WHITE ROSE Ep7 written by Seorin

Haeun uydan kirib kelarkan, oyoqlari zo‘rg‘a yurardi. Har bir qadami og‘ir edi, yuragi esa butunlay ezilgan, sinib tushgandi. U belanchakda tinch uxlab yotgan Rosèga uzoq qaradi. Go‘yo butun og‘riqlarini shu go‘dakdan yashirgisi kelayotgandek.
Sezilarli titroq bilan Rosèning yoniga cho‘kdi, uning mayin qo‘lchasini ushlab, sekin pichirladi:
— "Kechir meni, qizalog‘im… seni bu dardli dunyoga yolg‘iz olib keldim. Otang esa... otang bizni tan olmadi."
Ko‘zlaridan yoshlar to‘xtovsiz oqardi. O‘zi bilan, o‘tgan kunlar bilan, ishongani, sevgan odami bilan ich-ichidan qattiq urishardi. Yuragi ko‘kragiga sig‘may, ichidan qichqirardi.
U devorga suyanganicha yiqilay dedi. Xonadagi sukunat faqat belanchakning asta silkinayotgan tovushi bilan to‘lardi. Haeun o‘zini yo‘qotib qo‘yay deb qo‘rqar, lekin baribir yig‘ini to‘xtata olmasdi.
— "Men sen uchun kuchli bo‘lishim kerak... lekin hozir ojizman, qizim..."
U shunday deya Rosèning peshonasidan o‘pdi. Yig‘i sekin asta ichki alamga, sokin og‘riqqa aylanib borardi. Tashqarida tun quyuqlashar, Haeunning qalbidagi qorong‘ulik esa yanada chuqurlashardi.
Ammo Rosèning tinch nafasi unga bir umid, bir kuch bag‘ishlay boshlagandek edi...

Oradan besh yil o‘tdi.
Haeun endi kuchli, mustaqil va mehribon onaga aylangandi. Uning nigohida avvalgidek g‘amginlik emas, balki jasorat va sabr ko‘zga tashlanardi. U endi eski yaralarini yelkasida emas, yuragining eng chuqur burchagida, sukunatda olib yurardi.
Rosè esa besh yoshga to‘lgan, oppoq yuzli, sochlari onasidek jingalak, ko‘zlari esa go‘yoki... Taehyungniki kabi, sal jiddiy, lekin samimiy edi. Har kuni maktabgacha ta’lim markaziga quvonch bilan borar, har bir qilgan ishi bilan onasining yuziga tabassum olib kelardi.
Ular hozir shinamroq uychada yashashardi. Haeun bir qandolat do‘konida ishlardi, o‘zining kichik shokolad va pirojnalar liniyasini ochish orzusida edi. Ammo necha marta boshlamoqchi bo‘lmasin, ichki qo‘rquv va hayotning izlari uni orqaga tortardi.
Bir kuni kechqurun, Rosè daftarini ochib, Haeunga qarab savol berdi:
— "Ona, dadam qayerda?"
Haeun yuragi gupillab urdi. Ana shu savolni kelishini bilar, lekin qachon kelishini bilmasdi.
— "U uzoqda, qizalog‘im. Juda uzoqda…"
Rosè:
— "U meni yaxshi ko'radimi?" — dedi ko‘zlarida beg‘uborlik bilan.
Haeun jilmayishga harakat qildi, ammo yuragidagi eski og‘riq yana ko‘tarildi. Ammo bu safar u yig‘lamadi. Faqat qizini bag‘riga mahkam bosdi va pichirladi:
— "U seni dunyodagi eng ko‘p sevgan odam bo‘lishi kerak edi…"
Endi bu hayotda faqat Haeun va Rosè bor edi. Lekin taqdir ularni yana kutilmagan burilishlar bilan yuzlashtirishga tayyor edi…

