MA BELLE FOLIE 😈 Episode 19
Oradan roppa-rosa bir oy oʻtdi. Cheju orolidagi betakror, sehrli va baxtli kunlar goʻyo shirin bir tushdek ortda qoldi. Yujin va Taehyung Seulga qaytishdi. Ularning munosabatlari matbuotda va elita orasida eng havas qilsa gulidek, goʻzal munosabat sifatida eʼtirof etilayotgan, Taehyungning gʻamxoʻrligi va sevgisi Yujinning atrofida xuddi yengil va issiq qalqondek aylanayotgan edi.
Bugun haftaning ilk ish kuni edi. Taehyung kompaniyadagi toʻplanib qolgan ishlari va muhim uchrashuvlari sababli ertalabdanoq ofisiga yoʻl olgan. Yujin esa oʻzining shaffof shisha devorli, toʻq koʻk ranglar bilan bezatilgan shaxsiy otelyesida, yangi kutyurelik eskizlari ustida ishlayotgan edi.
Xonada sokin klassik musiqasi taralar, Yujinning nozik barmoqlari qogʻoz ustida qalam tebratar edi. Uning boʻynida Taehyung sovgʻa qilgan oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir miltillab turardi.
Ayni shu daqiqada otelye eshigi sekin ochildi va ichkariga ogʻir, sovuq va tanish qadamlar eshitildi.
Yujin qalam tutgan qoʻlini toʻxtatdi. Xonadagi havo bir soniyada muzlab qolgandek boʻldi. U boshini koʻtardi va qarshisida standing turgan insonni koʻrib, koʻzlarida daxshatli bir muzlik chaqnadi.
Janob Parkning egnida qimmatbaho, toʻq matoli kostyum bor edi. Uning yuzidagi shafqatsiz, manfur va takabbur ifoda yillar oʻtsa ham zarracha oʻzgarmagandi. U xonani sinchkovlik bilan koʻzdan kechirib, dabdabali stullardan biriga xotirjam choʻkdi. Uning har bir harakatida Yujinning bolaligini doʻzaxga aylantirgan oʻsha oʻtmishdagi hukmronlik va vahshiylik hidi anqirdi.
— Xosh, mening "daho" qizim... — dedi Janob Park zaharxanda jilmayib. Uning ovozi Yujinning quloqlarida yertoʻladagi zanjirlarning shaqirlashidek eshitildi. — Chejuda shahzodang bilan yaxshi hordiq chiqardingmi? Instagram’da butun dunyoga baxtli juftlik koʻrsatishni yaxshi uddaladinglar.
Yujin oʻrnidan turmadi. U qalamini stol ustiga sekingina qoʻydi. Uning qoʻllari biroz titradi, lekin u buni zudlik bilan jilovladi. Uning koʻzlarida aqlbovar qilmaydigan nafrat va nafratning ortida uygʻonayotgan oʻsha yovuz gʻazab olovi yonayotgan edi.
— Bu yerda nima qilyapsiz? — dedi Yujin sovuqqon, ammo pichoqdek keskir ovozda. — Mening otelyemni oʻzingizning jirkanch borligʻingiz bilan bulgʻashga qanday jurʼat qildingiz?
Janob Park baland ovozda, zaharli qah-qah otib kulib yubordi:
— Jirkanch borligʻim? Yujin, sen oʻzingni kimsan deb oʻylayapsan? Parij va Milanda oltin shohsuvaga koʻtarilganing bilan, oʻsha Kim Taehyungning bagʻrida erib yurganing bilan... sen kimsan?! Sen baribir Park Yujinsan! Sen mening qonimsan, mening naslimsan!
Janob Park oʻrnidan turib, Yujinning stoli tomon bir necha qadam yaqinlashdi. U stolga ikki kafti bilan suyanib, Yujinning yuziga yaqin keldi:
— Sen qancha urinma, qanchalik oʻzingdan "sivilizatsiyalashgan qirolicha" yasama... baribir ham Park familiyasini koʻtarib yursan! Sen mening yertoʻlamda, kaltaklarim va gʻazabim ostida ulgʻaygansan! Sening qoningdagi oʻsha yovuzlik, oʻsha sovuqlik va ruhiy majruhlik aynan MENDAN oʻtgan! Sen hech qachon oʻzgara olmaysan! Sen hech qachon oddiy, baxtli va begʻubor ayol boʻla olmaysan! Sen shunchaki men yaratgan bir maxluqsan!
