YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍
Spoiler bu qism eng zerikarli qism boladi va eng qisqasi🗿
Y/N maktabga kelganida, yo‘lakda Sunooni ko‘rib qoldi. U bir nechta sinfdoshlari bilan gaplashib turardi.
Y/N uning yonidan indamay o‘tib ketmoqchi edi.
— Xayrli tong.
— Xayrli tong, Sunoo.
— Bugun erta kelibsan.
— Odatdagidek.
— Demak, men seni kutib qolmadim.
— Meni kutayotganmidingiz?
— Balki.
— Nega?
— Shunchaki.
Y/N uning javobidan kulib yubordi.
— Siz juda g‘alatisiz.
— Sen esa juda ko‘p savol berasan.
— Chunki javoblaringiz tushunarsiz.
Sunoo kuldi. Y/N esa sinfiga kirib ketdi.
Ammo bu safar uning kayfiyati biroz yaxshilangandi.
Katta tanaffusda Y/N maktab hovlisidagi o‘rindiqda dugonasi bilan o‘tirgandi. Ular nimadir haqida kulishayotganida, Sunoo qo‘lida ikkita ichimlik bilan yaqinlashdi.
Sunoo ichimliklardan birini unga uzatdi.
— Ol.
— Bu nima?
— Shunchaki ichimlik. Ichmasang, o‘zim ichaman.
Dugonasi esa vaziyatni kuzatib, sekin jilmaydi.
— Sunoo, sen ham biz bilan o‘tirasanmi?
— Agar qarshi bo‘lmasangiz.
— Yo‘q, albatta.
Ular bir oz suhbatlashishdi. Dugonasi turli savollar berib, Sunooni ham kuldirardi. Y/N esa ularning suhbatiga qo‘shilib turardi.
— Sen doim shunday kulasanmi?
— Qanday?
— Hozirgidek.
— Qanaqa kularkanman?
— Bilmayman. Shunchaki... yaxshi ko‘rinadi.
Y/N darrov ichimligidan ichdi.
— Siz ham juda ko‘p gapiradigan bo‘lib qoldingiz.
Dugonasi esa Y/Nga qarab, ko‘z qisib qo‘ydi.
Y/N unga sezdirmay tirsagi bilan turtib qo‘ydi.
Darslardan keyin ular kutubxonada loyiha ustida ishlashga kelishdi.
Y/n kayfiyati juda yaxshi edi oldin bunaqa kayfiyatda bolmagan hozir huddi hammasini unutgandek hattoki onasini janjalarini ham.
Y/N daftarini ochib, yozganlarini Sunooga ko‘rsatdi.
— Mana, savollarni tayyorladim.
— Hammasini o‘zing yozdingmi?
— Ha.
— Y/N...
— Nima?
— Sen hech qachon ozgina ish bilan cheklanib qolmaysanmi?
— Bu yaxshi-ku.
— Men yomon demadim.
— Juda yaxshi chiqibdi. Faqat ikkita savolni o‘zgartirsak bo‘ladi.
Y/N unga yaqinroq egilib, ekranga qaradi.
Sunoo kerakli joylarni ko‘rsatdi. Ular birgalikda savollarni qayta yozishdi.
Bir payt Y/N Sunooning ruchkasini olib qo‘ydi😂
P/s: Mana endiii y/n qnaqa qitmir qizligini koraslaaa🤣🙏🏻
— Bu mening ruchkam.
— Endi meniki.
— Qaytar.
— Yo‘q.
— Y/N.
— Nima?
— Ruchkamni ber.
— Avval iltimos qil.
Y/n ham unga yaqinlashib tipaaa o'yin qildi😂
— Iltimos, ruchkamni qaytarib ber.
— Sen bilan ishlash oson bo‘lmaydi shekilliiii
— Hali meni yaxshi tanimaysiz.
Sunoo bir lahza unga qarab qoldi.
— To‘g‘ri. Hali yaxshi tanimayman.
Uning ovozi odatdagidan sokinroq edi.
