SILENTS SINS
O'sha oqshom kechki ovqat g'ayrioddiy tinch o'tdi. Deymon stolda o'tirmagan edi, ya'ni menga qaratilgan doimiy ravishda maqtanchoq gaplar yoki kinoyali gaplar eshitilmadi. Jyul va Mark stolning qarama-qarshi chetlarida o'tirishdi, biz ovqatlanayotganda idish-tovoqlarning zaifgina jaranglashi havoni to'ldirib turardi.
"Deymon qayerda?" deb so'radim, asosan qiziqish bilan. Men uning hamrohligini sog'ingandek emasdim.
Jyuls yumshoq jilmayib qo'ydi, uning yuzida charchoq alomati sezilib turardi. "U bugun kechqurun do'stlari bilan sayrga chiqmoqchi ekanligini aytdi. Ko'pincha kechqurun shunday qiladi."
Shu payt yo'lakda qadam tovushlari aks-sado berdi va eshik oldida Deymon paydo bo'ldi, qora sochlari biroz jirkanch, charm kurtkasini yelkasiga osib olgan edi. U xuddi xayolparast "yomon bola" jurnalining muqovasidan endigina tushib qolgandek edi.
— Men ketyapman, — dedi u kurtkasini toʻgʻrilayotganimizda bizga qaramasdan ham, xotirjam ohangda.
— Tuningiz maroqli o'tsin, — dedi Jyul unga.
— Tuningiz maroqli o'tsin, — dedi Jyul unga.
Mark to'satdan menga o'girilib, qoshlarini biroz chimirdi. "Mia, sen hali kimdir bilan uchrashdingmi? Yangi do'stlar orttirdingmi?"
Men yelkalarimni qisdim, hali ham chaynab. "Ha, bugun ertaroq kimdir bilan uchrashdim. Ithan ismli yigit."
Ta'siri darhol sezildi. Deymonning boshi ko'tarildi, yashil ko'zlari qisilib ketdi.
— Itan? — deb takrorladi u o'tkir ovozda.
— Ha, — dedim uning reaksiyasidan qoshimni ko'tarib. — Ethan Hayes. Sariq sochli, uzun bo'yli. Qo'ng'iroq chalasizmi?
Deymonning lablari ingichka chiziqqa bosilib, butun holati qotib qoldi. "U bilan nima qilib gaplashayotgan eding?"
— Bu sizning ishingiz emas, — dedim sovuqqonlik bilan, — lekin u menga qahva to'kib yubordi.
Deymon jag'ini qisib, istehzo bilan kuldi. — Albatta, shunday qildi.
"Bu nimani anglatishi kerak?" deb so'radim men, stulga suyanib.
Albatta, Jyul vaziyatni yumshatishga harakat qildi. — Balki bir kuni kechqurun ikkalangiz birga sayrga chiqarsizlar, — dedi u ovozi juda xushchaqchaq bo'lib. — Uning do'stlari bilan uchrashasiz, biroz vaqt o'tkazasiz...
— Yo‘q, rahmat, — dedim tezda uning gapini to‘xtatib. Men istagan oxirgi narsa — Deymon bilan allaqachon kerak bo‘lganidan ko‘proq vaqt o‘tkazish edi.
Mark rozi bo'lib ingradi, diqqati allaqachon o'z likopchasiga qaytdi. Jyul menga biroz hafsalasi pir bo'lgan nigoh tashladi, lekin bu masalani ko'tarmadi.
Shundan so'ng kechki ovqat nisbatan sukunatda tugadi va men Deymon nega Etanni bunchalik yomon ko'rishiga hayron bo'lmasdan ilojim yo'q edi. Hikoyada u aytmoqchi bo'lganidan ham ko'proq narsa bor edi.
To'satdan qulagan ovoz meni uyg'otdi. Yuragim joyini topishga harakat qilar ekan, yotoqda o'tirdim. Xona diqqatni o'ziga jalb qilishi uchun bir zum kerak bo'ldi, yotoq yonidagi soatning xira nuri soat 4:13 ni ko'rsatardi.
Yana bir shovqin, bu safar balandroq – taraqlash, keyin esa og'ir bir narsaning yerga urilgani aniq eshitildi.
Men oyoqlarimni karavotning chetiga qo'yib, derazaga qarab yurdim, pardani chetga surib, tashqariga qaradim. Deymonning mototsikli yo'lakda yonboshlab yotar, yaltiroq qora ramkasi noqulay tarzda shag'alga urilib ketgan edi.
Va u mana shu yerda edi. Yo'ldan qoqilib ketayotgan edi, harakatlari beqaror, bir qo'li yonboshini ushlab turardi. Xira yorug'likda ham men zararni ko'ra olardim. Uning yuzi ko'kargan, yonoqlari va barmoqlariga qon surtilgan, ko'ylagi esa yoqasi yonida yirtilgan edi. U xuddi g'isht devor bilan o'n marta o'q uzgandek ko'rinardi - va yutqazdi.
"Nima balo?" deb ming'irladim, kapshonli ko'ylakni olib, maykaga kiyib. O'ylamasdan pastga tushdim, qadamlarim yog'och polga tegib jimgina.