Yujin Janob Parkning bu shafqatsiz soʻzlarini eshitarkan, koʻksidagi nafas siqila boshladi. Uning miyasida oʻsha 12 yoshli mitti qizchaning yertoʻladagi chinqiriqlari qayta eshitila boshladi. Lekin bu safar Yujin yigʻlamadi. Uning ichida yillar davomida toʻplanib qolgan ulkan gʻazab vulqoni otildi.
Yujin shiddat bilan oʻrnidan turdi. Uning nigohida shunday daxshatli va ayovsiz olov bor ediki, hatto koʻpni koʻrgan Janob Park ham bir soniyaga sergak tortdi.
— Bas qiling! — dedi Yujin. Uning ovozi xonadagi shisha devorlarni titratib yuborgudek baland va daxshatli chiqdi. — Ogʻzingizni yoping! Men sizning maxluqingiz emasman! Men oʻz qonimdan ham, siz bergan oʻsha zaharli familiyadan ham, sizning har bir izingizdan ham jirkanaman!
Yujin stol ustidagi oʻtkir dizaynerlik qaychisini mahkam gʻijimladi. Uning barmoqlari boʻgʻimlarigacha oqarib ketgandi.
— Siz mening bolaligimni, mening ruhimni va mening hayotimni tiriklayin kuydirdingiz! — dedi Yujin otasining koʻzlariga Nafrat bilan tikilib. — Men sizni oʻldirishimga bir bahoya bor edi! Sizning borligʻingiz bu dunyodagi eng katta xato! Hozirroq xonamdan yoʻqoling, aks holda bu safar sizni oʻz qoʻllarim bilan soʻyib tashlayman!
Yujinning koʻzlaridagi bu mutloq va telbanamo gʻazab shunchalar real ediki, Janob Park uning haqiqatan ham hozir nimagadir qodir ekanligini his qildi. Lekin u baribir oʻzining sovuqqon va yovuz tabassumini yoʻqotmadi.
Janob Park bir qadam orqaga chekindi. U kiyimlarini toʻgʻrilab, Yujinga masxarali tikildi. Uning koʻzlarida Yujin ustidan gʻalaba qozonishga boʻlgan shafqatsiz ishonch bor edi.
— Men bilan bunday ohangda gaplashma, qizim... — dedi Janob Park past va tahdidli ovozda. — Sen mening shartlarimni bilasan. Otelyening 50 foiz aksiyasini va kompaniyangning nazoratini menga topshirasan. Aks holda... sening shifoxonadagi ruhiy kasalliging haqidagi barcha hujjatlarni va oʻsha doʻzaxiy oʻtmishingni butun dunyo matbuotiga tarqataman. Taehyung va uning oilasi sening aslida qanday "telba" ekanligingni koʻrib, senga qanday qarashini koʻramiz.
Janob Park soatiga qarab oldi-da, eshik tomon odimladi. Eshik boʻsagʻasida toʻxtab, orqasiga oʻgirildi:
— Ertaga kechqurungacha senga vaqt. Barcha hujjatlarni tayyorlab qoʻy. Ertaga kechqurun men oʻzim sening pentxausingga boraman. Uyda boʻl!
Janob Park shafqatsiz jilmaygancha, eshikni qarsillatib yopib chiqib ketdi.
Xonada ogʻir va daxshatli sukunat choʻkdi. Yujin qoʻlidagi qaychini stolga uloqtirdi. Qaychi shisha ustiga tushib, jaranglagan ovoz chiqardi. Yujin ikkala qoʻli bilan stolni mahkam ushlab, shiddat bilan nafas olardi. Uning koʻksidagi koʻk zumrad zanjir tez-tez koʻtarilib tushar, koʻzlarida esa cheksiz nafrat va qaytib kelgan oʻsha daxshatli telbalik uchqunlari qayta yonayotgan edi...
Seul uzra tushdan keyingi yumshoq va oltinrang quyosh yog‘dusi taralardi. Shaffof shisha devorli qahvaxonaning burchagida Taehyung va Yujin yonma-yon o‘tirishardi.
Taehyung Yujinning nozik barmoqlarini o‘zining issiq kaftlari orasiga olgancha, uning ko‘zlariga cheksiz ehtirom va g‘amxo‘rlik bilan tikilib turgandi. U Yujinning yuziga tushgan soch tolalarini quloq orqasiga ohista surdi va muloyim jilmaydi.
