Sans Amour 🪼 Season 2 Episode 11
Shifoxonadagi bir haftalik daxshatli muolajalardan soʻng, Min Suganing jarohati biroz boʻlsa-da oʻnglandi. Sarang uning shifoxonada qolishi xavfli va noqulay ekanini bilib, oʻzining Shanhay chekkasidagi dabdabali, eng yuqori darajada qoʻriqlanadigan klan qoʻrgʻoniga koʻchirishni buyurdi.
Suga klan rahbarining maxsus xonasidagi ulkan, shinam yotoqqa joylashtirildi. Xona derazasidan tungi Shanhay chiroqlari va shahar daryosi daxshatli darajada goʻzal koʻrinib turardi.
Kechki soat 9:00 lar atrofida Sarang qoʻlida mitti patnis bilan xonaga kirdi. Patnisda oʻzi shaxsan tayyorlagan, issiqqina Koreya anʼanaviy shoʻrvasi bor edi. U ustidagi oʻsha ogʻir klan kiyimlarini yechgan, sochlari oddiygina qilib yigʻilgan edi. Sakkiz yildan keyin uni birinchi marta bunday oddiy va uy sharoitida koʻrgan Suganing koʻzlarida mayin sohirona nur yugurdi.
— Tuzalishni istasang, hammasini ichishing shart, — dedi Sarang jiddiy qiyofaga kirishga urinib, patnisni yotoq yonidagi mitti stolga qoʻyarkan. — Shifokorlar senga hali koʻp harakat qilishni taqiqlagan.
Suga yostiqqa biroz suyangancha, labida oʻsha oʻziga xos ayyorona jilmayish bilan unga tikildi:
— Valentin... Sakkiz yil davomida Shanhayni titratgan Xonim LA hozir men uchun oshxonada shoʻrva pishirdimi? Nahotki bu tush boʻlmasa?
Sarang uning gapiga javoban koʻzlarini qisib, qoshiqni qoʻliga oldi:
— Koʻp gapirmay, ogʻzingni och. Agar mitti oʻgʻlimiz sening tezroq oyoqqa turishingni kutib, eshik tagida moʻralab turmaganida, senga klan oshpazlarining achchiq taomlarini buyurgan boʻlardim.
Suga ohista kuldi, ammo kulgisi koʻkragidagi jarohatni biroz ogʻritgani uchun yuzini burishtirdi. Sarang sershaxslik bilan darhol unga yaqinlashib, yelkasidan tushgan choyshabni toʻgʻriladi:
— Ehtiyot boʻlsang-chi! Ogʻriyaptimi?
Suga uning mitti kaftini toʻsatdan tutib oldi va koʻzlariga chuqur tikildi:
— Sening yoningda boʻlganimda, hech qanday jarohat ogʻrimaydi, Sarang. Sakkiz yillik boʻshliqdan keyin, mana shu xonada, sening taftingni his qilib oʻtirish... eng buyuk shifo.
Sarang uning bu samimiy soʻzlaridan biroz qizarib, nigohini yerga qaratdi. Toʻsatdan xona eshigi ohista gʻijirladi va mitti Junhoo boshini ichkariga tiqdi. U qoʻlida dadasiga atab chizgan surati bilan turardi.
— Oyijon... Dadamga xalaqit bermayapmanmi? Kirsa boʻladimi? — deb soʻradi bolakay mitti ovozda.
— Kel, mard oʻgʻlim, kelaver, — Suga darhol sogʻlom qoʻli bilan unga chorlov qildi.
Junhoo yugurib kelib, yotoqning chetiga, dadasining yoniga chiqib oʻtirdi. U oʻzi chizgan suratni Sugaga uzatdi. Suratda katta qora mashina, uning yonida qoʻllarini ushlab turgan uchta inson — dada, ona va mitti bola tasvirlangan boʻlib, tepasiga koreys tilida "Mening oilam" deb yozilgan edi.
Suga suratga tikilarkan, tomogʻiga daxshatli bir his tiqildi. U oʻgʻlining peshonasidan mahkam oʻpib qoʻydi:
— Bu dunyodagi eng goʻzal surat, Junhoo. Uni doim yuragimning ustida olib yuraman.
