Give me Fake Love 🎭 Part 14
"Biz hammamiz niqob taqamiz... Lekin eng daxshatlisi — niqob yuzimizga yopishib qolishi va asl chehramizni unutib qo'yishimizdir."
"Yirtilgan chiptalar kabi meni ham qayta tiklab bo'lmaydi. Men butunman, lekin har bir bo'lagim begona qo'llar bilan yopishtirilgan."
Shunday qilib,móljallangan bir haftaning ham allaqachon 5 kuni ótib ketti
Ular judayam baxtiyor edilar...
Ular bugun shunchaki órmonga sayir qilishga borishga qaror qilishdi
Mona hammasini unutgan,soxtaliklarsiz baxtli edi
U umrida ilk marotaba shunday baxtga muyassar bóldi va kóngli xotirjam edi
Ular yól chetidagi muzqaymoq dókonida tóxtashdi va bósh stollardan biriga joylashishdi
Namjoon: xósh,malagim
Senga doimgidek kivilimi😄
Namra: ooo qoyil,qoyil👏👏👏
Sevgilingiz haqida anchagina narsani bilasiz aaa Namjoon😆
Namjoon: albatta,ahir sevgilimkuuu😅
Jhope: Namra,azizam,senga qandayi bólsin?
Namra peshonasiga yengil urib qóygancha Monaga qaradi
Namra: hammaga ham sening sevgiling kabi izlanuvchan insonlar nasib qilmagan
Mona: yogee,adashasan,bizning Hoba juda etiborli....😉
Deya Jhope kóz qisarkan,qóli bilan Namraga bilintirmasdan Qulupnayni ustini bosib kórsatti
Jhope ham buni tezda payqagancha jilmayib tomoq qirdi.
Jhope: kim aytti bilmaydi deb xotinjon
Sen yoqtirgan qulupnayli muzqaymoqni olib kelaman
Namra: hoy😲😲😲
Ahir,men sizga hali aytmagandimku....😳
Jhope: eringga kam baho berma malikam😉
Deya Namjoon ikkalasi kulishgancha muzqaymoq olgani ketishdi
Namra esa Haliyam hayratta
Mona: senga nima degandim men😅
Namra: ahhh,erjonimga yetadigani yoqda...
Mana,nima uchun unga telbalarcha oshiqman🙈🙈🙈
Mona: sen uchun xursandman....🫠
Namra: xósh,ózingdan gapir
Namjoonga nisbatan hislaring qanday😍
Mona: bilmayman Namra,hech narsani bilmayman....
Deya ikkala yelkasini qisgancha,uzoqda óziga qarab tabassum qilayotgan yigitga kózi tushdi
Monapov: men uni sevamanmi yoki yóq...???
Javobim "yóq" albatta...
Men uni sevmayman,lekin uning mehri yoqadi...
Sevib qolish va organish ortasida katta farq bor...
Tógri,u judayam kelishgan erkak,muskullari,keng yelkalari,baland bóylari uni salovatli kórsatadi
Eng muhimi,yonoqlarida har kulganida óyilib qoladigan kulgichlari esa uni Cute boyga aylantiradi...
Men sevgi nimaligini aslida tushunmayman....
Hatto,mehr berish qanday bólishini ham...
Men na mehr,na sevgi kórganman...
Lekin,Namjoon bilan bólgan paytimda qandaydur ózgarib qolaman...
Xuddi,mitti qizchalardek🥹
Namra Monaning javobidan so‘ng unga ma’noli qarab qo‘ydi, lekin ortiqcha savolga tutmadi. Shu payt uzoqdan Namjoon va Jhope qo‘llarida muzqaymoq bilan, o‘zaro nimalarnidir qizg‘in muhokama qilib kulishgancha kelishardi.
Namjoon Monaning qarshisiga o‘tirar ekan, unga ko‘z qisib qo‘ydi va kivilisidan tayyorlangan muzqaymoqni ehtiyotkorlik bilan uning oldiga qo‘ydi.