— Jinnie, bugun yuzingda bir oz charchoq alomatlarini ko‘ryapman... Agar ishlaring ko‘p bo‘lsa, kechki ovqatni uyda, ikkimiz birga tayyorlaymiz. Sen faqat dam olasan, kelishdikmi? — dedi Taehyung uning qo‘lidan ohista o‘pib.
Yujin unga qarab beg‘ubor va samimiy tarzda jilmaydi. Uning ko‘zlaridagi bu mayinlik va tinchlik Taehyung uchun eng katta baxt edi. U ko‘ksidagi ko‘k zumrad toshli zanjirni silab qo‘ydi.
— Rahmat, Taehyung... Sen men uchun dunyodagi eng xavfsiz go‘shasan. Bugun kechqurun biroz kechikishim mumkin, bitta kichik shaxsiy atomni hal qilib olishim kerak. Lekin albatta qaytaman va biz birga bo‘lamiz, — dedi Yujin sovuqqonlikdan yiroq, nihoyatda yumshoq ovozda.
Taehyung uning gaplaridan zarracha shubhalanmadi. U Yujinni quchoqlab, uning sochlaridan hidladi. Taehyung uchun Yujin hamon o‘sha himoyaga muhtoj, go‘zal va beg‘ubor malika edi.
Taehyung bilan oʻtgan oʻsha shirin va maʼsum tushlikdan soʻng, Yujin uning bagʻridan sekingina ajraldi. U Taehyungning peshonasidan mayin va begʻubor oʻpich olib, "shaxsiy ishlari" uchun ketayotganini aytdi. Taehyung uning ortidan mehr toʻla koʻzlar bilan tikilib qoldi — u uchun Yujin hamon oʻsha asrab-avashlashga loyiq, nafis malika edi.
Lekin mashinaga oʻtirishi bilan Yujinning koʻzlaridagi oʻsha begʻubor nur oʻchdi. Uning oʻrnini qip-qizil, sovuq va qorongʻu bir halokat egalladi.
Yujin toʻgʻri shahar chetidagi, daraxtzorlar orasida joylashgan dabdabali Janob Parkning saroyiga yoʻl oldi. U yerda xizmatchilar va soqchilar allaqachon almashtirilgan, Yujin ularning har birining jadvalini, xonadagi kuzatuv kameralarini oʻchirish yoʻllarini ipidan ignasigacha rejalashtirib qoʻygandi.
Oqshom soat toʻqqizlar atrofida Janob Park, uning xotini va 16 yoshli qizi uyda toʻplanishgandi. Yujin xuddi bir soya kabi ichkariga kirdi. Uning qoʻlida kuchli tinchlantiruvchi va uxlatuvchi modda toʻldirilgan shpritssimon moslama bor edi.
Bir soat oʻtar-oʻtmas, uyning dabdabali mehmonxonasida hushsiz yiqilgan uchta vujud paydo boʻldi.
Yujin ularni birma-bir, aqlbovar qilmas sovuqqonlik bilan sudragancha, saroyning eng tubida joylashgan, nam va qorongʻu yertoʻlaga tushirdi. Bu oʻsha — Yujinning 12 yoshida zanjirlanib, kaltaklangan, nam devorlariga qoni tomgan daxshatli yertoʻla edi.
Yujin qalin, qora zanglamaydigan zanjirlar va ogʻir qulflar bilan otasini va oʻgay onasini devordagi temir halqalarga mahkam bogʻlab qoʻydi. Ularning ogʻziga qalin skotch yopishtirdi. 16 yoshli beayb singlisini esa ularning roʻparasidagi yogʻoch stulga, arqon bilan chirmab bogʻladi.
Yujin oʻzi uchun tayyorlangan jarrohlik va kutyurelik pichoqlari, qaychilar toʻplamini maxsus mato ustiga tartib bilan tizib chiqdi. Uning egnida qora charm kiyim va qoʻlida yupqa rezin qoʻlqop bor edi. Uning yuzida na nafrat va na gʻazab bor edi — faqatgina oʻtkir, manyakal va muzdek boʻshliq koʻrinardi.
Janob Park va uning xotini sekin-asta hushiga kela boshlashdi. Ularning koʻzlari ochilganda, qorongʻu va nam yertoʻla, qarshilarida esa miltillagan chiroq ostida oʻtirgan Yujin koʻrindi.
