Two Heart — One Silence 💞 Ep¹¹
Hozirgi kunning daxshatli sovuqligi, alamli tarsakilari va ayriliq boʻronlari bir lahzaga gʻoyib boʻlib, vaqt gildiragi yetti yil ortga, barcha goʻzalliklar va sof tuygʻular boshlangan oʻsha begʻubor bahorga qaytadi...
7 yil avval...
Seuldagi nufuzli maktablardan birining darvozasi oldi har doimgidek oʻquvchilar bilan gavjum edi. Darslar tugab, hamma uy-uyiga tarqalayotgan bir paytda, Yn ham sumkasini yelkasiga tashlab, xayollari bilan boʻlib maktab binosidan chiqib kelayotgan edi.
U darvoza yoniga yaqinlashganda, dahoona nigohlari beixtiyor har kuni oʻzini shu yerda kutib turadigan tanish qadrdon qiyofani izladi. Koʻp oʻtmay, daraxt soyasida unga qarab samimiy va dunyodagi eng begʻubor tabassumi bilan qarab turgan Kim Seokjinni koʻrdi. Jin Yndan bir sinf yuqorida oʻqir, maktabning eng koʻrkam va aqlli yigitlaridan biri edi.
Jin Ynni koʻrishi bilan uning oldiga shoshilib chiqdi. Uning oʻng qoʻli orqasida yashiringan edi. Qiz unga hayron boʻlib qarab turganida, Jin kutilmaganda orqasidan maktab bogʻidagi butazorlardan biridan dahoona ehtiyotkorlik bilan uzib olingan, yaproqlari hali tarovatli, yam-yashil poyali bir dona qizil atirgulni chiqarib, Ynga uzatdi.
Yn bunday kutilmagan eʼtibordan yuzlari qizarib, uyalgancha gulni qoʻliga oldi. U atirgulning nafis hidini hidlab koʻrarkan, koʻzlarini Jinga qaratdi:
— Jin... bu nima uchun? Bugun biror maxsus kunmi? — dedi u ovozi biroz titrab.
Jin yengil kulib, qoʻllarini choʻntagiga soldi va boshini chayqadi:
— Shunchaki... sening yuzingda tabassum koʻrish uchun. Va yana bir gap, bugun har doimgidek kutubxonada oʻtirib, zerikarli darslarni qilmaymiz. Aksincha, bugun men senga mutloq boshqa bir ajoyib joyni koʻrsatmoqchiman. Borishga tayyormisan?
Yn hayron boʻlgan boʻlsa-da, yuragida paydo boʻlgan oʻsha shirin hayajonni yashirolmadi. U gulni sumkasining chetiga ehtiyotlab joylashtirarkan, mayin jilmaydi:
— Gul uchun katta rahmat, Jin. Mayli, qayerga boradigan boʻlsak ham, men tayyorman😁
Ikkalasi birgalikda Seulning eng goʻzal va sokin bogʻlaridan biriga yetib kelishdi. Ayni bahor mavsumining avji boʻlgani uchun, bogʻdagi minglab sakura daraxtlari oppoq va nimpushti rangda gullab turgandi. Har safar yengil shamol esganida, sakura gullarining yaproqlari xuddi qor parchalari kabi havoda uchib, ularning ustiga yogʻilardi.
Bu vaqtda ular hali sevishganlar emas edilar. Tashqaridan qaragan odamga ular xuddi bir-biriga gʻamxoʻrlik qiladigan mehribon aka-singildek yoki eng yaqin, sirdosh doʻstlardek koʻrinardi. Jin har kuni darslardan soʻng Ynning dahoona qobiliyatlarini yanada shakllantirish uchun unga darslarini tayyorlashda yordam berar, qiyin masalalarni birgalikda yechishardi.
Biroq, bu oddiy doʻstlik ortida har ikkisining ham yuragida daxshatli darajada kuchli, ammo hali tilga koʻchmagan bir tuygʻu bor edi. Na Jin, na Yn bir-biriga befarq emasdi. Ularning har bir nigohi, bir-birlariga qilayotgan begʻubor gʻamxoʻrliklari kelajakdagi buyuk muhabbatning ilk, eng toza kurtaklari edi.
