Sans Amour 🪼 Season 2 Episode 9
Shanhay chekkasidagi oʻrmon yoʻli. Kun yakunlanayotgan payt.
Xayollari biroz yorishgan, yuragidagi umid uchqunlari bilan Sarang mashinaga oʻtirdi va uni oʻt oldirib, Shanhay qoʻrgʻoni tomon tezlashdi. U uzukni boʻyniga taqib, dadasini kechirish haqida oʻylayotgan mitti oʻgʻlining oldiga har qachongidan ham baxtliroq qaytayotgan edi.
Biroq bu shirin xotirjamlik uzoqqa choʻzilmadi.
Toʻsatdan mashina panelidagi ekran yarqirab, unda onasining eng ishonchli yordamchisi Jian Jaoning ismi paydo boʻldi. Sarang rulga oʻrnatilgan tugmani bosib, qoʻngʻiroqqa javob berdi. Ammo goʻshakdan har doimgi bosiq ovoz emas, balki daxshatli darajada qaltirayotgan, dahshatga tushgan yigʻi aralash ovoz eshitildi:
— Xonim... Xonim LA! Biz... biz asray olmadik! Kutilmaganda qarorgoh yaqinida pistirma boʻldi... Junhoo... Junhooni dushmanlar olib qochishdi!
— Nima?! — Sarang daxshatli bir shiddat bilan tormozni bosdi, shinalarning asfaltdagi gupillagan daxshatli ovozi oʻrmon sukunatini parchalab yubordi. Mashina shartta toʻxtadi. Sarangning tomogʻiga nafas tiqilib qolgandek boʻldi, yuragi urishdan toʻxtagandek tuyuldi. — Jian Jao, nimalar deyapsan?! Kim olib qochdi?!
Shu soniyada telefonga boshqa nomaʼlum raqamdan ikkinchi yoʻnalish boʻyicha daxshatli tarzda qoʻngʻiroq kela boshladi. Sarangning intuitsiyasi bu mitti oʻgʻrilarning qoʻngʻirogʻi ekanini darhol sezdi.
— Jian Jao, aloqani uz, men senga qayta chiqaman! — dedi u va ikkinchi raqamga javob berdi.
Telefon eshitgichidan Shanhay yer osti dunyosidagi uning eng ashaddiy, doimiy xitoylik raqiblaridan biri boʻlmish Zang Yeening daxshatli, sovuq kulgisi jarangladi:
— Xosh, Xonim LA... Muz malikasi... Ovozingiz bunchalik vahimali? — Zang Yee telefonda mazax qilib kuldi. — Oʻgʻlingiz mitti Junhoo hozirgina mening mehmonim boʻldi. Agar oʻsha mitti jangchining boshi tanasidan judo boʻlishini xohlamasangiz, daryo boʻyidagi hamma bandalaringizni menga topshirasiz! Butun boyliklaringizni va Shanhay klanining taxtini mening nomimga rasmiylashtirasiz!
Sarangning koʻzlari bir soniyada qonga toʻldi. Uning ichidagi onalik instinkti daxshatli yirtqichni uygʻotgan edi. U rulni mitti barmoqlari bilan shunchalik qattiq siqdiki, tirnoqlari teriga botib ketdi:
— Zang Yee! San oʻz ajaling bilan oʻynashding, iflos! — deb baqirdi Sarang, uning ovozi butun mashina ichini titratib yubordi. — Oʻgʻlim qayerda?! Agar uning mitti sochining bir tolasiga zarar yetsa, sening butun urugʻingni Shanhay koʻchalarida tiriklayin kuydiraman! Oʻgʻlim qayerda, deyapman?!
Zang Yee daxshatli tarzda qah-qah otib kuldi, uning ovozida zarracha ham qoʻrquv yoʻq edi:
— Menga ovozingni koʻtarma, Xonim LA! Unutma, sening yagona zaif nuqtang, sening mitti quroling hozir mening qoʻlimda, kaforatim ostida turibdi. Agar men aytgan shartlarni soʻzsiz, bitta-bitta bajarmasang, oʻgʻlingning jasadini qoʻrgʻoning ostonasidan topasan. Men senga manzilni yuboraman. Yolgʻiz kelasan! — Zang Yee kulgancha telefonni shartta uzib qoʻydi.
