MA BELLE FOLIE 😈 Episode 16
Toʻq koʻk rangli gipnotik nur bilan burkangan pentxausda sokinlik hukm surardi. Yujin stol ustidagi yangi fransuz kutyurelik shartnomalarini koʻzdan kechirar, uning xotirjam va muzdek qiyofasidan uning ichida hech qanday his-tuygʻu qolmagandek tuyulardi.
Ayni shu daqiqada pentxaus eshigi ohista ochildi. Yujin boshini koʻtarmay, sovuqqonlik bilan dedi:
— Mingyu, men senga yolgʻiz qolmoqchiman degandim. Qachondan beri mening buyruqlarimni bajarishni unutyapsan?
— U yolgʻiz emas, Jinnie... — dedi Mingyu. Uning ovozida daxshatli hayajon va ehtiyotkorlik bor edi.
Yujin qoshlarini chimirib, sekingina oʻrnidan turdi va eshik tomon burildi. Va... joyida qotib qoldi.
Mingyuning yonida standing turgandi. Egnida qora, serhasham palto, yuzida esa Yujinning oʻziga suv quyib qoʻygandek oʻxshash — nozik, magʻrur va sovuq chehra. Yujin bu ayolni hayotida biror marta koʻrmagan, na uning ovozini eshitgan, na suratini tomosha qilgandi. Otasi uning barcha suratlarini yoqib yuborgandi. Lekin... qondagi oʻsha sezgi, ayoldan taralayotgan tanish va yot aura Yujinga darhol haqiqatni aytdi.
Bu uning onasi — Lim Sera edi.
Yujinning muzdek nigohida bir soniyaga aqlbovar qilmas shok, hayrat va chuqur ruhiy titrash paydo boʻldi. Uning mukammal "daho manipulyator" niqobi birinchi marta dars ketgandek boʻldi. Ammo u darhol oʻzini qoʻlga olib, lab chetida daxshatli zaharxanda jilmaydi:
— O-oʻ... Qanday kutilmagan tashrif, — Yujin sekin va vazmin qadamlar bilan ularga yaqinlashdi, uning har bir qadami pichoqdek keskir edi. — Mingyu, bu kim? Meni tugʻilishi bilanoq axlatdek tashlab ketgan, hayotimni doʻzaxga aylantirgan oʻsha mashhur ayolmi? Lim Sera xonimmi?
Lim Sera qizining oʻziga suv quyib qoʻygandek goʻzal, ammo muzlab boʻlgan koʻzlariga tikilarkan, tomogʻiga bir yumaloq hoʻngroq tiqildi. U bir qadam oldinga bosdi:
— Yujin... Qizim...
— "Qizim?!" — Yujin baland va sovuq kulgi otib yubordi. Bu kulgi xonadagi koʻk yorugʻlikda daxshatli va alamli eshitildi. — Oʻzingizni tuting, xonim! Bu soʻzni aytishga sizning qanday haqqingiz bor?! Siz mening kimligimni bilasizmi oʻzi?!
— Yujin, meni eshit, iltimos... — Lim Seraning koʻzlaridan yosh dumalab tushdi. U yillardan beri koʻzida saqlab kelgan sovuq aurasi oʻz qizining nafrati qarshisida bir soniyada erib ketgandi. — Men seni tashlab ketishni istamaganman... Otang — Janob Park daxshatli maxluq edi. U seni menga bermadi, meni oʻlim bilan tahdid qilib, mamlakatdan haydab yubordi! Men qochishga, tirik qolishga majbur edim...
— Bahonalarni yigʻishtiring! — Yujinning ovozi keskin va pichoqdek jarangladi, uning koʻzlaridan olov sachradi. — Siz qochdingiz! Oʻz joniningizni, oʻz oromingizni oʻylab qochdingiz! Va men... men u yerda oʻsha maxluqning qoʻlida qoldim! Bilasizmi u menga nima derdi?! U har kuni, har soniyada mening yuzimga qarab: "Sen ham onangga oʻxshagan yengiltaksan! Sen ham bir kuni tashlab ketasan!" deb baqirardi! Bola paytimda tengdoshlarim "Onasi tashlab ketgan haromi!" deb ustimdan kulganda siz qayerda edingiz?! Men oʻsha qorongʻu yertoʻlalarda qon yigʻlab, kelib meni qutqarishingizni kutganimda qayerda edingiz?!
