MA BELLE FOLIE 😈 Episode 9
Podium ortidagi tantanali qism va tabriklashlar boshlanib ketdi. Zaldagi chiroqlar qisman yoqilgan, atrof nufuzli mehmonlar, jurnalistlar va milliarderlar bilan toʻla edi. Yujin qoʻlidagi guldasta bilan tabriklarni qabul qilar, ammo nigohi beixtiyor uzoqroq turgan Taehyungni qidirardi.
Ayni shu lahzada olomon ichidan oʻta nafis kiyingan, kelishgan va oʻziga ishongan bir xorijlik erkak ajralib chiqib, toʻgʻri Yujinning qarshisiga keldi. Bu inson dunyoga mashhur, nufuzli Fransiya brendining bosh elchisi — Jan-Lyuk edi. Yujin uni avvaldan, Yevropadagi koʻrgazmalardan yaxshi tanir va ich-ichidan oʻsha brend bilan global miqyosda ishlashni hamisha orzu qilardi. Oʻz karyerasini hayotidagi hamma narsadan ustun qoʻyadigan qiz uchun bu taklif eng choʻqqi edi.
— *Magnifique!* (Ajoyib!) Haqiqiy dahoona kolleksiya, Madmuazel Park, — dedi Jan-Lyuk fransuzcha talaffuz bilan ingliz tilida gapirarkan, koʻzlari hayratdan porlab. — Bizning brend sizning ushbu ishingizni yuqori baholadi. Parijda siz bilan eksklyuziv, uzoq muddatli shartnoma imzolashni va global hamkorlikni boshlashni juda ham xohlaymiz. Bunga nima deysiz?
Yujinning koʻzlarida karyera choʻqqisiga erishish quvonchi va oʻsha magʻrur, professional jilva porlab ketdi. U oʻz maqsadiga erishayotgan edi.
— Albatta... Bu men uchun katta sharaf, Jan-Lyuk, — dedi u maftunkor jilmayib.
Fransuz yigiti uning bu roziligidan mamnun boʻlib, oʻta olijanoblik (jentelmenlik) bilan Yujinning nozik qoʻlidan tutdi. Soʻng biroz engashib, uning oppoq qoʻlining ustiga oʻz lablarini ohista bosdi:
— Rahmat, Madmuazel... Parij sizni intizorlik bilan kutadi, — dedi u koʻzlariga chuqur tikilib.
Xuddi shu soniyada, zaldagi investorlar va biznes hamkorlar qurshovida turgan, tabriklarni qabul qilayotgan Taehyungning nigohi ularga tushdi.
Taehyung uzoqdan turib Yujinning boshqa bir erkakka qarab bunday samimiy va maftunkor jilmayganini, eng yomoni — oʻsha chet ellik yigit uning nozik qoʻllarini ushlab, lablarini bosayotganini aniq koʻrdi. Kechagina shu qoʻllarni oʻz nafasi bilan isitgan, uning belidan mahkam tutib, "seni hech kimga berib qoʻymayman" deb ahd qilgan Taehyungning ichida daxshatli bir rashk va egalik qilish hissi uygʻondi.
Yigitning yuzidagi quvonchli chehra bir soniyada muzlab, qotib qoldi. Uning koʻzlari qisilib, nigohi oʻsha fransuz yigitining Yujinga tegib turgan qoʻllariga mixlandi. Hamkorlarning gaplari uning qulogʻiga kirmas, tomirlarida qaynoq qon gupillab urardi.
Taqdimotning rasmiy qismi yakunlanib, zaldagi muhit biroz erkinlashdi va dabdabali bazm boshlandi. Mehmonlar qadahlarini toʻqnashtirar, musiqaning mayin sadosi ostida oʻzaro suhbatlar qizigʻiga chiqqan edi.
Taehyung boyagi manzaradan soʻng ichidagi alangalanayotgan rashk va xavotirni zoʻrgʻa jilovlab, Yujinning yoniga borish uchun shaxdam qadamlar bilan yoʻl oldi. U qizni bagʻriga bosishni, oʻsha fransuz yigitidan uzoqroqqa olib ketishni va hech qayerga yubormasligini aytishni istayotgandi. Biroq u Yujinga bir necha metr qadam qolganida, davraga kutilmaganda yana bir inson suqulib kirdi.
Bu Yujinning otasi edi.
Uning yuzida boya zalda paydo boʻlgan oʻsha soxta hayrat izlari allaqachon yoʻqolgan, oʻrnini daxshatli sovuqlik va gʻazab egallagandi. U Yujinning roʻparasida toʻxtab, qiziga xuddi jinoyatchiga qaragandek jahl va buyruqomuz ohangda tikildi.