Mashina ichida... yoʻq, butun dunyoda daxshatli sukunat choʻkkandek boʻldi.
Sarangning qoʻllaridan telefon sekin sirgʻalib pastga tushdi. Uning butun vujudi, lablari daxshatli darajada qaltiray boshladi. U necha daqiqadirki, goʻyo nafas ololmay, oʻzini mutloq yoqotib qoʻygan edi. Koʻzlari bir nuqtaga tikilgancha, miyasida faqatgina mitti Junhoning kechagi shirin jilmayishi: "Oyijon, men faqat sizni kulishingizni xohlagandim..." degan ovozi aks sado berardi.
Chunki... Sarangni shu kungacha, oʻsha Seuldagi daxshatli xiyonat tunidan keyin mana shu qonli va iflos mafiya olamida yashab qolishiga, hayotda tik turishiga sabab boʻlgan yagona suyanchi, uning nafasi va butun dunyosi — oʻgʻli Junhoo edi. U endi oʻgʻlisiz bir soniya ham yashay olmasligini bilardi.
U chorasiz, koʻzlaridan toʻxtamay yosh oqqan holda rulga boshini qoʻydi. Ammo u yolgʻiz emasligini, Shanhayda uning oʻgʻli uchun jonini berishga tayyor boʻlgan daxshatli bir kuch — Min Suga borligini hali gʻamdan miyasi falaj boʻlgan holatda eslay olmayotgan edi...
Sarang daxshatli shok holatida, rul ustiga boshini qoʻygancha bolalardek oʻksib-oʻksib yigʻlardi. Mashina ichidagi boʻgʻiq havo uning faryodiga guvoh edi. U hayotida birinchi marta oʻzini bunchalik chorasiz, himoyasiz va daxshatli darajada yolgʻiz his qilayotgandi. Oʻgʻli — uning sakkiz yillik tiriklik manbayini, nafasini tortib olishgandi.
Toʻsatdan oʻrmon yoʻlida shinalarning daxshatli gʻijirlagan ovozi yangradi. Sarang hushini yigʻishga ulgurmay, uning mashinasi qarshisiga ulkan qora yoʻltanlamas daxshatli shiddat bilan kelib toʻxtadi. Mashina eshigi shartta ochilib, ichkaridan qora paltosining etaklari havoda uchgancha, koʻzlari qonga va daxshatli gʻazabga toʻlgan Min Suga tushib keldi.
U Hyunjin va klan aygʻoqchilari orqali Shanhayda Junhoo oʻgʻirlanganini va Sarangning tansoqchilarsiz shahar chekkasiga ketganini oʻsha soniyadayoq bilgandi. Aqldan ozgudek tezlikda harakat qilib, Sarangning mashina GPS lokatsiyasini aniqlagan va oʻrmonga yetib kelgandi.
Suga Sarangning mashina eshigini shiddat bilan ochdi. Ichkarida butunlay ruhan singan, koʻz yoshlariga gʻarq boʻlgan sevimli ayolini koʻrib, uning ham yuragi tilka-pora boʻldi. U Sarangni eshikdan tortib, daxshatli ehtiyotkorlik va cheksiz kuch bilan oʻz bagʻriga bosdi:
— Sarang! Sarang, koʻzlaringni och, menga qara! — dedi u, ovozi daxshatli qatʼiyat va ogʻriq bilan aralashib.
Sarang Suganing oʻsha tanish, daxshatli darajada issiq va qadrdon bagʻrini his qilgan zahoti, barcha gʻururini oʻchirib, uning paltosidan mitti barmoqlari bilan mahkam tutib oldi:
— Suga... Junhoo... oʻgʻlimizni... — u gapini tugatolmay, Suganing koʻksiga boshini qoʻyib oʻksidi. — Zang Yee... u iflos oʻgʻlimizni oʻldirmoqchi! Hamma narsani topshirasan deyapti... Menisiz Junhoo bir soniya ham yashay olmaydi, Suga... nima qilaman?!
