Sniper
Janob Choi tamog'ini tozalab gapini davom etti:
— Janob Choi (mamnun jilmayib):
— Biz ikkimiz, aziz Jungkook, yaxshi hamkor bo‘lishimiz mumkin. To‘y haqida esa... Sen rozi bo‘lasanmi yo‘qmi, muhim emas. Baribir mening qizimga uylanasan.
Jungkook tishlarini g‘ijirlatdi, mushtlarini tugdi. G‘azab butun gavdasini egalladi.
— Jungkook (qattiq ohangda):
— Mening hayotimni o‘zing bilganingcha boshqara olmaysan, qariya! Men hech qachon bunga rozi bo‘lmayman!
Mariya erkalik bilan og‘zini burib, yuziga osmon uzilganidan battarroq ifoda berdi. Ko‘zlari yonib, lablarini qimtib oldi. Keyin esa o‘tirgan joyidan sakrab turib, oyoqlarini polga urdi.
— Maria (xafa ohangda):
— Dada, u menga yo‘q deb aytyapti! Meni xafa qilyapti!
Janob Choi sekin qizining yelkasiga qo‘lini qo‘ydi va uni yumshoqgina siqdi. Mehribon otaning qiyofasini yaratgan bo‘lsa ham, ko‘zlarida sovuq sharpalar yugurardi.
— Janob Choi (yumshoq, ammo buyruq ohangida):
— Tinchlan, qizim. Hammasi mening qo‘limda.
Keyin esa past ovozda kuldi, kreslodan turib Jungkookning oldiga bordi va shartta stolga bir necha hujjatlar uloqtirdi. Ular birin-ketin sirg‘alib tushdi, lekin Jungkook ularni ko‘riboq yuragi gupillab ketdi. Marhumlarning hujjatlari. U o‘ldirgan, ortidan hech kim bilmay ketgan qurbonlari.
Choi egilib, qulog‘iga shivirlay boshladi.
— Janob Choi (jahd bilan, shivirlagan holda):
— Agar mening shartlarimga bo‘ysunmasang, bularni FBIga topshiraman. Bilasanmi, ular bu qotilni topishga qancha vaqt harakat qilishdi? Seni topishsa, hayoting tamom bo‘ladi, Jungkook.
Jungkook joyida muzlab qoldi. Na o‘rnidan turishga, na gapirishga qodir edi. Miyasida bo‘layotgan ishni tezda tahlil qilishga urindi. U chiqish yo‘lini topishi kerak edi. To‘y? Mariya? Choi? FBI? Hammasi bir-biriga qorishib, og‘ir yuk bo‘lib yelkalariga osildi. Qanday yo‘l tutishi kerak?
— Janob Choi (mamnun jilmayib):
— Biz ikkimiz, aziz Jungkook, yaxshi hamkor bo‘lishimiz mumkin. To‘y haqida esa... Sen rozi bo‘lasanmi yo‘qmi, muhim emas. Baribir mening qizimga uylanasan.
Jungkook tishlarini g‘ijirlatdi, mushtlarini tugdi. G‘azab butun gavdasini egalladi.
— Jungkook (qattiq ohangda):
— Mening hayotimni o‘zing bilganingcha boshqara olmaysan, qariya! Men hech qachon bunga rozi bo‘lmayman!
Mariya erkalik bilan og‘zini burib, yuziga osmon uzilganidan battarroq ifoda berdi. Ko‘zlari yonib, lablarini qimtib oldi. Keyin esa o‘tirgan joyidan sakrab turib, oyoqlarini polga urdi.
— Maria (xafa ohangda):
— Dada, u menga yo‘q deb aytyapti! Meni xafa qilyapti!
Janob Choi sekin qizining yelkasiga qo‘lini qo‘ydi va uni yumshoqgina siqdi. Mehribon otaning qiyofasini yaratgan bo‘lsa ham, ko‘zlarida sovuq sharpalar yugurardi.
— Janob Choi (yumshoq, ammo buyruq ohangida):
— Tinchlan, qizim. Hammasi mening qo‘limda.
Keyin esa past ovozda kuldi, kreslodan turib Jungkookning oldiga bordi va shartta stolga bir necha hujjatlar uloqtirdi. Ular birin-ketin sirg‘alib tushdi, lekin Jungkook ularni ko‘riboq yuragi gupillab ketdi. Marhumlarning hujjatlari. U o‘ldirgan, ortidan hech kim bilmay ketgan qurbonlari.