— Ortimdan yur, — dedi u ovozini pastlatib, tishlari orasidan. Ammo bu pichirlash ortidagi tahdid daxshatli edi.
Yujin uning bu kelishidan bir lahza qotib qoldi, kechagi yuziga tushgan shafqatsiz tarsakilarning ogʻrigʻi yongʻoqdek qayta uygʻongandek boʻldi. Ammo atrofda oʻnlab kameralar va yuqori tabaqa vakillari ularni kuzatib turganini yaxshi bilardi. Daho manipulyator oʻz rollarini mukammal ijro etishda davom etdi. U yuziga soxta, nihoyatda maftunkor va samimiy bir jilvani tortdi-da, xuddi otasi uni shunchaki tabriklagani kelgandek bosh silkidi.
— Albatta, ota, — dedi u mayin ovozda va otasining izidan ergashdi.
Ular zalning shovqin-suronidan uzoqlashib, koridor boʻylab binoning hech kim yoʻq, xira yoritilgan va jimjit boʻlgan chekka qismiga — xizmatchilar va VIP mehmonlar uchun moʻljallangan xonalardan biriga qarab ketishdi.
Taehyung esa chetda turgancha, Yujinning otasi bilan ketayotganini koʻrib, qoshlarini chimirdi. Uning ichidagi noxush sezgi gupillab ura boshladi, chunki u Yujinning koʻzlarida boya oʻsha soxta tabassum ortiga yashiringan soniyalik xavotirni payqab qolgan edi. Taehyung hech kimga sezdirmasdan, ularning ortidan yoʻl oldi.
YXoli xonaga kirishlari bilan eshik ortidan qarsillab yopildi va zaldagi musiqa ovozi butunlay gʻoyib boʻldi. Yujin hali oʻziga kelib ulgurmasdan, otasining nafrat toʻla baqiriqi xonani tutdi:
— Buni natija deb oʻylayapsanmi?! Bu arzimagan latta-puttalaring bilan meni, oilamizni yuksaltirdim deb oʻylayapsanmi?! — U Yujinga yaqinlashib, yuziga nafrat bilan tupurgandek baqirdi.
Yujin oʻzining oʻsha sovuq, hissiz va muzdek nigohini otasiga qaratdi. Uning bu boʻyin egmasligi otasini battar jinnilik yoqasiga olib keldi. U qizining yuziga yaqin kelib, erkaklik nomusiga va insonligiga mutlaqo toʻgʻri kelmaydigan eng iflos soʻzlarni aytdi:
— Sen fohishadan farqing yoʻq! Oʻsha fransuz bilan nimalar qilayotganingni koʻrdim! Natija uchun, mana shu soxta obroʻ uchun yana nechtasining tagiga kirmoqchisan, a?! Onangga oʻxshab erkaklar poyida sudraladigan boʻlding!
Yujinning koʻzlari alam va ogʻriqdan beixtiyor yoshga toʻldi, ammo u yigʻlamadi. Lab chetida shunday daxshatli, ich-ichidan ezilgan alamli jilmayish paydo boʻldi. U hayotida birinchi marta otasiga bor ovozi bilan baqirib, bor alamini qusdi:
— Ha! Kerak boʻlsa hammanikiga kiraman! Hammasi bilan yotaman! Lekin sizning bu bilan ishingiz boʻlmasin! Meni tinch qoʻying! — deya orqasiga oʻgirilib, xonadan chiqib ketmoqchi boʻldi.
Biroq otasi gʻazabdan koʻr boʻlib boʻlgandi. U Yujinning sochni orqasidan shafqatsizlarcha yulqib tortdi-da, daxshatli bir bosim bilan uni devorga tiradi. Baquvvat va shafqatsiz qoʻllari bilan Yujinning nozik boʻynidan mahkam boʻgʻa boshladi.
Yujin esa... hech qanday qarshilik koʻrsatmadi. U hatto uning qoʻllarini itarishga ham urinmadi. Shunchaki, otasining oʻsha qotil va vahshiy koʻzlariga tikilib turaverdi. Uning koʻzlarida qoʻrquv emas, balki cheksiz bir nafrat va jirkanish bor edi. Otasi hozir uning qarshisida qizini emas, oʻziga vaqtida xiyonat qilib ketgan, alamini ololmagan oʻsha yengiltak ayolini koʻrayotgandek, bor jahlini, bor alamini oʻz pushtikamaridan boʻlgan baxtsiz qizidan olayotgan edi.
— Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra... mana shu yerda oʻlganing afzal! Oʻl! — deb boʻgʻardi u barmoqlarini battar qisib.
Xonadagi havo tamoman yetishmay boshladi. Yujinning nafas yoʻllari toʻsilib, yuzi daxshatli darajada qizarib ketdi, koʻzlari tepaga qarab ketayotgan edi. U hayot va mamot yoqasida turardi. Oʻpkasidagi eng oxirgi, soʻnggi nafas qismini ham zoʻrgʻa tashqariga chiqararkan, otasining koʻzlariga tikilib, lablarini arang qimirlatib pichirladi:
— R... rahmat...
U oʻzini mana shu daxshatli dunyodan, mana shu azoblardan qutqarayotgani uchun otasiga piching va alam bilan rahmat aytgan edi.
Bu soʻz va Yujinning jonsizlanib borayotgan tanasi otasini bir soniyaga hushiga keltirdi. U nima qilayotganini anglab, daxshat ichida qoʻllarini shartta qoʻyib yubordi. Yujinning tanasi devor boʻylab gupillab sovuq polga yiqildi. U yerga yopishgancha, boʻynini ushlab, xuddi suvdan chiqqan baliqdek ogʻzini ochib chuqur-chuqur, oʻpkalari ogʻrigunicha nafas ola boshladi. Tomogʻidan boʻgʻiq yoʻtal ovozi chiqardi. Otasi esa unga nafrat va qoʻrquv aralash qarab, xonadan tezda chiqib ketdi.
Ayni shu daqiqalarda koridorda daxshatli bir tasodif yuz berayotgandi. Taehyung ularning ortidan kelayotgan edi, biroq koridor burilishida uning oldidan kompaniyaning eng yirik va nufuzli xorijiy hamkorlaridan biri chiqib qoldi.
— Janob Kim Taehyung! Sizni qidirayotgan edim. Koʻrgazma ajoyib oʻtdi, kelgusi yilgi shartnomani hoziroq muhokama qilsak, — deya u Taehyungni toʻxtatib oldi.
Taehyungning xayoli tamoman Yujinda, koʻzlari oʻsha xonaga ketgan yoʻlakda boʻlsa-da, biznes qoidalari va otasining obroʻsi uchun majburlikdan toʻxtashga, oʻsha hamkor bilan gaplashib qolishga majbur boʻldi. U ichida oʻt boʻlib yonayotgan, Yujinning yoniga yetib borish uchun soniyalarni sanayotgan edi.
Yujin pol ustida hansirab, koʻksini changallagancha ancha vaqt yotdi. Boʻgʻzida otasining barmoqlari qoldirgan daxshatli ogʻriq va achishish hamon sezilib turardi. Biroq u oʻzini bu yerda ojiz qoldira olmasdi. Ozgina kuch yigʻib, yerda sochilib yotgan kichkina sumkachasini oʻziga tortdi va ichidan titrayotgan barmoqlari bilan telefonini chiqardi.
U kontaktlar orasidan oʻzining eng ishonchli yordamchisi va tansoqchisi — Mingyuning raqamini topib, tezda chaqiruv berdi. Telefon eshitilishi bilan Yujin boʻgʻiq, zoʻrgʻa chiqayotgan ovozda pichirladi:
— Mingyu... Tezda mashinani orqa darvoza atrofida tayyorla. Va... eng muhimi... Taehyung meni koʻrib qolmasligini taʼminla. Uni chalgʻit... tez boʻl.
Telefonni oʻchirgach, Yujin devorga suyanib arang oʻrnidan turdi. Shu lahzada boshining ichida qattiq ogʻriq turib, koʻz oldi daxshatli darajada qorongʻulashib ketdi. Butun tana aʼzolari unga boʻysunmayotgandek edi. Eng yomoni, miyasining ichida otasining oʻsha nafrat toʻla soʻzlari tinimsiz zaharli ilondek aylanardi: *"Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra, oʻlganing afzal! Oʻl! Fohishadan farqing yoʻq!"*
U tishlarini bir-biriga bosgancha yoʻlakka chiqish eshigi tomon yurdi. Eshikni bir necha millimetrga ohista ochib, tashqariga moʻraladi.