Lim Sera qoʻllari bilan yuzini berkitib, oʻksib-oʻksib yigʻlab yubordi:
— Kechir meni, Yujin... Kechir! Men seni bir umr qidirdim, lekin otangning devorlarini yorib oʻtolmadim. Men keyinchalik... boshqa oila qurdim, turmushga chiqdim. Lekin biror soniya boʻlsin sen haqindagi vicdon azobi meni tark etgani yoʻq...
— Boshqa oila? — Yujin buni eshitib, qah-qah urib kulib yubordi, ammo bu kulgi ortida daxshatli bir parchalanish bor edi. — Shunday deng? Boshqa oila qurib, yangi farzandlar oʻstirib, baxtli yashadingiz va meni oʻsha doʻzaxda unutdingiz! Endi esa... men butun dunyoni egallaganimda, daho dizayner va tengsiz inson boʻlganimda, birdaniga "ona" boʻlib qoldingizmi?!
Yujin Mingyuga oʻgirildi, uning nigohidagi nafrat Mingyuning ham yuragini tilib yubordi:
— Sen esa... Mingyu. Sen mening eng yaqin doʻstim eding. Sen bu ayolni topib, mening uyimga olib kelishga qanday jurʼat qilding?! Meni achinarli deb oʻyladingmi?! Meni davolamoqchi boʻldingmi?!
— Jinnie, men shunchaki senga yordam bermoqchi edim... — dedi Mingyu chorasiz holda.
— Manga hech qanday yordam kerak emas! — deb baqirdi Yujin eshik tomonga qoʻlini bitta silkib. — Ikkilangiz ham... zudlik bilan uyimdan yoʻqoling! Sen ham, bu meni sotgan ayol ham! Mening hayotimda ota ham, ona ham yoʻq! Men oʻzimni oʻzim yaratdim! Chiqib keting!!!
Lim Sera Yujinga yaqinlashmoqchi boʻldi, uning nozik qoʻllaridan tutishga urindi:
— Yujin, mening bagʻrimga bir marta... birca marta kel, iltimos...
Yujin uning qoʻlini shafqatsizlarcha silkib tashladi:
— Tegmang menga! Siz men uchun oʻlgansiz, Lim Sera xonim! Endi esa yoʻqoling!
Mingyu Yujinning bu ruhiy portlashidan va daxshatli ahvolidan qattiq xavotirga tushib, chorasiz ravishda Lim Seraning yelkalaridan tutdi va uni sekingina eshik tomonga yetakladi. Lim Sera ortiga qaray-qaray, koʻz yoshlari ichida pentxausni tark etdi. Eshik karsillab yopildi.
Xonada yana oʻsha toʻq koʻk rangli, gipnotik va ogʻir sukunat choʻkdi.
Yujin xonaning ortida harakatsiz turardi. Uning qaddi tik, yuzi esa xuddi toshdek qotgandi. Ammo... ular ketishi bilan, uning boʻgʻzidan birinchi marta gʻarib, boʻgʻiq va chorasiz bir tovush chiqdi.
Uning tizzalari darmonsizlanib, oʻzining qimmatbaho ipak koʻylagi bilan sovuq mermer polga yiqildi. U daho manipulyator emasdi... U kutyurelik qirolichasi emasdi...
U barmoqlari bilan koʻk rangli baxmal gilamni mahkam gʻijimlab, hayotida birinchi marta oʻzining toʻq koʻk rangli xonasida oʻksib-oʻksib, hoʻngrab yigʻlab yubordi. Bu oʻsha 12 yoshli, yertoʻlada qolib ketgan, ona mehriga zor boʻlgan mitti yigʻloqi qizchaning faryodi edi.
Yujin qoʻllari bilan yuzini berkitgancha, polga bosh qoʻyib, chinqirib yigʻlardi. Uning muzdan qurilgan barcha qalʼalari, uning soxta "sogʻlomlik" niqobi va yovuzligi mana shu birinchi ona diydori va fojiaviy nafrat evaziga chilparchin boʻlib toʻkilgandi. Oʻsha yashirincha qulflangan arvoh qulfdan chiqqan va Yujin oʻzining qanchalik yolgʻiz hamda yarador ekanligini daxshat bilan his qilayotgandi...
Aeroportdan qaytgach, Mingyu Lim Serani oʻzining shinam va sokin xonadoniga olib keldi. Yoʻl boyi bir ogʻiz ham soʻz demagan Lim Sera mashinadan tusharkan, yuzidagi oʻsha muzdek va magʻrur aurasi ortiga yashiringan chuqur horgʻinlikni yashira olmasdi.