— Dada, siz tuzalib ketgach, meni Koreyaga olib borasizmi? — Junhoning koʻzlari miltilladi. — Onam menga u yerdagi gilos gullari va goʻzal qasrlar haqida koʻp aytib bergan. Ammo men u yerda dadam bilan birga sayr qilishni xohlayman.
Suga Sarangga qarab qoʻydi, Sarangning koʻzlarida ham mayin bir rozilik va oʻtmish xotiralari aks etib turardi.
— Albatta olib boraman, oʻgʻlim, — dedi Suga, ovozidagi qatʼiyat bilan Sarangning kaftini ham mahkam siqib. — Faqat Koreyaga emas, dunyoning qayeriga borishni istasangiz, uchtamiz birga boramiz. Endi hech qanday dushman, hech qanday klan bizni ajratolmaydi. Onang ikkimiz oʻtmishdagi barcha muzlarni eritib boʻldik, toʻgʻrimi, Valentin?
Sarang ohista bosh silkidi, uning koʻzidan bir tomchi shirin yosh dumalab tushdi. U Junhoni bagʻriga bosib, Suganing qoʻlini quchdi:
— Toʻgʻri... Endi biz faqat oldinga intilamiz. Biz bitta butunmiz.
Tungi Shanhay osmonidagi yulduzlar klan qoʻrgʻonining oynasidan moʻralab, sakkiz yillik boʻronlardan soʻng nihoyat oʻz panohini, haqiqiy baxtini va oilasini topgan bu uch qalbga oʻzining sohirona nurini sochib turardi.
Kun boʻyi qoʻrgʻonda hayot butunlay boshqacha tus oldi. Sakkiz yillik sovuq devorlar, daxshatli qonli janglar va tinimsiz xavotirlar oʻrnini bolalarcha quvnoq kulgi va ota-onaning mayin nigohlari egalladi.
Mitti Junhoo dadasining yonidan bir qadam ham jilmadi. U hatto dadasiga "yordam berish" uchun shifoxonadan kelgan dori-darmonlarni dori qutisiga mitti barmoqlari bilan bittama-bitta terib chiqdi.
— Dada, bu yashil dori sizni tezroq yuguradigan qiladi, toʻgʻrimi? — deb soʻradi Junhoo, dori qutisini jiddiy qiyofada ushlab.
Suga oʻgʻlining bu mitti gʻamxoʻrligidan beixtiyor kulib yubordi. Garchi koʻkragidagi daxshatli ogʻriq hamon oʻzini eslatib tursa-da, lablarida cheksiz baxt tabassumi bor edi:
— Albatta, polvonim. Sening bu gʻamxoʻrliging boʻlsa, men bir haftada marafon yuguraman, — dedi Suga, mitti oʻgʻlining yonoqlarini ohista chimchilab.
Sarang esa butun kun davomida klan rahbari emas, balki gʻamxoʻr ayol qiyofasida edi. U tinimsiz ravishda Suganing ahvolini tekshirar, dorilarini vaqtida berib, uni dam olishga majburlardi.
Kechqurun. Soat 22:30.
Mitti Junhoo charchoqdan oʻz xonasidagi yumshoq karavotida shirin va xotirjam uyquga ketgan edi. Sarang oʻgʻlining ustini ohista yopib, peshonasidan oʻpdi-da, uning xonasi eshigini sekin yopib chiqdi.
Yoʻlakda uning eng ishonchli odami Jian Jao kutib turgan edi. Ular bir chetga oʻtib, klan ishlari haqida qisqacha gaplashishdi:
— Xonim, Zang Yeening barcha hududlari toʻliq nazoratga olindi. Dushman klanidan asar ham qolmadi. Endi Shanhayda bizga qarshi chiqadigan biron bir kuch yoʻq, — dedi Jian Jao hurmat bilan bosh egib.
