MA BELLE FOLIE 😈 Episode 10
Koʻrgazma saroyidagi dabdabali bazm hamon davom etar, biroq Taehyung uchun atrofdagi quvonch va musiqaning mutloq qadri qolmagan edi. U zalni, yoʻlaklarni, xizmatchilar xonalarini birma-bir koʻzdan kechirdi, ammo Yujindan hech qanday darak topolmadi. Ichidagi xavotir olov boʻlib yonayotgan bir vaqtda, u chiqish eshigi tomon shoshilib ketayotgan Yujinning otasini — janob Parkni koʻrib qoldi.
Taehyung ikkilanmasdan uning yoʻlini toʻsdi. Yigitning nafas olishi tezlashgan, koʻzlarida esa oʻsha sahna ortidagi gʻalati vaziyatdan qolgan shubha bor edi.
— Janob Park! — dedi Taehyung hurmatni saqlashga urinib, ammo qatʼiy ohangda. — Kechirasiz, Yujin qayerda? Uni koʻrgazmadan keyin topa olmayapman. U bilan birga ketgan edingiz...
Janob Park qadamini toʻxtatdi. Uning yuzida sovuq va istehzoli tabassum paydo boʻldi. U Taehyungga xuddi hali hech narsani tushunmaydigan goʻdakdek bir muddat tepadan qarab turdi. Soʻng oʻziga ishongan ohangda gapira boshladi:
— Senga maslahatim, yigit... Qizimdan uzoqroq yur. Uni qanaqaligini men bilaman, sen emas. U sen oʻylagan, sen tasavvur qilgan maʼsuma qiz emas. Xuddi onasi kabi fohishalik qiladi... va daho manipulyator ham. Boshqalar kabi sendan ham oʻz maqsadlari yoʻlida foydalanmasin deyapman. Oʻzing sevgidan bir marta qattiq kuygan odamsan, yana qaytadan kuyib kul boʻlma deb gapiryapman senga.
Taehyung bu daxshatli soʻzlarni eshitib, goʻyo boshidan muzdek suv quyilgandek hayratda qoldi. Uning koʻzlari katta-katta ochilib, gʻazabdan jagʻlari tishlandi. Oʻz otasining ogʻridan oʻz qizi haqida bunday jirkanch soʻzlar chiqayotganiga ishonolmasdi.
— Nimalar deyapsiz?! — dedi Taehyung ovozi titrab. — U sizning oʻz qizingiz-ku! Qanday qilib oʻz farzandingiz haqida bunday iflos gaplarni ayta olyapsiz?!
Janob Park esa zarracha pushaymonliksiz, sovuq ohangda kuldi. U Taehyungning yelkasiga qoʻlini qoʻyib, battar ezgandek pichirladi:
— Aynan mening qizim boʻlgani uchun ham, uning ichki dunyosi qanchalik qorongʻu va zaharli ekanini bilganim uchun ham gapiryapman. Uning tuzoqlaridan seni qutqarish uchun senga buni ochiq aytyapman, yigit. Buyogʻiga oʻzing bilasan... — Janob Park shunday dedi-da, Taehyungni chuqur shok holatida qoldirib, qorongʻu tunga singib ketdi.
Taehyung esa oʻrnidan qimirlay olmay, qotib qolgandi. Uning qulogʻida Janob Parkning soʻzlari bilan bir qatorda, Yujinning har doim koʻzlarida yashirinib turadigan oʻsha daxshatli gʻam va ogʻriq qayta gavdalandi. U endi tushunib yetayotgan edi: Yujinning ortida u tasavvur ham qilolmaydigan daxshatli oilaviy jahannam bor edi.
Taehyung koʻrgazma saroyining keng va endilikda boʻshab qolgan VIP zalida yolgʻiz qolgandi. Binoning ulkan oynalari ortida tungi Seul chiroqlari xuddi sovuq yulduzlar kabi miltillardi. U qoʻlidagi qimmatbaho ichimlik toʻla qadahni barmoqlari oqarguncha mahkam qisib tutgan, nigohi esa shahar chiroqlariga qadalgan boʻlsa-da, koʻz oldida hech narsa koʻrinmasdi.