Uyga kirishganida, ularni Suna xonim kutib oldi. U Mingyuning yonidagi goʻzal, xushbichim, ammo koʻzlarida cheksiz gʻam va sovuqlik qatlamlari koʻrinib turgan ayolga hayron boʻlib tikildi.
— Mingyu... bu xonim kim? — soʻradi Suna xonim ohista.
Mingyu ogʻir tin olib, Lim Seraning paltosini olishga yordam berarkan, onasining koʻzlariga boqdi:
— Oyi... bu Lim Sera xonim. Yujinning... asl onasi.
Suna xonim eshitgan gapidan shokka tushib, qoʻlidagi sochiqni tushirib yuboray dedi. U Yujinni oʻz qizidek koʻrib, uning barcha ogʻriqlariga guvoh boʻlgani uchun, qarshisida turgan bu ayolning kimligini va uning Yujin hayotidagi oʻrnini darhol angladi.
— Xush kelibsiz, xonim... — dedi Suna xonim ovozi biroz qaltirab, mehmonni yashash xonasiga taklif qilarkan. — Oʻtiring.
Lim Sera nafis harakat bilan divanga choʻkdi. U xonadagi shinam va issiq muhitga, javonlarda durdona kabi taxlab qoʻyilgan oilaviy suratlarga nazar tashladi. Bu uyda Yujin oʻzini xavfsiz his qilgan kunlarning nafasi bor edi.
Suna xonim issiq choy damlab kelib, Lim Seraning qarshisiga oʻtirdi. Mingyu esa ularni yolgʻiz qoldirish uchun xonasiga kirib ketdi. Ikki ayol oʻrtasida bir muddat ogʻir va choʻziq jimlik choʻkdi.
Lim Sera kofe finjonini ushlagancha, uning issigʻidan qoʻllarini isitishga urinardi. Uning sovuq va magʻrur ifodasi sekin-asta erib, oʻrnini chorasiz bir onaning fojiasiga boʻshatib berdi.
— Men... Yujinga ona boʻla olmaganman, Suna xonim, — dedi Lim Sera past, lekin pichoqdek keskir ovozda. — Men uni dunyoga keltirgan daqiqamdayoq, Janob Parkning daxshatli changalidan qochib ketganman. Oʻzimning jonimni, oʻzimning erkinligimni qutqarish uchun mitti, begunoh chaqaloqni oʻsha doʻzaxda tashlab ketdim...
Suna xonim ogʻir xoʻrsindi. Uning koʻzlarida nafrat emas, balki chuqur achinish va hamdardlik paydo boʻldi:
— Yujin bu haqida bilar edi, Sera xonim... Uning butun bolaligi "Seni onang tashlab ketgan, sen ham onangga oʻxshagan yengiltaksan" degan otasining zaharli soʻzlari va kaltaklari ostida oʻtdi. U har kuni, har soniyada sizni kutgan. Oʻsha yertoʻladagi zim-ziyo kunlarida ham, shifoxonaning sovuq devorlari orasida ham u faqat bir narsani — ona diydorini va ona quchogʻini qidirgan.
Lim Sera buni eshitib, goʻyo koʻksiga oʻtkir xanjar sanchilgandek koʻzlarini mahkam yumdi. Uning sovuq va magʻrur yuzidan qaynoq koʻz yoshlari oqib tusha boshladi:
— Men buni bilardim... Har kuni, har tunda vicdon azobi meni tiriklayin yerga koʻmar edi. Men keyinchalik... Chet elga qochib ketib, boshqa turmush qurdum. U yerda yangi oilam, farzandlarim bor. Lekin... biror marta ham Yujinni xotiramdan oʻchira olmadim. Har safar yangi farzandlarimni bagʻrimga bosganimda, Yujinning oʻsha mitti, sovuq qolgan barmoqlarini eslardim. Men oʻz qizim oldida kechirib boʻlmas gunoh qildim.
— Bugun u sizni koʻrib... qanday reaksiyaga berdi? — soʻradi Suna xonim xavotir bilan.
