3 - qism

Taehyungning barmoqlari pichoq dastasini qisdi. Miyasida minglab fikrlar soniyaning milliondan bir ulushida aylanardi: "Agar hozir bu odamni oʻldirsam, agentlik qasamyodini buzaman. Agar rad etsam, missiya shu yerda tugaydi va men tirik chiqmayman."
​Yerda yotgan "Koʻk boʻri" aʼzosi hansirar, uning koʻzlarida oʻlim vahimasi aks etgan edi. Seoning nigohi esa Taehyungning ustida xuddi oʻljasini kuzatayotgan qoplondek qadalgan. U shunchaki buyruq bermadi, u tahlilchining niqobini yirtib tashlamoqchi edi.
Taehyung qat'iylik bilan pichoqni baland kotardi va zarb bilan uni yerda qorquvdan titrab yotgan "kok borilar"dan bo'lgan isyonkorga sanchdi.
Bir qarashda pichoq huddiki uni chap koksiga yuragi ustiga sanchilgandek taasurot qoldirdi ammo u chap yelka tomondagi mutlaq havfsiz zonaga sanchilgan edi bu agentlarning eng katta "hiylasi" edi.Bu jarohatni olgan odam o'lmas edi...ammo qattiq shok va qorquvdan yerdagi odam hushini yoqotdi huddi o'lgandek.
Taehyung sekin o'rnidan turdi qolida qaynoq qonning tafti ammo yuzi hamon sovuq qiyifani saqlab qolgan edi bir qarashda huddiki bu ishni kop bora qilgan qotildek edi.
Malika bir muddat yerga yotgan "jasad" ga song Taehyungga qaradi va labida xavfli va odamni titratib yuboruvchi 1 soniyalik tabassum o'ynadi va ortga qaramay u yerni tark etdi.
Taehyung katta muammodan qutulgandek chuqur nafas chiqardi...
Taehyung: Menmcha uddaladim...

"Koʻk boʻrilar" toʻdasining bosh qarorgohi. Oʻsha tunda.
​Saroyning ulkan va qorongʻu zalida faqat kamin ichidagi olovning qarsillab yonishi va tashqarida yogʻayotgan yomgʻir ovozi eshitilardi. Kim So Hyun oynavand devor qarshisida, qoʻlida qadah bilan shahar chiroqlariga tikilib turardi. Egnidagi qora charm kurtka va uzun boʻyi uning atrofidagilarga mutloq hukmdorlik aurasini berib turardi. Uning yuzidagi oʻsha qadrdon chandiq olov nuri ostida yanada sovuqroq koʻrinardi.
​Omborda boʻlib oʻtgan muvaffaqiyatsiz hujumdan soʻng uning odamlari gʻazabda edi, ammo So Hyunning oʻzida hech qanday hayajon sezilmasdi. U magʻlubiyatni ham gʻalabadek sovuqqonlik bilan qabul qila oladigan odam edi.
​Uning orqasidan yordamchisi sekin yaqinlashib, bosh egdi:
— Boss... Kengash ichidagi odamimiz Xuan fosh boʻldi. Malika Seo uni oʻsha zahoti yoʻq qildi. Shuningdek, uning yonida "Kai" ismli yangi tahlilchi paydo boʻlgan. Ombordagi odamlarimizni oʻsha yigit bir necha daqiqada zararsizlantirgan.
​So Hyun qadahdagi ichimlikdan sekin bir qultum yutdi. Uning koʻzlarida gʻazab emas, balki chuqur va qorongʻu bir oʻychanlik bor edi.
​— Kai... — So Hyun bu ismni sekin, ta’mini tatib koʻrayotgandek talaffuz qildi. — Demak, Seoning yonida yangi tansoqchi emas, yangi miya paydo boʻlibdi-da.
​Yordamchisi ikkilanib gapirdi:
— Boss, oʻsha maxfiy hujra uchun yana hujum uyushtiramizmi? Agar buyruq bersangiz, barcha kuchlarimizni yigʻamiz.