Sakura daraxtlaridan toʻkilayotgan nimpushti yaproqlar havoda raqs tushar, bahorning mayin shabadasi Ynning sochlarini ohista tebratardi. Ular bogʻning eng chekka va sokin xiyobonida, atrofi gullar bilan burkangan oʻrindiqda yonma-yon oʻtirishardi. Jin kutilmaganda jim boʻlib qoldi. Uning har doim hazil-huzul bilan kulib turadigan koʻzlarida bu safar daxshatli bir jiddiylik va hayajon aks etgan edi.
U chuqur nafas olib, butun tanasi bilan Ynga oʻgirildi. Qoʻllari hayajondan biroz titrayotganini bildirmaslik uchun ularni tizzasiga qoʻydi va qizning dahoona, begʻubor koʻzlariga tikildi.
— Yn, — boshladi Jin, uning ovozi har doimgidagidan koʻra pastroq va shiraliroq eshitildi. — Men ortiq buni ichimda saqlab yurolmayman. Har kuni darsdan keyin seni koʻrish uchun oshiqishim, senga masalalar yechishda yordam berayotgandagi hayajonim... bularning hammasi shunchaki doʻstlik emas.
Yn uning gaplarini eshitarkan, yuragi xuddi koʻkragidan chiqib ketgudek tez ura boshladi. U barmogʻidagi oʻsha maktab atirgulini qattiqroq qisdi.
— Men seni anchadan beri yaxshi koʻraman, Yn, — davom etdi Jin, uning nigohlarida cheksiz samimiylik bor edi. — Har safar kulganingda, dunyo men uchun toʻxtab qolgandek boʻladi. Sening yoningda oʻzimni eng baxtli insondek his qilaman. Mening qizim boʻlishga rozi boʻlasanmi? Kelajagimni faqat sen bilan tasavvur qila olaman🥹
Yn bu soʻzlarni shunchalar uzoq kutgan edi-ki, goʻyo hozir tush koʻrayotgandek edi. Uning koʻzlariga quvonch yoshlari qalqdi. Jinning unga boʻlgan har bir eʼtibori, har bir dars tayyorlashlari ortida shu tuygʻu yashiringanini u ham ich-ichidan his qilgan va oʻzi ham Jinga allaqachon koʻngil qoʻygan edi.
Yn yuzidagi oʻsha olovli qizillik bilan birga mayin jilmaydi, boshini ohista silkidi:
— Ha, Jin... Men rozi man. Chunki men ham seni juda ham yaxshi koʻraman🙈
Jin eshitgan javobidan shunchalik baxtiyor boʻlib ketdiki, yuziga dunyodagi eng yorugʻ tabassum yugurdi. U ortiq oʻzini tiya olmadi. Sekin yaqinlashib, Ynning nafis yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari qizning yuzini xuddi eng qimmatbaho javohirni ushlagandek ehtiyotkorlik bilan siladi.
Ular bir-birlarining nafasini his qiladigan darajada yaqin kelishdi. Jin koʻzlarini ohista yumib, Ynning lablariga yaqinlashdi va uning lablaridan juda mayin, sof va unutilmas boʻsa oldi.
Bu daxshatli darajada goʻzal bahor oqshomida, havoda sakura ifori ufurib turgan bir paytda sodir boʻlgan bu birinchi boʻsa — nafaqat ularning munosabatlaridagi, balki ikkalasining ham hayotidagi eng birinchi boʻsa edi. Bu vaqtda ularning qalbi shunchalik toza va begʻubor ediki, yillar oʻtib oʻzaro rashk va magʻrurlik tufayli bir-birlariga azob beradigan insonlarga aylanishini tasavvur ham qila olmasdilar.
Oʻsha unutilmas bahor iqroridan soʻng, Jin va Yn maktabninggina emas, balki butun Seulning eng baxtli, eng goʻzal juftliklaridan biriga aylanishdi. Ular uchun har bir yangi kun zerikarli darslar majmuasi emas, balki bir-birlarini kashf etadigan sehrli sarguzasht edi. Har kuni darslar tugashi bilan ular sumkalarini yelkasiga tashlab, shahar boʻylab yangi sarguzashtlar qidirib ketishardi.