Uning tashqi koʻrinishi ayni shu soniyada xuddi dramatik filmlarning eng kulminatsion sahnasidagi qahramonni eslatardi: ustidagi qora klassik kostyumining boʻyin tugmalari yechilgan, boʻyinbogʻi biroz boʻshatilgan, har doim mukammal turadigan sochlari esa tartibsiz ravishda peshonasiga tushgan edi. Uning yuzida shu vaqtgacha hech kim koʻrmagan daxshatli bir charchoq, hafsalasi pir boʻlish va ichki sinish izlari yaqqol sezilib turardi.
U qadahdagi achchiq ichimlikni bir simishda yutdi-da, koʻzlarini mahkam yumdi. Shunda uning ongi tubida daxshatli ichki kurash, xuddi kinolardagidek ogʻir tahliliy monolog boshlandi:
"Rostdan ham... hammasi shunchaki reja edimi? Men uning koʻzlaridagi oʻsha gʻamni koʻrib, uni qutqarmoqchi boʻldim... Lekin u aslida oʻyinni oʻzi boshqarayotgan ekan-ku. Hozir oʻylab qarasam, u hayotimga kirib kelgan ilk kunidanoq har bir gapini, har bir nigohini oʻlchab bosgan ekan. Uning oʻsha sirli tabassumi, menga taʼsir oʻtkazgan gaplari, har bir jozibali harakati... Hammasi meni oʻziga boʻysundirish uchun, kompaniyani qayta tiriltirish yoʻlidagi qadamlar emasmidi? Men esa ahmoqdek unga butun qalbimni ochib berdim...
Otasi... U oʻz qizi haqida shunchaki nafratdan gapirmadi. U haq edi... 'U daho manipulyator, sendan oʻz maqsadlari yoʻlida foydalanyapti' dedi. Bugun koʻrgazmada u oʻsha fransuz brendi elchisi bilan ham gaplashib, allaqachon oʻziga yangi yoʻl chizib boʻldi. Demak, mening bu hayotdagi, bu oʻyindagi rolim tugadi. U oʻz maqsadiga erishdi, Kim kompaniyasini choʻqqiga chiqardi va endi global miqyosga chiqyapti. Men esa shunchaki... uning yoʻlidagi navbatdagi qurbon edim xolos...*
> *Yana bir bor... Yana bir bor aldandim. Sevgiga, toza tuygʻularga ishongan kunimdan boshlab men faqat ogʻriq topdim. Boʻldi, yetar. Park Yujin... sen meni yutding. Lekin bu sening soʻnggi gʻalabang boʻladi. Endi ortga yoʻl yoʻq. Ertadan boshlab sen va mening oʻrtamizda daxshatli darajada baland va sovuq chegara boʻladi. Biz faqat biznes hamkorlarmiz. Ortiq hech qanday gʻamxoʻrlik, hech qanday iliq nigohlar va eng asosiysi — ortiq hech qachon hech qanday sevgiga ishonmayman..."
Taehyung koʻzlarini ochganida, uning nigohidagi boyagi xavotir va mehr toʻla olov butunlay soʻngan, oʻrnini daxshatli, sovuq va qatʼiy bir muzlik egallagan edi. U qadahni stol ustiga keskin qoʻydi-da, kostyumining yoqalarini toʻgʻriladi.
U endi sevgiga ishonadigan Taehyung emas, balki qalbini qulf hislar ostiga koʻmgan, faqat sovuq aql bilan ish tutadigan haqiqiy imperiya rahbariga aylangandi. U qorongʻu yoʻlak boʻylab binoni tark etarkan, kinolardagi fojiaviy yakunlar kabi, uning ortidan faqatgina sovuq shamol va muzlagan sukunat qoldi.
Tungi daxshatli xurujlar va dorilarning ogʻir uyqusi ortda qolib, palata derazasidan tonggi quyoshning ilk nurlari ohista moʻralay boshladi. Yujin ogʻirlashgan kipriklarini zoʻrgʻa ochdi. Xonada shifoxonaning oʻsha tanish, oppoq sokinligi hukmron edi.
