MA BELLE FOLIE 😈 Episode 17
Ertalabki vaziyatdan soʻng Yujin va Taehyung Janob Kimning muhtasham qarorgohiga yoʻl olishdi. Mashina serhasham darvoza oldida toʻxtaganda, Taehyungning yurak urishi sezilarli darajada tezlashdi — u koʻksidagi ritm har soniyada shiddatlashib, tomiridagi qon bosimini oshirayotganini aniq his qilardi. Uning qoʻllari sovuq qotgan, barmoqlari biroz titrardi.
Yujin buni sezib, Taehyungning titrayotgan kaftini oʻzining nafis barmoqlari orasiga oldi va ohista qisib qoʻydi. Uning bu kichik harakati Taehyungning boʻgʻzidagi tiqinni yechgandek boʻldi.
Ular ulkan qasrning qabulxonasiga kirib kelishganida, Janob Kim xonasida ogʻir oʻyga tolgancha tamaki chekib oʻtirardi. U eshik ochilib, oʻgʻli va Yujinning yonma-yon kirib kelganini koʻrib, oʻrnidan shiddat bilan turdi. Uning yuzida gʻazab va hayrat baravar aks etdi.
— Sen... bu yerda nima qilyapsan? — dedi Janob Kim ovozini balandlatib, Yujinga nafrat bilan tikilarkan. — Oila unvonimizni, brendimizni yer bilan bitta qilganing kamlik qildimi?! Hali ham oʻgʻlimning boshini aylantirishga jurʼat qilyapsanmi?
Yujin biroz ham shoshilmasdan, Janob Kimning qarshisida tik turdi. Uning nigohida avvalgi zaharli qasos olovi emas, balki vazmin va oʻtkir bir qatʼiyat bor edi. U ohista egilib, Janob Kimga va ortda turgan Kim xonimga taʼzim qildi.
— Men bu yerga qilgan ishlarim uchun shaxsiy va rasmiy ravishda uzr soʻrash uchun keldim, Janob Kim, — dedi Yujin past, ammo butun xonada aniq eshitiladigan tiniq ovozda. — Bazmda sodir boʻlgan voqealar, sizning va oilangizning sharafiga yetkazilgan maʼnaviy hamda moddiy zararlar uchun chin koʻngildan afsusdaman.
Janob Kim zaharxanda kulib yubordi:
— Uzr?! Sening uzring bir necha haftalik matbuot daxshatini, aksiyalarning qulashini va mening oʻgʻlimning qaddini bukilganini qaytarib beradimi?!
— Yoʻq, qaytara olmaydi, — dedi Yujin otaning koʻzlariga tik qarab. — Lekin men sodir boʻlgan barcha narsani tuzatishga tayyorman. Oʻsha kuni men oʻz ichimdagi alam va adovat sababli chegaradan chiqdim. Lekin hozir... men Taehyungning yonidaman va bu qarorim uzil-kesil.
Taehyung Yujinning yonida turarkan, uning yuragi daxshatli tezlikda urardi. U Yujinning uning oilasi oldida gʻururini pastga urib, uzr soʻrayotganini koʻrib, koʻzlaridan yosh qalqdi. Taehyung otasiga bir qadam yaqinlashdi:
— Dada... men Yujinsiz yashay olmayman. Agar uni kechirmasangiz yoki qabul qilmasangiz, demak, meniz ham oiladan kechganim boʻlsin. Biz bir-birimizni sevamiz.
Janob Kim oʻgʻlining koʻzlaridagi oʻsha oʻchmas olovni va Yujinning sobit turishini koʻrib, indamay qoldi. Uning qoʻlidagi sigaretasi sekin-asta yonib tugardi.
Qarorgohdan chiqqach, ular Yujinning shaxsiy haydovchisi boshqarayotgan qora sedan orqa oʻrindigʻiga oʻtirishdi. Avtomobil shahar markazi tomon sovsiz ilgarilardi.
Yujin telefonini oldi. Uning rasmiy Instagram sahifasi butun dunyo boʻylab millionlab kuzatuvchilar va moda uylari tomonidan kuzatib borilardi. Yujin galereyasidan bugun ertalab, pentxausda tushgan suratini tanladi: suratda Taehyung va Yujin bir-biriga suyanib turishardi, Yujinning boʻynida esa oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir miltillab koʻrinardi.
Taehyung Yujinning yoniga yanada yaqinroq surildi. Uning nafasi Yujinning boʻyniga urilib turardi.