Namjoon: Mana, malagim, sening sevimli ta’ming. Bir pasda erib ketmasin tag‘in😄
Jhope: (Namraga qulupnayli muzqaymoqni uzatar ekan) Xo‘sh, hayratda qolgan xotinjonim, mana sening qulupnayli mo‘jizang. Haliyam hayronmisan?😉
Namra: (Muzqaymoqni olar ekan, ko‘zlari porlab) Rostini ayting, buni sizga Mona o‘rgatdimi yoki rostdan ham o‘zingiz topdingizmi?
Jhope Namjoonga qarab kulib yubordi va xotinining burnidan chimdib qo‘ydi
Jhope: Bu — oilaviy sir!🤫 Asosiysi, seni nima baxtli qilishini bilaman, shunday emasmi?😄
Shu tariqa Shirin lahzalar davom etti.
To‘rtovlon muzqaymoq yeyishar ekan, stol atrofida quvnoq kulgu va samimiy suhbat avjiga chiqdi. Namjoon har zamonda Monaga qarab qo‘yar, uning lab burchagiga yuqqan muzqaymoqni salfetka bilan muloyimlik bilan artib qo‘yarkan, Monaning yuragi negadir tezroq ura boshlaganini his qildi.
Mona: (O‘ziga-o‘zi pichirlab) Nega u menga bunchalik mehribon? Bu mehrmi yoki...🤔
Namjoon: Mona, nimadur dedingmi?
Mona: (Shoshib qolib) A?😧 Yo‘q, shunchaki... juda mazali ekan, demoqchi edim😅
Namra: Voy, qaranglar!😍 Namjoonning kulgichlari yana "ishga tushdi"😆 Mona, senga havasim keladi, har kuni shunday chiroyli tabassumni ko‘rib uyg‘onish... bu shunchaki fantastika!🫠
Namjoon xijolat bo‘lgandek, yonoqlaridagi o‘sha mashhur kulgichlarini yanada chuqurroq ko‘rsatib kulib yubordi. Uning bu holati Monaga haqiqatdan ham mitti qizchalardek beguborlik va xotirjamlik bag‘ishlardi.
Jhope: Bo‘pti, muzqaymoqlar tugagan bo‘lsa, o‘rmon sayrini boshlaymizmi? Bugun havoni qaranglar, shunchaki ajoyib!
O‘rmonning ichkarisiga kirib borgan sari, daraxtlar orasidan tushayotgan quyosh nurlari ertaknamo muhit hosil qilardi. Namra tabiat go‘zalligidan hayratlanib borar, Jhope esa negadir har doimgidan ko‘ra ko‘proq telefoniga qarab, Namjoon bilan sirli ko‘z urishtirib qo‘yardi.
Mona rejadan xabardor bo‘lgani uchun Namraning e’tiborini chalg‘itishga harakat qildi.
Mona: Namra, qara, anavi daraxtning shakli naqadar g‘alati! Kel, shu yerda rasmga tushamiz, yur!
Mona Namrani chetroqqa yetaklab ketayotganida, Namjoon va Jhope tezda o‘zaro pichirlashib olishdi.
Namjoon: (past ovozda) Hammasi tayyor, anavi katta eman daraxtining ortida😊
Jhope: Rahmat do‘stim, sensiz eplay olmasdim. Qani, men ketdim!😉
Kutilmagan g'oyib bo'lish va Jhope daraxtlar orasida kórinmay qoldi
Oradan besh daqiqa o‘tgach, Namra atrofga alanglab Jhopeni qidira boshladi.
Namra: Namjoon, Hobam qani? Hozirgina yonimizda edi-ku?🤨☹️
Namjoon: (ayyorona jilmayib) Bilmasam, balki biror chiroyli gul qidirib ketgandir?😏Yur-chi, balki anavi tepalik tomondadir😁
Mona ham unga qóshildi va jilmayib qóyishdi
Namra esa lablarini shishirgancha ular bilan bilan yura boshlashdi.