Sarang chuqur nafas oldi. Sakkiz yillik daxshatli yuk va masʼuliyat uning yelkasidan tushgandek boʻldi:
— Rahmat, Jian. Endi klan ishlarini bir muddat oʻzing boshqarib tur. Men... oilam bilan boʻlishim kerak.
Jian Jao mamnun jilmayib xayrlashgach, Sarang yengil qadamlar bilan Suganing xonasi tomon yurdi. Eshikni ohista ochib ichkariga kirdi. Xonadagi tungi chiroqning mayin yorugʻida Suga chalqancha yotgancha, oʻzi uchun qoldirilgan kitobni bir qoʻli bilan zoʻrgʻa ushlab, oʻqishga urinayotgan edi.
Sarang uning bu holatini koʻrib, eshikka suyangancha mayin jilmaydi:
— Kitob oʻqiyapsanmi, janob Min? Yoki klan qarorgohini kutubxonaga aylantirmoqchimisan?
Suga kitobni sekin yopib, Sarangga qarab oʻsha oʻziga xos ayyorona koʻzlarini qisdi:
— Yoʻq, shunchaki sen kelishingni kutayotgan edim. Sening anavi "klan ishlari" degan bahonalaringni eshitishdan charchadim. Menimcha, klan rahbariga yotoqxonadan chiqmaslik jazosini belgilash kerak.
Sarang uning hazilidan ohista kulib yubordi va karavot chetiga oʻtirdi:
— Jazo deysanmi? Unda bu qamoqxonaning nazoratchisi kim boʻladi?
— Albatta men, — dedi Suga jiddiy qiyofaga kirib, ammo koʻzlari porlagan koʻyi. — Sen esa mening huzurimda qolishga majbursan. Kechasi bilan.
Sarang uning bu gapiga gap qaytarmay, ohista yotoqqa joylashdi va boshini Suganing sogʻlom koʻkragiga yengilgina qoʻydi. Suga oʻzining oʻsha issiq, baquvvat qoʻli bilan Sarangni bir soniyada mahkam quchib oldi. Uning quchogʻi shunchalik daxshatli darajada qattiq va himoyalovchi ediki, goʻyo oʻz gʻazinasini topib olgan va uni qayta hech kimga bermaydigan odamni eslatardi.
Suga uning sochlarini ohista silarkan, chuqur pichirladi:
— Sakkiz yil... Sakkiz yil men shu lahzani, seni oʻz bagʻrimda shunday xotirjam his qilishni orzu qildim, Valentin. Sening tafting — mening hayotimdagi eng buyuk xazinam.
Sarang koʻzlarini yumdi, uning yonoqlaridan yana issiq yosh tomchilari sizib chiqdi. U Suganing barmoqlarini mahkam qisib, eng yashirin haqiqatini tan oldi:
— Bilasanmi, Suga... Men sakkiz yil davomida seni qaytarib olishga intilmadim. Aksincha... men sendan kechishga, seni butunlay unutishga har kuni, har soniyada urindim. Oʻzimga 'u meni haydab yuborgan, u meni sevmaydi' deb qayta-qayta aytdim. Senga boʻlgan nafratim ortidan kuch topib, Xonim LAga aylanyapman deb oʻyladim... Ammo hech ham qoʻlimdan kelmadi. Men sendan kecha olmadim, Suga... Uni har qancha urinmay, seni doimo, ich-ichimdan telbalarcha sevishda davom etdim.
Suga uning bu achchiq va samimiy iqrorini eshitib, yuragi daxshatli darajada titradi. U egilib, Sarangning koʻz yoshlarini lablari bilan ohista oʻpib artdi:
— Kechir meni, baxtim... Senga bu azobni bergan qoʻllarim sinishi kerak edi. Ammo vaʼda beraman, endi oʻsha qora kunlar ortda qoldi. Endi biz yangi hayot boshlaymiz, faqat uchtamiz.
Sarang uning boʻynidan mahkam quchoqladi, uning tanasidagi qadrdon atir va dori hidi aralashgan issiq taft butun vujudini tinchlantirdi. Suga esa uni goʻyo hayotining soʻnggi nafasidek oʻziga yopishgancha mahkam quchib, oʻsha shirin va goʻzal sukunat ichida koʻzlarini yumdi. Yangi otayotgan kun ularga faqat baxt va xotirjamlik olib kelayotgan edi.