— Haqiqatan ham buni eʼlon qilmoqchimisan, Jinnie? — soʻradi Taehyung, ovozida cheksiz hayajon va shirin bir qoʻrquv bilan. Uning yuragi koʻksiga urilib, ritmi daqiqasiga yuz martadan oshib ketayotgandek edi.
— Ha, — dedi Yujin lablarida mayin jilmayish bilan. — Butun dunyo sening va mening kimligimizni bilishi kerak.
Yujin post ostiga quyidagi matnni yozib qoldirdi:
"Soʻnggi paytlarda sodir boʻlgan barcha kelishmovchiliklar, matbuotdagi shov-shuvlar va Janob Kim oilasi atrofidagi tushunmovchiliklar uchun chuqur afsusdaman. Bazmdagi voqealar shunchaki ikkimiz oʻrtasidagi jiddiy arazlashuv va his-tuygʻularning nazoratdan chiqishi mahsuli edi. Hozirda biz barcha tushunmovchiliklarga nuqta qoʻydik. Biz birgamiz va munosabatlarimizni davom ettirmoqdamiz. Yonimda boʻlganing uchun rahmat, K.T.H."
Yujin "Chop etish" tugmasini bosdi.
Atigi bir necha soniya ichida post ostida minglab, soʻng oʻn minglab layklar va izohlar yogʻila boshladi. Butun Osiyo va Yevropa matbuoti, moda jurnallari, PR-agentliklar bu xabarni chaqmoq tezligida tarqatishga kirishdi. "Yujin va Taehyung" xashtegi bir daqiqa ichida jahon trendlarining birinchi oʻrniga koʻtarildi. Muxlislar, jurnalistlar va elita vakillari bu kutilmagan va romantik bayonotdan shokka tushgandi.
Taehyung telefon ekranida koʻpayib borayotgan izohlarga va ularning birgalikdagi suratiga tikilib turarkan, hayajonini bosolmay Yujin tomonga oʻgirildi. Uning koʻzlarida shunchalar cheksiz va ehtirosli sevgi bor ediki, Yujin bu nigoh qarshisida oʻzining bor muzlarini batamom unutdi.
— Men... men tush koʻrmayapmanmi? — pichirladi Taehyung. Uning qoʻllari Yujinning belidan tutib, uni oʻziga tortdi. — Sen rostdan ham hammaning oldida mening ayolim ekanlingni eʼlon qildingmi?
— Men hech qachon aldamayman, Taehyung, — dedi Yujin uning yuziga qoʻllarini qoʻyib. Uning barmoqlari Taehyungning issiq yuziga tegganida, Taehyung koʻzlarini yumib, chuqur horgʻin va baxtli nafas oldi.
Taehyung uning qoʻllaridan oʻpdi. Uning yurak urishi endi sekinlashib, bir maromda, ammo nihoyatda kuchli va iliq urar edi. U Yujinning lablaridan asta, nihoyatda ehtiyotkorlik bilan oʻpishga tushdi. Bu safargi boʻsa avvalgilaridan koʻra shirinroq, samimiyroq va ikkala koʻngilning toʻliq birlashuvidan darak berardi.
— Yuragim urishini his qilyapsanmi? — pichirladi Taehyung, Yujinning qoʻlini olib, oʻzining koʻksiga, chap tomoniga qoʻydi. — U faqat sen uchun uradi, Jinnie. Faqat sen uchun.
Yujin uning koʻksidagi kuchli va bir maromda urayotgan ritmni his qildi. U Taehyungning bagʻriga yaxshilab joylashib olib, koʻzlarini yumdi. Ular oʻtirgan mashina esa tungi Seulning minora chiroqlari va porloq koʻchalari oralab, ularning shaxsiy, baxtli va sokin dunyosiga — pentxausga qarab ilgarilardi.
Mashina shahar chiroqlari fonida sokin ilgarilab borayotgan bir paytda, Yujinning telefoni oʻtkir va baland ovozda jiringlab qoldi. Ekrandagi "Mingyu" degan yozuvni koʻrib, Yujin bir soniyaga toʻxtab qoldi.
Oʻsha daxshatli kunda, onasini olib kelgani uchun Mingyuga baqirgani, uni uydan haydab solgani esiga tushdi. Lekin Yujinning qalbidagi barcha tugunlar yechilgan, u hayotida birinchi marta oʻzini baxtiyor va xotirjam his qilayotgan edi. U eng yaqin doʻstiga nisbatan gina saqlab oʻtiradigan ahvolda emasdi. U sekingina ekranni surib, telefonni qulogʻiga tutdi.
