Seni eslayman

2-bo‘lim: Unutilgan xotiralar

Jiyeon yigitning ko‘zlariga sinchiklab tikildi. Ich-ichida nimadir g‘alati his uyg‘ondi—u bu yigitni qayerdadir ko‘rgandi. Lekin qayerda?

— "Seni tanimayman", — dedi u qat’iy ohangda.

Yigit yengil kulimsiradi.

— "Lekin men seni eslayman, Han Jiyeon."

Jiyeon beixtiyor bir qadam orqaga chekinib, yigitni hushyorlik bilan kuzatdi. U qanday qilib uning ismini bilardi? Faqat tanish emas, balki go‘yoki uni ancha oldin bilgan odamdek gapirayotgandi.

— "Bu qiziq bo‘ldi," — dedi qiz sovuqqina. — "Meni qaerdan taniysan?"

Yigit bir lahza jim qoldi. Xuddi nimanidir eslashga yoki qanday tushuntirishga harakat qilayotgandek. Keyin sekin gap boshladi:

— "O‘n besh yil oldin..."

Jiyeonning yuragi qattiq urib ketdi. O‘n besh yil oldin? O‘sha vaqt... u butunlay unutishga harakat qilgan davr edi. O‘sha yillar xotirasida qorong‘u soyalar singari yashiringan, lekin har safar eslashga urinsa, yuragini og‘riq qoplardi.

— "Tushunmadim," — dedi u shoshilinch ravishda. — "Men seni eslay olmayman."

Yigit asta oldinga yurdi. Uning yuzi jiddiy edi.

— "Ammo men seni unuta olmadim, Jiyeon."

Uning bu gaplari qizni yanada sarosimaga soldi. Shu payt, birdan telefon jiringladi. Jiyeon unga tezda javob berdi.

— "Han, yangi jinoyat sodir bo‘ldi. Tezda kel!"

Jiyeon bir soniyaga yigitga qaradi. So‘ng e’tiborini jamlab, unga shubhali nigoh tashladi.

— "Bu yerda kutib o‘tirmaysan. Tanish bo‘lsak ham, men sening kimligingni bilmayman. Va bilishga majbur ham emasman."

U shunday deya shoshilinch ravishda politsiya mashinasiga o‘tirdi va voqea joyiga yo‘l oldi. Ammo yuragi tinch emasdi. Kim edi bu yigit? Va eng muhimi... nega u Jiyeonni unuta olmaganini aytayotgandi?

Keyingi bo‘limda:

Jiyeon yangi jinoyat izidan boradi. Bu ish sirli yigit bilan bog‘liqmi?

Yigitning o‘tmishiga oid birinchi ishoralar paydo bo‘ladi.

Haqiqat tobora yaqinlashmoqda…