U boshini sekin yonga burdi-yu, palata burchagidagi stulda oʻtirgancha, boshini devorga tirab uxlab qolgan Mingyuga koʻzi tushdi. Mingyu hali ham oʻsha rasmiy kostyumida edi, yuzida esa tun boʻyi mijja qoqmay chiqqanining charchogʻi yaqqol sezilib turardi. Yujin unga qarab, ich-ichidan chuqur xursindi va uning bu fidoyiligini kuzatarkan, xotiralar daryosiga shoʻngʻib ketdi...
Ular juda ham uzoq yillar oldin, mitti bolalik davrida — bolalar bogʻchasida tanishishgan edi. Oʻsha kun ham Yujinning hayotidagi eng ogʻir kunlardan biri edi. Bogʻchadagi tarbiyasiz bolalar atrofini oʻrab olib, uni burchakka taqashgan va goʻdak yuragiga nina sanchgandek:
— "Sening onang yoʻq! Seni onang tashlab ketgan!" — deya tinimsiz masxara qilishayotgan edi. Kichkina Yujin yigʻlashni ham, oʻzini himoya qilishni ham bilmay, ojizgina moʻltirab turardi.
Aynan shu lahzada qayerdandir mitti Mingyu paydo boʻlgandi. U Yujinning koʻzlaridagi qoʻrquvni koʻrdi-yu, bir soniya ham ikkilanmay, oʻsha guruhdagi oʻzidan ikki barobar katta boʻlgan bolalarning ustiga tashlandi. Urushdi, yiqildi, yuzi koʻkarib ketdi, ammo Yujinning yonini olib, uni oxirigacha himoya qildi.
Oʻsha bolalik voqeasi ularni bir umrga bir-biriga bogʻlab qoʻydi. Mingyu shunchaki uning yordamchisi yoki tansoqchisi emas, balki Yujinning bu hayotdagi eng qadrdon, eng ishonchli doʻstiga aylandi.
Yujin Mingyuning oilaviy sharoitini ham juda yaxshi bilardi. Mingyu oilada yagona boquvchi edi. Uning otasi Mingyu endigina oʻsmirlik davriga qadam qoʻyganida kutilmaganda vafot etgan, oilaning butun ogʻirligi uning mitti yelkasiga tushgandi. Hozirda uning onasi ancha keksayib qolgan, ustiga-ustak, uzoq yillik ogʻir xastalik bilan kurashayotgan edi.
Mingyuning onasi juda mehribon va oqkoʻngil ayol edi. U Yujinning qanday sharoitda, qanaqa shafqatsiz oilada ulgʻayganini bilar, shu sababli ham qizni oʻzining haqiqiy qizidek yaxshi koʻrardi. Har safar Yujin ularning uyiga borganida, onasi unga oʻz qoʻllari bilan issiq ovqatlar tayyorlab berar, daryodek toza mehri bilan qizning yaralangan qalbiga malham boʻlishga urinardi.
Yujin uxlab yotgan doʻstiga tikilib turarkan, uning hayotidagi yagona toza, soxtalikdan xoli boʻlgan burchak aynan mana shu kichik oila ekanligini yana bir bor his qildi. U labida paydo boʻlgan iliq va mayin jilmayish bilan sekin pichirladi:
— Rahmat senga, Mingyu... Baribir yaxshiyamki, sen borsan.
Yujin sekin choyshabni chetga surib, oʻrnidan turishga harakat qildi. Ammo uning harakatidan krovat prujinalarining gʻoʻldirashi va dori taʼsiridan hali ham boʻshashib turgan aʼzolarining charchogʻi sezildi. Bu mayda tovushdanoq stulda oʻtirgancha hushyor uxlab yotgan Mingyu shartta koʻzlarini ochdi.
U qarshisida turingan Yujinni koʻrishi bilan oʻrnidan otilib turdi va soniyalar ichida uning yonida paydo boʻldi. Uning yuzida cheksiz xavotir aks etgandi:
— Yujin! Jinursin, oʻrningizdan turmang, hali dori kuchi tarqamadi... Oʻzingizni qanday his qilyapsiz? Hech qayeringiz ogʻrimayaptimi?