Ular biroz yurishgach, daraxtlar orasidan mayin va sokin musiqa sadosi eshitila boshladi. Namra hayron bo‘lib to‘xtab qoldi. Bir necha qadamdan so‘ng esa uning qarshisida aqlbovar qilmas manzara namoyon bo‘ldi:
Daraxtlar orasiga rang-barang chiroqlar o‘rnatilgan, kichik bir maydoncha xuddi jannat bog‘iga aylangan edi. O‘rtada esa Jhope qo‘lida katta bir dasta qulupnayli guldasta (shirinlik va gullar aralashmasi) bilan turardi.
Namra: (qo‘llari bilan og‘zini to‘sib) Bu... bularning hammasini qachon ulgurdingiz?🙊😍
Jhope: (jilmayib) Men emas, biz! Namjoon va Monaning yordamisiz bu sehrli joyni tayyorlash qiyin bo‘lardi. Malikam, sen mening hayotimni xuddi shu chiroqlardek yoritib turishingni xohlayman.🥹
O‘rmonning ichkarisiga kirib borgan sari, daraxtlar orasidan tushayotgan quyosh nurlari ertaknamo muhit hosil qilardi. Namra tabiat go‘zalligidan hayratlanib borar, Jhope esa negadir har doimgidan ko‘ra ko‘proq telefoniga qarab, Namjoon bilan sirli ko‘z urishtirib qo‘yardi.
Mona rejadan xabardor bo‘lgani uchun Namraning e’tiborini chalg‘itishga harakat qildi.
Mona: Namra, qara, anavi daraxtning shakli naqadar g‘alati! Kel, shu yerda rasmga tushamiz, yur!
Mona Namrani chetroqqa yetaklab ketayotganida, Namjoon va Jhope tezda o‘zaro pichirlashib olishdi.
Namjoon: (past ovozda) Hammasi tayyor, anavi katta eman daraxtining ortida😊
Jhope: Rahmat do‘stim, sensiz eplay olmasdim. Qani, men ketdim!😉
Kutilmagan g'oyib bo'lish va Jhope daraxtlar orasida kórinmay qoldi
Oradan besh daqiqa o‘tgach, Namra atrofga alanglab Jhopeni qidira boshladi.
Namra: Namjoon, Hobam qani? Hozirgina yonimizda edi-ku?🤨☹️
Namjoon: (ayyorona jilmayib) Bilmasam, balki biror chiroyli gul qidirib ketgandir?😏Yur-chi, balki anavi tepalik tomondadir😁
Mona ham unga qóshildi va jilmayib qóyishdi
Namra esa lablarini shishirgancha ular bilan bilan yura boshlashdi.
Ular biroz yurishgach, daraxtlar orasidan mayin va sokin musiqa sadosi eshitila boshladi. Namra hayron bo‘lib to‘xtab qoldi. Bir necha qadamdan so‘ng esa uning qarshisida aqlbovar qilmas manzara namoyon bo‘ldi:
Daraxtlar orasiga rang-barang chiroqlar o‘rnatilgan, kichik bir maydoncha xuddi jannat bog‘iga aylangan edi. O‘rtada esa Jhope qo‘lida katta bir dasta qulupnayli guldasta (shirinlik va gullar aralashmasi) bilan turardi.
Namra: (qo‘llari bilan og‘zini to‘sib) Bu... bularning hammasini qachon ulgurdingiz?🙊😍
Jhope: (jilmayib) Men emas, biz! Namjoon va Monaning yordamisiz bu sehrli joyni tayyorlash qiyin bo‘lardi. Malikam, sen mening hayotimni xuddi shu chiroqlardek yoritib turishingni xohlayman.🥹
O‘rmonning ichkarisiga kirib borgan sari, daraxtlar orasidan tushayotgan quyosh nurlari ertaknamo muhit hosil qilardi. Namra tabiat go‘zalligidan hayratlanib borar, Jhope esa negadir har doimgidan ko‘ra ko‘proq telefoniga qarab, Namjoon bilan sirli ko‘z urishtirib qo‘yardi.
Mona rejadan xabardor bo‘lgani uchun Namraning e’tiborini chalg‘itishga harakat qildi.
Mona: Namra, qara, anavi daraxtning shakli naqadar g‘alati! Kel, shu yerda rasmga tushamiz, yur!