Lim Sera alamli va zaharxanda jilmaydi. Bu jilmayish Yujinning oʻsha sovuq, daho va majruh qiyofasini eslatib yuborardi:
— U meni quvib soldi, Suna xonim... U mening yuzimga nafratini, naqadar yovuz va sovuqqon boʻlib yetishganini sochdi. Uning koʻzlarida insoniy his-tuygʻulardan asar ham yoʻq. U oʻzini sovuq, muzdan yasalgan bir haykalga aylantirib olgan. Meni, otasini, oʻtmishini va hatto oʻzining oʻsha 12 yoshli yarador ruhini ham muzlatib tashlagan.
Suna xonim sekingina ezoz bilan Lim Seraning titrayotgan qoʻllaridan tutdi:
— Yujin hozir butunlay tuzalganini aytib, yangi pentxausga koʻchib oʻtdi. Lekin Mingyu ham, uning shifokori Haesoo ham uning tuzalmaganini, aksincha, oʻz kasalligining eng xavfli va yovuz bosqichiga oʻtganini aytishmoqda. U hammani aldayapti. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha haligacha yigʻlayapti, Sera xonim... U sizdan nafratlanayotgan boʻlsa ham, aynan oʻsha nafratining ortida onasiga boʻlgan tuganmas qalb tashnaligi yashiringan.
Lim Sera koʻz yoshlarini artib, qaddini rostladi. Uning koʻzlarida yana oʻsha Yujinga xos boʻlgan, ammo bu safar onaingiz mehri bilan sugʻorilgan oʻtkir va qatʼiy aura paydo boʻldi:
— Men taslim boʻlmayman, Suna xonim. U meni yuz marta haydasa ham, yuzumga tarsaki tushirsa ham, mening ustimdan kulsa ham... men uning eshigi tagidan ketmayman. Men uni oʻsha oʻzi qurgan muzli doʻzaxda yakka oʻzini qoldirmayman. Oʻsha kuni uni tashlab qochgan boʻlsam, bu safar uni qutqarish uchun jonimni berishga ham tayyorman!
Mingyu xonasining eshigi ortida turib, bu ikki onaning suhbatini eshitarkan, ichida kichik bir umid uchquni yondi.
Lekin u va Lim Sera hali Yujinning oʻsha pentxausda ne chogʻliq qorongʻu va daxshatli rejalarni pishirayotganini, onasini uzil-kesil va shafqatsizlarcha yakson qilish uchun imkoniyat poylayotganini bilishmasdi...
Soat millari tungi uchdan oshgan. Shahar allaqachon quyuq, toʻq koʻk rangli sukunatga gʻarq boʻlgandi. Koʻchalardan biror-bir avtomobil oʻtmas, faqatgina baland binolar oralab esayotgan izgʻirin shamol quruq barglarni poytaxtning sovuq asfaltida uchirib yurardi.
Taehyung shu tariqa qancha vaqtdan beri piyoda yurganini bilmasdi.
Uning egnida shunchaki yupqa qora sviter va gʻijim shalvar bor edi, xolos. Izgʻirin shamol uning suyak-suyagidan oʻtib ketayotgan boʻlsa-da, u jismoniy sovuqni mutlaqo his qilmasdi. Uning koʻzlari ostida qop-qora halqalar paydo boʻlgan, yuz-koʻzidan haftalab uyqu koʻrmagan, ovqat yemagan va ruhan tamomila emirilgan insonning fojiasi ufurib turardi. U otasining gʻazabli baqiriqlarini, oilasining "sharmanda" degan qarashlarini, kompaniyaning barbod boʻlgan obroʻsini — barchasini ortda qoldirib, xuddi gipnoz qilingan murda kabi koʻchada odimlab borardi.
Uning miyasida faqat birgina chehra va birgina ovoz aylanardi: Yujin.
Taehyung oʻziga berilgan har bir zarbani, Yujinning oʻsha zaharli soʻzlarini, barchaning koʻz oldida tizzalagani va kamsitilganini eslardi. Lekin aqlbovar qilmaydigan joyi shundaki... u Yujindan nafratlana olmasdi. Uning ichidagi nafrat faqat va faqat oʻziga yoʻnaltirilgandi. U Yujinning koʻzlaridagi oʻsha muzdek va daxshatli boʻshliqni koʻrgandi. Taehyung unga achinardi. U Yujinni oʻz qoʻllari bilan mana shunday shafqatsiz, sovuq va ayovsiz maxluqqa aylantirganini his qilib, oʻzining aybdorlik hissi ichida tiriklayin yonardi. U Yujinsiz yashay olmasligini, usiz butun borligʻi maʼnosiz va boʻsh bir qobiqqa aylanib boʻlganini daxshat bilan anglab yetgandi.