Men yetib borganimda old eshik xira ochiq edi, shabadada yengil tebranib turardi. Salqin tungi havo meni urganida titrab tashqariga chiqdim. Deymon ayvonga olib boradigan zinapoyaning yarmida edi, u kirishga harakat qilayotganda yengil tebranib turardi.
— Senga nima bo'ldi? — deb so'radim ovozim past, ammo keskin.
U qotib qoldi, yashil ko'zlari qonga botgancha mening ko'zlarimga tegdi. Bir zum u javob bermadi, shunchaki menga jahl va charchoq aralash tikilib qoldi.
— Sening ishing emas, — deb mingʻirladi u, kerak boʻlgandan ham koʻproq kuch bilan yonimdan itarib oʻtib.
Men biroz qoqilib ketdim, lekin o'zimni qo'lga oldim va unga tikilib qaradim. "Nihoyat kimdir seni tepib yubordi, shundaymi?" dedim yuzimdagi tabassumni yashira olmay. "Iltimos, ismini ayting. Men ularga shaxsan minnatdorchilik bildirish uchun bormoqchiman."
Deymon yelkalari taranglashgancha to'xtadi. U sekin menga o'girilib, yuzi qorayib ketdi. "Xavotir olmang, malika", dedi u past va xira ovozda. "Ular mendan ham battar ahvolda."
So'zlar havoda xuddi chaqiruvdek osilib turdi va bir zum nima deyishni bilmay qoldim. Uning ohangi sovuq edi, lekin ko'zlarida nimadir — xom — meni to'xtab qolishga majbur qildi.
— Nima qilding? — deb so‘radim ko‘zlarimni qisib.
U javob bermadi, shunchaki yana yonimdan o'tib ketdi, bu safar zinapoyaga qarab ketdi. "Yotoqqa qayt, Mia."
— Yoʻq, — dedim men uning orqasidan ergashib. — Qonayapsiz va zoʻrgʻa yura olasiz. Hech boʻlmasa menga ruxsat bering...
— Qaytib yoting, dedim, — dedi u yelkasi osha menga tikilib.
Qo'llarimni chalishtirib, joyimda to'xtadim. "Va men yo'q dedim. Siz ahmoqlik qilyapsiz."
— Nega sizga ahamiyat berasiz? — deb javob berdi u, ovozi biroz ko'tarilib. — Sizga meni yoqtirish ham yoqmaydi.
— To'g'ri aytasiz, — dedim men qat'iy ohangda. — Yo'q. Lekin Jyul shunday qiladi. Agar siz uning ayvonida qon ketmasangiz, u minnatdor bo'lardi.
U boshini chayqab, achchiq kulib yubordi. "Men haqimda xavotir olmang, o'gay singlim. Men yaxshiman."
— Albatta, — dedim koʻzlarimni aylantirib. — Ajoyib koʻrinasiz. Salomatlikning haqiqiy surati.
U menga e'tibor bermay, zinapoyadan og'riqli qadamlar bilan yuqoriga ko'tarildi. Men uning orqasidan xonasiga qadar bordim, u esa eshikni yuzimga qarsillatib yopdi.
Men bir lahza yopiq eshikka tikilib qoldim, ko'kragimda g'azab va umidsizlik qaynab turardi. Deymon qanday muammoga duch kelgan bo'lsa ham, bu aniq yomon edi. Va buni tan olishni qanchalik yomon ko'rsam ham, uni e'tiborsiz qoldirolmasdim.
Xafa bo'lib xo'rsinib, eshikni taqillatmasdan itarib ochdim. Deymon karavotining chetida o'tirar, kurtkasi yerga tashlab qo'yilgan edi. Ko'ylagi yirtilgan, qovurg'alarida allaqachon ko'karishlar paydo bo'lgan, barmoqlari esa qonga botgan va xo'l edi.
U yashil ko'zlarini qisib, keskin boshini ko'tardi. "Nima qilyapsan?"
"Ahmoq bo'lishdan saqlayapman", deb achchiqlanib dedim va ichkariga kirib, orqamdan eshikni yopib.
— Menga sizning yordamingiz kerak emas, Mia, — dedi u kinoya bilan ohangda. — Boshqa joyda hamshira bo'lib o'ynang.
Men unga e'tibor bermay, xonaning burchagidan sochiqni olib, hammomga yo'l oldim. Uni iliq suvga botirib, shkafdan antiseptik va bint topmaguncha qidirdim. Qaytib kelganimda, u menga jag'ini qisib, qattiq tikilib turardi.
— Rostdan ham, Deymon. Jim bo‘l, — dedim men, narsalarni tungi stol ustiga qo‘yib. — Hamma joyingdan qon oqyapti. Hech bo‘lmasa, yurmasdan oldin seni tozalashimga ruxsat ber.
"Yaxshiman", deb pichirladi u, lekin men uning oldida tiz cho'kib, qo'lidan ushlaganimda meni to'xtatish uchun qimirlamadi.