Choi egilib, qulog‘iga shivirlay boshladi.
— Janob Choi (jahd bilan, shivirlagan holda):
— Agar mening shartlarimga bo‘ysunmasang, bularni FBIga topshiraman. Bilasanmi, ular bu qotilni topishga qancha vaqt harakat qilishdi? Seni topishsa, hayoting tamom bo‘ladi, Jungkook.
Jungkook joyida muzlab qoldi. Na o‘rnidan turishga, na gapirishga qodir edi. Miyasida bo‘layotgan ishni tezda tahlil qilishga urindi. U chiqish yo‘lini topishi kerak edi. To‘y? Mariya? Choi? FBI? Hammasi bir-biriga qorishib, og‘ir yuk bo‘lib yelkalariga osildi. Qanday yo‘l tutishi kerak?
Jungkookning miyasi qizib ketgandi. Har tomondan qopqon qurilgan. Qochishning iloji yo‘q. Agar rad etsa – qamoq. Agar rozi bo‘lsa – vaqtinchalik erkinlik. Lekin keyinchalik bu ikkisini adabini berib, hammasini joyiga qo‘yish imkoniyati bo‘lardi.
U lablarini qattiq tishladi, ichida qasam ichdi. Bu to‘y shunchaki o‘yindan iborat bo‘ladi. Faqat vaqtincha... Keyin esa hammasini yo‘q qiladi.
— Jungkook (sekin, zo‘rg‘a tovush chiqib):
— Roziman.
Janob Choi qoniqib jilmaydi. Ammo Jungkook shart qo‘yishga shoshildi.
— Jungkook (keskin ohangda):
— Lekin bitta shartim bor. Shahar chetidan yolg‘iz Mariya bilan yashash uchun villa olib berasan.
Choi shoshib qoldi, yelkasini qisdi.
— Janob Choi (shubha bilan):
— Villa? Nimaga?
Jungkook uning ko‘zlariga tik boqdi.
— Jungkook (qat’iy ohangda):
— O‘zim bilaman nimaga. Agar meni nikohingga bog‘lamoqchi bo‘lsang, bu shartimni bajarasan.
Mariya hayajonlanib, qo‘llarini chapillatdi.
— Maria (xursand ohangda):
— Ha-ha, dada! Bu juda romantika! Biz faqat ikkovimiz yashaymiz, ajoyib!
Choi qiziga bir qarab oldi va yelkasini qisib qo‘ydi. So‘ng qoniqib bosh irg‘adi.
— Janob Choi (mamnunlik bilan):
— Xo‘p, mayli. Qaniydi, kelajagingni shunday o‘zing rejalashtirgandek yaxshi kutib olsang.
Keyin ortga o‘girildi va odamlariga buyruq berdi:
— Janob Choi (baland ovozda):
— Bu yaramasni odam bashara qilib keltiringlar. To‘y bugun bo‘ladi!
Jungkook yuragini siqib kelayotgan vahshiylikni his qilib, ichida kulyotganini sezdi. Bugun to‘y... Tez orada hammasi o‘zgaradi.
Ikki barzangi kelib, uni boshqa xonaga sudradi. Shu payt Mariya jilmayib, qizg‘inlik bilan kiyim almashtirish uchun chopqillab ketdi. U shunday xursand ediki, go‘yo butun dunyo faqat unga xizmat qilayotgandek.
Bambi qo‘llarini sovuq suvga botirib, idishlarni yuvayotgan edi. Ko‘zlari charchoqdan qizarib, lablarini biroz tishlab olgancha yuvishda davom etdi. Shu payt Taehyung divanda yotgan joyida telefonini titkilab o‘tirar, lekin har zamon Bambi tomonga qarab-qarab qo‘yardi.
Shu paytgacha e’tibor bermagan edi.
Bambining yupqa ko‘ylagi ostidan ochilib turgan sonlari, harakatga mos ravishda nozik qimirlashi... Bu manzara Taehyungning ongiga bilinar-bilinmas ta’sir qilayotgandi. Ich-ichidan bir harorat ko‘tarila boshladi.