Uning qadamlari oʻzi sezmagan holda Yujinning yangi pentxausi joylashgan baland, serhasham bino yonidagi kimsasiz bogʻga yetib keldi. Taehyung qorongʻu park ortidan Yujinning yuqori qavatdagi toʻq koʻk nuri miltillab turgan derazasiga tikildi. U oʻsha yerda — shunchaki sovuq skameykada oʻtirib, u bilan bir havodan nafas olayotganini his qilishning oʻziga ham rozi edi. Uning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh dumalab tushdi.
Ayni shu daqiqalarda Yujin ham oʻzining "muzli doʻzaxi"da yona boshlagandi.
Onasi Lim Sera va Mingyu ketganidan soʻng, Yujin oʻz xonasining polida hoʻngrab yigʻlagan, oʻsha 12 yoshli yarador qizcha uning barcha himoya devorlarini teshib chiqqandi. Yujin oʻzidagi bu "ojizlik"dan va ichidagi chidab boʻlmas ruhiy ogʻriqdan nafas ololmay qoldi. Pentxausning toʻq koʻk devorlari goʻyoki uni tiriklayin ezib tashlayotgandek tuyuldi. U miyasidagi oʻsha uning quloqlarini yorib yuborgudek baland baqirayotgan "shovqin"ni va xotiralarni oʻchirish uchun ustiga qora paltosini tashlab, pastga — kimsasiz tungi koʻchaga otildi.
U koʻchada qayoqqa ketayotganini bilmay, izgʻirin shamolga yuzini tutgancha shiddat bilan yurib borardi. Uning sochlari toʻzgʻigan, koʻzlarida esa gipnotik va daxshatli bir chorasizlik bor edi.
Va... u park burchagidagi koʻcha chirogʻi ostida toʻxtadi.
Yujin boshini koʻtardi va bir necha qadam narida, xuddi qorongʻulikdan bino boʻlgan sharpadek standing turgan Taehyungni koʻrdi.
Ikkala ruh ham oʻzining eng tubi, eng qorongʻu va ogʻriqli nuqtasida bir-biriga tikilib qoldi. Shaharning bor shovqini va shamoli bir soniyada yoʻqolgandek boʻldi. Koʻcha chirogʻining sargʻish va xira nurida ikki singan, chilparchin boʻlgan inson bir-birining koʻzlariga qarardi.
Taehyung Yujinni koʻrib, oʻzining bor gʻururini, ogʻriqlarini va dunyoni unutdi. Uning koʻzlarida faqat va faqat cheksiz bir ehtiros, sogʻinch va chorasizlik chaqnadi. U sekin, qadamlarini zoʻrgʻa bosib Yujinga yaqinlashdi. Uning lablari sovuqdan va hayajondan titrardi.
— Yujin... — dedi Taehyung. Uning ovozi xuddi singan shishadek boʻgʻiq va alamli chiqdi. — Sen... bu yerda nima qilyapsan?
Yujin unga qarab, bir ogʻiz ham soʻz deyolmadi. Uning oʻsha daho manipulyator va sovuqqon "kutyurelik qirolichasi" niqobi hozir yoʻq edi. Uning qarshisida shunchaki muzlab borayotgan, ichidan pichoqlangan va koʻzlarida yosh miltillayotgan qizcha turardi. Yujin hayotida birinchi marta oʻzini boshqara olmayotganini felt qildi. Uning qalbidagi oʻsha mangu sovuq devor Taehyungning koʻzlaridagi cheksiz va fojiaviy sevginigina koʻrib, dars ketayotgandi.
— Men seni koʻrmasdan yashay olmadim... — pichirladi Taehyung, Yujinning roʻparasida toʻxtab. U qoʻllarini sekingina uzatib, Yujinning sovuqdan muzlab qolgan yuzlarini kaftlari orasiga oldi. — Meni xohlaganingcha qiyna... Meni oʻyinchogʻing qil, qasos ol, har kuni jonimni ol... Lekin iltimos, meni oʻzingdan quvma. Usiz ham men uchun bu dunyo oʻlib boʻlgan.
Yujin Taehyungning kaftlaridagi iliqlikni his qildi. Oʻsha soxta restorandagi iliqlik emas, balki haqiqiy, uning uchun hamma narsadan, hattoki oʻzidan voz kechgan insonning samimiy va yonayotgan iliqligi edi bu.