Ayni shu soniyada, koridorning narigi burchagida hamkor bilan gaplashib boʻlgan Taehyung shoshilib shu xona tomon yurishni boshlagan edi. Biroq kutilmaganda uning roʻparasidan shoshgancha Mingyu chiqib qoldi. Mingyu Yujinning buyrugʻini soʻzsiz bajarish uchun tezda vaziyatga aralashdi:
— Janob Kim! Kechirasiz, u yerda matbuot vakillari va investitsiya fondi rahbarlari sizni zudlik bilan kutishmoqda, juda muhim masala, — deya Taehyungni butunlay boshqa tomonga, katta zal tomon boshlab, yoʻlini toʻsib ketdi. Taehyung Yujindan xavotirda boʻlsa-da, Mingyuning bu jiddiy ohangidan soʻng uning ortidan yurishga majbur boʻldi.
Fursatdan foydalangan Yujin xonadan tezda chiqdi. U koʻrgazma saroyining VIP xizmatchilar chiqadigan qorongʻu, orqa eshigi tomon deyarli yugurgandek qadam tashlab ketdi. Uning magʻrur qora libosi tun pardasi ostida deyarli koʻrinmas edi.
Tashqariga chiqqanida, uning qora rangli xizmat mashinasi allaqachon oʻt oldirilgan, tayyor turardi. Yujin bor kuchi bilan mashina eshigini ochdi-yu, oʻzini shartta orqa oʻrindiqqa tashladi.
Oradan bir necha soniya oʻtar-oʻtmas, Taehyungni adashtirib boʻlgan Mingyu ham hansiragancha yetib keldi. U darhol haydovchi oʻrindigʻi eshigini ochdi va ichkarida oʻtirgan shaxsiy haydovchiga qatʼiy ohangda:
— Tush mashinadan, oʻzim haydayman. Bor, ketaver, — deb buyurdi.
Haydovchi Mingyuning gapini ikki qilmay mashinadan tushib, uzoqlashdi. Mingyu rul qarshisiga oʻtirishi bilan eshiklarni qulfladi va gaz pedalini bosdi. Mashina tungi Seul koʻchalari boʻylab tezlikni oshirib, koʻrgazma saroyidan uzoqlasha boshladi. Sahnada butun dunyoni lol qoldirgan daho malika — Park Yujin hozir mashina orqasida oʻz oʻtmishining ogʻriqlari ichida boʻgʻilib ketayotgan edi.
Mingyu ichki koʻzguga qaradi-yu, Yujinning ahvolini koʻrib yuragi orqaga tortib ketdi. Qiz orqa oʻrindiqda ikki bukilgancha boʻynini changallab olar, koʻkragi daxshatli tezlikda koʻtarilib-tushar va oʻpkasiga havo yetmayotgandek boʻgʻilardi. Bu oddiy asbiylik emas, balki Yujinning eng yaqin odamlari biladigan daxshatli panik xuruj va psixik tushkunlik (isterika) asorati edi.
Mingyu ortiqcha savol berib oʻtirmadi. U vaziyat naqadar jiddiy ekanini tushunib, mashinani shahar chetidagi, faqat yuqori tabaqa vakillari uchun maxsus va sirli xizmat koʻrsatadigan shaxsiy ruhiy kasalxona tomon burdi. U yerda Yujinning doimiy shifokori bor edi va u har safar qiz oʻzini boshqarolmay qolganida dori muolajalari bilan uni hayotga qaytarardi. Mingyu gazni oxirigacha bosdi, mashina tunda oʻqdek uchib borardi.
Orqa oʻrindiqda esa Yujin tamoman behol boʻlib, oʻzining eng qorongʻu jahannamida yonayotgan edi. Uning koʻz oldi xiralashib, bor vujudi muzdek terga botgandi. Ichidagi oʻsha daxshatli ruhiy ogʻriq va kamsitilish tuygʻusi shu qadar kuchli ediki, uning qoʻllari ixtiyorsiz ravishda oʻz terisini tirnashga, oʻziga jismoniy zarar yetkazishga (self-harm) intilardi.
Biroq u bor irodasini yigʻib, barmoqlarini mahkam musht qilib tugdi. Tirnoqlari oʻz kaftiga botib, qonagudek azob bersa-da, u oʻzini toʻxtatishga urinardi. Chunki uning qulogʻida haligacha otasining oʻsha vahshiyona ovozi xuddi daxshatli film tasmasidek tinimsiz aylanib, uning quloq pardalarini yirtgudek yangrardi:
"Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra, oʻlganing afzal! Oʻl! Fohishadan farqing yoʻq! Hech qachon odam boʻlmaysan!"
— Yoʻq... yoʻq... — Yujinning lablaridan faqat boʻgʻiq pichirlash chiqardi.