Ular hushiga kelib, faryod urishga, bogʻliq qoʻllarini silkitishga urinishdi. Lekin skotch sababli ogʻizlaridan faqat boʻgʻiq, ojiz gʻuldirashlar chiqardi.
Yujin sekingina oʻrnidan turib, toʻplam ichidan uzun, ingichka jarrohlik skalpelini oldi. U 16 yoshli singlisining yaniga bordi.
— Bilasanmi... — dedi Yujin past, mayin, xuddi alla aytayotgandek mayin ovozda. — Sen bu yertoʻlaning hidini bilmaysan. Sen bu devorlardagi namlik qanchalar sovuq boʻlishini his qilmagansan. Sen bu iblisning va bu ayolning erka, baxtli qizi boʻlib ulgʻayding...
Singlisi daxshatdan koʻzlarini kattartirib, yosh toʻkib, boshini sarak-sarak qilardi. Janob Park va oʻgay ona esa zanjirlarni shaqirlatib, daxshatli qichqiriqlar bilan qizlarini qutqarishga urinishardi.
Yujin otasining va oʻgay onasining koʻzlariga tikildi. Uning lablarida daxshatli, manyakal jilmayish paydo boʻldi.
— Sizlar mening har bir koʻz yoshimdan, har bir ogʻrigʻimdan rohatlangansizlar... Endi esa mening navbatim, — pichirladi Yujin.
Yujin hech qanday ikkilanishsiz, aqlbovar qilmas shafqatsizlik bilan pichoqni singlisining tomogʻiga urdi.
Yertoʻlani qizchaning soʻnggi, boʻgʻiq xirillashi va ota-onaning skotch ortidan chiqqan daxshatli, fojiali faryodi tutib ketdi. Qizchaning issiq qoni Yujinning yuziga va qora charm kiyimiga sachradi. Janob Park va oʻgay ona oʻz koʻzlari oldida qizlarining jonsiz tana boʻlib osilib qolganini koʻrib, ruhiy jihatdan tamomila chilparchin boʻlishdi.
Yujin yuzidagi qon tomchisini barmogʻi bilan artib, dilshodlik bilan tili bilan jaladi. Uning koʻzlarida aqlbovar qilmaydigan bir ehtiros va telbalik yonardi.
U navbat bilan oʻgay onasining qarshisiga keldi.
— Sen mening onam emasding... Sen shunchaki mening azoblarimdan zavqlangan yana bir maxluq eding, — dedi Yujin va uning ogʻzidagi skotchni shartta sugʻurib oldi.
Oʻgay ona hoʻngrab yigʻlab, Yujinga yolvora boshladi:
— Yujin! Iltimos... Meni oʻldirma! Yujin, men aybdor emasman! Otang... hammasiga otang aybdor!
Yujin uning yosh toʻla koʻzlariga tikilib, sekingina yuzidan bo'sa oldi-da, pichoqni uning yuragiga bir necha bor shafqatsizlarcha qadadi. Oʻgay onaning faryodi sekin-asta oʻchib, yertoʻlada yana sukunat choʻkdi.
Endi faqat u va Janob Park qolishgandi.
Yujin otasining ogʻzidagi skotchni ham sugʻurib oldi. Janob Parkning koʻzlarida endi avvalgi takabburlik va gʻururdan asar ham qolmagandi. Uning qarshisida oʻzi yaratgan, oʻzining kaltaklari va yertoʻlasida ulgʻaygan haqiqiy iblis turgandi.
— Sen... sen telbasan! Sen maxluqsan! — dedi Janob Park titrab, boʻgʻilib.
— Ha... — dedi Yujin otasining yuziga yaqin kelib, uning qonli yuzidan ushlab. — Men sen yaratgan maxluqman, dada. Sen menga bu sanʼatni oʻrgatgansan.
Yujin otasiga oʻtmishdagi barcha kaltaklar, yertoʻladagi har bir qorongʻu tun va yetkazilgan har bir ruhiy jarohat uchun birma-bir, sekin va azobli tarzda jabr yetkazdi. Janob Parkning soʻnggi nafasigacha uning koʻzlaridagi daxshatni kuzatdi va nihoyat, uning ham hayotiga soʻnggi nuqtani qoʻydi.