Mona Namrani chetroqqa yetaklab ketayotganida, Namjoon va Jhope tezda o‘zaro pichirlashib olishdi.
Namjoon: (past ovozda) Hammasi tayyor, anavi katta eman daraxtining ortida😊
Jhope: Rahmat do‘stim, sensiz eplay olmasdim. Qani, men ketdim!😉
Kutilmagan g'oyib bo'lish va Jhope daraxtlar orasida kórinmay qoldi
Oradan besh daqiqa o‘tgach, Namra atrofga alanglab Jhopeni qidira boshladi.
Namra: Namjoon, Hobam qani? Hozirgina yonimizda edi-ku?🤨☹️
Namjoon: (ayyorona jilmayib) Bilmasam, balki biror chiroyli gul qidirib ketgandir?😏Yur-chi, balki anavi tepalik tomondadir😁
Mona ham unga qóshildi va jilmayib qóyishdi
Namra esa lablarini shishirgancha ular bilan bilan yura boshlashdi.
Ular biroz yurishgach, daraxtlar orasidan mayin va sokin musiqa sadosi eshitila boshladi. Namra hayron bo‘lib to‘xtab qoldi. Bir necha qadamdan so‘ng esa uning qarshisida aqlbovar qilmas manzara namoyon bo‘ldi:
Daraxtlar orasiga rang-barang chiroqlar o‘rnatilgan, kichik bir maydoncha xuddi jannat bog‘iga aylangan edi. O‘rtada esa Jhope qo‘lida katta bir dasta qulupnayli guldasta (shirinlik va gullar aralashmasi) bilan turardi.
Namra: (qo‘llari bilan og‘zini to‘sib) Bu... bularning hammasini qachon ulgurdingiz?🙊😍
Jhope: (jilmayib) Men emas, biz! Namjoon va Monaning yordamisiz bu sehrli joyni tayyorlash qiyin bo‘lardi. Malikam, sen mening hayotimni xuddi shu chiroqlardek yoritib turishingni xohlayman.🥹
Namjoon va Mona chetroqda turib, bu go‘zal manzarani kuzatib turishardi. Namjoon sekingina Monaning yelkasidan quchoqlab, o‘ziga yaqinlashtirdi.
Namjoon: Qara, ular naqadar baxtli... Sevgi insonga nimalar qildirmaydi-ya?
Mona Namjoonning issiq taftini va uning gapi ohangidagi samimiylikni his qilib, beixtiyor boshini uning yelkasiga qo‘ydi. Hozirgina muzqaymoq do‘konida o‘ylagan "sevgi nimaligini tushunmayman" degan shubhasi, mana shu manzarani ko‘rib biroz erigandek bo‘ldi.
Mona: (pash ovozda) Ha, baxt ularning ko'zlaridan quyilib turibdi...
Namjoon: Biz ham bir kun kelib xuddi shunday, balki bundan ham ortiqroq baxtli bo‘lamiz, Mona. Bunga ishonasanmi?🥹🫠
Mona javob bermadi, lekin Namjoonning qo‘lini mahkamroq qisib qo‘ydi. Bu uning uchun hozircha eng katta "ha" edi...
Jhope va Namjoon mashina yukxonasidan oldindan tayyorlab qo‘yilgan savatchalarni olib kelishdi. Namra hali ham hayratda, har bir chiroq va bezakka termulib chiqar edi.
Namra: Namjoon, tan berdim, siz va Hoba haqiqiy jamoa ekansizlar😁 Hatto savatdagi yeguliklarni ham tartib bilan joylabsizlar!
Namjoon: (kulib) Hammasi reja bo‘yicha, Namra. Lekin tan olish kerak, Monaning maslahatlari bo‘lmaganida, bu qadar estetik chiqmasdi😉
Ular o‘tloq ustiga qalin va yumshoq adyolni yozishdi. Savatdan mevalar, sendvichlar va uyda tayyorlangan limonadlar joy oldi. O‘rmonning musaffo havosi va daraxtlarning shitirlashi ishtahani ochib yuborgandi.