— Yujin! — telefondan Mingyuning hayajonli, bir oz hovliqqan, ammo cheksiz quvonchga toʻla ovozi eshitildi. — Men... men hozirgina Instagram’dagi postingni koʻrdim! Bu rostdan ham sodir boʻldimi?! Sen va Taehyung...
Yujin Yonida oʻtirgan Taehyungga qarab oldi. Taehyung uning qoʻlini mahkam ushlab, barmoqlarini birlashtirib oʻtirardi. Yujinning lablarida samimiy va mayin tabassum paydo boʻldi:
— Ha, Mingyu. Bu barchasi rost. Men va Taehyung birgamiz.
Line’ning u tomonida bir necha soniya sukunat choʻkdi. Mingyu xuddi yelkasidan ulkan togʻ agʻdarilgandek chuqur vayengil tin oldi. Uning ovozidagi horgʻinlik oʻrnini chinakam baxt egallagandi:
— Tangriga shukur... Jinnie, sen uchun shunchalik xursandman! Oʻsha kuni... seni oʻsha ahvolda tashlab chiqqanimdan beri oʻzimni kechira olmayotgandim. Senga yordam berolmadim deb oʻylagandim. Lekin hozir... seni yana tabassum qilayotganingni (suratda boʻlsa ham) koʻrib, koʻnglim joyiga tushdi. Qilayotgan qaroringdan baxtli boʻlsang boʻldi, doʻstim.
— Men oʻsha kun uchun senga gina saqlamayman, Mingyu, — dedi Yujin past va samimiy ovozda. — Sen har doim men uchun eng sodiq va yaqin doʻst boʻlib qolasan. Sen shunchaki meni qutqarmoqchi eding, buni tushunaman.
Mingyu jilmayganini telefon orqali ham his qilish mumkin edi:
— Buni eshitish men uchun qanchalar muhimligini bilsang edi. Rahmat, Jinnie.
— Mingyu... — Yujin gapini davom ettirarkan, nigohini deraza ortida miltillayotgan shahar chiroqlariga qaratdi. — Menga sening yordaming kerak. Men... biroz muddatga barcha ishlarni toʻxtatmoqchiman. Fransuz va italyan shartnomalari, otelyedagi kutyurelik loyihalari... Bularning barchasiga vaqtincha oʻzing qarab tura olasanmi? Men Taehyung bilan vaqt oʻtkazmoqchiman. Hech qanday ishlarsiz, telefonlarsiz, shov-shuvlarsiz... Shunchaki ikkimiz.
Mingyu bir soniya ham oʻylab oʻtirmay javob berdi:
— Buni soʻrashing ham shart emasdi! Otelyeni, barcha shartnomalarni menga topshirib, bemalol hordiq chiqaringlar. Men hammasini oliy darajada uddalayman, koʻngling xotirjam boʻlsin. Sizlar faqat bir-biringizdan zavqlaninglar!
— Rahmat, Mingyu. Senga tayanaman, — dedi Yujin va telefonni oʻchirdi.
Yujin telefonini oʻchirib, sumkasining tubiga tashlab qoʻydi. Ayni shu daqiqada Taehyung ham oʻz telefonida otasiga — Janob Kimga qisqa va qatʼiy xabar yozib boʻlgandi. U kompaniyadagi barcha majburiyatlarini vaqtincha oʻz oʻrinbosariga topshirganini, otasi bilan kelishgan holda uzoq kutilgan tanaffusga chiqayotganini maʼlum qildi.
Taehyung telefonini Yujinning sumkasiga oʻxshatib, oʻzinikini ham orqa oʻrindiqqa otdi.
— Xosh... demak, endi biz butunlay ozodmiz? — soʻradi Taehyung, Yujinning koʻzlariga shoʻx va ehtirosli tikilarkan.
— Ha, Mr. Kim. Hech qanday kompaniya, hech qanday dizaynlar va hech qanday telefonlar yoʻq. Faqat sen va men, — dedi Yujin uning boʻyniga qoʻllarini oʻrab.
Taehyung Yujinni bagʻriga bosib, uning sochlaridan, nozik boʻynidan ketma-ket oʻpib chiqdi. Uning koʻksidagi yurak urishi endi xavotirdan emas, balki cheksiz baxt va hayajondan bir maromda, shiddat bilan urardi. Ular oʻrtasidagi avvalgi sovuqlik, qasos va nafrat tamomila erib, oʻrnini haqiqiy, begʻubor romantikaga boʻshatib bergandi.