Uning barmoqlari terisi yorilib, chekkalari qonga botib, qotib qolgan edi. Men sochiqni siqdim va uning nafas olishiga e'tibor bermay, yaralarni arta boshladim.
— Sen ahmoqsan, — deb pichirladim men lablarim ostida.
— Rahmat, — dedi u quruq ohangda, men sochiqni juda yoqimsiz kesilgan joyga bosganimda achchiqlanib.
Men unga qaradim, qoshlarim bir-biriga yopishib qoldi. "Kim bilan jang qilding?"
— Klubdagi tasodifiy yigitlar, — dedi u, men ishlayotganimda biroz orqaga suyanib.
— Bolalar? — takrorladim men to'xtab. — Xuddi bir nechtasida bo'lgani kabi?
— Aslida oltita, — dedi u zaif, magʻrur tabassum bilan.
Men unga tikilib qoldim, jag'im biroz pastga tushdi. "Va siz yolg'iz edingizmi?"
U bosh irg'adi, jilmayishi yanada kengaydi. "Ha. Nima uchun? Taassurot qoldirdimi?"
— Yo‘q, — dedim keskin ohangda, uning ikkinchi qo‘lidan ushlab, tozalay boshladim. — Yaxshiroq so‘zlar haqida o‘ylayapman. Ehtiyotsiz. Ahmoq.
— Ehtiyot bo'l, malika, — dedi u, tanasidagi taranglikka qaramay, ohangi yengillashib. — Siz men uchun xavotirlanayotganga o'xshaysiz.
— Xavotir olmayapman, — dedim koʻkragimdagi siqilish meni aldab qoʻysa ham. — Menimcha, olti kishi bilan yolgʻiz kurashish juda achinarli. Nimani isbotlamoqchi edingiz?
Men uning yuzidagi kesilgan joyga bintni kerak bo'lgandan ko'ra ko'proq kuch bilan yopishtirdim, bu esa undan hushtak chalishga sabab bo'ldi. "Voy", dedim o'zimni begunoh qilib ko'rsatib. "Voy, xudoyim."
U boshini chayqab, xirilladi. "Siz shafqatsizsiz, o'gay singlim. Menga yoqadi."
— Xo'sh, bunga ko'nikma, — dedim men o'rnimdan turib, qonli sochiq va buyumlarni yig'ib. — Keyingi safar shaharning yarmi bilan janjallashsang, men yordam bermayman.
— Albatta, bunday qilmaysiz, — dedi u, muloyim tabassumi deyarli samimiylikka aylandi.
— Bilasizmi, ichkariga bostirib kirishingizga hojat yo'q edi, — dedi u bir ozdan keyin, ovozi endi bo'shashib. — Men o'zimni tuta olaman.
— Aniq, — dedim men uning qovurg'alaridagi ko'karishlarga ishora qilib.
U muloyimlik bilan xirilladi, garchi bu kulgidan ko'ra achchiqroq bo'lsa ham. "Sen meni hammasini tushunib yetdim deb o'ylaysanmi, a?"
— Yoʻq, — dedim ovozim niyat qilganimdan ham pastroq boʻlib. — Lekin men sizning spiral shaklida harakatlanayotganingizni koʻrish uchun yetarlicha narsani bilaman.
U bu gapdan biroz qotib qoldi, ko'zlari qisilib ketdi. — Meni psixoanaliz qilma, o'gay singlim. Sen hech narsani bilmaysan.
Men xo'rsinib, orqaga chekinib, qo'llarimni chalishtirdim. "Haqsiz. Men unday emasman. Lekin olti kishi bilan yolg'iz jang qilish umuman normal holat emas, bilasizmi."
U menga o'girilib, yashil ko'zlari o'tkir edi. "Senga nima farqi bor, Mia? Rostdan ham. Nega hali ham shu yerdasan?"
Savoldan hayratda qolib, ikkilanib qoldim. — Chunki kimdir shunday bo'lishi kerak, — dedim nihoyat ovozim pasayib.
Bir zum biz bir-birimizga tikilib qoldik, oramizdagi taranglik xuddi statikdek yorilib ketdi. Keyin, boshqa bir og'iz so'z aytmasdan, Deymon ko'ylakni boshiga tortdi va qimirlaganida biroz qiyshayib ketdi.
— Birinchi yordam uchun rahmat, malika, — dedi u yana istehzoli ohangda. — Endi menga bir yaxshilik qilib, chiqib ket.
Qonli sochiqni va boshqa narsalarni olib, ko'zlarimni yumdim. "Marhamat, ahmoq. Quyosh chiqmasdan oldin o'lmaslikka harakat qil."
— Va'da bermayman, — deb ortimdan baqirdi u, ohangi hazillashib.
Ketayotganimda, uning menga og'ir va o'qib bo'lmaydigan nigohini his qildim. Deymon nima bilan shug'ullanayotganidan qat'i nazar, bu men tan olmoqchi bo'lganimdan ham qorong'uroq edi. Va buni tan olishni qanchalik yomon ko'rsam ham, endi uni e'tiborsiz qoldira olamanmi yoki yo'qmi, amin emas edim.