Ovqatlanib bo‘lgach, ular shunchaki adyolga yonboshlab, osmonga — daraxtlar orasidan ko‘rinib turgan moviy parchalarga termulishdi.
Jhope: Bilasizlarmi, baxt aslida mana shunday oddiy narsalarda. Yaxshi do‘stlar, sevimli insoning va tinchlik...
Namra: To‘ppa-to‘g‘ri...🥹 (Jhopening yelkasiga boshini qo‘yib) Rahmat sizga, bugun o‘zimni malikalardek his qildim🫠
Mona esa jimgina limonadidan xo‘plab, Namjoonning harakatlarini kuzatardi. Namjoon kitob o‘qimoqchi bo‘lib nimanidir qidirdi, lekin keyin fikridan qaytib, bor e’tiborini Monaga qaratdi. Uning ko‘zlaridagi mehr shunchalik kuchli ediki, Mona beixtiyor nigohini olib qochdi
Namjoon: Mona, senga bir narsani ko‘rsatmoqchi edim😌
U cho‘ntagidan kichkina, yog‘ochdan yasalgan va ustiga nafis qilib "M" harfi o‘yilgan tumorcha chiqardi.
Namjoon: Buni kecha o‘zim yasadim. O‘rmon sayrida beraman deb niyat qilgandim. Bu sening xotirjamligingni asrasin🥹
Mona tumorchani qo‘liga olarkan, barmoqlari Namjoonning issiq kaftlariga tegib ketdi. Uning qalbidagi o‘sha "mitti qizcha" yana uyg‘onib, hayajondan entikib qo‘ydi.
Mona: O‘zingiz yasadingizmi?🙊 Shuncha ishning orasida bunga qanday vaqt topdingiz?😲
Namjoon: (kulgichlarini ko‘rsatib) Sen uchun vaqt har doim topiladi, Malagim. Sen shunchaki tabassum qilsang bas🫠
Shu payt Jhope sho‘xlik qilib, telefonidan quvnoq musiqa qo‘yib yubordi.
Jhope: Bo‘ldi, juda romantik bo‘lib ketdik! Qani, turamiz, bu yerda raqs tushmasa bo‘lmaydi!😁
U Namrani qo‘lidan tortib turgizdi va ular o‘tloq o‘rtasida kulishib, aylanib raqsga tusha boshlashdi. Namjoon ham Monaga qo‘lini uzatdi
Namjoon: Menga ham bu raqsda hamrohlik qilmaysizmi, malagim?
Mona biroz ikkilanib turdi-da, so‘ng jilmayib uning qo‘lidan tutdi. O‘rmon ichida, chiroqlar nuri ostida to‘rt baxtli insonning kulgusi aks sado berardi. Mona o‘sha lahzada bir narsani angladi: balki bu sevgi emasdir, lekin u hech qachon o‘zini bunchalik xavfsiz va qadrli his qilmagandi.
Namjoon: (osmonga qarab) Shuncha tayyorgarlik ko'rganimizda tabiat bizga kutilmagan sovg‘a tayyorlabdi-ku?
Hali gapini tugatmasdanoq, dastlabki yirik yomg‘ir tomchilari adyol ustiga "duv-duv" etib tusha boshladi. Bir necha soniya ichida mayin yomg‘ir shiddatli jallaga aylandi.
Yomg‘ir ostidagi tartibsizlik
Namra: (baqirib) Voy, muzqaymoqdek sovuq!😫 Jhope, tezroq narsalarni yig‘aylik!
Jhope va Namra shosha-pisha savatchalarni va adyolni yig‘ishga tushishdi. Ular xuddi kinolardagidek, bir-biriga yordam berishar, ammo yomg‘ir ostida ivib ketganlaridan kulishdan to‘xtashmasdi.
Mona esa bir muddat qotib qoldi. Uning hayotida yomg‘ir har doim sovuqlik va yolg‘izlik timsoli bo‘lgan. Ammo hozir... Namjoon o‘zining keng pidjagini yechib, darhol Monaning yelkasiga tashladi.