Yertoʻla tamomila qon hidiga va oʻlim sukunatiga burkandi. Uchta jonsiz tana yertoʻlaning burchaklarida harakatsiz yotardi.
Yujin pichoqni yerga tashladi. U xonaning burchagidagi singan va chang bosgan devoriy oynaga yaqinlashdi.
Oyna aksida oʻzining qonga belangan yuzini koʻrdi. Va uning ortida... oʻsha 12 yoshli mitti qizcha standing turgandi. Lekin bu safar mitti qizcha yigʻlamayotgan, balki Yujinga qarab, chin koʻngildan, baxtiyor jilmayib turgandi.
Yujin oʻz aksiga tikilib, sekin-asta kula boshladi. Uning kulgisi avval xira pichirlashdek boshlandi, soʻngra butun yertoʻlani, saroyni tutib ketgan daxshatli, echo beruvchi, manyakal va telbanamo qah-qahga aylandi. U ham ozodlik, ham daxshat, ham ruhiy halokat aralashgan bu kulgisi bilan oʻzining oʻtmishdagi barcha zanjirlarini batamom uzib tashladi.
Bir necha soatdan soʻng. Yujin barcha izlarni yashirib, qonli kiyimlarini kuydirib, oʻzini batamom tartibga keltirdi. U xuddi hech narsa boʻlmagandek, yuziga oʻsha nafis, sovuqqon va mukammal niqobini kiyib, penthouse’ga qaytdi.
Penthouse xonasida Taehyung hali ham uxlamay, uni kutib oʻtirardi. Yujin ichkariga kirishi bilan Taehyung oʻrnidan turib, unga qarata yugurib keldi va uni bagʻriga bosdi.
— Jinnie... Men seni judayam xavotir oldim! Qayerda eding? — soʻradi Taehyung, uning yuzlaridan, sochlaridan avaylab oʻpib.
Yujin Taehyungning koʻksiga bosh qoʻydi. Uning tanasidan haligacha yashirincha qon va oʻlim hidi kelayotgan boʻlsa-da, Taehyung buni payqamasdi. Yujin unga qarab, dunyodagi eng begʻubor, eng maʼsum va shirin tabassumini qildi.
— Men shunchaki... oʻtmishim bilan soʻnggi bor hisob-kitob qilib keldim, Taehyung, — pichirladi Yujin uning boʻyniga qoʻllarini oʻrab. — Endi bizni hech kim va hech narsa ajrata olmaydi...
Taehyung uni bagʻriga mahkamroq bosib, uning maʼsumligiga va sevgisiga yana bir bor sarmast boʻldi. U oʻzining kutilayotgan tragik taqdiridan va qarshisidagi malikaning aslida qanday iblisga aylanganidan mutlaqo bexabar edi...
Daxshatli yertoʻladagi qonli qasos, sovuq oʻlim va oʻtmishning kulidan soʻng, pentxausning iliq, shinam va yorugʻ oshxonasi mutlaqo boshqa bir dunyoni eslatardi.
Yujin kiyimlarini almashtirib, ustiga yumshoq va harir ipak xalatini tashlab chiqqandi. Uning yuzida, sochlarida yoki xatti-harakatlarida bir necha soat avval sodir boʻlgan daxshatli jinoyatdan zarracha asar ham yoʻq edi. U xuddi hechnarsa boʻlmagandek, oʻsha oʻzining muloyim va nafis qiyofasiga qaytgandi.
Taehyung esa oshxona stoli yonida, yenglarini tirsagigacha shimarib olgancha sabzavotlarni toʻgʻrayotgan edi. U Yujinning chiqqanini koʻrib, qoʻlidagi pichoqni bir chetga surdi va unga qarata samimiy jilmaydi.
— Keldingmi, Jinnie? — dedi Taehyung, uning qarshisiga kelib. U Yujinning peshonasiga ohista lablarini bosdi. — Men senga vaʼda qilganimdek, kechki ovqatni tayyorlashni boshladim. Lekin bilasan-ku, mening oshpazlik mahoratim senikidek daho darajasida emas... Menga yordam berasanmi?
Yujin uning koʻzlaridagi begʻubor va cheksiz sevgiga tikildi. Taehyungning issiq nafasi, uning yonidagi xavfsizlik hissi Yujinning ichidagi oʻsha qorongʻu va qonli tugunlarni bir zumga boʻlsada unutishga majbur qilardi.
