari sovuq Taehyung (Kai) tasvirlangan edi.
​— Sening vazifang juda oddiy. Han Seoning yonida bitta soya bor. Ismi — Kai.U daxshatli darajada xavfli agent, — dedi Sohyun rasmlarga ishora qilib. — U Han Seoni oʻz hayoti bilan himoya qilyapti. Toki oʻsha yigit Seoning yonida ekan, men u klanga yaqinlasha olmayman. Men seni uning yoniga joʻnataman.
​Qiz rasmdagi yigitga qaradi. Yigitning koʻzlaridagi oʻtkirlik uni bir oz choʻchitdi:
— Men... men nima qilishim kerak? Uni oʻldirishim kerakmi? Men qotil emasman... — pichirladi qiz, ovozi titrab.
​Sohyun baland ovozda kulib yubordi. U oʻrnidan turdi, qizning yoniga keldi va uning iyangidan sekin koʻtarib, yuziga tikildi:
— Yoʻq, sening goʻzal qoʻllaring qurol ushlash uchun emas. Sening quroling — sening yuzing va ojizliging. Kai( Taehyung)qanchalik professional boʻlmasin, baribir erkak kishi. Erkaklar esa doim yordamga muhtoj, begunoh qizlarning qarshisida boʻshashadi. Sen uning yoʻlidan chiqasan, tasodifan hayotini qutqarasan yoki senga rahmi keladigan vaziyat yaratasan. Uni oʻzingga bogʻlaysan, boshini aylantirasan. Shunday qilginki, u Han Seoni himoya qilishni unutib, sen bilan ovora boʻlib qolsin. Uni oʻsha Malikadan uzoqlashtir.
​Sohyun boyagi qalin pul toʻla konvertni qizning qoʻliga tutqazdi.
​— Bu senga oldindan beriladigan qismi. Yaqinlaringning hayoti oʻsha yigitning boshini qanchalik tez aylantirishingga bogʻliq. Agar uni yoʻldan olib tashlay olsang, umringizning oxirigacha yetadigan pulga ega boʻlasan. Lekin esingda boʻlsin... agar menga xiyonat qilsang, oʻsha yigit ham, oilang ham yer ostida boʻladi.
​Qiz qoʻlidagi pulga va rasmdagi Kai( Taehyung) qaradi. Uning ichida daxshatli vijdon azobi va qoʻrquv boshlangandi. U yomon odam emas edi, hech kimga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin chorasizlik uni bu daxshatli oʻyinchoqqa aylantirgan edi.
​— Men... men tushundim, janob. Buyrugʻingizni bajaraman, — dedi qiz sekin ovozda.
​Sohyun qoniqqan qiyofada oʻz joyiga qaytib oʻtirdi:
— Juda yaxshi. Ssenariy tayyor. Ertadan oʻyinni boshlaysan. Koʻraylik-chi, bizning buyuk agentimiz Kai ( Taehyung) oʻz vazifasini tanlarmikin yoki goʻzal qizning koʻz yoshlarinimi...