Yujinning koʻzlaridan bir marta ham oqmagan oʻsha qaynoq va samimiy koʻz yoshi dumalab, Taehyungning kaftiga tushdi. U endi qasostakor emasdi, u endi yovuz emasdi. U shunchaki toʻyib sevilishni va asralishni xohlagan yarador bir ruh edi.
Yujin sekingina, uning koʻksiga boshini qoʻydi. Uning nozik barmoqlari Taehyungning sviterini mahkam gʻijimladi. U hayotida birinchi marta oʻzini himoya qilishni toʻxtatdi.
— Men ham charchadim, Taehyung... — dedi Yujin pichirlab, uning koʻksida hoʻngrab yuborarkan. — Meni... meni qutqar.
Taehyung buni eshitganida, Yujinni butun kuchi bilan bagʻriga bosdi. U Yujinning sochlaridan, yuzlaridan soʻzsiz oʻpar, ikkala singan ruh koʻcha chirogʻi ostida, sovuq izgʻirinda bir-biriga mahkam yopishib yigʻlashardi. Bu shunchaki yarashuv emasdi. Bu ikki doʻzaxiy ogʻriqning bir-birini tushunishi va soʻnggi umid ipiga yopishishi edi.
Taehyung Yujinning qoʻlidan mahkam tutdi. Ular bir ogʻiz ham soʻz demay, toʻq koʻk rangli pentxaus tomon birga yurib ketishdi...
Taehyung va Yujin qoʻl ushlashgancha pentxaus boʻsagʻasidan hatlab ichkariga kirishdi. Ular ortidan ogʻir eshik yopilishi bilan tashqaridagi izgʻirin va sovuq dunyo tamomila gʻoyib boʻlgandek boʻldi.
Taehyung xonadon ichiga nazar tashlarkan, har bir detalni koʻrib hayratdan toʻxtab qoldi. Bu shunchaki serhasham uy emas, balki Yujinning ichki dunyosining aks-sadosi edi. Toʻq koʻk rangli, nafis va sirli pardozlar, sokin miltillab turgan gipnotik chiroqlar, kutyurelik eskizlari va xonadagi har bir nozik bezak Yujinning aqlbovar qilmas didi va ichki iztiroblaridan soʻylardi. Taehyung bu uyda Yujinning oʻsha sovuq, daho va yolgʻiz ruhini yaqqol his qildi.
Yujin paltosini yechib, xotirjam harakat bilan Taehyungga oʻgirildi. Uning koʻzlarida avvalgi daxshatli nafrat va sovuqqonlikdan asar ham qolmagandi. Uning nigohida faqatgina chuqur horgʻinlik va Taehyungga boʻlgan maʼsum bir bogʻliqlik bor edi.
Taehyung bir qadam yaqinlashib, Yujinning nozik qoʻllaridan tutdi. Uning koʻzlarida ehtiros va cheksiz sevgi yogʻilib turardi:
— Yujin... — dedi Taehyung, uning ovozi hayajondan ohista titrab. — Men shu paytgacha hayotimda judayam koʻp xatolarga yoʻl qoʻydim. Sen bergan har bir azobga, har bir jazoga loyiq edim. Lekin bitta narsada hech qachon adashmadim... Men seni dunyodagi hamma narsadan, hatto oʻz jonimdan ham ortiq sevdim va sevishda davom etaman. Agar menga birgina imkon bersang, butun umrimni sening qalbingdagi yaralarni bitirishga, seni dunyodagi eng baxtli ayol qilishga bagʻishlayman.
Taehyung choʻntagidan kichik, baxmal qutichani chiqardi va uni ochdi. Uning ichida chiroqli koʻk nurda miltillab turgan, nihoyatda nafis va latofatli, yurak shaklidagi koʻk zumrad toshli oltin zanjir bor edi. Bu zanjir shunchaki taqinchoq emas, Taehyungning unga boʻlgan abadiy va pok sevgisining belgisi edi.
Yujin zanjirga va Taehyungning yonayotgan koʻzlariga tikilib qoldi. Uning lablarida uzoq kutilgan, samimiy va nihoyatda goʻzal jilmayish paydo boʻldi.
— Oʻzing taqib qoʻy... — dedi Yujin past va mayin ovozda, unga rozilik berib.
