MA BELLE FOLIE 😈 Episode 15
Soat millari tungi ikkidan oshganda, Yujinning yangi pentxausi qongʻirogʻi asabiy va uzluksiz chalinib ketdi.
Yujin ustiga toʻq koʻk ipak xalatini tashlab, eshikni ochdi. Ostonada yuz-koʻzidan gʻazab, taajjub va daxshat yogʻilib turgan Mingyu turardi. U Yujinni bir chetga surib, shiddat bilan ichkariga kirdi.
— Yujin! Sen nimalar qilib qoʻyding?! — dedi Mingyu ovozi balandlab, koʻzlari qinidan chiqqudek boʻlib. — Men hozirgina bazmda nimalar boʻlganini eshitdim... Butun shahar, butun matbuot faqat shu haqida gapiryapti! Sen... sen Taehyungni hamma oldida tiz choʻktirib, soʻng uni barchaning koʻz oʻngida axlatga otdingmi?!
Yujin eshikni xotirjam yopdi va sekingina ortiga oʻgirildi. Uning yuzida zarracha afsus, pushaymonlik yoki hayajon alomati yoʻq edi. U past, koʻk chiroqlar yogʻdusida xuddi sovuq haykaldek koʻrinardi.
— Ha, shunday qildim, — dedi Yujin va kofe mashinasi tugmasini bosdi. — Boshqa savollaring bormi, Mingyu?
— "Boshqa savollaring bormi?!" — Mingyu uning yoniga otilib kelib, qizning yelkalaridan tutdi. — Yujin, sen oʻzingni kimsan deb oʻylayapsan?! Erkak kishining gʻururiga, uning shaʼniga bunchalik shafqatsizlarcha tegib boʻlmaydi! U sen uchun oʻz oilasidan, obroʻsidan voz kechdi! Sen unga umid berding va uni tiriklayin koʻmding! Bu judayam... judayam ortiqcha edi!
Yujin uning qoʻllarini yelkasidan nafis, ammo sovuqqonlik bilan sidirib tashladi. U kofe finjonini ushlab, Mingyuning koʻzlariga loqayd tikildi:
— Pinagimni ham buzmayman, Mingyu. Bu mening shaxsiy hayotim va men oʻzim uchun, oʻz qasosim uchun nimani maqbul deb bilsam, shuni qildim. Unga achinyapsanmi? Unda borib uni yupat. Lekin mening uyimda menga aql oʻrgatma.
Mingyu qizning bu soʻzlaridan va muzdek nigohidan bir soniya qotib qoldi. Yujin unga bir vaqtlar qadrli boʻlgan oʻsha maʼsum Jinnie emasdi.
— Men charchadim, — dedi Yujin eshik tomonga ishora qilib. — Hozir esa uxlamoqchiman. Uyimdan chiqib ket.
Mingyu ortiga chekindi. U Yujinning yuziga, uning koʻzlaridagi mutloq va daxshatli egoizmga tikilarkan, ilk bor qattiq boʻshashib ketdi. U qizning gapiga kirib, noiloj eshik tomon yurdi, lekin ostonaga yetganda toʻxtab, atrofga nazar tashladi...
Ayni shu lahzada Mingyuning miyasida daxshatli bir zanjir ulandi: U koʻzlarini xonadagi tunda qolgandek toʻq koʻk ranglarga, bosim berib turgan gipnotik chiroqlarga va qorongʻu muhitga qaratdi. Bu joy Yujinning avvalgi ruhiy shifoxonadagi va oʻsha yertoʻladagi qorongʻu xonasining aniq nusxasi edi! U tuzalmagandi... U oʻz kasalligini, oʻzining qorongʻu dunyosini bu yerga koʻchirgandi.U butunlay sogʻaydim deb hammani, hatto shifokor Haesooni ham aldagandi. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli yarador arvoh yoʻqolmagandi, aksincha, u kattalashib, daxshatli bir maxluqqa aylangandi. Yujin endi nafaqat Taehyungga, balki hammasiga — hatto oʻzining eng yaqin doʻsti Mingyuga ham zarracha zarracha achinmayotgandi. Undagi empatiya, rahm-shafqat va mehr butunlay oʻlib, oʻrnini oʻta xavfli egoizm va daho manipulyatsiya egallagandi.