Oradan ikki hafta oʻtdi. Bu vaqt Shanhay klan qoʻrgʻoni uchun haqiqiy moʻjizalar davri boʻldi. Min Suganing baquvvat tanasi va Sarangning tinimsiz gʻamxoʻrligi sababli uning daxshatli jarohati butunlay bitdi, yuziga issiq qon yugurib, oʻsha oʻziga xos magʻrur va kelishgan qiyofasi qaytdi.
Kutulmaganda, goʻzal bir ertalab Sarang koʻzlarini ochganida, yotoqning oʻng tomonidagi qadrdon taft yoʻq edi — Suganing joyi boʻshab qolgandi. U biroz hayron boʻlib, soatga qaradi: endigina 08:30 edi. Odatda shifokorlar unga uzoq uxlashni tavsiya qilishgan edi.
Sarang ustiga yengil ipak xalatini tashlab, ohista xonadan chiqdi va dabdabali zinalardan pastga tushdi. Oshxonaga yaqinlashgani sayin u yerdan quvnoq kulgi va idish-tovoqlarning yoqimli ovozi, eng muhimi — yangi pishgan quymoq (pankeyk) va kofe hidi taralardi.
Sarang oshxona ostonasida toʻxtadi-da, jilmaygancha devorga suyanib, qarshisidagi manzarani hayrat va cheksiz hayajon bilan kuzata boshladi.
U yerda Min Suga va mitti Junhoo taom tayyorlashayotgan edi. Suga ustiga oshpazlik fartugini taqib olgan, sochlari biroz toʻzgʻigan, ammo koʻzlari daxshatli darajada baxtiyor edi. Junhoo esa mitti stulcha ustiga chiqib olgancha, dadasiga quymoq xamirini aralashtirishga "yordam berar", har safar xamir sachraganida ikkalasi barobar kulib yuborishardi. Ular hazillashgancha, bir-birining yuziga un surtib, haqiqiy ota-bola boʻlib mazza qilib nonushta hozirlashayotgan edi.
Sarang ularga tikilib turarkan, yuragi baxtdan qinidan chiqib ketgudek urardi. Uning ichki monologi cheksiz bir minnatdorchilik bilan pichirladi:
"Xudoyim... Sakkiz yil davomida har tong yolgʻiz uygʻonib, faqat klan janglari, dushmanlar va xavf-xatarlar haqida oʻylagan men edimmi? Mana u — mening orzuyimdagi hayot. Mening ikki eng aziz insonim yonma-yon, bir-biriga suyanib kulib turibdi. Men sendan kechishga uringan kunlarim uchun oʻzimdan nafratlanaman, Suga... Sen bizga hayotimizdagi eng buyuk tongni sovgʻa qilding."
Sarang beixtiyor ohista kulib yubordi. Uning mayin kulgisini eshitgan mitti Junhoo darhol eshik tomonga qaradi va onasini koʻrib, yuzi quyoshdek yorishib ketdi:
— Oyijoooon!
Suga ham qoʻlidagi kapgiri bilan shartta ortiga oʻgirildi. Uning qora koʻylagida va burnining uchida mitti un izi bor edi. U Sarangni koʻrib, koʻzlari mehr bilan suzildi.
Sarang devordan ajralib, ularga yaqinlashdi va sochlarni qulogʻining ortiga qisib jilmaydi:
— Xayrli tong, mening oshpazlarim. Bu yerda nimalar boʻlyapti?
Junhoo darhol stulchadan tushib, onasining yoniga yugurib keldi va uning belidan mahkam quchoqladi. Keyin esa dadasiga qarab, goʻyo katta gʻalabaga erishgandek tilini chiqarib qoʻydi:
— Xayrli tong, oyijon! Tan oling dadajon, baribir oyim meni hammadan ham koʻproq yaxshi koʻradi! Men u bilan sakkiz yil birga yashadim, siz esa endi keldingiz!