Yujin doʻstining bu vahimali koʻzlariga qarab, yuzida juda samimiy va iliq bir tabassum bilan qaradi. U daxshatli niqoblarni taqib yuradigan dunyoda faqatgina shu yigitning qarshisida oʻzligini yoʻqotmasdi.
— Menda hammasi yaxshi, xavotirga oʻrin yoʻq, Minnie... — dedi u mitti bolaliklaridan buyon ishlatib keladigan, faqatgina oʻziga xos oʻsha erkalash nomi bilan doʻstini chaqirib.
Mingyu qizning bu erkalashini eshitib, yengil tortgandek ohasta kulib yubordi va uning krovati chetiga oʻtirdi. Biroq uning koʻzlaridagi oʻsha jiddiylik hamon soʻnmagandi:
— Jinnie... Iltimos, aslo meni boshqa bunday qoʻrqitma... Oʻzing ham yaxshi bilasan, bu dunyoda sendan va onamdan boshqa yaqinim ham, suyanadigan insonim ham yoʻq mening, xoʻpmi?
Yujinning koʻngli toʻlib ketdi. U oʻzining sovuq va baxtsiz hayotida Mingyuning borligi qanchalik ulugʻ sovgʻa ekanini his qilib, unga yaqinlashdi va doʻstini boʻynidan mahkam quchoqladi.
— Xoʻp... Yaxshiyamki, sen borsan, Minnie, — dedi u pichirlab.
Mingyu ham uning nozik yelkalaridan mahkam quchdi. Ularning quchogʻi soxta hashamatdan uzoq, eng toza tuygʻularga toʻla edi. Mingyu qizni oʻzidan biroz uzoqlashtirib, uning koʻzlariga qatʼiy tikildi:
— Menga vaʼda ber, Jinnie... Shifokor aytgan oʻsha davolanish kurslarini oxirigacha olasan. Haqiqiy muolajani boshlaysan. Vaʼda berasanmi?
Yujin bu safar oʻjarlik qilmadi. U kecha tunda oʻzining 12 yoshli qiyofasi tomogʻidan boʻgʻganida oʻlim nafasi naqadar yaqin kelganini tushunib yetgandi. U mahzun jilmayib, bosh silkidi:
— Xoʻp... Sen nima desang shu, Minnie. Chunki rostdan ham... ruhiy holatim umuman yaxshi emasligini oʻzim ham his qilyapman. Men charchadim...
Mingyu qizning bu gapidan keyin chuqur tin oldi. U samimiy jilmayib, Yujinning peshonasiga toʻzgʻib tushgan soch tolalarini juda ehtiyotkorlik bilan qulogʻi ortiga toʻgʻrilab qoʻydi:
— Hammasi yaxshi boʻladi. Men shifokorni chaqirib kelaman, ahvolingni tekshirib koʻrsin, — deya oʻrnidan turdi va mayin jilmaygancha xonadan chiqib ketdi.
Xonada qolgan Yujin esa derazadan tushayotgan quyosh nuriga qarab, hayotida birinchi marta bu qorongʻulikdan butunlay qutulishni xohlayotganini his qildi. Ammo u hali Taehyungning oʻzidan butunlay voz kechishga qaror qilgan daxshatli sovuq dunyosidan mutloq bexabar edi...
Shifokor palataga kirib kelganida, uning qoʻlida Yujinning tungi tahlillari va kardiogramma natijalari yozilgan maxsus papka bor edi. U koʻzoynagi ustidan qizga jiddiy, ammo ota hissi bilan qaradi.
— Yujin, kechagi xuruj oxirgisi boʻlishi kerak, — dedi shifokor uning krovati yoniga yaqinlashib. — Ruhiyating ogʻir yukni koʻtara olmayapti. Davolanishni bir kunga ham kechiktirib boʻlmaydi. Bugundan boshlab har kuni psixoterapiya seanslari oʻtiladi. Dorilarni esa vaqtida, rejim bilan qabul qilishingiz shart. Aks holda, ongingiz sizga qarshi isyon koʻtarishda davom etadi.
Yujin odatdagidek oʻjarlik qilmadi, shifokorning gapini boʻlmadi ham. U derazadan tushib turgan quyosh nuriga qarab, xotirjam ohangda javob berdi:
— Roziman, shifokor. Nima kerak boʻlsa, hammasini qilaman.