Mingyu eshik yonida qolarkan, uning etlari urpayib, sovuq ter bosdi. U Yujinga soʻnggi bor qaradi: Yujin koʻk nur ostida kofesini sipqorib, shaharga gʻolibona tikilib turardi.
"U tuzalgani yoʻq..." — deb oʻyladi Mingyu daxshat ichida xonadan chiqarkan. "U shunchaki oʻz kasalligining eng yuqori va eng xavfli bosqichiga oʻtdi. U daxshatli va yovuz insonga aylanib boʻldi..."
Mingyu pentxausdan chiqqanidan soʻng kechasi bilan koʻz yumolmadi. Yujinning oʻsha sovuq, begona va dahshatli nigohi uning xayolidan oʻchmasdi. Ertasi kuni ertalab u hech qanday tarrudsiz toʻgʻri shifokor Haesooning klinikasiga yoʻl oldi.
Haesooning kabinetiga kurganda, shifokorning ham ahvoli havas qilarli emasdi. U stolida oʻtirgancha, Yujin bilan boʻlgan oʻsha soʻnggi suhbatni oʻylab, hali ham oʻziga kelolmayotgandi. Mingyuni koʻrib, ogʻir tin oldi.
— Mingyu... Sen ham buni his qildingmi? — dedi Haesoo ovozi horgʻin chiqib.
— Doktor, men kecha uning yangi uyida boʻldim... — Mingyu stulga choʻkarkan, qoʻllari titrab gapida davom etdi. — U butunlay oʻzgargan. U yer goʻyoki oʻsha yertoʻlaning, u davolangan qorongʻu xonaning oʻzginasi! U hammani, hatto sizni ham aldagan. U tuzalgani yoʻq!
Haesoo koʻzoynagini yechib, yuzini sipladi. Uning yuzida chuqur afsus va ojizlik bor edi:
— Ha, Mingyu. U tashqi tomondan soppa-sogʻlom, mukammal va mantiqli koʻrinadi. Lekin aynan shu narsa eng daxshatlisi! Uning ichida insoniy his-tuygʻular, rahm-shafqat, achinish tuygʻusi butunlay oʻlgan. U aqldan ozgan, lekin bu aqldan ozish daho manipulyatorlik niqobi ostida yashiringan. U oʻzining bu holatini "sogʻlomlik" deb biladi. Uni oddiy terapiya yoki dori-darmon bilan davolashning endi umuman iloji yoʻq... U daxshatli dushmanga va sovuq haykalga aylanib boʻldi.
— Unda nima qilamiz?! — Mingyu oʻrnidan otilib turdi, uning koʻzlarida yosh qalqdi. — Uni shunchaki shu zulmatga tashlab qoʻyamizmi? Qandaydir yoʻli boʻlishi kerak-ku! Ayting, uni qanday davolash mumkin?!
Shifokor Haesoo javob berishga shoshilmadi. Xonaga ogʻir va choʻziq jimlik choʻkdi. Haesoo deraza tomonga qarab, uzoq oʻyga tolganidan soʻng, sekingina Mingyuga oʻgirildi:
— Yoʻli bor... Lekin bu juda xavfli va mushkul yoʻl, — dedi Haesoo sekin, har bir soʻzini oʻylab. — Yujin oʻsha 12 yoshli yarador qizchani va uning barcha ogʻriqlarini miyasining eng qorongʻu burchagiga qulfladi. Lekin har qanday inson ruhiyatida, hattoki eng shafqatsiz manipulyatorda ham bitta eng nozik, eng ojiz nuqta boʻladi.
— Qanday nuqta? — soʻradi Mingyu nafasini yutib.
— Uning onasi... — dedi Haesoo chuqur va gʻamgin ovozda. — Yujinning bu holatga tushishiga, uning ruhiyati chilparchin boʻlishiga eng birinchi va eng ulkan sababchi — uni tashlab ketgan, unga mehr bermagan onasidir. Yujin qancha nafratlanmasin, qancha oʻzini baqraytirmasin, uning ich-ichida haligacha oʻsha mitti qizchaning ona mehrini his qilish, ona ogʻushida yigʻlash istagi yashiringan. Uning barcha qasoslari va yovuzligi — aslida oʻsha toʻyilmagan mehrning daxshatli aks-sadosi, xolos.