Suga kapgiri bilan idishga ohista urib, qoshlarini chimirdi. Uning oʻsha daxshatli mafiya qiroli aurasidan asar ham qolmagan, mitti oʻgʻli bilan xotinini talashayotgan oʻsmir bolaga oʻxshab qolgandi:
— Hecham-da, mitti toychoq! Magʻlubiyatingni tan ol. Oying hammadan ham koʻproq meni yaxshi koʻradi. Chunki u mening ismim yozilgan uzukni sakkiz yil yuragining ustida taqib yurgan! Ikkimiz qoʻshilib esa... seni yaxshi koʻramiz. Shunday emasmi, Valentin?
Suga Sarangga qarab koʻz qisdi, goʻyo undan yordam soʻrayotgandek. Ammo Junhoo taslim boʻlishni istamay, mitti qoshlarini chimirib, qoʻllarini koʻksiga qovushtirib oldi:
— Yoʻq! Baribir magʻlubligingizni tan oling, dada! Oyim faqat meniki! Bugundan boshlab, uning yonida, oʻsha ulkan yotoqda men yotaman! Siz esa mehmonxonadagi divanga borasiz!
Suga buni eshitib, baland ovozda kulib yubordi va shijoat bilan Junhoning yoniga kelib, uni dast koʻtarib oldi:
— Nima? Divanga?! Sen hali mening joyimga koʻz tikyapsanmi, janob kichkina Min? Men bu joyni qaytarib olish uchun oʻlim toʻshagidan qaytib keldim-a! Sarang, bir narsa de, oʻgʻling meni haydayapti!
Sarang ota-bolaning bu shirin janjaliga, oʻzini talashishlariga qarab turib, daryodek toshib kelayotgan baxt koʻz yoshlarini zoʻrgʻa yutdi. U ikkalasini ham bagʻriga bosdi:
— Xoʻsh, janoblar... Menimcha, ikkalangiz ham adashyapsiz. Chunki mening yuragim shunchalik ulkanki, u yerda uxlash uchun divanning keragi yoʻq. Ikkalangiz ham mening hayotimsiz! Ammmo... agar hozir nonushtani kuydirsangiz, ikkalangizni ham oshxonadan haydayman!
Oshxonani uchta qalbning sof va begʻubor kulgisi tutib ketdi. Shanhay qoʻrgʻoni uzra koʻtarilgan oʻsha ertalabki quyosh nurida, endi oʻtmishning hech qanday daxshati qolmagan, faqatgina kelajakka umid bilan boquvchi haqiqiy va mukammal oila baxti porlab turardi.
Klan Qoʻrgʻoni. Kechki soat 21:30.
Oshxonadagi ertalabki shirin janjal kechga borib haqiqiy "hududiy urush"ga aylandi. Junhoo qoʻlida mitti yostigʻini mahkam quchib olgancha, dadasining yotoqxonasi ostonasida oyoq tirab turardi. Uning mitti qoshlari chimrilgan, daxshatli darajada qatʼiy qiyofada edi.
— Men aytdim-ku, dada! Bugun men oyim bilan yotaman. Siz oʻzingizga boshqa xona toping! — dedi bolakay oʻzicha buyruq ohangida.
Suga eshikka suyangancha, qoʻllarini koʻksiga qovushtirib, mitti raqibiga pastdan yuqoriga qarab kulimsirab tikildi. U klan boshligʻi boʻlsa-da, hozir besh yoshli oʻgʻlining qarshisida chorasizdek edi.
— Junhoo, kelishaylik. Erkak kishi oʻz soʻzida turishi kerak, toʻgʻrimi? Kecha onang bilan men yotgandim, bugun ham navbat meniki, — dedi Suga ohista ovozda, ammo koʻzlari ayyorona porlab.
— Yoʻq! Kecha siz jarohatingiz ogʻriyotgani uchun oyimni aldab oldingiz. Bugun shifokor sizni butunlay tuzaldi dedi, men eshitdim! — Junhoo yostigʻini dadasiga qarab oʻqtaldi.