Ular pentxausga yetib kelishganida, xonadondagi toʻq koʻk chiroqlar va shaffof shisha oynalar ortidan koʻrinib turgan tungi Seul manzarasi xuddi ularning shaxsiy ertak saroyiga oʻxshardi.
Taehyung Yujinni eshik boʻsagʻasidayoq dast koʻtarib oldi. Yujin kutilmagan bu harakatdan yengil qah-qah otib kulib yubordi — bu kulgi uning lablarida yillardan beri eshitilmagan eng samimiy, eng jarangdor va chiroyli ovoz edi.
— Taehyung, meni pastga tushir! — dedi Yujin ertakdagidek jilmayib.
— Hech qachon, Jinnie, — pichirladi Taehyung, uning koʻzlariga tikilib. — Men seni hayotimning oxirigacha mana shunday qoʻllarimda koʻtarib yurishga tayyorman.
Taehyung uni ohista keng va yumshoq karavotga yotqizdi. Ular bir-birining bagʻrida, tunda miltillayotgan shahar chiroqlariga tikilib yotishardi. Taehyung Yujinning nozik barmoqlarini tutib, uning koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni ohista siladi:
— Endi bizni hech kim va hech narsa ajrata olmaydi. Biz yangi hayot boshlaymiz...
Yujin uning koʻksiga bosh qoʻydi, Taehyungning yurak urishi unga dunyodagi eng goʻzal alla kabi eshitilardi. Dunyo ularni unutgan, ular esa dunyoni unutgan edilar.
Asosiy sahnaning boshqa bir qutbida — shahar markazidagi sokin va shinam qahvaxonada mutlaqo boshqa bir sehrli qissa pishib yetilayotgan edi.
Youngmi deraza ortidagi tungi Seul chiroqlariga tikilib oʻtirarkan, qoʻlidagi issiq kofe finjonini barmoqlari bilan ohista siqib turardi. Uning xayoli tamomila parokanda, koʻzlarida esa uzoq vaqt davom etgan ruhiy iztiroblardan soʻnggi yengillik bor edi. Shu paytgacha u Taehyungga boʻlgan bogʻliqlikni "sevgi" deb oʻylab, oʻzini va atrofidagilarni qiynab kelgandi. Lekin barcha fojialar, qasoslar va tushunmovchiliklar chekingach, Youngmi nihoyat oʻz qalbiga quloq tutdi. U tushunib yetdi: u Taehyungni emas, balki har bir qiyin daqiqada uning yonida togʻdek turgan, uning koʻz yoshlarini secretly artgan va har doim sozsiz tushungan insonni — Cha Eunwooni sevar edi.
Ayni shu daqiqada qahvaxona eshigi ohista ochilib, ichkariga Eunwoo kirib keldi. Uning egnida sodda, ammo nihoyatda nafis kulrang palto, koʻzlarida esa Youngmiga boʻlgan cheksiz hamdardlik va mayinlik bor edi.
Eunwoo Youngmining qarshisiga kelib oʻtirdi. U bir necha kun avval Yujin bilan boʻlib oʻtgan sirli suhbatni esladi.
Eunwoo Youngmining titrayotgan, sovuq qotgan qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasida oldi. Qahvaxonadagi mayin jazz musiqasi va xira oltinrang chiroqlar ularning atrofida gʻoyatda romantik va samimiy muhit yaratardi.
— Youngmi... — dedi Eunwoo. Uning ovozi xuddi ipakdek mayin va samimiy eshitildi. — Men seni uzoq vaqt kuzatdim. Sening azoblaringni, boshqalarga intilib oʻzingni yoʻqotayotganingni koʻrib, ich-etimni yadim. Lekin men har doim shu yerda edim... va har doim yonida boʻlaman.
Youngmi Eunwooning charosdek yonayotgan, samimiyatga toʻla koʻzlariga tikildi. Uning koʻzlaridan bir tomchi miltillagan yosh dumalab tushdi. Bu safar bu ogʻriq yoshi emas, balki uzoq kutilgan baxt va haqiqatni anglash yoshi edi.
— Men qanchalik koʻr boʻlgan ekanman, Eunwoo... — pichirladi Youngmi, ovozi hayajondan titrab. — Yonimda menga jonini berishga tayyor inson turganda, men qorongʻulikdan nur qidiribman. Men... men seni sevishimni endi anglab yetdim. Sening mehring, sening borligʻing meni qutqardi.