U koʻzlarini mahkam yumib, oʻzini daho ekanligiga, bugun butun Seulni poyiga tiz choʻktirganiga ishontirmoqchi boʻlardi, ammo oʻtmishning bu sovuq arvohlari uning tomirlarini quritayotgandek edi. U oʻz vujudini jazolamaslik uchun oʻrindiq matosini bor kuchi bilan gʻijimlab, tishlarini bir-biriga bosgancha baqiriqini ichiga yutardi.
Mashina katta tezlikda shaxsiy klinikaning darvozalaridan kirib, maxsus VIP qabulxona oldida toʻxtadi. Mingyu mashinadan otilib tushib, orqa eshikni ochdi va jonsizlanib borayotgan Yujinni ohista qoʻllariga oldi. Shifoxona xodimlari allaqachon tayyorlangan maxsus gurney (gʻildirakli karavot) bilan ularning qarshisiga yugurib kelishayotgan edi.
Klinikaning VIP boʻlimidagi shinam, ammo daxshatli darajada jim-jit xonada faqat tibbiy apparatlarning bir maromdagi mayin ovozi eshitilib turardi. Yujinni tezda tinchlantiruvchi muolajalar xonasiga olishdi. Shifokorlar uning tomiriga zudlik bilan maxsus kuchli trankvilizator va neyroleptik aralashmali dorilarni (neyronlar faolligini pasaytiruvchi muolaja) yuborishdi.
Oʻsha daxshatli panik xuruj, miyani teshib yuborayotgan baqiriqlar va oʻziga zarar yetkazish instinkti dorining tomirlar boʻylab tarqalishi bilan asta-sekin soʻna boshladi. Ammo bu tinchlik uning ruhini davolamagan, shunchaki aqldan ozayotgan ongini majburan muzlatib qoʻygan edi.
Muolajadan soʻng Yujinni shaxsiy palatasiga oʻtkazishdi. U dori taʼsirida oʻta kuchli darajada sokin, jim va harakatsiz boʻlib qolgandi. U karavotda suyanganicha, xonaning burchagidagi oppoq devorning bir nuqtasiga koʻz uzmay tikilib oʻtirardi. Uning kipriklari ham qoʻzgʻalmas, yuzida hech qanday quvonch, alam yoki tiriklik alomati koʻrinmasdi. U xuddi oʻzi yaratgan oʻsha jonsiz kutyure manekenlariga oʻxshab qolgandi.
Yujinning koʻp yillik shaxsiy psixoterapevti — doktor Kang uning qarshisidagi stulga ohista oʻtirdi. U qizning bu holatini juda yaxshi bilar va uning ichidagi daxshatli boʻshliqni tushunardi.
— Yujin... Meni eshityapsanmi? — deb soʻradi shifokor mayin va xotirjam ovozda.
Yujin javob bermadi, hatto nigohini oʻsha nuqtadan uzmadi ham. Dori uning bor asab tizimini falaj qilgandek edi.
— Bugun yana oʻsha arvohlar qaytdi, toʻgʻrimi? Otang... u yana seni onangning oʻtmishi bilan jazoladimi? — Doktor Kang uning holatini baholash uchun ehtiyotkorlik bilan psixologik savollar bera boshladi. — Ichingdagi oʻsha ogʻriqni qanchalik jismoniy ogʻriqqa aylantirging keldi? Oʻzingni himoya qila oldingmi?
Yujin faqatgina lablarini zoʻrgʻa qimirlatib, dori taʼsiridan boʻgʻiq va hissiz ovozda pichirladi:
— Men... gʻalaba qozondim. Hamma poyimda edi... Lekin men hamon oʻsha qorongʻu quduq ichidaman. Undan chiqish yoʻli yoʻq.
Doktor Kang uning chuqur depressiv va suitsidal xavf darajasini, hozirgi ruhiy holatini aniqlash uchun stolda turgan uchta maxsus kartochkani Yujinning qarshisiga tizib qoʻydi. Bu uning ong osti tizimini tekshiradigan vizual test edi. Kartochkalarda uchta turli rangdagi gullarning rasmi aks etgandi:
1. Yorqin qizil atirgul (Hayotga boʻlgan ishtiyoq, ehtiros va uygʻonish ramzi).
2. Oq liliya (Sokinlik, poklik va oʻtmishni qoʻyib yuborish ramzi).
3. Toʻq koʻk rangli Akonit (Aconitum) — yoki xalq tilida *"Boʻri quyrugʻi"* deb ataladigan, tabiatdagi eng zaharli gul tasviri. Psixologiyada bu toʻq koʻk zaharli gulni tanlash bemorning chuqur ruhiy jarohati borligini, oʻz-oʻzini yoʻq qilish (samorazrusheniye), cheksiz yolgʻizlik va yashirin yashashdan charchash kabi ogʻir psixik xastalik bahrini bildirar edi.