Janob Kim mashinasida do‘kon yonidan o‘tib ketar ekan, ko‘zi skameykada o‘tirgan kichik qizchaga tushdi. Qizcha o‘ziga xos sokinlik bilan atrofni kuzatayotgan, sochlarini shamol asta silab o‘tardi. Ammo janob Kimni beixtiyor to‘xtatgan narsa — qizchaning nigohi edi. U nigoh... aynan Taehyungning nigohi edi. Bu o‘xshashlik shunchalik yaqqol ediki, janob Kim mashinasini sekinlashtirdi.
U uzoq qaradi. Qizcha xotirjam, ammo hayratomuz bir nigoh bilan unga qarab turardi. Shu on, go‘yoki vaqt to‘xtadi. Nigohlar to‘qnashganida, janob Kim yuragida allaqanday g‘ashlik, xavotir va tanish bir tuyg‘u uyg‘ondi.
Birdan Haeun muzqaymoq bilan qaytib keldi va Rosèga yaqinlashdi. Janob Kim esa birdan hushyor tortdi. Mashinani qayta harakatga keltirib, darrov ketib qolmadi. U orqasiga o‘girilib, yana bir qarab oldi — Haeunni ko‘rdi.
Uning ko‘zlari katta ochildi. U bu yuzni unutmagan edi. Qizchaning onasi... aynan o‘sha Haeun edi.
Janob Kim mashinani uzoqlashtirar ekan, yuragida xavotirli g‘oya ko‘tarildi:
“Agar bu qizcha Taehyungdan bo‘lsa-chi? Men bu sirni abadiy yashira olmayman...”
U endi jim o‘tira olmasdi. Taqdir yana harakatga kelgandi.

Janob Kim o‘sha kecha tinchimadi. Ko‘nglini g‘ash qilgan gumon uni yana ham chuqurroq o‘ylashga majbur qildi. Ertasi kuni u o‘z odamlarini yuborib, Rosè boradigan bog‘chani aniqladi. Rejani puxta tuzdi — hamshiralar tibbiy tekshiruv bahonasida kelib, boshqa bolalar qatori Rosèdan ham qon namunasi olishdi.
Haeunga bu tibbiy tekshiruv oddiy profilaktik tashxisdek ko‘rindi. U o‘z farzandining sog‘lig‘i uchun har qanday tahlilga rozi edi. Lekin aslida o‘sha tahlil natijasida DNK testi o‘tkazildi. Namuna bexatar usulda laboratoriyaga yetkazildi.
Janob Kim esa butun diqqatini natijaga qaratdi. Yuragi gursillab urardi. U shunchaki gumon qilishni bas qilishni istardi. Ammo agar bu qizcha rostdan ham Taehyungning qizi bo‘lsa... u holda haqiqatni endi yashira olmasdi.
Uning qo‘llari qaltirardi. U so‘zsiz ich-ichidan bilar edi — bu qizcha oddiy emas, u Kim oilasining bir bo‘lagi edi. Faqat bu safar haqiqatdan qochib bo‘lmasdi.

DNK natijalari kelgan kuni Janob Kim chuqur nafas olib konvertni ochdi. Qog‘ozdagi aniq va inkor etib bo‘lmaydigan raqamlar unga qarab baqirayotgandek edi: 99.99% otalik ehtimoli.
Shu onda uning yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Ustiga yopishgan yolg‘on, fitna va aybini endi qanday oqlashi mumkin edi? U bolakay emas, balki Taehyungning qonidan tug‘ilgan qizcha ekanini ko‘z oldiga keltirar ekan, birdan butun yelkalariga og‘ir yuk tushgandek bo‘ldi.
— Men nima qildim? — deya pichirladi u.
Shu paytdan boshlab uning ichini pushaymonlik kemira boshladi. U Haeunni yo‘q qilish uchun qilgan har bir qadamini esladi. Bu kichkina qizcha esa... Taehyungning qizi edi. Ularning ajralishiga sababchi bo‘lgan, endi bunday haqiqatdan qochib qutula olmasdi.
Endi u Taehyungga bu haqiqatni aytishi kerak edi. Ammo qanday qilib? Shu paytgacha u Taehyungni ongsiz ravishda yolg‘onga ishontirgan edi. U buni eshitganda nima bo‘ladi?