Eunwooning yuzida uning mashhur, dunyodagi eng samimiy va chiroyli tabassumi paydo boʻldi. U oʻrnidan turib, Youngmining yaniga oʻtdi va uni aqlbovar qilmas ehtiyotkorlik bilan bagʻriga bosdi. Youngmi uning koʻksiga bosh qoʻyar ekan, hayotida birinchi marta chinakam xotirjamlik va xavfsizlikni his qildi.
Eunwoo uning yuzini kaftlari orasiga olib, lablaridan ohista va nihoyatda ehtirosli boʻsa oldi. Ular oʻrtasidagi soʻzsiz tushunish va yillar davomida toplanib qolgan yashirin tuygʻular mana shu birgina boʻsada jo boʻlgandi.
Ular qahvaxonadan qoʻl ushlashib chiqishganida, tashqarida birinchi qor parchasi ohista yogʻa boshlagandi. Eunwoo oʻz sharfini yechib, Youngmining boʻyniga avaylab oʻrab qoʻydi. Youngmi uning qoʻlidan mahkam tutib, yelkasiga suyangancha jilmaydi.
Shu tariqa, bir tomonda Yujin va Taehyung oʻzlarining murakkab va quyuq baxtiga erishgan boʻlsa, boshqa tomonda Youngmi va Eunwoo musaffo, begʻubor va chinakam sevgi sahifasini ochishgandi. Yujinning aralashuvi va dono soʻzlari ikki singan qalbni birlashtirgan, barcha qahramonlar oʻzlarining baxtli va sokin dunyosiga gʻarq boʻlishgandi.
Seulning shovqin-suroni, moda dunyosining toʻxtovsiz kadrlar va shov-shuvlari ortda qoldi. Oʻtgan bir hafta ichida Yujin va Taehyung xuddi butun dunyodan uzilib qolgandek, faqat bir-birlari bilan vaqt oʻtkazishdi. Va nihoyat, ularning uzoq kutilgan "haqiqiy tanaffus" manzili — ertaknamo Cheju oroli boʻldi!
Lekin... ikkala mashhur va elita vakilining oddiygina "dam olishi" kutilganidan biroz boshqacharoq, aniqrogʻi, mutlaqo komedik tarzda boshlandi.
Cheju xalqaro aeroporti binosidan chiqish joyida gʻalati bir manzara koʻrinardi.
Yujin ustida qimmatbaho ipak shartnoma kiyimi, koʻzida qora katta kutyurelik koʻzoynagi bilan, xuddi podshohona kiyimlar koʻrgazmasiga kelgandek magʻrur va mukammal standing turgandi. Lekin uning yonidagi Taehyung... egnida orol uslubidagi, oʻta yorqin sariq va yashil palmalar tasvirlangan "plyaj koʻylagi", shortik va shippakda edi.
Eng qiziq joyi — ularning qarshisida atigi bitta mitti, pushti rangli chamadon turardi.
— Taehyung... — dedi Yujin koʻzoynagini sekingina burni ustiga tushirib, qarshisidagi mitti chamadonga va keyin Taehyungga sovuqqon, ammo hayron tikilarkan. — Menga tushuntirib ber-chi, mening 4 ta ulkan fransuz chamadonim va sening kiyimlaring qayerda?
Taehyung burnini qashlab, aybdorlarcha shoʻx jilmaydi. Uning koʻzlarida bolalarcha poytaxt elitasiga xos boʻlmagan bir quvlik bor edi:
— Jinnie... bilaasizmi, men "ortiqcha yuk va dabdaba bilan dam olishga borilmaydi" degan qoidaga amal qildim! Shuning uchun hammasini Seulda qoldirdim.
— Nima?! — Yujin qoshlarini chimirdi. Uning oʻsha daho dizaynerlik gʻururi bir soniyada uygʻondi. — Sen... mening eng soʻnggi Parij kolleksiyamdagi liboslarimni Seulda qoldirdingmi?!
— Xotirjam boʻl, qirolicham! — Taehyung kulib, Yujinning belidan tutdi va uni oʻziga tortdi. Uning yurak urishi har doimgidek Yujinning yonida tez va baxtiyor urardi. — Men senga oroldagi eng zoʻr kiyimlarni olib beraman! Cheju uslubida! Mana bu pushti chamadonda esa faqat eng muhim narsa bor — ikkimizning choʻmilish kiyimlarimiz va quyoshdan saqlovchi krem!