Suga chuqur xoʻrsinib, mitti oʻgʻlining qarshisida choʻkkalab oʻtirdi. U daxshatli mafiya uslubidan foydalanish vaqti kelganini tushundi — yaʼni, raqibga rad etib boʻlmaydigan taklif berish.
— Xoʻsh, janob Min Junhoo... Agar men senga klan omboridagi oʻsha sen doim soʻraydigan, daryo boʻyida haydashga moʻljallangan mitti, haqiqiy benzinli kvadrosiklni (kvadrotsikl) ertagayoq olib kelib bersam-chi? Va yana... Dohwan senga shaxsan uning rulini boshqarishni oʻrgatadi. Nima deysan?
Junhoning mitti koʻzlari bir soniyada katta-katta ochilib ketdi. U mitti yostigʻini beixtiyor pastga tushirdi:
— Haqiqiysinimi? Oʻsha qora ranglisinimi?
— Aynan oʻsha qora, daxshatli darajada tez yuradiganini. Faqat bir shart bilan: hozir xonangga borasan, yotib uxlaysan va ertagacha onangga bu haqda bitta ham soʻz aytmaysan. Kelishdikmi? — Suga unga mitti kaftini uzatdi.
Junhoo bir necha soniya ikkilanib turdi-da, onasiga boʻlgan "muhabbati" va mitti kvadrosikl oʻrtasida ikkinchisini tanladi. U dadasining qoʻlini mitti kafti bilan urib qoʻydi:
— Kelishdik, dada! Ammo adashtirib yubormang, qorasi boʻlsin!
Bolakay mitti yostigʻini sudrab, gʻolibona kayfiyatda oʻz xonasiga qarab yugurib ketdi. Suga esa ortidan qarab, gʻolibona jilmaygancha oʻrnidan turdi:
— Min Suga bilan savdolashish oson emas, mitti toychoq...
Suga daxshatli darajada baxtiyor va yengil qadamlar bilan Sarangning yotoqxonasi tomon yurdi. Eshikni ohista ochib ichkariga kirganida, xona ichi dushdan chiqqan issiq bugʻ, atirgullar va mayin kofe hidi bilan toʻla edi.
Sarang endigina dushdan chiqqan, ustiga qora rangli, ipakli qisqa xalatini kiygan edi. Uning uzun, nam sochlari yelkalaridan sirgʻalib tushib, oppoq terisiga yopishib turardi. U koʻzguga qarab, soatiga koʻz tashladi va Suganing kirganini koʻrib, ortiga oʻgirildi. Uning koʻzlarida hayronlik aralash mayin bir jilmayish bor edi.
— Junhoo qayerda? Seni mehmonxonaga haydab yubordimi? — deb soʻradi Sarang, lablarini tishlab kulimsirarkan.
Suga eshikni ortidan sekin qulfladi va kalitni choʻntagiga soldi. Uning oʻsha chuqur, olovli va sirlarga toʻla nigohlari Sarangning vujudini kuydirib yuborgudek tikildi. U ohista, boʻridek vahshiy va mayin qadamlar bilan xotiniga yaqinlasha boshladi.
— Oʻgʻling bilan klanlararo shartnoma imzoladik, Valentin, — dedi Suga, uning ovozi daxshatli darajada jozibali, past va boʻgʻiq chiqdi. — U oʻz xonasida mitti kvadrosikl haqida shirin tushlar koʻrib uxlashga ketdi. Endi esa... bu xonada faqat ikkimiz qoldik.
Sarang uning yaqinlashayotganidan yuragi shiddat bilan urishini his qildi. Sakkiz yillik ayriliq, tana sogʻinchi va ichiga yutilgan barcha ehtiros mana shu soniyalarda uylarining har bir burchagida alangalanayotgan edi. Suga uning roʻparasida taqqa toʻxtadi. Uning qoʻllari Sarangning nozik beliga tegganida, Sarangning vujudi beixtiyor titrab ketdi.
