Meni qutqaring, ustoz! (1-qism)
Ushbu fanfikda 14 yoshli voyaga yetmagan qahramon ishtirok etadi. Hikoyada keltirilgan voqealar real hayotdagi voyaga yetmaganlarga nisbatan munosabatlar, romantik yoki nozik sahnalarni targ‘ib qilmaydi.
Bu faqat badiiy asar bo‘lib, barcha tasvirlangan holatlar — fantaziya va syujet qurilishi uchundir. O‘quvchilardan hikoyani shunday ruhda qabul qilishlarini so‘rayman.Agar yosh yoki mazmun sizga noqulaylik tug‘dirishi mumkin bo‘lsa, iltimos, ehtiyotkorlik bilan o‘qing. by Dohee.
Jungkook — maktabdagi eng yosh ingliz tili o‘qituvchilaridan biri bo‘lsa ham, allaqachon juda boy va muvaffaqiyatli edi. U nafaqat o‘qituvchi, balki universitetda professorlik qilardi, yana o‘z bizneslari ham bor edi.
Laila esa 14 yoshli, rus va misr millatlarining aralashmasidan yaralgan go‘zal qiz edi. U uzun qora sochlari, ko‘k ko‘zlari, oppoq terisi va yengil sepkillari bilan boshqa o‘quvchilardan ajralib turardi. Barcha fanlardan a’lochi bo‘lsa-da, ingliz tili unga doim qiyinchilik tug‘dirardi — va bu holat o‘qituvchisining nazaridan chetda qolmasdi.
Bir kuni bo‘lgan nazorat ishidan yomon baho olganini eshitgan Jungkook uni o‘z ofisiga chaqirdi. Laila yuragi gurs-gurs urgancha eshik tomon yaqinlashdi.
— Kirsam ma ylimi, ustoz? — dedi u, ovozi titrab.
Jungkook eshik yopilganini eshitib, qog‘ozlardan bosh ko‘tardi. Uning nigohi Lailaga tushdi — qo‘llari ko‘ksiga qadalgan, yelkasi pastga tushgan, ko‘zlarida esa xavotir aralash uyatchanlik bor edi.
— “Keling bu yerga,” — dedi u yumshoq ovozda, ruchkasini stolga qo‘yarkan. — “Laila.”
Qiz asta-sekin unga yaqinlashar ekan, o‘qituvchi uning qanday asabiylashayotganini payqamasdan iloji yo‘q edi. Bu holat uning yuragini yanada tezroq ura boshlashiga sabab bo‘ldi. Laila qandaydir tarovat bilan go‘zal ko‘rinardi — hatto qo‘rqib, bahosi uchun xavotirga tushgan bo‘lsa ham.
U o‘zini noqulay his qilgancha turar, Jungkook esa uning ichki holatini ko‘rib turardi…Jungkook stol yonidagi stulni bir oz surib qo‘ydi va yumshoq ohangda:
— “O‘tir. Test haqida gaplashamiz.”
Laila bo‘sh tortgan holda bosh irg‘adi va muloyimlik bilan stulga o‘tirdi. Uning ko‘zlari katta, beg‘ubor va chalkash edi — nima bo‘lishini bilmay turardi.
Jungkook bir muddat unga qarab qoldi. Keyin test qog‘ozini qo‘liga olib, undagi qizil belgilarni ko‘rsatdi.
— “Laila,” dedi u sekin, hatto achinish aralash ohangda.— “Bu testdan D baho olgansan.”
Xonada qisqa sukut hukm surdi.
Laila past ovozda, deyarli eshitilmaydigan qilib: — “Bilaman…” dedi.
O‘qituvchi testni qo‘lida aylantirib, barmoqlari bilan undagi xato joylarni asta bosib chiqdi.
— “Men uchun eng yaxshi o‘quvchilardan biri mana shunaqa baho olishini qabul qilish qiyin,” dedi Jungkook o‘ziga o‘zi gapirgandek. Undagi mayin, biroq jiddiy ohang Lailani jim qolishga majbur qildi.
Keyin u birdan boshini ko‘tardi. Nigohi Lailanikiga to‘qnashdi chuqur.
— “Bilasanmi, men nima qilmoqchiman?” dedi u, ovozida aniq qaror sezilib.
Laila hayron bo‘lib, tushunmay unga qaradi.
—"Men seni shaxsan o‘zim o‘qitaman," dedi u qat’iy ohangda, qarorini shu zahoti qabul qilib.
—"Har kuni darsdan keyin mening kabinetimda – ingliz tilini mukammal tushunmaguningcha."
Uning qo‘li Lailaning tizzasida yotgan qo‘li ustida havoda turib qoldi — qizning qo‘liga tegishni juda-juda istardi, lekin u hali ish bilan shaxsiy hayotni aralashtirmaslik kerakligini bilardi… hali emas.
— "Hech qanday ‘lekin’ yo‘q,", - deb uni yumshoq, ammo qat’iy to‘xtatdi u.
- "Senga yordam kerak, men esa shu yordamni beraman."
Uning barmoqlari Lailaning barmoqlariga yengil tegib ketdi, so‘ng darrov chetga tortdi — go‘yo qo‘li kuyib ketgandek. U yo‘talib bo‘g‘zini tozaladi.
So‘ng o‘rnidan turib, eshik tomon yurdi va uni ochdi.
— "Arzimaydi," dedi u past ovozda, Lailaning o‘rnidan turib, kabinetdan chiqib ketishini kuzatar ekan. Uning nigohlari qizning uzun qora sochlariga, juda oppoq terisiga va mayin, nozik qomatiga tushdi.
U bilmagan holda ko‘ylagining yuqori tugmasini yechib yubordi.
Ertasi kuni maktabdan so‘ng Laila uning ofis eshigini taqillatdi.
— Kir, — dedi Jungkook chuqur va hukmron ovoz bilan.
Ichkariga kirganida, u stol ortida o‘tirardi; ko‘ylakning yenglari yuqoriga surilgan, bilaklari ko‘zga tashlanar edi. Galstugi biroz bo‘shatilgan, ko‘kragining yuqori qismi ochiq edi.
— Eshikni yop va o‘tir, — dedi Jungkook, ohangida biroz qat’iylik bilan.
Laila eshikni yumshoq yopib, stulga o‘tirganda, u Lailaning nozik va nazokatli harakatlarini kuzatdi; kiyimining yubkasi biroz ko‘tarilib, sonlarining bir qismi ko‘rinib qoldi. U tomog‘ini tozaladi va stoldagi kitobni ochdi.
— Kel, uchinchi bobdan boshlaymiz, — dedi Jungkook, ovozi hushtakday, lekin biroz titroq bilan.
— Mayli, boshlaylik, — dedi Laila.
Keyingi bir soat davomida Jungkook unga ingliz tili grammatikasi va adabiyotini o‘rgatishga urinardi. Lekin ko‘zlari tez-tez uning lablariga yoki oyoqlariga qarab ketardi. U o‘zini jamlash uchun tez-tez tomog'ini qirib qo'yardi.