Yujin negadir bu safar rostdan ham tuzalishni, bu qorongʻu quduqdan chiqishni istayotgan edi. Uning hayotida ilk bor tuzalish uchun kuchli bir sabab paydo boʻlgandi: Taehyung. U Taehyung bilan soxtalikdan xoli, sogʻlom va toza munosabat qurishni, unga oʻzining goʻzal tomonlarini koʻrsatishni xohlardi. Buning uchun esa avval oʻz ichidagi arvohlarni oʻldirishi shart edi.
Qolaversa, uning yonida togʻdek boʻlib turgan doʻsti Mingyu bor edi. Mingyu uni har qanday holatida — aqldan ozganida ham, yigʻlaganida ham boricha qabul qilgan, undan yuz oʻgirmagan yagona inson edi. U oʻzi uchun, doʻsti uchun va Taehyung bilan kelajagi uchun bu safar oxirigacha kurashishga qaror qildi.
### Yoʻldagi Quvnoq Muhit
Shifokor nazoratidan oʻtib, barcha kerakli dorilar va tavsiyalarni olgach, nihoyat tushga yaqin Mingyu va Yujin shifoxonani tark etishdi. Ularning maqsadi — avval Yujinning oʻzini tartibga keltirishi, kiyimlarini almashtirishi uchun mehmonxonaga borish edi.
Qora rangli xizmat mashinasi shahar boʻylab ketarkan, Mingyu ichki koʻzgudan Yujinning oʻychan chehrasiga qarab qoʻydi. U qizning kayfiyatini koʻtarish, kechagi daxshatli tush asoratlarini miyasidan chiqarib tashlash uchun darhol oʻzining qadrdon "masxaraboz" rolini ishga soldi.
— Xoʻsh, malika hazratlari, — dedi Mingyu mashina oynasini biroz tushirib, tunda yoqqan yomgʻirdan keyingi toza havodan nafas olarkan. — Bilasanmi, kecha sen uxlab yotganingda men bir narsani tushunib yetdim.
Yujin hayollaridan qutulib, unga qarab jilmaydi:
— Nimani tushunibsan, Minnie?
— Agar sen tezroq tuzalmasang, men bu shifoxonada ochlikdan oʻlaman! Kecha tunda u yerda nima yeganini bilasanmi? Menga qandaydir parhezbop shoʻrva berishdi. Taʼmi xuddi qaynatilgan paypoqqa oʻxshardi! — dedi Mingyu yuzini buksaytirib.
Yujin uning bu gapidan keyin oʻzini tutolmay ovoz chiqarib kulib yubordi.
— Jinni, kasalxonaning ovqati shunaqa boʻladi-da.
— Yoʻq, yoʻq, bu shunchaki ovqat emas, bu qiynoq! — deb davom etdi Mingyu jilmayib, ruldagi qoʻllari bilan musiqani balandroq qildi. — Shuning uchun tezroq oyoqqa turishing kerak. Otelyega boraylik, senga shunday bir ajoyib pitstsa buyurtma beramanki, koʻrib ogʻzing ochilib qoladi. Keyin esa oʻsha mashhur kutyure Park Yujin yana dunyoni zabt etishga qaytadi!
Mingyuning bu samimiy gʻamxoʻrligi, hazillari va har bir gapidagi iliqlik Yujinning muzlagan qalbiga xuddi bahor quyoshidek taʼsir qildi. U hayotida ilk bor oʻzini yolgʻiz emasligini, uning ham baxtli boʻlishga haqqi borligini his qilib bormoqda edi.
Biroq u ishxonada uni qanday sovuq xabar va Taehyungning mutloq oʻzgargan nigohi kutayotganidan mutlaqo bexabar edi...
Mingyu mashinani Yujinning shahar markazidagi ulkan va muhtasham shaxsiy otelyesi poyiga olib keldi. Bu shunchaki ishxona emas, balki Yujinning kutyure brendi markazi, yuqori moda dunyosining eng nufuzli maskani — bir necha qavatli ulkan salobatli bino edi. Yujin oʻzining bu "moda imperiyasi"ga qadam bosishi bilan uning chehrasidagi ogʻriq va charchoq darhol oʻsha magʻrur niqob ortiga yashirildi.