​— Kerak emas, — dedi So Hyun ovozini bir ton pasaytirib. U ortiga oʻgirildi, koʻzlarida yillar davomida hech kimga koʻrsatmagan oʻsha yashirin ogʻriq va ehtiros miltilladi. — Menga oʻsha qurol-yarogʻ hujrasi qiziq emas. U buni juda yaxshi biladi. Hujra shunchaki u bilan uchrashish, uning oʻsha sovuq nigohlarini yana bir bor koʻrish uchun bahona edi.
​So Hyun stol ustida turgan, yashirincha olingan bitta eski suratga qaradi. Suratda Han Seo bir necha yil oldingi yigʻilishda, oʻsha oʻzgarmas shafqatsiz va magʻrur qiyofasida tasvirlangan edi. So Hyun uni juda uzoq vaqtdan beri, Kengashga endi qadam qoʻygan yosh qizlik davridan beri sevardi. Ammo Seoning atrofidagi muz devorlarni na uning kuchi va na uning pullari buza olgan edi. U Seoga yaqinlashishning yagona yoʻli — u bilan dushmanlik qilish ekanligini anglab yetgandi. Chunki Seo faqat dushmanlarigagina toʻliq eʼtibor qaratardi.
-Sen meniki bo'lasan Seo .Kun keladi o'sha hissiz

"Koʻk boʻrilar" toʻdasining bosh qarorgohi. Oʻsha tunda.
​Saroyning ulkan va qorongʻu zalida faqat kamin ichidagi olovning qarsillab yonishi va tashqarida yogʻayotgan yomgʻir ovozi eshitilardi. Kim So Hyun oynavand devor qarshisida, qoʻlida qadah bilan shahar chiroqlariga tikilib turardi. Egnidagi qora charm kurtka va uzun boʻyi uning atrofidagilarga mutloq hukmdorlik aurasini berib turardi. Uning yuzidagi oʻsha qadrdon chandiq olov nuri ostida yanada sovuqroq ko'rinar edi...

​Omborda boʻlib oʻtgan muvaffaqiyatsiz hujumdan soʻng uning odamlari gʻazabda edi, ammo So Hyunning oʻzida hech qanday hayajon sezilmasdi. U magʻlubiyatni ham gʻalabadek sovuqqonlik bilan qabul qila oladigan odam edi.
​Uning orqasidan yordamchisi sekin yaqinlashib, bosh egdi:
— Boss... Kengash ichidagi odamimiz Xuan fosh boʻldi. Malika Seo uni oʻsha zahoti yoʻq qildi. Shuningdek, uning yonida "Kai" ismli yangi tahlilchi paydo boʻlgan. Ombordagi odamlarimizni oʻsha yigit bir necha daqiqada zararsizlantirgan.
​So Hyun qadahdagi ichimlikdan sekin bir qultum yutdi. Uning koʻzlarida gʻazab emas, balki chuqur va qorongʻu bir oʻychanlik bor edi.
​— Kai... — So Hyun bu ismni sekin, ta’mini tatib koʻrayotgandek talaffuz qildi. — Demak, Seoning yonida yangi tansoqchi emas, yangi miya paydo boʻlibdi-da.
​Yordamchisi ikkilanib gapirdi:
— Boss, oʻsha maxfiy hujra uchun yana hujum uyushtiramizmi? Agar buyruq bersangiz, barcha kuchlarimizni yigʻamiz.
​— Kerak emas, — dedi So Hyun ovozini bir ton pasaytirib. U ortiga oʻgirildi, koʻzlarida yillar davomida hech kimga koʻrsatmagan oʻsha yashirin ogʻriq va ehtiros miltilladi. — Menga oʻsha qurol-yarogʻ hujrasi qiziq emas. U buni juda yaxshi biladi. Hujra shunchaki u bilan uchrashish, uning oʻsha sovuq nigohlarini yana bir bor koʻrish uchun bahona edi.
​So Hyun stol ustida turgan, yashirincha olingan bitta eski suratga qaradi. Suratda Han Seo bir necha yil oldingi yigʻilishda, oʻsha oʻzgarmas shafqatsiz va magʻrur qiyofasida tasvirlangan edi. So Hyun uni juda uzoq vaqtdan beri, Kengashga endi qadam qoʻygan yosh qizlik davridan beri sevardi. Ammo Seoning atrofidagi muz devorlarni na uning kuchi va na uning pullari buza olgan edi. U Seoga yaqinlashishning yagona yoʻli — u bilan dushmanlik qilish ekanligini anglab yetgandi. Chunki Seo faqat dushmanlarigagina toʻliq eʼtibor qaratardi.