Haeun eshikni ochganda qarshisida Janob Kimni ko‘rib hayratda qoldi. Yuragi titrab ketdi, qo‘lida muzqaymoq tutib turgan Rosè esa onasining orqasiga bexabar suykaldi.
— Siz?! — dedi Haeun sovuq ohangda. — Yana nima bo‘ldi?
Janob Kim biroz sukut saqladi. U bu ayolning ko‘zlariga qarashga ham jur’at qilolmasdi. Ammo bu safar boshqa edi.
— Gaplashishimiz kerak, — dedi u ohangini pasaytirib.
Haeun uni ichkariga taklif etmadi. U eshik yonida, ostonada turib gapirishga qaror qildi. Janob Kim so‘zlarini birin-ketin toldirib, nima uchun kelganini tushuntira boshladi.
— Rosè… bu qiz… u mening nevaram. Men DNK testini o‘tkazdim. U Taehyungning qizi.
Haeunning ko‘zlari keng ochildi. Nafas olishi og‘irlashdi.
— Siz… siz meni yana qanday azoblamoqchisiz?! — deya baqirdi u. — Avval mendan Taehyungni ayirdingiz. Endi-chi? Endi uni mendan tortib olmoqchimisiz?
Janob Kim yelkasini qo‘yib, charchagan ohangda dedi:
— Yo‘q… men pushaymonman. Men faqat… sizga qarzdorligimni bilaman. Ammo bu haqiqatni Taehyung bilishi kerak.
Haeun yuragini ushlab orqaga tisarildi. U Taehyung uylanganini bilar edi. Lekin bu qiz uning qizi ekanini bilib, endi nima qilardi?
Janob Kim chuqur nafas oldi va yana davom etdi:
— Men bu haqiqatni aytaman. Ammo sizdan faqat bir iltimosim bor. Iltimos… Rosèni undan olib qo‘ymang. Taehyung uni ko‘rishga haqli…
Haeun ko‘z yoshlarini artdi. Og‘zini ochib bir so‘z deyolmadi. Ichida qaynayotgan dardga tili ojiz edi.

Janob Kim unga chuqur qaradi, so‘ng sekin dedi:
— Men senga qanday aytishni bilmayman, Haeun. Bu oddiy taklif emas, lekin boshqa yo‘lim yo‘q. Menga turmushga chiq.
Haeunning yuragi bir zumda to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U gapni noto‘g‘ri eshitgandek yana so‘radi:
— Nima dedingiz?
— Menga turmushga chiq, — dedi janob Kim aniqroq qilib, so‘ng davom etdi. — Lekin bu faqatgina hujjatlarda. Men senga hech qachon qo‘limni tekkizmayman. Bu… senga va Rosèga panoh bo‘lish uchun. Uyimda yashaysan, himoyalanasan, qizchang esa hech narsadan kam bo‘lmaydi.
Haeun karaxt bo‘lib turardi. U bu so‘zlarga ishonishi ham, ishonmasligi ham mumkin edi. Lekin janob Kim gapini davom ettirdi:
— Taehyung hali ham bilmaydi. Men unga qizing borligini hozircha aytolmayman. Chunki u hozir uylangan. Rafiqasi — do‘stimning qizi Mina. Ularning nikohi rishtalarda emas, manfaatda. Ammo baribir oilasi bor. Bu haqiqatni hozir bilsa, buziladi. Men esa bunga yo‘l qo‘ya olmayman.
U chuqur nafas oldi, so‘ng so‘nggi marta qarab dedi:
— Bu faqat vaqtinchalik. Men faqat sizni himoya qilishni xohlayapman. Shuni yodda tut.
Haeun hech narsa deya olmadi. Faqatgina boshini quyi egib, yuragidagi bo‘shliqni Rosèni bag‘riga bosib to‘ldirishga urinardi.

Janob Kim taklifini bildirib, sokinlik bilan telefon raqamini yozilgan kartani Haeunga uzatdi. So‘ng so‘zsiz chiqib ketdi. Eshik yopilgach, xona yana sukunatga to‘ldi. Haeun kartaga uzoq tikilib qoldi, yuragidagi ziddiyatli fikrlar uni ezayotgan edi.
O‘sha payt kichkina Rosè eshik yonidan yugurib kelib, onasining etagidan tortdi.

— Ona, dadam qachon keladi?
Haeunning yuragi ezildi. Ko‘zlari ohangrabodek yoshga to‘ldi, lekin bolasi oldida buni yashirishga harakat qildi. U tiz cho‘kib, Rosèni bag‘riga oldi.
— Qizalog‘im... dada uzoqda, lekin seni juda yaxshi ko‘radi, — dedi titroq tovushda.
Rosè bunga ishonib, sevinch bilan bosh irg‘adi. Haeun esa unga kulib qarashga harakat qilsa-da, ko‘zlaridagi og‘riqni yashira olmadi.
Tun bo‘yi o‘y surdi. Bu taklif uni ezayotgan bo‘lsa-da, boshqa yo‘li yo‘q edi. Ish haqi yetarli emas, qizi esa ko‘proq himoyaga, barqarorlikka muhtoj. Taehyungga haqiqatni aytsa — Mina bilan oilasi buziladi. U esa Rosèni bu vaziyatga sababchi qilgisi kelmasdi.
Ertasiga Haeun chuqur nafas olib, telefonni qo‘liga oldi. Raqamni terdi. So‘nggi umid va sabr bilan faqat bitta gap aytdi:
— Taklifingizga rozi bo‘ldim…