U ichkariga kirgach, birinchi qavatdagi keng va yorugʻ zallarda tinimsiz mehnat qilayotgan oʻnlab dizaynerlarning ishini koʻzdan kechirdi. Eskizlarni diqqat bilan kuzatdi, matolarni tanladi va kamchiliklar haqida qatʼiy, professional koʻrsatmalar berdi. Dizaynerlar uning kecha shifoxonada boʻlganidan mutlaqo bexabar, uni har doimgidek jiddiy va ishbilarmon qiyofada koʻrib turishardi.
Ishlarni sarhisob qilib, Taehyungning kompaniyasi uchun kerakli boʻlgan barcha muhim hujjatlarni papkaga joylashtirgach, Yujin kiyimini biroz oʻzgartirish va oʻzini tartibga keltirish uchun kabinetidagi maxsus xonaga oʻtdi. U koʻylagining yoqasini toʻgʻrilamoqchi boʻlib, oynaga qaradi-yu, koʻzgu aksida oʻzini koʻrib qotib qoldi.
Uning oppoq, nozik boʻynida otasining kechagi shafqatsiz barmoq izlari,undan tashqari gallyucinaciya sabab ózi qoldirgan yorqin, binafsha rangli koʻkarishlar — daxshatli "barmoq izlari" xuddi qora dogʻdek yaqqol koʻrinib turardi. Bu izlar uning butun hayotiga solingan ruhiy va jismoniy jarohatning tasdigʻi edi.
Yujin ularga qarab turarkan, koʻzlaridan yosh chiqmadi, faqat lablari nafratdan biroz titradi. U darhol oʻzining qimmatbaho kolleksiyasidan qora rangli nafis ipak roʻmolni oldi va uni boʻyniga juda chiroyli, oʻzgacha bir did bilan bogʻladi. Roʻmol koʻkarishlarni butunlay yashirdi va uning magʻrur qiyofasiga yanada sirli, jozibali koʻrinish bagʻishladi. Endi hech kim uning boʻynida daxshatli izlar borligini payqay olmasdi.
U xonadan chiqib, oʻzini kutib turgan yordamchisiga qaradi:
— Tayyormisan, Minnie? — dedi u xotirjam va qatʼiy ovozda.
— Ha, Jinnie. Mashina shay, — deb javob berdi Mingyu unga eshikni ochib.
Ular ulkan otelye binosini tark etib, hujjat ishlarini hal qilish va shartnomalarni yakunlash uchun Kim kompaniyasi tomon yoʻl olishdi. Yujin mashina oynasidan shahar koʻchalariga tikilar ekan, ich-ichidan kuchli bir umidni his qilayotgandi. U Taehyung bilan kechagi daxshatli tundan keyin yangi, sogʻlom sahifa ochishni, unga oʻz tuygʻularini bildirishni istardi.
Yujin oʻz jarohatlarini ipak roʻmol ostiga yashirgani kabi, Taehyung ham oʻz qalbida unga qarshi daxshatli, sovuq muzliklar qurib boʻlganidan mutlaqo bexabar holda uning yoniga oshiqayotgan edi...
Kim kompaniyasining salobatli bosh binosi har doimgidek qizgʻin ish muhiti bilan toshib-toshib turardi. Yujin va Mingyu lift orqali toʻgʻri Taehyungning qabulxonasiga koʻtarilishdi. Yujinning qadamlari engil, nigohida esa kechagi tushkunlikdan asar ham qolmagandi. U Taehyungni koʻrishni, uning oʻsha iliq va tushunuvchan nigohlariga qayta duch kelishni astoydil xohlayotgandi.
Biroq qabulxonaga yetib kelishganida, ularni jiddiy va biroz dovdirab qolgan kotiba kutib oldi. Ichkarida esa Taehyung haqiqatdan ham jiddiy qiyofada, stol ustidagi son-sanoqsiz qogʻozlarga koʻmilib, oʻta asbiy kayfiyatda ish bilan band edi. Kechagi suhbat uning butun vujudini zaharlab ulgurgandi.