Doktor Kang kartochkalarga ishora qildi:
— Yujin, hozir ichingdagi bor boʻshliqni, oʻzingni qaysi gulda koʻrayotganingni koʻrsat. Onging nuni tanlayapti?
Yujinning sovuq va muzlagan nigohi sekin kartochkalarga tushdi. U zarracha ikkilanmay, titrayotgan nozik barmogʻini oʻsha toʻq koʻk rangli Akonit gulining rasmi ustiga qoʻydi. U oʻzini oʻsha daxshatli darajada goʻzal, ammo ich-ichidan zaharli va atrofidagilarni ham, oʻzini ham oʻldiradigan gul kabi his qilayotgandi.
Doktor Kang buni koʻrib, ogʻir va alamli xorsindi. U qizning ruhiyati hozir naqadar xavfli chiziqda, tamoman sinish yoqasida turganini tushundi. U kartochkalarni yigʻib oldi-da, oʻrnidan turib Yujinning yelkasiga ohista qoʻlini qoʻydi.
— Dori tez orada seni toʻliq uyquga olib ketadi. Hozir senga faqatgina chuqur uyqu va mutloq sokinlik kerak, Yujin. Hech narsani oʻylama. Dam ol, — dedi shifokor achinish aralash ohangda.
Doktor Kang palatadan chiqdi va eshik oldida kutib turgan Mingyuning yoniga keldi. Uning yuzida jiddiy xavotir bor edi:
— Ahvoli juda ogʻir, Mingyu. Uni uzoq vaqt yolgʻiz qoldirib boʻlmaydi. Ichidagi oʻsha koʻk zahar uni kemiryapti. Unga hozir har qachongidan ham kuchliroq himoya va uni bu qorongʻulikdan tortib oladigan inson kerak...
Dorining ogʻir va qora toʻlqini Yujinning bor vujudini qamrab oldi. U burchakdagi oʻsha nuqtadan koʻzlarini uzib, asta-sekin kipriklarini yumdi. Biroq dori olib kelgan bu uyqu unga xotirjamlik bermadi — aksincha, uni ongi tubiga koʻmilgan, hayotini butunlay chil-chil qilgan oʻsha eng daxshatli va ogʻriqli qora tunga uloqtirdi.
### Qorongʻu Yertoʻla va 12 Yoshi
Yujin koʻzlarini ochganda, oʻzini oʻsha ulkan va sovuq qasrsimon uyning qorongʻu, zax yertoʻlasida koʻrdi. U mitti, endigina oʻn ikki yoshga toʻlgan kichkina qizchaga aylangandi. Atrof zim-ziyo, faqat kichik tirqishdan tushayotgan xira oy nuri uning yigʻidan shishib ketgan yuzlarini yoritib turardi.
Aynan oʻsha tunda uning bolaligi butunlay oʻlgandi.
Oʻsha kuni uning otasi birinchi marta oʻz insonligini yoʻqotib, mast va gʻazabdan telba boʻlgan koʻyi hamma haqiqatni mitti qizchaning boshiga daxshatli zarba kabi agʻdargan edi. Onasining oʻzga erkaklar bilan ketgani, oilaviy nomusni oyoqosti qilganini daxshatli soʻzlar bilan aytib bergan va oʻsha tundan boshlab, oiladagi har qanday muvaffaqiyatsizlik, har qanday alam uchun mitti Yujinni aybdor qilib, bor jazosini undan olishni boshlagandi.
Yujin oʻsha tunda yertoʻla burchagida tizzalarini quchoqlab oʻtirarkan, miyasida oʻsha kunning har bir soniyasi qayta jonlandi.
Oʻgay onasining unga nafrat bilan qarab, birinchi marta shafqatsizlarcha kaltaklagani... Yujinning jon achchigʻida qochmoqchi boʻlib, zinalardan daxshatli tarzda dumalab yiqilgani va badani qon va koʻkarishlarga toʻlgani... Va eng daxshatlisi — otasining zinalar tepasida turib, unga qarab tishlari orasidan aytgan oʻsha soʻzi:
— Onangning qonidasan... Mitti fohisha. Sentan boshqa narsa chiqmaydi.