Suga uning titrayotgan yuzini ikki kaftining aralariga oldi. Uning mitti nigohlarida hozir Shanhayni kulini koʻkka sovurishga tayyor boʻlgan daxshatli qotil mafiya qirolining aurasidan boʻlak hech narsa qolmagandi. U daxshatli bosiqlik bilan soʻzladi:
— Menga qara, Valentin. Men tirik ekanman, bizning qonimizga, mening oʻgʻlimga hech kim teginolmaydi! Sakkiz yil men sizlarning yoningizda boʻlmadim, dushmanlar meni zaif deb oʻyladi. Ammo bugun Min Suga qaytganini oʻsha iflos Zang Yee oʻz qoni bilan toʻlaydi! Oʻgʻlimizni oʻsha jahannam tubidan boʻlsa ham birga tortib olamiz. Men sendan faqat bitta narsani soʻrayman — menga ishon, Sarang.
Sarang Suganing koʻzlaridagi oʻsha bitmas-tuganmas, togʻdek mustahkam ishonchni koʻrib, chuqur nafas oldi va koʻz yoshlarini shartta artdi. Ha, u klan qirolichasi edi. Yigʻlash vaqti tugagan, qasos va urush vaqti boshlangan edi. U boshini irgʻatdi:
— Men tayyorman, Suga. Oʻgʻlimiz uchun oʻsha itlarni bittama-bitta yer bilan bitta qilamiz!
Shanhay portining eng chekkasidagi eski kemasozlik zavodi. Tungi soat 11:00.
Atrofni quyuq tuman qoplagan, daryo toʻlqinlari daxshatli vahima bilan qirgʻoqqa urilardi. Zavod binosi dushman klan jangchilari bilan toʻla edi. Ichkarida, eski temir stulga mitti qoʻllari va oyoqlari zanjir bilan bogʻlangan Junhoo oʻtirardi. Uning mitti yuzida shilingan jarohat izi bor edi — dushmanlar uni ushlashda kuch ishlatishgandi. Ammo bolakay zarracha yigʻlamas, qarshisida sigara chekib turgan Zang Yeega daxshatli darajada magʻrur tikilib oʻtirardi.
— Onang hali ham kelmadi, mitti toychoq, — Zang Yee kuldi. — Sening oʻsha mashhur onang klanini sendan ustun qoʻydi, shekilli?
— Mening onam keladi... — dedi Junhoo, ovozi zarracha titramay. — Onam kelganida, bu yer sening qabristoningga aylanadi, iflos.
— Nima?! — Zang Yee gʻazabdan unga tarsaki urmoqchi boʻlib qoʻl koʻtargan ham edi...
Shu soniyada zavodning daxshatli ulkan temir darvozasi dahshatli portlash ovozi bilan parchalnib ketdi! Toʻzon va tutunlar orasidan daxshatli tansoqchilar armiyasi — boshida Woo Dohwan va Hyunjin turgan ikki buyuk klan jangarilari bostirib kirishdi. Oʻq ovozlari, suyaklarning sinish sadosi zavodni dahshatli doʻzaxga aylantirdi.
Va oʻsha tutunlar ortidan, yonma-yon qadam tashlab, uzun qora paltolarda Min Suga va Sarang kirib kelishdi. Ularning qoʻllarida qora avtomatlar boʻlib, qarshilaridan chiqqan har bir dushmanning peshonasiga shafqatsizlarcha oʻq uzishardi. Qirol va Qirolicha oʻz farzandlari uchun daxshatli qasoskorga aylanishgandi.
Bir necha daqiqalik shafqatsiz jangdan soʻng, Zang Yeening barcha odamlari yer bilan bitta qilindi. Zavod ichida faqat gʻolib chiqqan Suga, Sarang va ularning sodiq odamlari qoldi.
Sarang bogʻlanib turgan oʻgʻlini koʻrib, yuragi yorilgudek boʻldi:
— Junhoo!
Ammo Zang Yee hali oʻlmagan edi. U daxshatli darajada yaralangan, qon ichida yotgan boʻlsa-da, kutilmaganda poldagi toʻpponchani qoʻliga oldi va uni toʻgʻri bogʻlanib turgan Junhoning koʻksiga toʻgʻirladi:
— Baribir oʻlamiz! Men bilan birga sening zurriyoding ham ketadi, Min Suga! — deb baqirdi Zang Yee va tepkini bosdi.
Tars! — oʻq ovozi butun zavod tavanida aks sado berdi.