— Albatta, Mr. Kim... — dedi Yujin lablarida mayin tabassum bilan. — Sen boʻlmasang, bu oshxonani portlatib yuborishing ancha aniq.
Ular birgalikda tayyorlayotgan spagetti va maxsus sousning xushboʻy hidi butun pentxaus boʻylab tarala boshladi. Muhit shunchalik tinch, shunchalik romantik ediki, xuddi bu dunyoda ulardan boshqa hech kim yoʻqdek edi.
Taehyung sous uchun maxsus ziravor va un idishini olayotganida, qoʻli tegib ketib, taxta ustidagi un har tomonga sochilib ketdi. Unning bir qismi Yujinning burniga va chakkasiga tegib, uni oppoq qilib qoʻydi.
Taehyung buni koʻrib, oʻzini tutolmay qah-qah otib kulib yubordi.
— Taehyung! — dedi Yujin qoshlarini soxta chimirib, unga qarab.
— Kechir, Jinnie... Lekin sen hozir shunchalar shirin koʻrinyapsanki! — dedi Taehyung kulishdan toʻxtamay. U barmogʻiga biroz un olib, Yujinning boshqa yaniga ham surtib qoʻydi. — Mana, endi haqiqiy oshpaz boʻlding!
— Shunaqami? — Yujinning koʻzlarida shoʻx va maʼsum bir uchqun yondi. U ikkala kaftini unga bulab, birdaniga Taehyungning yuziga va qora futbolkasiga urib oldi!
Taehyung kutilmagan bu "hujum"dan toʻxtab qoldi. Endi uning ham yuzi, burning uchi oppoq unga belangandi.
— Demak, urush xohlaysanmi? — dedi Taehyung jilmayib, Yujin tomonga bir qadam tashladi.
Yujin qah-qah otib kulgancha oshxona stoli atrofida qochib ketdi. Taehyung uning orqasidan yugurib borib, uni belidan tutib oldi va oʻziga tortdi. Yujin uning bagʻrida kulib, qutilishga urinardi, lekin Taehyung uni mahkam quchoqlab, uning unga belangan yuzlaridan, burnidan ketma-ket oʻpib chiqdi.
— Meni qoʻyib yubor, jinnivoy! — dedi Yujin kulgi aralash, Taehyungning yelkalariga urib.
— Hech qachon... Men seni hech qachon qoʻyib yubormayman, — pichirladi Taehyung uning lablariga yaqin kelib. Uning koʻksidagi yurak urishi har doimgidek Yujin uchun bir maromda va iliq urardi.
Ular kulishgancha yuzlaridagi unni artib, ovqatni tarazaga tortishdi va oshxonadagi ulkan shaffof oyna yonidagi stolga oʻtirishdi. Deraza ortida Seulning tungi chiroqlari miltillab turardi.
Taehyung Yujin uchun sharob quydi va stakanni koʻtardi:
— Bizning yangi va baxtli hayotimiz uchun, Jinnie. Barcha oʻtmishdagi ogʻriqlar va sinovlar ortda qolgani uchun.
Yujin stakanni uning stakaniga urishtirdi. Ularning stakanlaridan chiqqan jarangdor ovoz xonada aks etdi.
— Ortda qolgani uchun... — pichirladi Yujin va sharobdan bir qultum ichdi. Uning koʻzlarida bir soniyaga oʻsha qorongʻu va teran boʻshliq koʻrinib oʻtdi, lekin u darhol Taehyungga qarab yana oʻsha begʻubor tabassumini qildi.
Ular ovqatlanishayotgan paytda Taehyung Yujinning qoʻlidan tutib, uning barmoqlarini ohista silab oʻtirardi. U Yujinning yuziga tikilib, oʻzini dunyodagi eng omadli va baxtli erkak deb his qilardi. U qarshisida turgan bu nafis malikaning qoʻllari bir necha soat avval uch insonning qoniga belanganidan, uning ichida daxshatli bir iblis yashayotganidan mutlaqo bexabar edi.
Yujin esa Taehyungning issiq va samimiy kaftini ushlab turarkan, koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni silab qoʻydi. Uning miyasidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha endi jim edi. Yujin oʻtmishini oʻz qoʻllari bilan yoʻq qilgandi va endi u faqat Taehyungning bagʻridagi oʻsha begʻubor Yujin boʻlib qolishni istardi... Hozircha.