Kotiba Taehyungning kabinetiga ohista kirib, past ovozda maʼlum qildi:
— Janob Kim... Park Yujin xonim kelgan edilar. Hujjatlar boʻyicha...
Taehyung qalamini stol ustiga qattiq tashladi. Uning ichidagi gʻazab va alam olovi beixtiyor yana alangalandi. Otasining kecha aytgan gaplari qulogʻida jaranglab ketdi: *"U daho manipulyator... sendan foydalanyapti."*
— Hozir bandligimni ayting, — dedi Taehyung sovuq va qoʻpol ohangda, hatto boshini koʻtarmay. — Kutib tursin yoki hujjatlarni sizga qoldirsin.
Kotiba tashqariga chiqib, buni Yujinga yumshoqroq qilib yetkazishga urindi. Yujin eshitgan gapidan biroz hayron boʻldi, yuzidagi oʻsha mayin tabassum biroz soʻndi. U har doim uni quchoq ochib kutib oladigan Taehyungning bu qarshiligini tushunolmadi.
— Men bu yerda koʻp qolmoqchi emasman, — dedi Yujin kotibaga mayin ovozda. — Muhim masalada kelgandim xolos... Tezda ketishim kerak. Atelyeda ishlarim koʻp.
Kotiba darhol qaytib kirib, buni Taehyungga etkazdi:
— Janob Kim, Yujin xonim koʻp qolmoqchi emasliklarini, faqat muhim masala uchun kelganlarini va tezda ketishlari kerakligini aytdilar...
Mana shu gap Taehyungning qulogʻiga tamoman boshqacha tarzda yetib bordi. Uning kecha darmonsizlangan va shubhalarga toʻlgan miyasi bu gapni daxshatli tarzda talqin qildi: *"Tezroq ketishi kerak? Kimning oldiga? Oʻsha kecha koʻrgazmadagi fransuz elchisining yonigami yoki boshqa bir boyvachchaning bagʻrigami? Menga navbatdagi tuzoqni qoʻyib, keyingi oʻljasining tagiga chopmoqchimi?"*
Uning erkaklik gʻururi, sevgidan kuygan yarador qalbi shartta uygʻonib, miyasiga qon urdi. Koʻzlari qizarib, stulidan shunday keskin turdiki, kotiba qoʻrquvdan orqaga tislindi.
— Kirsin! Hoziroq ichkariga kirsin! — deya oʻshqirdi Taehyung gʻazabini jilovlay olmay.
Dahshatga tushgan kotiba shoshib tashqariga otildi va Yujinning yoniga kelib, titrayotgan ovozda gapirdi:
— Y-yujin xonim... Janob Kim sizni ichkarida kutayaptilar. Marhamat.
Yujin kotibaning bu holatidan biroz ajablansa-da, oʻzini xotirjam tutishga urindi. U nozik qoʻllari bilan boʻynidagi qora ipak roʻmolini biroz toʻgʻrilab qoʻydi-da, xonaga qadam bosdi.
— Rahmat, — dedi u kotibaga jilmayib, soʻng eshikni ochib ichkariga kirdi.
— Hayrli kun, Tae... — dedi Yujin mayin va iliq ohangda. U qoʻlidagi muhim kelishuv hujjatlarini uning stolining chetiga ohista qoʻydi.
Biroq u boshini koʻtarganda, Taehyungning qarshisida turgan qiyofasi uni muzlatib qoʻydi. Taehyung stuliga suyangancha, qoʻllarini chirmashtirib, unga oʻta jiddiy, hatto daxshatli darajada sovuq va nafratga toʻla nigohlar bilan tikilib turardi. Unda avvalgi iliqlikdan, mehrdan zarracha asar ham qolmagandi.
Yujin nimanidir mutlaqo notoʻgʻri ketayotganini, oʻrtadagi havo bir soniyada zaharli muzga aylanganini darhol tushundi. Uning yuragi gʻalati urib ketdi, koʻzlaridagi quvonch oʻrnini xavotir egalladi.
— Nimadir boʻldimi, Taehyung? — deb soʻradi u sekingina, uning koʻzlariga intilib.