Oʻsha kuni uning mitti yuragi, toza dunyosi va ruhiyati mana shu soʻz ostida butunlay ezilib, majruh boʻlgandi. Oʻsha soʻz uning psixologiyasiga shu qadar chuqur va oʻchmas jarohat (travma) boʻlib kirdiki, u oʻn ikki yoshida boshqa hech qachon yigʻlamaslikka, hech kimga ishonmaslikka va oʻzini himoya qilish uchun daxshatli, sovuq hayvonga aylanishga qasam ichgandi.
Yujin shaxsiy klinikaning karavotida yotgancha, uyqu aralash daxshatli ogʻriqdan ingrab yubordi. Uning nam kipriklari titrar, barmoqlari esa oʻsha tushdagi zax devorlarni qidirayotgandek choyshabni mahkam gʻijimlagandi. U hamon oʻsha oʻn ikki yoshidagi zulmat asiri edi va uni bu qorongʻulikdan faqatgina bitta toza tuygʻu qutqara olardi.
Tush koʻrish jarayoni birdaniga oʻzgarib ketdi. Yujin oʻsha zahoti 12 yoshli qizchaning tanasidan chiqib, oʻzining hozirgi, ulgʻaygan qiyofasiga qaytdi. U qorongʻu yertoʻla polida oʻtirgancha, roʻparasida tizzalarini quchoqlab oʻksib-oʻksib yigʻlayotgan mitti oʻzligiga tepadan sovuq tikilib turardi.
Yujinning koʻzlarida zarracha rahm-shafqat yoʻq, nigohlari shunchalar muzdek va hissiz ediki, hatto oʻsha kichkina qizcha ham uning bu sovuqligidan choʻchigandek boshini koʻtarmay yigʻlashda davom etardi.
Oradan qanchadir vaqt oʻtgach, yertoʻladagi oʻsha mitti qizcha toʻsatdan yigʻlashdan toʻxtadi. U asta-sekin boshini koʻtarib, oʻzining ulgʻaygan nusxasiga qaradi. Daxshatli tomoni, endi uning ham koʻzlarida bolalarcha maʼsumlik qolmagan, nigohlari xuddi hozirgi Yujinniki kabi oʻta ogʻir va daxshatli darajada sovuq edi.
Kichkina qizcha Yujinga tikilib turarkan, lab chetida sovuq, ayyorona jilmayish paydo boʻldi:
— Men seni aslo tark etmayman... Umringning oxirigacha sen bilan birga boʻlaman, — dedi u xuddi qargʻish sadosidek pichirlab.
Yujin uning gaplaridan zarracha qoʻrqmay, magʻrur qaddini tik tutdi:
— Sen shunchaki mening 12 yoshimsan... Biz allaqachon boshqa-boshqa odamlarmiz, — dedi uni oʻzidan uzoqlashtirmoqchi boʻlib.
Shu soniyaning oʻzidayoq mitti qizchaning kulib turgan yuzi daxshatli vajohatga berildi. U oʻrnidan otilib chiqib, yirtqichdek Yujinning ustiga tashlandi! U juda kichkina boʻlsa-da, gʻayritabiiy, daxshatli bir kuchga ega edi. Yujin unga mutlaqo qarshilik koʻrsatolmadi, kuchi yetmadi.
Qizcha Yujinni sovuq yerga qattiq yiqitdi-da, uning koʻksiga minib oldi. Kichkina, ammo temirdek qattiq barmoqlarini Yujinning boʻyniga tirab, bor kuchi bilan boʻgʻa boshladi.
— Qoʻyib yubor... Qoʻyib yubor meni! — Yujin uning qoʻllarini yulqishga urinar, nafasi boʻgʻilib xirillardi.
Ammo qizcha uning yuziga yaqin kelib, aqldan ozgandek bor ovozi bilan oʻshqirdi:
— Meni tark etolmaysan! Sen menman, eshityapsanmi?! Menman!
Yujin jon achchigʻida unga qarshilik koʻrsatar, daxshatli ogʻriq va havo yetishmasligidan talpinar ekan... birdaniga koʻzlari haqiqiy hayotda, kasalxona palatasida shartta ochilib ketdi!
U koʻzlarini ochdi-yu, daxshatdan yuragi toʻxtab qolayozdi. Bu shunchaki tush emasdi. Koʻz oldida, klinikaning xira nurida, uning koʻksiga minib olib, daxshatli qasoskor chehra bilan uning boʻynini boʻgʻayotgan oʻsha 12 yoshli mitti qiyofasi haqiqatan ham turardi! Tush va voqeolik bir-biriga qorishib ketgan, Yujin oʻz oʻtmishining qonli changalida jon talvasasida qolgandi.