-Sen meniki bo'lasan Seo .Kun keladi o'sha hissiz nigohlaringni ham murdanikidek sovuq va oq tanangni ham ostimda "parchalab" tashlayman oz qoldi ...

​Ertasi kuni kechasi. Taehyung oʻzining maxfiy xonasida agentlik rahbariyati bilan bogʻlanishga harakat qilayotganda, kutilmaganda uning telefoniga anonim raqamdan qisqa xabar keldi.
​Xabarda shunday yozilgan edi:
💬 “02:00. Qora koʻl boʻyidagi villa. Yolgʻiz oʻzing kel. Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Taehyungning yuragi bir urishdan toʻxtadi. U oʻzini fosh boʻldim deb oʻyladi. Xabarni kim yozgani aniq edi. Han Seo u haqida hamma narsani bilar edi, lekin uni kengashda fosh qilmadi. Uni yolgʻiz chorlayotgan edi

Taehyung mashina rulini qattiq qisgancha tun qaʼriga qarab borardi. Yomgʻir yanada kuchaygan, oyna tozalagichlarning bir maromdagi ovozi asabga tegarli darajada eshitilardi.
​“Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Bu soʻzlar uning miyasida tinmay aylanardi. U fosh boʻlgan edi. Ammo nega tunda? Nega yolgʻiz? Eng asosiysi, nega Seo uni kengash aʼzolari oldida sopti-siyoh qilib oʻldirtirib yubormadi? Bu savollarning javobi faqat oʻsha qorongʻu villada edi.
​Soat millari roppa-rosa 02:00 ni koʻrsatganda, Taehyung Qora koʻl boʻyidagi ulkan, qorayib turgan villaning darvozasi oldiga keldi. Atrofda na bir tansoqchi, na bir tirik jon kolar edi. Faqat shamol va koʻl toʻlqinlarining vahimali shovqini.
​Taehyung mashinadan tushdi. Ehtiyotkorlik bilan qurolini tekshirdi va ichkariga qadam bosdi. Villaning eshigi qulflanmagan edi, goʻyo uni maxsus kutishayotgandek sekin ochildi. Ichkarida chiroqlar oʻchiq, faqat kamin ichida yonayotgan olovning qizgʻish shulasi zaldagi ulkan qora charm kresloni yoritib turardi.
​Kresloda u oʻtirardi.
​Han Seo. Ustida oʻsha uzun qora shoyi xalat, sochlari yelkasiga yoyilgan. U kamin alovasiga tikilgancha, qoʻlidagi qadahni sekin aylantirardi. Uning yuzida hech qanday his-tuygʻu, hatto dushmanlik ham yoʻq edi. Mutloq, muzdek sovuqlik.
​Taehyung unga bir necha qadam yaqinlashdi. Quroli kiyimi ostida shay turardi.
— Keldim, — dedi Taehyung vazmin ovozda.
​Seo unga qaramadi ham. Faqat qoʻlidagi qadahni kamin yonidagi kichik stolchaga qoʻydi. Uning har bir harakati shunchalik sokin ediki, bu sukunat odamning nafasini boʻgʻardi. U sekin oʻrnidan turdi. Uning qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
​Seo Taehyungga yaqinlashdi. Oradagi masofa bir qadam qolganda toʻxtadi. U judayam kam gapirardi, lekin uning koʻzlari ming xil oʻlim haqida soʻzlardi. U qoʻlini sekin koʻtarib, Taehyungning koʻkragiga — toʻgʻri yuragi ustiga qoʻydi. Va nihoyat koʻzlariga tikildi. Uning qora koʻzlarida kamin olovi aks etib, dahshatli, ammo jozibali manzara hosil qilgandi.
​— Kim Taehyung, — uning ovozi pichirlashga yaqin, juda past, lekin xonadagi har bir jinsga eshitiladigan darajada oʻtkir edi. U birinchi marta uning haqiqiy ismini aytdi.