Hongdaening shovqinli va yoshlar bilan toʻla koʻchalaridan biridagi oʻyin avtomatlari zalida gʻoliblik uchun daxshatli kurash ketayotgan edi. Jin va Yn poyga avtomatlari rulini mahkam ushlagancha, ekrandagi mashinalarini bor tezlikda haydashardi.
— Yn! Men yetib boryapman, ortga qarama, baribir barvaqt taslim boʻlasan! — deb baqirdi Jin, koʻzlarini ekrandan uzmay, dahoona gʻurur bilan kulib.
— Tushingda koʻrasan, Kim Seokjin! Men senga oddiy raqib emasman! — dedi Yn tishlarini qisib, rulni keskin burarkan.
Finish chizigʻiga bir necha soniya qolganida, Yn oʻzining oʻtkir strategiyasi bilan Jinning mashinasini chetga surib oʻtdi va ekranda yirik harflar bilan "WINNER" degan yozuv paydo boʻldi.
— Uraaa! Men yutdim! — Yn bolalarcha xursand boʻlib, sakrab oʻrnidan turdi va qoʻllarini havoda siltadi.
Jin esa magʻlubiyatdan soxta xafa boʻlib, rulga suyandi va labini burdi:
— Bu shunchaki tasodif. Yoki avtomat mening mashinamni sekinlashtirdi. Boʻlishi mumkin emas, men maktab poygachisiman-ku!
Yn uning oldiga kelib, burnidan ohista chimchilab qoʻydi:
— Magʻlubiyatni tan olish ham mardning ishi, janob poygachi. Vaʼda boʻyicha, endi menga muzqaymoq olib berasan!
Kechki Seul chiroqlari miltillab turgan bir paytda, ular Namsan minorasining sevishganlar qulflari osiladigan maydonchasida turishardi. Jin choʻntagidan qip-qizil, yurak shaklidagi kichkina qulf va qora flomaster chiqardi.
— Mana, buni yaxshilab ushla. Unga eng muhim istagimizni yozamiz, — dedi Jin qulfni Ynga uzatib.
Yn flomasterni olib, qulfning bir tomoniga "Jin + Yn = Abadiyat" deb yozdi. Soʻng qulfni Jinning qoʻliga berdi. Ikkalasi birgalikda qulfni panjaraga mahkam qulflashdi va kalitini minoradan pastga, zulmat qoʻyniga uloqtirishdi.
— Kalit ketdi. Endi bu qulfni hech kim ocholmaydi, — dedi Yn daryo tomondan esayotgan shamolda sochlarini toʻgʻrilab.
Jin kutilmaganda Ynning orqasidan kelib, uni mayin quchoqladi va iyagini uning yelkasiga qoʻydi:
— Faqat qulf emas, Yn... Mening yuragim ham senga qulflangan. Kalitini allaqachon sening dahoona qalbingga yashirganman. Uni oʻzingdan boshqa hech kim topolmaydi.
Yn uning issiq bagʻrida oʻzini shu qadar xavfsiz va baxtli his qildiki, koʻzlarini yumib, uning yuziga ohista tegib qoʻydi:
— Men u kalitni daryoga tashlab yubormayman, Jin. Uni bir umr yuragimda asrayman.
Kutilmaganda Seul koʻchalariga bahorning iliq yomgʻiri quyib berdi. Atrofdagi odamlar har tomonga qochishar, Jin esa qayerdandir faqat bitta kichkina, nimpushti rangli soyabon topishga ulgurgan edi.
U soyabonni ochib, Ynni oʻziga yaqinroq tortdi, biroq soyabon kichikligi sababli Jinning oʻng yelkasi butunlay yomgʻirda qolayotgan edi.
— Jin, oʻzing tomonga tort soyabonni, hoʻl boʻlib ketasan-ku, — dedi Yn xavotirlanib, soyabon dastasidan ushlamoqchi boʻlib.