Namjoon: Mona, sovuq qotib qolasan! Mashinaga yugurishimiz kerak!
U Monaning qo‘lidan mahkam tutib, daraxtlar orasidagi so‘qmoq bo‘ylab yugura boshlashdi. Yomg‘ir shunchalik kuchli ediki, ko‘z ochib bo‘lmasdi. Oyoq ostidagi barglar sirpanchiq bo‘lib qolgan, ammo Namjoonning tutqichi shunchalik ishonchli ediki, Mona biror marta ham yiqilish haqida o‘ylamadi.
Nihoyat, ular nafaslari bo‘g‘ziga tiqilib mashina ichiga yetib olishdi. To‘rtalasi ham boshidan oyog‘igacha ho‘l, ammo yuzlarida g‘alati bir hayajon va baxt bor edi.
Jhope: (sochlarini silkitib) Mana buni haqiqiy "Adrenalin" desa bo‘ladi! Namra, sen hozir xuddi suv parisi kabi ko‘rinyapsan😁
Namra: (kulib) Suv parisi emas, ho‘l bo‘lgan mushukchaga o‘xshayman desangiz to‘g‘riroq bo‘ladi!😂🤭
Namjoon esa orqa o‘rindiqda o‘tirgan Monaga qarab, uning lablari titrayotganini payqadi. U darhol mashina isitkichini yoqdi va Monaning ho‘l sochlarini quruq salfetka bilan muloyimlik bilan arta boshladi.
Namjoon: Juda qattiq ivib ketibsan... Uzr, hammasi mukammal bo‘lishini xohlagandim🥺
Mona uning ko‘zlariga qaradi. Namjoonning ham sochlaridan suv tomchilar oqib tushar, ko‘ylagi tanasiga yopishib, uning baquvvat qomatini yanada yaqqol ko‘rsatib turardi. Ammo uning nigohi faqatgina Monaning sog‘lig‘i haqida qayg‘urayotganidan darak berardi.
Mona: (pastroq ovozda) Hechqisi yo‘q... Bilasizmi, bu men ko‘rgan eng chiroyli yomg‘ir bo‘ldi. Hech narsani unutganim yo‘q, lekin hozir ichimda g‘alati bir xotirjamlik bor😁🤭
Namjoon to‘xtadi va Monaga yaqinroq kelib, uning yuziga tushgan bir tola ho‘l sochni qulog‘i ortiga o‘tkazib qo‘ydi.
Namjoon: Baxtli bo‘lishing uchun yomg‘ir ham, quyosh ham shunchaki bahona, Mona. Asosiysi — hozir shu yerdaligimiz🥹
Mona uning yelkasidagi pidjakni mahkamroq o‘radi. Uning atir hidi va yomg‘irning namchil hidi aralashib, Monaga dunyodagi eng yoqimli ifordek tuyuldi. U shu lahzada tushundiki, balki u hali "sevgi" so‘zining ma'nosini to‘liq anglamas, lekin bu erkak uning muzlab qolgan qalbi uchun eng issiq quyosh edi...
Jhope mashina oynasidan oqayotgan yomg‘ir tomchilariga qarab, go‘yo musiqiy klipda yurgandek his qilardi. U birdan orqaga o‘girilib, Namjoon va Monaning jiddiy qiyofasini ko‘rdi-yu, vaziyatni yumshatishga qaror qildi.
Jhope: (baland ovozda kulib) Hoy, "Dramatik kino" qahramonlari! Orqa o‘rindiqda dunyo qutqarilayaptimi yoki biz hali ham shu yerdamizmi? Namra, qara, bular hatto yomg‘irda ham klipga tushayotganga o‘xshaydi!
Namra o‘zining ho‘l bo‘lib ketgan sumkasini titkilab, ichidan bitta kichkina quruq dastro‘mol topib oldi va uni Jhopening burniga "taq" etib tekkizdi.
Namra: Bo‘ldi qiling, Jhope! O‘zingizning sochlaringizdan suv oqib, mashina ichini hovuzga aylantirib yubordingiz-ku. Namjoon, iltimos, bunisiga ham e’tibor bering, hozir sakrab o‘ynashni boshlasa, mashina ag‘darilib ketadi!