Taehyungning yuragi quvonchdan qinidan chiqqudek boʻldi. U zanjirni olib, Yujinning ortiga oʻtdi. Qizning ipaksimon sochlariyini ohista bir chetga surib, zanjirni uning nozik boʻyniga taqdi. Taehyungning barmoqlari Yujinning terisiga tekkanda, ikkalasining ham vujudidan shirin bir titroq oʻtdi.
Yujin ortiga oʻgirilib, koʻksidagi koʻk zumrad toshga va keyin Taehyungning yuziga boqdi. U bu safar oʻzini butunlay Taehyungning ehtirosli sevgisiga topshirgandi. Ularning qarshisida endi na qasos, na oʻtmish va na boshqa toʻsiqlar bor edi — ular shunchaki bir-birini jondan ortiq sevuvchi ikki chiroyli qalbgagina aylanishgandi.
Taehyung Yujinni aqlbovar qilmas ehtiyotkorlik bilan, xuddi billur poyalani sindirib qoʻyishdan qoʻrqqandek, sekingina belidan quchdi. U egilib, Yujinning harir va shirin lablaridan ohista, mayin va ehtiros bilan boʻsa oldi...
Bu boʻsa ularning yillar davomidagi barcha sogʻinchi, ogʻriqlari va tuganmas sevgisining izhori edi. Yujin ham oʻz qoʻllarini Taehyungning boʻyniga oʻrab, uning boʻsasiga samimiyat bilan javob berdi.
Xonadagi toʻq koʻk nur va chiroqlarning sokin shulasi ostida ikkala oshiq bir-birining ogʻushida tamomila erib ketishdi.
Birozdan soʻng, ular qulay va keng karavotga yonbashlashdi. Taehyung Yujinni oʻz bagʻriga mahkam bosib olgan, uning sochlarini sekingina silab, yuzlaridan simmador oʻpib qoʻyardi. Yujin esa uning koʻksiga bosh qoʻyib, Taehyungning yurak urishini eshitgancha, oʻzini hayotida birinchi marta toʻliq xavfsizlikda va cheksiz baxtiyor his qilardi. Uning muzlagan qalbi nihoyat erigandi.
Ikkalasi bir-birini mahkam quchgancha, tinch va osuda uyquga ketishdi.
Ertalabki quyoshning xira nur sochayotgan oltinrang shulasi pentxausning toʻq koʻk pardalari orasidan moʻralab turardi. Tungi maʼsum va baxtli onlardan soʻng Taehyung hali ham karavotda osuda uyquda yotar, uning yuzida uzoq kutilgan xotirjamlik bor edi. Yujin esa sekingina oʻrnidan turib, ipak xalatini egniga tashladi. U koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni ohista ushlab, Taehyungga mehr bilan tikildi va xonadan chiqdi.
Ayni shu daqiqada pentxausning kirish eshigi qoʻngʻirogʻi chalindi.
Yujin borib eshikni ochdi. Boʻsagʻada yana oʻsha ayol — Lim Sera standing turgandi. Uning koʻzlarida tun boʻyi mijja qoqmagani, vicdon azobi va jallodona xavotir yaqqol koʻrinib turardi. U oʻz qizining muzdek qalbiga yoʻl topish uchun yana kelgandi.
Yujin uni koʻrib, na ajablandi va na gʻazablandi. Uning yuzida mutloq sovuqqonlik va begonalik bor edi.
— Yujin... — dedi Lim Sera ovozi qaltirab. — Iltimos, meni eshit.
Yujin bir ogʻiz ham soʻz demay, eshikni kengroq ochib, unga ichkariga kirishga ijozat berdi. Ularning orqasidan eshik yopilgach, Yujin mehmonxonadagi xonalardan birining eshigiga qarab qoʻydi. U yerda Taehyung uxlayotgan edi. Yujin Sera xonimga imo qilib, uni Taehyung yotgan xonadan uzoqroqqa — shaffof shisha devorli ish kabinetiga yetakladi.
Yujin kabinet eshigini yopib, onasiga oʻgirildi. Uning ovozi past, ammo muzdek keskir edi:
— Bu yerda ortiqcha shovqin solishingizni istamayman, — dedi Yujin sovuqqonlik bilan. — Menga oʻtmishda nima boʻlgani, qanday fojialar yuz bergani yoki sizning qanday "azob" chekkaningizning zarracha qizigʻi yoʻq. Qanday kelgan boʻlsangiz, shunday ketishingizni talab qilaman. Mening hayotimda sizga oʻrin yoʻq va hech qachon boʻlmagan.