— Yoʻq, — deb jilmaydi Jin, uning koʻzlarida faqat qizga boʻlgan cheksiz gʻamxoʻrlik bor edi. — Agar men kasal boʻlsam, sen menga qarayasan. Lekin sen shamollasang, men oʻzimni hech qachon kechirmayman. Shuning uchun jim turginda, menga yaqinroq yur.
Yn uning qatʼiyatidan majburan taslim boʻlib, Jinning belidan mahkam quchdi. Ular yomgʻir tovushi ostida, bitta soyabon ostida qadam tashlasharkan, goʻyo butun dunyoda ulardan boshqa hech kim yoʻqdek edi. Jin vaqti-vaqti bilan Ynning hoʻl boʻlgan yuzidan ohista boʻsa olar, ularning quvnoq kulgisi yomgʻir shovqiniga qorishib ketardi.
Ular oʻtmishning mana shunday har bir soniyasini oltin harflar bilan yuraklariga yozib borishayotgan edi. Har bir hazil, har bir uchrashuv ularni bir-biriga zanjirdek bogʻlayotgandi.
Munosabatlarining goʻzal poydevori mustahkamlangani sayin, Jin va Yn buni shunchaki maktab davridagi vaqtinchalik havas emas, balki bir umrlik jiddiy rishta ekanligini chuqur his eta boshlashdi. Ikki yoshning qalbidagi bu dahoona qatʼiyat ularni hayotlaridagi eng masʼuliyatli qadamga — ota-onalariga bor haqiqatni aytishga undadi.
Kim Seokjinning xonadoni har doimgidek hashamatli va tartibli edi. Kechki ovqat payti oilaning barcha aʼzolari stol atrofida jam boʻlishgan, xonada faqatgina chinnilarning yengil jaranglashi va sokin klassik musiqa eshitilardi. Jin bugun odatdagidagidan koʻra jiddiyroq, uning har bir harakatida dahoona gʻurur va hayajon sezilib turardi.
U qoʻlidagi asboblarni sekin stol ustiga qoʻydi, dastroʻmol bilan lablarini artdi va chuqur nafas olib, stol toʻrida oʻtirgan otasiga va uning yonidagi onasiga tikildi.
— Dada, oyi. Sizlarga aytadigan juda muhim gapim bor — dedi Jin, uning ovozi dahoona qatʼiyat bilan yangradi.
Otasi gazetasini chetga surib, koʻzoynagi ustidan oʻgʻliga jiddiy qaradi. Onasi esa yengil jilmayib, gap nimaligi bilan qiziqdi:
— Xoʻsh, oʻgʻlim? Maktabda biron gap boʻldimi yoki oʻqishlaringdami?
— Yoʻq, oʻqishim joyida. Gap shundaki... men hayotimni bogʻlamoqchi boʻlgan insonni topdim. Men Ynni sevaman. U shunchaki maktabdagi qiz emas, u men bir umr birga boʻlishni istagan yagona inson. Buni bilishingizni va munosabatlarimiz jiddiy ekanini qabul qilishingizni xohlayman.
Xonaga bir lahzalik ogʻir sukunat choʻkdi, xuddi kinolardagi eng muhim burilish nuqtasidek. Jinning otasi oʻgʻlining koʻzlaridagi daxshatli jasoratni, qaytmas nigohlarni koʻrib, biroz sukut saqladi. Soʻng stoldagi qadahni qoʻliga olib, ohista gapirdi:
— Kim sulolasining vorisi hayotida bir marta tanlov qiladi va unga sodiq qoladi, Seokjin. Agar oʻzingga va tanlovingga shunchalik ishonsang, men sening qaroringni hurmat qilaman.
Jin onasining samimiy tabassumi va otasining bu dahoona roziligidan soʻng, ichidagi daxshatli yuk yengillashganini his qildi. U oʻz sevgisini oilasi qarshisida mardlarcha himoya qila olgandi.