​Taehyung koʻzlarini qisdi, lekin oʻzini sirliligini yoʻqotmadi:
— Meni oʻldirmoqchimisan?
​Seo javob bermadi. U shunchaki Taehyungning kiyimi ichiga qoʻlini suqdi. Chaqqonlik bilan uning maxfiy qurolini sugʻurib oldi-da, polga tashlab yubordi. Metallning polga urilgan ovozi jaranglab ketdi. Keyin esa Taehyungning choʻntagidan oʻsha maxfiy agentlik aloqa moslamasini oldi. U aloqa moslamasini kamin yonidagi olovga beparvo tashlab yubordi. Moslama bir soniyada yonib, kulga aylandi.
​Taehyung qurolsiz va aloqasiz qolgandi. Endi u butunlay uning ixtiyorida edi.
​Seo yana unga yaqinlashdi. Shunchalik yaqin keldiki, Taehyung uning sovuq nafasi boʻyniga tegayotganini his qildi. Dark romantika mana shu erda oʻz choʻqqisiga chiqdi — xavf va tushunarsiz bir joziba havoda muallaq turardi. Seo sekin Taehyungning qulogʻiga pichirladi:
​— Sening hayoting... endi meniki.
​U ortiqcha bitta ham soʻz aytmadi. Ortiga oʻgirilib, kamin yonidagi stol ustida turgan kichik pichoqni oldi. Taehyung buni koʻrib, oʻzini mudofaaga shayladi. Ammo Seo pichoqni Taehyunga qaratmadi. U oʻzining oppoq kaftini pichoq tigʻi bilan sekin tilib yubordi. Qip-qizil qon uning nafis qoʻlidan oqib tusha boshladi.
​Seo qonayotgan qoʻlini Taehyungning lablariga yaqinlashtirdi. Uning koʻzlaridagi sovuqqonlik ortida daxshatli bir aqldan ozish bor edi. Uning yuzi hamon toshdek qotgan, hech qanday tabassumsiz edi.
​— Ich, — dedi u bor-yoʻgʻi bitta soʻz bilan. Bu buyruq emas, qonli kelshuv edi. Mafialar olamida bu sadoqat qasamyodi yoki mutloq qullikni anglatardi. Agar Taehyung rad etsa, bu uydan tirik chiqmasligi aniq edi. Agar bajarsa, u mafiya malikasining eng qorongʻu sirdoshiga aylanardi.
​Taehyung uning qonayotgan qoʻliga, keyin esa oʻsha sirli, sovuq qora koʻzlarga qaradi. Uning tomirlarida adrenalin gurillab oqdi. Oʻyin endi orqaga qaytmas yoʻlga kirgandi...

Taehyung mashina rulini qattiq qisgancha tun qaʼriga qarab borardi. Yomgʻir yanada kuchaygan, oyna tozalagichlarning bir maromdagi ovozi asabga tegarli darajada eshitilardi.
​“Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Bu soʻzlar uning miyasida tinmay aylanardi. U fosh boʻlgan edi. Ammo nega tunda? Nega yolgʻiz? Eng asosiysi, nega Seo uni kengash aʼzolari oldida sopti-siyoh qilib oʻldirtirib yubormadi? Bu savollarning javobi faqat oʻsha qorongʻu villada edi.
​Soat millari roppa-rosa 02:00 ni koʻrsatganda, Taehyung Qora koʻl boʻyidagi ulkan, qorayib turgan villaning darvozasi oldiga keldi. Atrofda na bir tansoqchi, na bir tirik jon kolar edi. Faqat shamol va koʻl toʻlqinlarining vahimali shovqini.
​Taehyung mashinadan tushdi. Ehtiyotkorlik bilan qurolini tekshirdi va ichkariga qadam bosdi. Villaning eshigi qulflanmagan edi, goʻyo uni maxsus kutishayotgandek sekin ochildi. Ichkarida chiroqlar oʻchiq, faqat kamin ichida yonayotgan olovning qizgʻish shulasi zaldagi ulkan qora charm kresloni yoritib turardi.
​Kresloda u oʻtirardi.