Biroq oʻq mitti Junhoga tegmadi. Chunki oʻsha soniyaning mingdan bir ulushida Min Suga daxshatli shiddat bilan oʻzini oʻgʻlining qarshisiga otgan va oʻz tanasini unga qalqon qilgan edi. Daxshatli oʻq Suganing toʻgʻri chap koʻkragiga — yuragining bir necha santimetr yoniga kelib urildi.
Suga ogʻir nafas olib, tizzalari bilan yerga quladi. Uning oppoq koʻylagi bir soniyada daxshatli qizil qonga boyaldi. Shu paytning oʻzida Sarang daxshatli faryod urib, Zang Yeening peshonasiga ketma-ket uchta oʻq uzdi va dushmanni tiriklayin jahannamga ravona qildi.
Sarang qurolini yerga tashlab, shoshgancha Suganing yoniga tiz choʻkdi. Woo Dohwan shoshilinch kelib Junhoning zanjirlarini kesib tashladi.
Junhoo bogʻliqlikdan ozod boʻlishi bilan, oʻzini himoya qilish uchun qonga belanib yotgan otasining yoniga otdi. U dadasining koʻkragidan oqayotgan oʻsha issiq qonni, uning oqarib ketayotgan yuzini koʻrib, mitti yuragi daxshatli alam va daryodek mehr toʻlqinida qoldi. Sakkiz yillik toʻsiq, "janob Suga" degan masofa shu soniyada butunlay yoʻq boʻldi.
Bolakay Suganing sovuq qoʻllarini mahkam ushladi va daxshatli yigʻi oʻrtasida oʻz hayotida birinchi marta bor ovozi bilan faryod urdi:
— Dada!!! Yoʻq, dada, koʻzingizni yummang! Iltimos, dada!!! Meni eshityapsizmi, men sizni dada dedim! Siz meni qutqardingiz... Iltimos, meni tashlab ketmang, dada!!!
Suga koʻkragidagi daxshatli ogʻriqqa qaramay, oʻgʻlining ogʻzidan eshitgan oʻsha muqaddas, sakkiz yil orzu qilgan "Dada" degan soʻzni eshitib, lablariga daxshatli darajada goʻzal, baxtli va zaif jilmayish yugurdi. U ogʻir barmogʻi bilan Junhoning yuzidagi yoshni artishga urindi:
— Oʻgʻlim... mard oʻgʻlim... — deb pichirladi u, ovozi soʻnib borarkan. — Men senga... vaʼda bergandim... seni doim... himoya qilaman...
Suganing koʻzlari sekin yumildi va u Sarang hamda Junhoning quchogʻida hushidan ketdi. Zavod ichida onaning va oʻgʻilning chorasiz faryodi tungi Shanhay osmonini titratib yuborgan edi.
Shanhay porti, eski zavod binoridan markaziy shifoxonaga boradigan yoʻl. Tezyordam mashinasi ichi.
Mashina chiroqlari tungi Shanhay koʻchalarini qizil-koʻk tusga boʻyab, daxshatli ovozda signal chalib borardi. Ichkarida esa hayot va mamot oʻrtasidagi eng shafqatsiz jang ketayotgan edi.
Sarang Suganing tepasida tiz choʻkkancha, uning toʻxtamay qon sizayotgan chap koʻkragini mitti kaftlari bilan bor kuchi bilan bosib borardi. Uning oppoq qoʻllari, kiyimlari, butun vujudi Min Suganing issiq va qonli hayot baxsh etuvchi qoniga belangandi. Uning butun tanasi daxshatli darajada titrar, miyasida daxshatli bir ichki boʻron aylanardi:
> *"Yoʻq... yoʻq, Suga, iltimos! Oʻgʻlimizni endigina topganingda, u senga birinchi marta 'dada' deb faryod urganida bizni tashlab ketolmaysan! Men senga kecha oʻsha sohil boʻyida 'oʻylab koʻraman' dedim-ku... Bugun oʻrmonda oʻsha nikoh uzugimizni lablarimga bosib, senga yana bir bor imkon berishni, Seuldagi oʻsha baxtli kunlarimizga qaytishni niyat qilgandim! Sen mening hayotim mazmunisan, Suga... Men buni sakkiz yil yashirdim, gʻururim orqasiga berkindim, lekin seni bir soniya ham sevishdan toʻxtamadim! Koʻzingni och, Min Suga! Senga oʻlishga ruxsat bermayman!"*
>
Sarang uzluksiz pichirlab, Suganing tobora oqarayotgan yuziga tikilardi. Uning yonida mitti Junhoo dadasining sovuq qoʻllarini mahkam qisib, koʻz yoshlari bilan unga termulib borardi.