Mingyu eshitgan gaplaridan muzlab qoldi:
— Onasi?.. Lekin u yillardan beri yoʻq-ku! Yujin uni oʻlgan deb hisoblaydi...
— Agar Yujinni bu yovuzlik va ruhiy buzilishdan qutqarmoqchi boʻlsak, oʻsha ayolni topishimiz shart, — Haesoo Mingyuning koʻzlariga tik qaradi. — Faqatgina onasining chin dildan tavbasi, uning haqiqiy mehri Yujinning muzlagan yuragini eritib, oʻsha qulfni buzishi mumkin. Boshqa hech kim va hech narsa Yujinni oʻziga qaytara olmaydi.
Mingyu qaddini rostladi. Uning koʻzlarida qoʻrquv oʻrnini qatʼiyat egallagandi. U Yujin uchun, oʻzi sevgan oʻsha maʼsum Jinnie uchun har narsaga tayyor edi.
— Men uni topaman, — dedi Mingyu ovozida zarracha ikkilanishsiz. — Qayerda boʻlsa ham, qanchalik qiyin boʻlmasin, Yujinning onasini topaman va uni Yujinning oldiga olib kelaman.
Mingyu shifokor bilan xayrlashib, klinikani tark etdi. Endi uning oldida hayotidagi eng muhim va qiyin vazifa turardi: Yujinning oʻtmishdagi eng qorongʻu sirini ochish va yoʻqolgan onasini topib, u bilan bogʻlanish.
Ayni shu daqiqalarda Yujin oʻzining yangi pentxausidagi shaffof oyna qarshisida oʻtirar, egnida yangi kolleksiya uchun chizgan eskizlari sochilib yotardi.
U Taehyung haqida, otasi yoki qasos haqida umuman oʻylamasdi. U uchun u oʻyin allaqachon tugagan va gʻalaba qozonilgandi. Endi uning bor hayoti, bor diqqat-eʼtibori faqat oʻz kutyurelik brendini dunyo choʻqqisiga olib chiqishda edi. U telefonini olib, Italiya elchisiga qoʻngʻiroq qildi:
— Janob elchi? Assalomu alaykum. Yakuniy shartnoma matni tayyor. Ertaga ertalab soat 9:00 da mening yangi otelyemda koʻrishamiz.
Yujin telefonni oʻchirib, koʻk chiroqlar yogʻdusida oʻzining mukammal eskiziga tikildi. Uning lablarida sovuq va gʻolibona jilmayish bor edi. U oʻz qirolligini qurmoqda edi, ammo ortida uning ruhini qutqarish uchun kurashga otlangan yagona doʻsti Mingyu borligini hali bilmasdi...
Soʻnggi voqealardan soʻng Kim oilasining muhtasham va serhasham qasrida chinakam doʻzaxiy muhit hukm surardi.
Bazmdagi daxshatli sharmandagarchilikdan soʻng Janob Kimning gʻazabi tushmas, koshonaning har bir burchagida uning baqir-chaqiri echoed boʻlib eshitilardi. Taehyung esa xonasidagi sovuq charmli stulda, zim-ziyo zulmat ichida harakatsiz oʻtirardi. Uning qoʻllari bogʻlangan, barmoqlaridagi qonagan jarohatlar allaqachon qotib qolgan, ammo u jismoniy ogʻriqni aslo his qilmasdi. Uning koʻzlari bir nuqtaga qadalgan, vujudi esa mutloq va daxshatli jimjitlikka gʻarq boʻlgandi.
Eshik shiddat bilan ochilib, ichkariga gʻazabdan yuzi qizarib ketgan otasi — Janob Kim bostirib kirdi. Uning ortidan esa xavotirda turgan oila aʼzolari va xizmatkorlar koʻrinardi.