Yujinning bor vujudini daxshat qopladi. U dori taʼsirida yarim uyqu va uygʻoqlik orasidagi ogʻir gallyusinatsiya (gʻira-shira ong osti xuruji) ichida edi. Uning tomogʻi qisilib, koʻkragi xuddi haqiqatan ham kimdir bosib turgandek ogʻirlashib borardi. U bor kuchi bilan oʻsha mitti qiyofani oʻzidan itarib yubormoqchi boʻldi, ammo barmoqlari faqat sovuq havoni va oʻzining boʻgʻzini changallardi.
— Sen yoʻqsan... Sen shunchaki tushsan! — deb baqirmoqchi boʻldi Yujin, lekin ovozi chiqmas, faqat xirillash eshitilardi.
Qarshisidagi 12 yoshli qiyofasi esa uning tomogʻini battar qisgancha, daxshatli ohangda pichirlashda davom etdi:
— Meni oʻldira olmaysan, Yujin... Sen oʻsha qorongʻu yertoʻladagi ojiz qizchasan. Atirgullarni, muvaffaqiyatni senga kim qoʻyibdi? Otang toʻgʻri aytdi, sen onangga oʻxshaysan!
Bu soʻz Yujinning ichidagi eng soʻnggi kuchni ham soʻrib olgandek boʻldi. Uning koʻzlaridan oqayotgan issiq yosh chakkalari boʻylab polga... yoʻq, oʻrindiq choyshabiga oqa boshladi. Uning harakatlari sustlashdi, qarshilik koʻrsatishga kuchi qolmay, qoʻllari yonga tushdi. U oʻz oʻtmishining bu daxshatli qorongʻuligiga tamoman taslim boʻlayotgan edi.
Yujin jon achchigʻida unga qarshilik koʻrsatar, daxshatli ogʻriq va havo yetishmasligidan toʻlgʻonar ekan... Oʻsha soniyada palata eshigi shartta ochildi!
Tashqarida kutib turgan Mingyu ichkaridan kelayotgan boʻgʻiq xirillash va toʻpolon ovozini eshitib, zudlik bilan xonaga otilib kirgan edi. U karavotga qaradi-yu, daxshatdan qotib qoldi: Yujin ogʻir gallyusinatsiya (gʻira-shira ong osti xuruji) taʼsirida oʻzini oʻzi boʻgʻayotgan, barmoqlari bilan oʻz tomogʻini mahkam qisib, talvasada tepaga qarab ketayotgan edi! Uning koʻz oldida esa hamon oʻsha 12 yoshli qiyofasi vahshiyona tirjayib turardi.
— Yujin-ssi! — Mingyu bor ovozi bilan baqirgancha karavot tomon otildi.
U vaziyatni juda yaxshi bilardi, chunki bu birinchi marta sodir boʻlayotgani yoʻq edi. Mingyu Yujinning oʻz boʻynini qattiq qisib olgan temirdek barmoqlarini mahkam tutdi va bor kuchi bilan ularni qizning tomogʻidan ajratib oldi. Uning bu keskin, baquvvat jismoniy aralashuvi Yujinning koʻz oldidagi oʻsha 12 yoshli qorongʻu soyani pufakdek parchalab yubordi.
Mitti qizcha birdan gʻoyib boʻldi. Xonada faqat uning tepasida xavotirdan rangi oʻchib ketgan Mingyu va shifoxonaning oppoq devorlari qoldi.
Yujin birdaniga chuqur va daxshatli oʻpka ogʻrigʻi bilan havo yutdi. U daxshat ichida atrofga qaradi — oʻsha zax yertoʻla ham, uni boʻgʻayotgan mitti qizcha ham yoʻq edi. U karavotda hansirab, koʻkragini changallagancha chuqur-chuqur nafas ola boshladi. Bor vujudi muzdek terga botgan, tomogʻida oʻz barmoqlarining qizil izlari qolgandi.
Mingyu darhol devordagi shoshilinch chaqiruv tugmasini bosdi va shifokorlarni chaqirdi. Soʻng Yujinga xavotir aralash qarab, past ovozda dedi:
— Tinchlaning... Hammasi oʻtib ketdi. U shunchaki tush edi. Men shu yerdaman, hech kim sizga yaqinlasha olmaydi.
Yujin dori taʼsirida darmonsizlanib, yostiqqa boshi tusharkan, koʻzlaridan oqqan soʻnggi yosh tomchisini artishga ham majali kelmadi. Ichidagi oʻsha daxshatli xuruj Mingyuning yordami va dori kuchi bilan asta-sekin soʻna boshladi.