Shanhay markaziy shifoxonasi. Operatsiya xonasi ostonasi.
Mashina shifoxona binosi oldiga yetib kelishi bilan shifokorlar Sugani zambilga olib, daxshatli tezlikda ichkariga yugurishdi. Sarang va Junhoo ham ular bilan birga yoʻlak boʻylab yugurib borishdi. Ammo daxshatli ulkan, sovuq temir eshiklar ularning qarshisida yopilib, "Operatsiya ketmoqda" degan qizil chiroq yondi.
Sarang oʻsha eshik oldida taqqa toʻxtadi. U daxshatli ogʻriq va boʻshliq zarbidan oyoqlarida turolmadi. Qonga belangan mitti qoʻllarini devorga tiragancha, sekin yerga — sovuq pol ustiga oʻtirib qoldi. Kaftlaridagi Suganing hali sovumagan qoniga boʻyalgan qizillikka boqarkan, uning ichki monologi butun vujudini oʻrtab yubordi:
> *"Mening qoʻllarimda uning qoni... Sakkiz yil avval meni haydaganda, yuragim qonagan edi, bugun esa uning tanasi pichoq ostida yotibdi. Nega taqdir biz bilan bunday shafqatsiz oʻynashadi? Nega baxtimizga bir qadam qolganda daxshatli jahannam eshiklari ochiladi? Agar unga biror narsa boʻlsa... men oʻzimni hech qachon kechirmayman. Bizga bergan vaʼdalari, oʻgʻlimiz uchun qilgan qurbonligi... hammasi uchun yashashi shart!"*
>
Shu soniyada, mitti Junhoo onasining chorasiz holatini koʻrib, oʻzini uning bagʻriga otdi. Bolakay onasining boʻynidan mahkam quchoqlab, shifoxona yoʻlagini titratib oʻksib-oʻksib yigʻlay boshladi:
— Oyijooon... Dadam olmaydi, a? Ayting, dadam oʻlmaydi-ku, toʻgʻrimi?! — Junhoning mitti ovozi daxshatli alam bilan yangradi. — Men uni endigina 'dada' dedim, u menga sizlarni baxtli qilaman deb vaʼda bergandi-ku! Oyijon, dadamni qutqaring...
Sarang ich-ichidan ezilib, tomogʻiga tiqilgan yigʻini zoʻrga yutdi. U oʻgʻlining bu daxshatli qaygʻusini koʻrib, oʻzini qoʻlga olishga majbur edi. U Junhoning mitti yuzidagi koʻz yoshlarini oʻzining qonli kaftlari tegmasligiga urinib, bilaklari bilan ohista artdi va uni bagʻriga har qachongidan ham mahkamroq bosdi. Oʻzi ham ich-ichidan, butun borligʻi bilan Yaratgandan shuni tilagancha, ovozini qatʼiy chiqarishga urindi:
— Yigʻlama, mard oʻgʻlim... Dadang daxshatli darajada kuchli inson, — dedi Sarang, uning shivirlagan ovozida ham umid, ham daxshatli bir poʻpisa bor edi. — U Seulni titratgan Min Suga! U bizni, seni va meni endigina topganda... yana daxshatli yolgʻizlikda tashlab ketolmaydi! Yuragi bunga yoʻl qoʻymaydi... Agar bu safar ham u shunday qilsa, bizni tashlab ketishga jurʼat etsa... uni bu dunyoda ham, u dunyoda ham aslo kechirmayman! Shuning uchun u yashaydi, Junhoo... Dadang biz uchun albatta qaytadi!
Ona va bola shifoxonaning sovuq polida, bir-birini mahkam quchoqlagancha, qizil chiroq yongan operatsiya xonasi eshigiga tikilib, hayotlaridagi eng daxshatli va eng buyuk umid bilan kutishni boshlashdi. Sakkiz yillik ayro yoʻllar endi ularni butunlay bir nuqtaga — Min Suganing urayotgan yuragiga bogʻlab qoʻygan edi.