Jhope: (nam sochini silkib) E-ha, Namra, sen hali bilmaysan. Yomg‘ir — bu osmonning bizga bergan bepul dushi! Men hozir bu energiyadan foydalanib, yangi bir xoreografiya o‘ylab topaman. Masalan, "Nam bo‘lgan poyabzallar raqsi"!
U o‘tirgan joyida yelkalarini qimirlatib, qandaydir kulgili harakatlar qila boshladi. Namra uning sho‘xligiga chiday olmay, yuzini kaftlari bilan to‘sib kulardi. Uning kulgisi mashina ichidagi sovuq havoni bir zumda eritib yubordi.
Namra: (Namjoonga qarab) Namjoonieee, rahmat. Agar siz mashinaga yugurishni aytmaganingizda, menimcha, Jhope hozir yomg‘ir tagida "Singing in the Rain"ni aytib, daraxtlarga tayanib raqs tushayotgan bo‘lardi😂
Jhope: (jiddiy ohangda, lekin ko‘zlari porlab) Albatta! Lekin faqat sen bilan duet aytish sharti bilan. Namra, tan ol, sen ham hozir yomg‘irda mazza qilib baqirgining keldi-ku, to‘g‘rimi?😄
Namra biroz jim qoldi, so‘ng deraza ortidagi shiddatli yomg‘irga qarab jilmaydi
Namra: To‘g‘ri... Bilasizmi, yomg‘irda hamma narsa toza va yangi ko‘rinadi. Xuddi biz ham hozir barcha charchoqlarimizni shu suv bilan yuvib tashlagandekmiz🤭😄
Jhope hazillashayotgan bo‘lsa-da, uning diqqati bir soniya ham Namradan uzilmadi. U Namraning yupqa ko‘ylagi ho‘l bo‘lib, titrayotganini sezdi. O‘zining ustidagi qalinroq sport kurtkasini yechib, Namraning qarshiligiga qaramay, uning yelkasiga tashlab qo‘ydi.
Jhope: (ovozini biroz pasaytirib) Hazil o‘z yo‘liga, lekin sen ko‘proq ivib ketding. Ertaga qaytish o‘rniga shifoxonaga borishingni xohlamayman.
Namra: (kurtkani ushlab ko‘rib) Jhope, o‘zingiz-chi? Siz ham ho‘l bo‘lib ketgansiz-ku...
Jhope: (jilmayib, uning sochidagi tomchini artib qo‘ydi) Men "quyosh"man-ku😁 esingdan chiqdimi? Men o‘zimni o‘zim isitib olaman. Asosiysi, sen sovqotib qolma🥹
Namra kurtkaning yoqasini mahkamroq ushladi. Undan Jhopening o‘ziga xos xushbo‘y ifori va yomg‘irning namchil hidi kelardi. U boshini Jhopening yelkasiga biroz yaqinlashtirib, o‘zini xavfsiz va qadrli his qildi.
Namra: (pastroq ovozda) Bilasizmi, ba’zida juda to‘polonchi bo‘lsangiz ham, siz bilan bo‘lganda hech narsadan qo‘rqmayman. Hatto hozirgi jaladan ham🫠🤭
Jhope kutilmagan e’tirofdan biroz to‘xtab qoldi, so‘ng Namraning qo‘lini sekingina siqib qo‘ydi. Uning doimiy kulib turadigan ko‘zlarida hozir g‘ayritabiiy bir jiddiylik va mehribonlik bor edi.
Jhope: Shunday bo‘lishi ham kerak. Men yoningda ekanman, sening "yomg‘irda qolishingga" aslo yo‘l qo‘ymayman😌
Oldingi o‘rindiqdagi bu kichik, ammo iliq manzara orqada o‘tirgan Namjoon va Monaning suhbatiga uyg‘unlashib ketdi. Tashqarida yomg‘ir savalashda davom etar, ammo mashina ichidagi bu to‘rt qalb uchun dunyo hech qachon bunchalik issiq va samimiy bo‘lmagandi.