Jeon oilasi ham anchagina boy va ishbilarmon oila edi,lekin shunga qaramay Ynning uyi esa doimo kitoblar, ilmiy jurnallar va shinam chiroqlar nuri bilan burkangan boʻlardi. Oʻsha kuni kechqurun Yn onasi bilan oshxonada issiq choy ichib oʻtirar, tashqarida esa mayin bahor shamoli esardi. Yn dahoona tabiatiga xos boʻlgan xotirjamlik bilan choy qadahini aylantirarkan, onasiga qaradi.
— Oyi, meni bilasiz-ku, men his-tuygʻularga beriladigan inson emasman, — deb gap boshladi Yn, uning koʻzlarida oʻsha yoshlik tarovati va ayni paytda jiddiylik bor edi. — Lekin hayotimda dahoona bir oʻzgarish sodir boʻldi. Kim Seokjin... u mening shunchaki tanishim yoki doʻstim emas. Men uni yaxshi koʻraman va biz kelajagimizni birga qurmoqchimiz.
Onasi choy quyishdan toʻxtab, qiziga hayrat va cheksiz mehr bilan tikildi. U oʻz qizining tabiatini judayam yaxshi bilardi — Yn biron narsani chin dildan his qilmasa, hech qachon bunday jiddiy gapirmasdi.
— Qizim... — onasi uning nozik qoʻllarini oʻz kaftlari orasiga oldi. — Sen doimo aqlli va oʻz yoʻlini biladigan qiz boʻlgansan. Agar u yigit sening dahoona qalbingga kirib bora olgan boʻlsa, demak, u haqiqatan ham senga munosib. Men seni har qanday qaroringda qoʻllab-quvvatlayman. Faqat bir-biringizning qadringizga yetishni unutmang.
Yn onasining bagʻriga ohista bosh qoʻydi. Uning yuragi shu qadar xotirjam va baxtiyor edi-ki, dunyodagi hech qanday kuch ularning bu goʻzal ittifoqini buza olmaydigandek tuyulardi. Ikkala xonadonda ham olingan bu duolar va roziliklar, ularning dahoona sevgisini yanada ulugʻvor va jiddiy darajaga koʻtargan edi.
Ertasi kuni quyosh Seul osmonida oʻzgacha bir tarovat bilan charxlangan, bahor havosi esa gʻamxoʻrlik va umid iforiga toʻlgan edi. Kechki suhbatlarning hayajoni hali ham yuraklarida miltillab turgan Jin va Yn oʻsha oʻzlarining qadrdon bogʻida, oppoq sakura daraxtlari ostida uchrashishdi.
Yn uzoqdan unga qarab jilmayib kelayotgan Jinni koʻrishi bilan yuragi yana oʻsha dahoona tezlikda ura boshladi. Jin qadamlarini tezlatib keldi-da, hech narsaga qaramay, birinchi boʻlib Ynning nozik qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi. Ularning nigohlari toʻqnashganda, ortiqcha soʻzga hojat qolmagandi — ikkalasining ham koʻzlarida gʻalabaning yorugʻ baxti porlardi.
— Dadam va oyim... ular munosabatlarimizni qabul qilishdi, Yn😁 — dedi Jin ovozi hayajondan biroz titrab, ammo cheksiz bir dahoona gʻurur bilan. — Otam mening tanlovimni hurmat qilishini aytdi. Endi biz rasman birgamiz!🫠
Ynning yuzida dunyodagi eng goʻzal va samimiy tabassum yugurdi. U Jinning qoʻllarini qattiqroq qisdi:
— Mening onam ham, Jin... U agar sening qalbingga kira olgan boʻlsa, demak senga munosib deb aytdi.🤭
Jin eshitgan gaplaridan daxshatli darajada baxtiyor boʻlib ketdi. U goʻyo bu dunyodagi barcha choʻqqilarni zabt etgandek, hech qaysi toʻsiq ularni ayira olmasligini his qildi. U chuqur nafas olib, choʻntagidan qora baxmal matoli kichkina qutichani chiqardi. Uni ohista ochganida, ichida bahor quyoshining nurlarida yaltirab turgan, nihoyatda nafis va chiroyli ishlangan, yurak shaklidagi kumushrang taqinchoq (kulon) koʻrindi.