​Han Seo. Ustida oʻsha uzun qora shoyi xalat, sochlari yelkasiga yoyilgan. U kamin alovasiga tikilgancha, qoʻlidagi qadahni sekin aylantirardi. Uning yuzida hech qanday his-tuygʻu, hatto dushmanlik ham yoʻq edi. Mutloq, muzdek sovuqlik.
​Taehyung unga bir necha qadam yaqinlashdi. Quroli kiyimi ostida shay turardi.
— Keldim, — dedi Taehyung vazmin ovozda.
​Seo unga qaramadi ham. Faqat qoʻlidagi qadahni kamin yonidagi kichik stolchaga qoʻydi. Uning har bir harakati shunchalik sokin ediki, bu sukunat odamning nafasini boʻgʻardi. U sekin oʻrnidan turdi. Uning qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
​Seo Taehyungga yaqinlashdi. Oradagi masofa bir qadam qolganda toʻxtadi. U judayam kam gapirardi, lekin uning koʻzlari ming xil oʻlim haqida soʻzlardi. U qoʻlini sekin koʻtarib, Taehyungning koʻkragiga — toʻgʻri yuragi ustiga qoʻydi. Va nihoyat koʻzlariga tikildi. Uning qora koʻzlarida kamin olovi aks etib, dahshatli, ammo jozibali manzara hosil qilgandi.

​— Kim Taehyung, — uning ovozi pichirlashga yaqin, juda past, lekin xonadagi har bir jinsga eshitiladigan darajada oʻtkir edi. U birinchi marta uning haqiqiy ismini aytdi.
​Taehyung koʻzlarini qisdi, lekin oʻzini sirliligini yoʻqotmadi:
— Meni oʻldirmoqchimisan?
​Seo javob bermadi. U shunchaki Taehyungning kiyimi ichiga qoʻlini suqdi. Chaqqonlik bilan uning maxfiy qurolini sugʻurib oldi-da, polga tashlab yubordi. Metallning polga urilgan ovozi jaranglab ketdi. Keyin esa Taehyungning choʻntagidan oʻsha maxfiy agentlik aloqa moslamasini oldi. U aloqa moslamasini kamin yonidagi olovga beparvo tashlab yubordi. Moslama bir soniyada yonib, kulga aylandi.
​Taehyung qurolsiz va aloqasiz qolgandi. Endi u butunlay uning ixtiyorida edi.
​Seo yana unga yaqinlashdi. Shunchalik yaqin keldiki, Taehyung uning sovuq nafasi boʻyniga tegayotganini his qildi. Xavf va tushunarsiz bir joziba havoda muallaq turardi. Seo sekin Taehyungning qulogʻiga pichirladi:
​— Sening hayoting... endi meniki.
​U ortiqcha bitta ham soʻz aytmadi. Ortiga oʻgirilib, kamin yonidagi stol ustida turgan kichik pichoqni oldi. Taehyung buni koʻrib, oʻzini mudofaaga shayladi. Ammo Seo pichoqni Taehyunga qaratmadi. U oʻzining oppoq kaftini pichoq tigʻi bilan sekin tilib yubordi. Qip-qizil qon uning nafis qoʻlidan oqib tusha boshladi.
​Seo qonayotgan qoʻlini Taehyungning lablariga yaqinlashtirdi. Uning koʻzlaridagi sovuqqonlik ortida daxshatli bir aqldan ozish bor edi. Uning yuzi hamon toshdek qotgan, hech qanday tabassumsiz edi.
​— Ich, — dedi u bor-yoʻgʻi bitta soʻz bilan. Bu buyruq emas, qonli kelshuv edi. Mafialar olamida bu sadoqat qasamyodi yoki mutloq qullikni anglatardi. Agar Taehyung rad etsa, bu uydan tirik chiqmasligi aniq edi. Agar bajarsa, u mafiya malikasining eng qorongʻu sirdoshiga aylanardi.
​Taehyung uning qonayotgan qoʻliga, keyin esa oʻsha sirli, sovuq qora koʻzlarga qaradi. Uning tomirlarida adrenalin gurillab oqdi. Oʻyin endi orqaga qaytmas yoʻlga kirgandi...