— Sakkiz yil, Sarang... — Suga uning nam sochlarini ohista ortga surib, boʻynidagi oʻsha oq oltin uzuk osilgan zanjirga barmoqlarini tekkizdi. — Har kecha koʻzlarimni yumganimda, seni mana shu taftingni, iforingni eslashga urindim. Meni sendan ayirgan oʻsha daxshatli dunyodan nafratlandim.
Sarang uning keng koʻksiga mitti kaftlarini qoʻydi. Suganing issiq nafasi uning lablariga urilib turardi.
— Men sendan qochishga urindim, Suga... Nafratlanishga urindim. Ammo har safar koʻzguga qaraganimda, koʻzlarimda faqat sening aksingni koʻrdim. Men faqat sen bilan tirik edim, — dedi Sarang, uning koʻzlarida olovli bir ehtiros va yosh qalqdi.
— Endi qochmaysan... Men senga ruxsat bermayman, muz malikasi, — deb shivirladi Suga.
U ortiq oʻzini tutib tura olmadi. Suga egilib, Sarangning lablaridan daxshatli darajada tashna, olovli va ayni paytda cheksiz bir sogʻinch bilan oʻpdi. Bu oʻpish oddiy emas, balki sakkiz yillik ayriliq devorlarini butunlay parchalab tashlaydigan oʻtli bir boʻron edi. Sarang uning boʻynidan mahkam quchoqlab, oʻpichlariga shiddat bilan javob berdi.
Suga uni ohista koʻtarib, xonaning oʻrtasidagi ulkan, shinam yotoq tomon yetakladi. Ipak xalatning tasmasi ohista yechilib, ularning vujudlari oʻrtasida hech qanday toʻsiq qolmadi. Suganing titroq barmoqlari Sarangning har bir nuqtasini, xuddi oʻzining eng qimmatli, yoʻqotib qoʻyilgan xazinasini qayta kashf etayotgandek mehr va ehtiros bilan siladi.
Tungi Shanhay chiroqlari parda ortida miltillab turar, xonada esa faqat ikki oshiq qalbning tezlashgan nafasi, shirin shivirlashlari va sakkiz yillik boʻshliqni toʻldirayotgan haqiqiy sevgi alangasi hukm surardi. Ular bir-birlarining vujudida erib ketisharkan, endi oʻtmishning hech qanday daxshatli xotirasi ularni ajrata olmasligini bilishardi. Bu sakkiz yildan keyingi ilk, eng shirin va olovli oqshom edi.
Klan Qoʻrgʻoni. Ertalabki soat 09:00.
Sokin Shanhay tongining mayin, oltinrang quyosh nurlari pardalar orasidan sizib kirib, ulkan yotoqni yoritar edi. Xonada tun boʻyi hukm surgan olovli ehtiros boʻronidan soʻng, cheksiz bir xotirjamlik choʻkkandi.
Sarang Suganing baquvvat, issiq koʻksiga boshini qoʻygancha, uning bir maromdagi yurak urishi ostida shirin uyquda yotardi. Suga esa uni xuddi dunyodagi eng qimmatli va nozik xazinani asrayotgandek, bir qoʻli bilan belidan mahkam quchib, oʻziga yopishtirib olgan edi.
Sarang koʻzlarini ohista ochdi. Sakkiz yildan keyin ilk bor oʻzini shunchalik baxtli, xavfsiz va toʻliq his qilayotgan edi. U sekin boshini koʻtarib, Suganing uxlab yotgan kelishgan yuziga, uzun kipriklariga tikildi va mayin jilmaydi. Keyin esa Junhoodan xabar olish va nonushta tayyorlash maqsadida Suganing ogʻir qoʻlini belidan sekin koʻtarib, karavotdan turishga urindi.
Ammo u endigina choyshabni surib, oyoqlarini yerga qoʻymoqchi boʻlganida, kutilmaganda beliga mustahkam va issiq qoʻllar qaytadan yopishdi. Suga koʻzlarini ochmagan boʻlsa-da, labida oʻsha oʻziga xos ayyorona jilmayish bilan Sarangni bir siltashda yana oʻz bagʻriga, toʻgʻri koʻksiga tortib oldi.