Yn hayrat bilan qutichaga tikilib qoldi.
— Bu... sening dahoona qalbing uchun, — dedi Jin jiddiy va cheksiz tuygʻuli ohangda. U taqinchoqni olib, Ynning boʻyniga ohista va ehtiyotkorlik bilan taqib qoʻydi. Keyin esa uning yuzlarini yana oʻsha mayinlik bilan kaftlari orasiga oldi. — Menga qara, Yn. Bugun, mana shu gullayotgan sakuralar guvohligida senga soʻz beraman. Yillar oʻtsa ham, hayotimizda nimaiki sodir boʻlsa ham, mening yuragim faqat seniki boʻladi. Men faqat va faqat senga uylanaman. Sen mening bir umrlik yagona ayolim boʻlasan🥹
Bu shunchaki yoshlikning vaʼdasi emas, balki ikki yetuk qalbning bir-biriga bergan buyuk qasamyodi edi. Kinolardagi eng goʻzal, eng hissiyotli lahzalardek, yengil shamol sakura yaproqlarini ularning ustiga toʻzitdi.
Yn koʻzidagi quvonch yoshlari bilan Jinning koʻksiga bosh qoʻydi. Jin esa uni bor vujudi bilan, goʻyo butun dunyodan himoya qilmoqchi boʻlgandek mahkam quchdi va havoda bir lahzaga aylantirdi. Ular shu qadar baxtli, bir-birlariga shu qadar sodiq edilar-ki, yetti yil oʻtgach aynan shu vaʼdalar va shu taqinchoq ularning eng ogʻir, eng alamli jarohatiga aylanishini mutloq xayollariga ham keltira olmasdilar.
Bahor oʻz oʻrnini issiq va tarovatli yoz oqshomlariga, soʻngra oltin rang kuz fasliga boʻshatib berar, ammo Jin va Ynning sevgisi vaqt tushunchasidan mutloq mustasno edi. Ular Seulning har bir burchagini oʻzlarining baxtli kulgilari, dahoona hazillari va shirin xotiralari bilan toʻldirib borishardi.
Kechki shahar chiroqlari Han daryosi suvida akslanib, daxshatli darajada goʻzal manzara hosil qilgan edi. Jin va Yn maysazor ustiga toʻshalgan kat-kat matoda oʻtirishgan, atrofda turli pishiriqlar va Jin oʻzi tayyorlab kelgan shirinliklar sochilib yotardi. Jin qoʻlidagi gitara torlarini ohista chertib, past ovozda kuylardi.
Yn uning yelkasiga boshini qoʻygancha, koʻzlarini yumib musiqani tinglardi. Toʻsatdan Jin chalishdan toʻxtadi-da, gitara dastasini Yn tomonga burdi:
— Xoʻsh, daho xonim, navbat senga. Mening bu dahoona ijromga moslab biron bir sheʼr aytib berasanmi yoki oʻzing kuylaysanmi? — deb jilmaydi Jin, koʻzlari miltillab.
Yn koʻzlarini ochib, unga isyonkorona qaradi:
— Men-a? Men qoʻshiq aytsam, hozir daryoda suzib yurgan hamma baliqlar qirgʻoqqa chiqib ketadi, Seokjin. Undan koʻra, mana bu pishirgan keksingdan ber, judayam shirin chiqibdi.
Jin keksni olib, Ynning ogʻziga yaqinlashtirdi, ammo qiz tishlamoqchi boʻlganida uni birdan orqaga tortdi:
— Toʻxta! Shunchaki berish yoʻq. Avval menga dunyodagi eng chiroyli yigit kimligini aytishing kerak.
Yn kulib yubordi, uning koʻzlari baxtdan porlardi:
— Albatta... oʻsha yigit hozir mening qarshimda oʻtiribdi, faqat biroz dangasa va juda qitmir.
Jin qoniqish hosil qilgandek keksni unga tishlatdi va uning peshonasidan mayin oʻpib qoʻydi:
— Senga hamma narsamni berishga tayyorman, Yn. Faqat doim shunday kulib tur.