— Sen nima qilib qoʻyganingni anglayapsanmi oʻzi, Taehyung?! — baqirdi Janob Kim xona ortidan shiddat bilan yurar ekan. — Butun matbuot, butun elita bugun faqat sen haqingda, bizning oilaning yer bilan bitta boʻlgan obroʻsi haqida gapiryapti! Sen oʻsha Yujin degan iflos, aqli raso boʻlmagan qizning oyogʻi ostida tizzalading-a?! Oʻsha yengiltak qiz seni butun dunyoga sharmanda qildi! U senga tuzoq qoʻydi, seni va bizning brendimizni yakson qildi!
Janob Kim stolda turgan billur vazani ushlab, shiddat bilan devorga urib sindirdi. Shishalarning chirpa-chin boʻlib sochilib ketishi ham Taehyungni hatto bir marta boʻlsin koʻzini pirpiratishga majbur qila olmadi.
— Men senga aytsam, u qiz — iblisning oʻzi! — deb baqirishda davom etdi otasi, Taehyungning qarshisiga kelib, uning yoqasidan ushlagancha. — U seni ham, meni ham, oilamizni ham yoʻq qilmoqchi! Uning oʻsha Park oilasiga boʻlgan nafrati seni shunday tubanlikka yetakladi! U seni zarracha sevmagan, u shunchaki sening ojizligingdan foydalandi!
Taehyung sekingina, xuddi uzoq davom etgan behushlikdan uygʻongandek, otasining gʻazabdan yonayotgan koʻzlariga qaradi. Uning ovozi baland chiqmadi, lekin u xonadagi barmoqlari titrayotgan otasini ham, ortda turganlarni ham bir soniyada muzlatib qoʻyadigan darajada sovuq va chuqur edi.
— Yujinning... hech qanday aybi yoʻq, — dedi Taehyung past, lekin oʻta qatʼiy pichirlashda.
Janob Kim eshitgan gapidan shokka tushib, uning yoqasini qoʻyib yubordi:
— Nima?! Sen hali ham oʻsha qizni oqlayapsanmi?! Sen aqldan ozibsan, Taehyung! U seni hamma oldida sudralishga majbur qildi, uning dastidan kompaniyamiz aksiyalari qulab tushyapti!
Taehyung sekingina oʻrnidan turdi. Uning egnidagi gʻijim va yirtilgan smoking, tunkor nigohi uning qanchalik ruhan parchalanganini koʻrsatib turardi, ammo uning soʻzlaridagi mantiq va ogʻriq toʻxtab qolmaydigan bir selldek oqib chiqdi:
— Uning hech qanday aybi yoʻq... — qaytardi Taehyung otasining koʻzlariga tik qarab. — Ayb — sizda, dadajon. Ayb — men va mana shu biz yashayotgan chirigan oily jamiyatda. Oʻsha kuni... Janob Park taqdim etgan oʻsha soxta zaharli gaplariga ishonib, Yujinga birinchi boʻlib pichoq urgan men edim. Men uni eshitmadim, men uning yertoʻladagi oʻsha azoblariga, uning singan ruhiyatiga eʼtibor bermadim. Men uni birinchi boʻlib sotdim...
— Sen uni deb oʻzingni qurbon qilding! — baqirdi otasi.
— Men oʻzimni qurbon qilmadim... Men shunchaki oʻzim loyiq boʻlgan jazoni oldim, — Taehyungning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh oqib tushdi. — U mening gʻururimni topshirmadi, u shunchaki mening soxta niqobimni yirtib tashladi. U qancha shafqatsiz boʻlmasin, qancha meni oʻyinchoq qilmasin... u baribir haq edi. Men uni ayblay olmayman.
Janob Kim oʻz oʻgʻliga qarab, uning naqadar chorasiz va chuqur ruhiy tushkunlikda ekanligini daxshat bilan his qildi. Taehyung endi nafaqat Yujinning soxta oʻyinidan, balki oʻzining ichki aybdorlik hissidan ham tiriklayin yonayotgandi.
— Sen uni haligacha sevasanmi?.. — dedi Janob Kim ovozi sustlashib, hayrat ichida. — Shuncha sharmandagarchilik, shuncha pastlashishdan keyin ham-a?