— Qayergadir qochmoqchimisan, muz malikasi? — deb shivirladi Suga, uning ovozi uyqudan endi uygʻongani uchun daxshatli darajada jozibali, boʻgʻiq va past chiqdi.
Sarang uning keng koʻksiga urilib, kulib yubordi va uning quchogʻidan chiqishga harakat qildi:
— Suga, qoʻyib yubor... Nonushta tayyorlashim kerak. Junhoo hozir uygʻonadi, keyin yana ikkingiz oshxonani agʻdar-toʻntar qilasizlar.
— Oʻgʻlimiz bilan shartnomamiz bor, u hozir mitti kvadrosiklni tushida haydayapti, bizga xalaqit bermaydi, — dedi Suga koʻzlarini ohista ochib, uning yuziga mehr bilan tikilarkan.
Sarang yana bir bor uning quchogʻidan yulqinib chiqishga urindi va shu payt beixtiyor Suganing boʻyniga va yelkasiga koʻzi tushdi. Oqshomgi olovli kechadan esdalik boʻlib, uning oppoq terisida Sarangning mitti tishlarining aniq-ravshan, qizarib turgan izlari qolgan edi.
Sarang bir soniya oʻsha izlarga angrayib qarab turdi-da, kechagi ehtirosli lahzalar daxshatli darajada yorqin esiga tushib, vujudi muzlab, yonoqlari qip-qizil boʻlib ketdi. U daxshatli darajada uyalganidan darhol kaftlari bilan yuzini toʻsib, boshini Suganing koʻkragiga yashirishga urindi.
Suga uning bu holatini koʻrib, baland ovozda, mazza qilib kulib yubordi. U Sarangning yuzini toʻsib turgan mitti qoʻllarini ohista tortib, uning qizargan yonoqlaridan chimchiladi:
— Xoʻsh, Xonim LA... Shanhay yer osti dunyosini titratgan magʻrur qirolichaning shunchalik uyalishini tasavvur ham qilmagandim. Boʻynimdagi bu narsalarga nima deysan?
Sarang uyalganidan lablarini tishlab, Suganing koʻkragiga mitti mushti bilan ohista urdi:
— Kulma, Suga! Hammasiga oʻzing aybdorsan... Meni oʻzing majbur qilding. Shifokorlar senga hali koʻp zoʻriqish mumkin emas degandi, sen esa...
Suga uning soʻzini boʻlib, Sarangning qoʻllarini oʻz lablariga bosdi va koʻzlarining tubiga ayyorona tikildi:
— Men kecha daxshatli darajada shirin qiynoqda edim, Valentin. Toʻgʻri, shifokorlar koʻkragimdagi jarohatni aytishgandi, ammo ular mening boʻynimdan kichkina bir boʻri tishlab olishi haqida ogohlantirishmagan edi-da. Endi klan yigʻilishlariga qanday boraman? Hamma oqsoqollar menga qarab nima deb oʻylaydi?
Sarang uning boʻynidagi izlarga qarab, koʻzlarini olib qochdi, ammo yuzidagi tabassumni yashirolmadi:
— Ularga aytasan: 'Bu mening muz malikamning imzosi' deb. Agar senga ortiqcha gapirishsa, Xonim LA ularni Shanhaydan haydab yuboradi.
Suga uni oʻziga yanada mahkamroq bosdi, uning nafasi Sarangning boʻynini gidladi:
— Demak, meni klan oqsoqollaridan himoya qilmoqchisan? Ammo hozir seni mening sevgimdan hech kim himoya qilolmaydi, Valentin.
Sarang uning bagʻrida shirin bir taslimiyat bilan koʻzlarini yumdi. Sakkiz yillik sovuq gʻuborlar mana shu shifobaxsh hazillar va cheksiz muhabbat taftida butunlay erib bitgan edi.
Yangi kun Shanhay uzra koʻtarilarkan, bu yotoqxonada endi klan rahbarlari emas, balki bir-biriga telbalarcha bogʻlangan ikki oshiq qalbning baxt sadosi aks etardi.