Lim Sera qizining bu qadar sovuqqon va mutloq begonalik bilan gapirishidan titrab ketdi. Uning koʻzlaridan yosh qalqdi, u ortiq ichidagi daxshatli sirdan va ogʻriqdan qochib qutula olmasligini angladi:
— Sen bilishing shart, Yujin! — dedi Lim Sera yigʻi aralash, ovozi boʻgʻilib. — Sen nima uchun seni tashlab ketganimni bilishing kerak! Otang... Janob Park shunchaki badfeʼl odam emasdi. U mening hayotimni doʻzaxga aylantirgan iblis edi! U... u meni majbur lagan, zino qilgan! Men seni uning daxshatli zoʻravonligi natijasida homilador boʻlib dunyoga keltirganman!
Lim Sera qoʻllari bilan yuzini berkitib, hoʻngrab yubordi. Uning har bir soʻzi xonadagi sovuq havoni muzlatib qoʻygandek boʻldi:
— Sen dunyoga kelganingda... Men senga qarashga ham kuch topolmadim! Sen mening koʻzimgа oʻsha iblisning — Janob Parkning qiyofasi boʻlib koʻrinding. Men seni koʻrganimda jirkandim, nafratlandim! U daxshatli xotiralardan va oʻsha maxluqdan qutulish uchun seni oʻsha ondayoq tashlab qochib ketishdan boshqa choram yoʻq edi! Tushunyapsanmi?! Men seni koʻrganimda faqat oʻsha zoʻravonlikni eslardim!
Xonada ogʻir va daxshatli sukunat choʻkdi.
Yujin shafqatsiz haqiqatni eshitgach, bir muddat qotib qoldi. Uning koʻzlarida bir soniyaga aqlbovar qilmaydigan bir boʻshliq paydo boʻldi. Demak, u nafaqat tashlab ketilgan, balki oʻzi dunyoga kelgan ilk soniyadayoq oʻz onasi tomonidan "jirkanch" deb bilingan va nafratlanilgan edi... Uning butun borligʻi shunchaki bir shafqatsizlik va nafrat mahsuli edi.
Lekin Yujin yigʻlamadi. U hattoki koʻzini ham pirpiratgani yoʻq. Uning qalbidagi oʻsha soʻnggi umid ipi ham shartta uzildi-yu, oʻrnini mutloq sovuqlik egalladi.
Yujin chuqur va vazmin tin oldi. Uning lablarida achchiq, sovuq va zaharxanda jilmayish paydo boʻldi:
— Yaxshisi... dunyoga keltirmang edi, — dedi Yujin sekin, har bir soʻzini pichoqdek qadalib aytarkan. — Nima boʻlganda ham, endi bularning hech bir ahamiyati yoʻq. Endi esa... yoʻqoling.
Lim Sera boshini koʻtarib, qizining oʻlik kabi boʻsh va sovuq koʻzlariga qaradi.
— Siz haftalab, oylab yoki yillab kelsangiz ham... mening eshigim tagida yotib olsangiz ham befoyda, — davom etdi Yujin ovozida zarracha tebranishsiz. — Siz meni tugʻilgan onimdayoq tashlab ketgansiz va men uchun allaqachon oʻlib boʻlgansiz. Men onasiz oʻsganman, mening hech qachon onam boʻlmagan va bundan buyon ham boʻlmaydi. Endi esa... uyimni boʻshatib qoʻying.
Lim Sera qarshisida turgan qizining tamomila muzga aylanganini, uning qalbida endi uni kechirish uchun birorta ham insoniy tuygʻu qolmaganini daxshat bilan anglab yetdi. U javob qaytarish, oʻzini oqlash yoki biror soʻz deyish uchun oʻzida umuman kuch topa olmadi. Uning ruhi Yujinning bu soʻzlaridan soʻng tamomila chilparchin boʻlgandi.
Lim Sera koʻz yoshlarini oqizgancha, indamay ortiga oʻgirildi va kabinetdan hamda pentxausdan sekingina chiqib ketdi. Eshik ohista yopildi.
Yujin xona ortida yolgʻiz qoldi. U koʻksidagi Taehyung taqib qoʻygan koʻk zumrad zanjirni mahkam ushladi va sekingina koʻzlarini yumdi. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha endi umrbodga jim boʻlgandi góyooo...