Kuz fasli kelib, qadimiy saroy hovlisidagi daraxtlar qizil va oltin rangga burkangan edi. Jin va Yn milliy "hanbok" liboslarini kiyib, saroyning ulugʻvor yoʻlaklaridan yurib borishardi. Jin moviy rangli, olijanob shahzodalar libosida huddi dahoona tarixiy dramalar qahramonidek koʻrkam, Yn esa nafis nimpushti libosda malikalardek goʻzal edi.
Jin kutilmaganda toʻxtadi va qoʻllarini orqasiga qilib, jiddiy qiyofa oldi:
— Toʻxtang, malikam! Siz qaysi oʻlkaning goʻzalisizki, mening bu qirollik yuragimni bir koʻrishda asir oldingiz?
Yn vaziyatga tezda moslashib, libosining chetlaridan tutgancha ohista taʼzim qildi:
— Men sizning saroyingizga adashib kirib qolgan bir gʻarib qizman, oliy hazratlari. Agar gunohim boʻlsa, meni hibsga olishingiz mumkin.
Jin unga yaqinlashdi, uning dahoona xushbichim yuzi Ynning yuziga yaqin keldi. U qizning belidan ohista quchib, oʻziga tortdi:
— Men seni bir umrga oʻz yuragim nomli zindonga hibsga olaman, Yn. Va u yerdan chiqishingga hech qachon ruxsat bermayman.
Ular qadimiy saroy burchagida, oltin barglar yomgʻiri ostida bir-birlariga tikilib, begʻubor muhabbatlaridan sarmast boʻlib kulishardi. Atrofdagi sayyohlar esa ularni huddi haqiqiy kino suratga olish maydonchasidagi aktyorlar deb oʻylab, havas bilan suratga olishardi.
Qishning ilk qori Seul koʻchalarini oppoq rido bilan qoplagan kunda, ular Lotte World koʻngilochar bogʻida edilar. Ikkalasining ham boshida quyon quloqli qishki telpaklar bor edi. Sovuqdan burunlari qizarib ketgan boʻlsa-da, ularning qoʻllari Jinning issiq choʻntagi ichida bir-biriga mahkam yopishgandi.
— Jin! Yur, ana u eng baland va daxshatli " roller coaster"ga chiqamiz! — dedi Yn quvonch bilan, ulkan attraksionni koʻrsatib.
Jin tepaga qarab, biroz yutindi, garchi oʻzi qoʻrqayotgan boʻlsa-da, Ynning qarshisida oʻzining erkaklik gʻururini tushirgisi kelmadi:
— Ha... shumi? Bu men uchun shunchaki oʻyinchoq-ku. Qani, ketdik!
Biroq, poyezd eng baland choʻqqidan pastga daxshatli tezlikda uchib tushayotganda, Jin bor ovozi bilan baqirayotgan, Yn esa uning holatidan miriqib kular va qoʻllarini havoga koʻtarib zavqlanardi. Attraksiondan tushishganida, Jinning oyoqlari yengil qaltirar edi.
— Xoʻsh, janob qoʻrqmas poygachi, ahvolingiz qalay? — deb kuldi Yn, uning yuziga issiq nafasini purkab.
Jin darhol oʻzini qoʻlga oldi va Ynni quchoqlab, uning sovuqdan muzlagan yonoqlarini oʻz kaftlari bilan isitishga urindi:
— Men qoʻrqqanim yoʻq, shunchaki... sening qoʻlingni qattiqroq ushlash uchun bahona qidirdim. Qara, qor yogʻyapti.
Osmondan yirik-yirik qor parchalari ularning boshlariga, quyon quloqli telpaklariga qoʻnardi. Jin Ynning koʻzlaridagi oʻsha cheksiz baxt va ishonchni koʻrib, qor parchalari ostida uning lablaridan issiq va mayin bir boʻsa oldi. Ular shu qadar baxtli va ajralmas edilar-ki, dunyodagi bor gʻam-andoʻhlar ulardan ming chaqirim uzoqlikda turgandek edi.