Taehyung lab chetida alamli va sinik bir tarzda jilmaydi. Uning koʻzlarida endi umid ham, kelajak ham yoʻq edi:
— Sevish?.. Yoʻq, dada. Sevgi — bu juda kichik va ojiz soʻz. Men unga shunchalar bogʻlanib boʻlganmanki... u mening butun vujudimni, gʻururimni va ruhimni kulga aylantirgan boʻlsa ham, men oʻsha kul ichidan faqat uni qidiryapman. U mening jazolovchim, men esa uning umrbodiy mahkumiman.
Taehyung ortiga oʻgirilib, yana oʻsha zim-ziyo zulmat qoplangan deraza yoniga bordi. U shaharning toʻq koʻk chiroqlariga tikilarkan, ich-ichidan Yujinning oʻsha sovuq va daxshatli nigohini yana bir bor koʻrishni xohlayotganini his qildi. U Yujindan nafratlanolmasdi, chunki uning oʻzi oʻziga boʻlgan nafrat ichida toʻliq gʻarq boʻlgandi.
Oradan roppa-rosa ikki hafta vaqt oʻtdi. Bu qisqa muddat ichida Yujin oʻzining moda va kutyurelik imperiyasini misli koʻrilmagan choʻqqiga olib chiqdi. U nafaqat Italiya brendi bilan, balki Fransiyaning eng nufuzli moda uylari bilan ham aqlbovar qilmas, million dollarlik hamkorlik shartnomalarini qoʻlga kiritdi. Uning otelyesi butun Osiyo va Yevropada shov-shuvga aylandi.
Yujin kechayu kunduz tinmay mehnat qilardi. Uning yuzidagi muzdek, sovuqqon va magʻrur ifoda aslo oʻzgarmagandi. U oʻzining toʻq koʻk rangli pentxausida, har bir detalini oʻzi chizgan eskizlar qurshovida yashar, oʻtmishni, Taehyungni va qasosni butunlay oʻz xotirasidan oʻchirib tashlagandek harakat qilardi. Ammo uning atrofidagilar bu yaltiroq muvaffaqiyat ortida daxshatli, insoniy tuygʻulardan xoli boʻlgan sovuq bir haykal turganini bilishardi.
Xuddi shu ikki hafta ichida Mingyu tinimsiz izlanishda edi. U shifokor Haesooning soʻzlarini bir soniya ham esidan chiqarmay, barcha aloqalarini, shaxsiy detektivlarni ishga solib, Yujinning tugʻilgandayoq gʻoyib boʻlgan onasining izidan tushdi. Va nihoyat... u maqsadiga erishdi. Ayolni topib, u bilan bogʻlandi va Yujinning ruhiy ahvolini, u qanday daxshatli zulmat ichida qolganini tushuntirib, uni zudlik bilan Seulga qaytishga koʻndirdi.
Bugun — oʻsha uzoq kutilgan kun.
Xalqaro aeroportning kutish zalida Mingyu asabiy holda soatiga qarab turardi. Uning yuragi qinidan chiqqudek urar, Yujin uchun qilayotgan bu soʻnggi va eng xavfli qadami zoe ketmasligini Yaratgandan soʻranardi.
Ayni shu lahzada xalqaro reysdan kelgan yoʻlovchilar chiquvchi darvoza ochildi.
Terminal ichidan qadam tashlab chiqib kelayotgan ayolni koʻrib, Mingyuning nafasi boʻgʻziga tiqilib qoldi. Lim Sera oʻzining koʻrinishi bilan butun aeroportdagilarning eʼtiborini tortardi.
U yoshiga nisbatan daxshatli darajada goʻzal, xushbichim va har bir harakati nafis edi. Uning egnida qimmatbaho qora palto, koʻzlarida qora quyosh koʻzoynagi bor edi. Eng hayratlanarlisi — undan taralayotgan energiya va sovuq aura xuddi Yujinnikining oʻzginasi edi! Bir qarashda ularni ona-bola deyish shart emasdi, chunki Yujin oʻzining oʻsha maʼsum va sovuqqon magʻrurligini, daho qiyofasini toʻliq onasidan meros qilib olgani yaqqol koʻrinib turardi.
Ayol sekingina koʻzoynagini pastlatib, unga qarab turgan Mingyuga bir muddat tikildi. Uning koʻzlarida chuqur, yillik afsus va muzlagan ogʻriq bor edi. U Mingyuning qarshisiga kelib toʻxtadi.