U telefonini bir chetga tashladi va sekin o‘rnidan turdi. Nigohi o‘zgargan, qadamlarini ohista tashlar, shovqin chiqarmaslikka harakat qilardi. Bambi hali ham ish bilan band, Taehyungni yaqinlashayotganini sezmay qoldi.
Bambi bir lahzaga muzlab qoldi. Taehyung uning tanasini orqadan siqib quchib oldi va engashib, iyagini Bambining yelkasiga qo‘ydi. Bambi yuragining tezlasha boshlaganini aniq his etdi. Bu tasodif emas edi.
— Taehyung (past va jiddiy ovozda):
— Qayerga qochyapsan?
Bambi tezda egilib, undan chiqib ketmoqchi bo‘ldi, ammo Taehyung uni o‘ziga mahkam tortdi.
Issiq lablari bo‘ynining mayin terisiga tegdi.
Bambi seskandi. U butun tanasi bo‘shashib, nafas olishi og‘irlashganini his qildi.
Bambi nafasini ichiga yutib, titroq ovozda shivirladi:
Taehyung kulimsirab, boshini biroz egdi. Uning nigohlari endi butunlay o‘zgargan, shiddatli va oldinga intilgan edi. Yirtqichning ovqatga bo‘lgan talabi singari...
U sekinlik bilan Bambi tomon egildi, va hech qanday ogohlantirishsiz lablarini och bo‘ridek uning lablariga tashladi.
Qo‘llari muzladi. Oyoqlari bo‘shashdi. Yuragi gupillab urib, butun tanasini elektr to‘lgandek his etdi. U qarshilik ko‘rsatishga urindi, ammo bu his-tuyg‘u shunchalik beg‘am va shiddatli ediki, u butunlay erib borayotganini sezdi.
Taehyung uni yanada o‘ziga yaqin tortdi. Uning iliq qo‘llari Bambining belidan mahkam ushlagancha, hech qanday imkon qoldirmay o‘ziga yaqinlashtirdi.
Shu onda, bir kuchli harakat bilan Bambini peshtaxtaga ko‘tarib qo‘ydi.
Bambi hovliqib, o‘zini orqaga tortishga urindi, ammo Taehyung shunchaki yana uning yoniga yaqinlashdi. Uning qo‘llari Bambining sonlaridan ushlab, yengilgina siqdi.
Bambi butunlay hushidan ketgandek edi.
Bu vaqtda xona jimjit edi. Taehyungning qo‘llari Bambining belini siqib, uni yanada yaqinroq tortdi. Lablar yana uchrashdi. Bu safar Bambi ham orqaga tortinmadi—u Taehyungning bo‘salariga sheriklik qildi.
Taehyungning yuragi tez urar, qo‘llari Bambi belidan pastga siljib, uni mahkam ko‘tarib oldi. Hech qanday ikkilanishsiz, hech qanday shubhasiz—u Bambini yotoqqa olib bordi.
U Bambini yostiqlarga tashladi. Ko‘zlarida olov chaqnardi.
Qo‘llari tez va ishtiyoq bilan uning kiyimlaridan ushladi…
Ammo bir lahzada hamma narsa o‘zgarib ketdi.
Taehyungning fikrlari tarqalib ketdi. U joyida qotib qoldi, yelkalari bir necha bor ko‘tarilib-tushdi. Bu shunchaki g‘oya, shunchaki tasavvur edi.
Bu voqea aslida sodir bo‘lmadi.
U ko‘zlarini ochdi—o‘sha joyida, divanda yotardi. Telefonini qo‘pol stolga tashladi va boshini silkitdi. Nega u bunday o‘yladi? Nega yosh bir qiz haqida bunday tasavvurlar kelib chiqdi?
O‘zini yana bunday o‘ylar bilan zaharlamaslik uchun Bambining sonlariga qadalgan nigohini olib qochdi va shiftga qarab yotdi.
Bu orada Bambi idishlarni yuvishda davom etardi. Hayron nigohi bilan orqaga qarab, Taehyung tomon bir qarash soldi.
U hali ham tushunmasdi—nima uchun u Taehyungning nigohlarini sezganday bo‘ldi?
' E'tiboringiz uchun raxmat, hikoya muallifi #Diva , tez orada yangi qismlar bilan ko'rishguncha '