Yujin uning bu kutilmagan "sodda va qishloqcha" rejasini eshitib, bir soniya qotib qoldi. Soʻngra... oʻzini tutolmay, samimiy va baland qah-qah otib kulib yubordi. Uning bu kulgisi Cheju shamolida nihoyatda yarashib tushdi.
— Sen jinnisan, Kim Taehyung! Haqiqiy jinnisan! — dedi Yujin uning koʻksiga sekingina urib.
— Ha, lekin faqat sen uchun jinniman! — dedi Taehyung va Yujinning burnidan ohista chimchilab qoʻydi.
Taehyung Chejuda ulkan qimmatbaho jip emas, balki gʻildiraklari biroz gʻichirlaydigan, ochiq, yorqin qizil rangli retro-kabriolet mashinasini ijaraga olgandi.
Ular mashinaga oʻtirishdi. Yujin sochlarini roʻmolcha bilan bogʻlab oldi, Taehyung esa rulga oʻtirib, radiodan shoʻx Cheju musiqasini balandlatib qoʻydi.
— Qani, Chejuning eng goʻzal villasi sari va'da qilingan romantika sari ketdik! — deb baqirdi Taehyung va gazni bosdi.
Mashina orolning koʻkalamzor yoʻllari, palma daraxtlari va moviy okean sohili boʻylab yelib borardi. Shamol ularning yuziga urilar, ikkalasi ham Seuldagi barcha unvonlarni, dabdabalarni unutib, xuddi 18 yoshli shoʻx oʻsmirlardek qichqirib kulishardi.
Yoʻlda Taehyung mashinani birdaniga yoʻl chetidagi kichik meva doʻkoni oldida toʻxtatdi.
— Bir daqiqa kutib tur, Jinnie! — dedi-yu, mashinadan sakrab tushib ketdi.
Bir necha daqiqadan soʻng u ikkala qoʻlida Chejuning mashhur, ulkan va shirin sariq qovunlari va maxsus orol shlyapasi bilan qarabsizki qaytib keldi. U shlyapani Yujinning boshiga kiygizib qoʻydi va qovunlardan birini silliq qilib kesib, Yujinga uzatdi.
— Mr. Kim... — dedi Yujin qovun boʻlagiga tikilib, lab chetida kulgu bilan. — Parij va Milan moda haftaliklarining eng qimmat dizayneri hozir Cheju yoʻli chetida, qizil chiroq tagida qovun yeyaptimi?
— Ha! — dedi Taehyung gʻurur bilan qovunni katta ushlab tishlab. — Va bu dunyodagi eng zoʻr kutyurelik kechki ovqati! Tishlab koʻr!
Yujin uning qoʻlidan qovunni olib, bir tishladi. Shirin sharbat uning lablariga oqib tushdi. U haqiqatan ham bu qadar mazali va erkin his qilmagandi. U Taehyungning yuziga qarab, uning burniga qovun sharbatidan surtib qoʻydi.
— Ee! Bu urush degani! — dedi Taehyung kulib va Yujinni quchoqlab, uning yuzlaridan ketma-ket oʻpib ketdi.
Ular ochiq mashinada, Okean shamoli ostida, qovun hidiga burkanib, bolalardek bir-birini quvlab kulishardi.
Peshonga yaqin ular okean qirgʻogʻida joylashgan, shaffof shisha devorli, atrofida xushboʻy gullar gurkirab yashnagan koʻk-oltin rangli muhtasham villaga yetib kelishdi. Villa qarshisida faqat cheksiz va moviy Cheju okeani yastanib yotardi.
Taehyung Yujinni mashinadan tushirib, yana oʻsha odatiga koʻra uni dast koʻtarib oldi.
— Xosh, Miss Yujin. Pushti chamadondagi yagona choʻmilish kiyimimizni kiyib, okeanga sakrashga tayyormisiz? — soʻradi Taehyung uning koʻzlariga ehtiros va shoʻxlik bilan tikilib.
— Agar sen ham men bilan sakrasang, tayyorman, — dedi Yujin uning boʻyniga mahkam yopishib.
Taehyung uni bagʻrida tutgancha, villa eshigidan ichkariga odimladi. Ular oldida hali Chejuning eng goʻzal, shoʻx va unutilmas romantik kunlari hamda tunlari kutib turardi.