— Sen... Mingyusan, shundaymi? — dedi Lim Sera. Uning ovozi xuddi Yujinnikidek past, mayin, ammo xonadagi havoni muzlatib yuborgudek oʻtkir va sirli eshitildi. — Yujinning yagona sodiq doʻsti.
— Ha, menman, xonim... — Mingyu oʻzini qoʻlga olib, unga ohista taʼzim qildi. — Xush kelibsiz. Kelishingizga ishona olmagandim.
Lim Sera chuqur va ogʻir tin oldi. U atrofga, Yujin yashayotgan va nafas olayotgan bu shaharning havosiga nazar tashladi:
— Men kelmay olmasdim, Mingyu, — dedi Lim Sera koʻzlaridagi xavotir va ogʻriqni yashirmay. — Sen menga telefonda aytgan gaplaring... Yujinning oʻsha yertoʻladan keyingi ahvoli, uning psixikasi va hozirgi "sogʻlom" niqobi haqidagi soʻzlaring kechasi bilan menga uyqu bermadi. U dunyoga kelishi bilanoq uni tashlab ketganim uchun oʻzimni bir umr kechira olmayman.
— U oʻzgargan, xonim, — dedi Mingyu avtomobil tomonga yurishni taklif qilib. Ular sekin yura boshlashdi. — U hozir butun dunyoni zabt etyapti, kutyurelik imperiyasini quryapti. Lekin... u endi inson emas. Uning ichida rahm-shafqat, mehr yoki achinish tuygʻusi batamom oʻlgan. U hammani, hatto shifokorini ham oʻzining daho manipulyatsiyasi bilan alday oldi.
Lim Sera lab chetida alamli jilmaydi, bu jilmayish Yujinning oʻsha zaharli tabassumini eslatardi:
— Chunki u — mening qizim, Mingyu. Men uni dunyoga keltirganimdayoq bagʻrimga bosmay, Janob Parkning qoʻlida qoldirib qochganman. Oʻsha kundan boshlab uning taqdirini qorongʻulikga mahkum etganimni endi anglab yetyapman. Men uni birinchi soniyadayoq tashlab ketganim uchun u oʻzini himoya qilish uchun mana shunday muzdan qalʼa qurgan. U oʻzini "yovuz" va "shafqatsiz" koʻrsatadi, chunki hech kimga va hech qanday sevgiga ishonmaydi.
— Shifokor Haesoo aytdi... — Mingyu mashina eshigini ayol uchun ochib berarkan, uning koʻzlariga umid bilan tikildi. — Uni faqat siz qutqara olasiz. U hech qachon ona diydorini, ona bagʻrini koʻrmagani uchun, uning ich-ichida haligacha oʻsha mitti qizcha yashayapti. U hamon ona mehriga zor. Buni oʻzi tan olmasa ham, uning ruhiyati aynan shu mehrni qidiryapti.
Lim Sera mashinaga oʻtirarkan, koʻzoynagini tamomila yechdi. Uning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh yuziga dumalab tushdi — bu uning sovuq va magʻrur aurasi ortida yashiringan, yillar davomida ichida boʻgʻib kelgan fojiaviy onaingiz afsusi edi:
— Men uni bu zulmatdan olib chiqaman, Mingyu. Hatto u meni koʻrganda, hayotida birinchi marta qarshisida paydo boʻlgan onasidan nafratlanib, yuzimga tarsaki tushirsa ham... meni haydab solsa ham... men endi uni qoldirib ketmayman. Men unga berolmagan oʻsha butun umrlik mehrimni va qarzdorligimni qaytarib beraman.
Mingyu rulga oʻtirib, motorni oʻt oldirdi. Mashina aeroportdan chiqib, Yujinning toʻq koʻk rangli pentxausi joylashgan shahar markazi tomon shiddat bilan ilgariladi.
Yujin oʻz qirolligida yakka-yolgʻiz, muzdek taxtda oʻtirar va tez orada uning bu muzlagan dunyosida paydo boʻladigan eng kutilmagan inson — uni tugʻilishidayoq tashlab ketgan asl onasi Lim Sera haqida hali bilmasdi...