Sunoo esa hech narsa bo‘lmagandek yana kompyuteriga yuzlandi.
Ular kutubxonadan chiqishganida, maktab hovlisi ancha bo‘shab qolgandi.
Sunoo Y/N bilan yonma-yon yurardi.
— Bugun yaxshi ishladik, — dedi u
— Ha. Nihoyat loyihaning yarmi tugadi.
— Sen doim hamma narsani tugatishga shunchalik shoshilasanmi?
— Chunki uyga borishim kerak.
— Uyda seni kutishadimi?
Sunoo unga qaradi, lekin ortiqcha savol bermadi.
Bir oz yurishgach, Y/N gap boshladi:
— Sunoo, sizdan bir narsani so‘rasam bo‘ladimi?
— Albatta.
— Nega menga doim senlab gapirasiz?
— Bu senga yoqmayaptimi?
— Yo‘q, shunchaki... siz mendan kattasiz-ku.
— Xo‘sh? Shuning uchun meni sizlashing kerakmi? Axir kattamanko nega sizlayman
— Odob yuzasidan.
— Unda men senga bir narsani aytaman.
Sunoo y/n tomon egildi axir Sunoo boyi y/ndan baland😭
Y/n beixtiyor bir oz siljidii hayajonlandii
— Nima? - dedi keyin.
— Meni ham sizlamasang bo‘ladi. Bemalol senlayver.
— Rostdanmi?
— Ha. Har safar “siz” deganingda o‘zimni juda katta odamdek his qilaman.
— Yana bir marta ayt.
— Nima?
— Sunoo.
Ular maktab darvozasiga yetib kelishdi.
— Ertaga ko‘rishamiz, Y/N.
— Ko‘rishamiz, Sunoo.
Bu safar Y/N ortiga qarab yurib ketmadi.
U oddiygina xayrlashdi va uyiga yo‘l oldi. Ammo Sunoo uchun uning ismini o‘ziga bemalol aytishi ham kichkina bir yutuqdek tuyuldi.
Negadir y/nya hayot boshqacha korina boshladi hammasi juda alo edi juda juda bir hafta oldin y/n dearlu yashashni ham xohlamasdi hozir esa u beixtiyor kuladi baxtli boladi lekin asl sababni ozi ham bilmaydi
Y/N xonasida yotib, telefonida nimadir ko‘rayotgan edi.
Sunoo: Uxlamadingmi?
Y/N: Yo‘q. Nima bo‘ldi?
Sunoo: Hech narsa. Bugungi loyiha faylini yubordim.
Y/N: Ko‘rdim, rahmat.
Sunoo: Bugun kulganingni ko‘rdim.
Y/N xabarni o‘qib, qoshlarini chimirdi.
Y/N: Keyinchi? 😂
Sunoo: Shunchaki aytgim keldi. Senga kulish yarashadi.
Y/N telefon ekraniga qarab qoldi.
Y/N: Sen ham yomon emassan 😂
Sunoo: Bu maqtovmi?
Y/N: O‘zing bilasan
Sunoo: Mayli. Men buni maqtov deb qabul qilaman.
U telefonini yostiq yoniga qo‘ydi.
Bugun hech qanday katta voqea sodir bo‘lmadi. Hech qanday sir ochilmadi. Hech kim hech kimga hislarini aytmadi.
Ammo Y/N endi Sunoo bilan gaplashganda avvalgidek tortinmasdi.
Uning hazillariga kulardi, bemalol javob qaytarardi, hatto ba’zan o‘zi ham birinchi bo‘lib gap boshlardi.
Sunoo esa aynan shuni xohlardi.
Y/Nning unga asta-sekin ishonishini.
Uning yonida o‘zini majburan boshqacha tutmasligini.
Va eng muhimi, Y/Nning kulgisi kundan-kunga ko‘payishini.
Ba’zan yaqinlik katta voqealardan boshlanmaydi. Ba’zan u oddiy salomlashuv, bir dona ichimlik va kechasi kelgan kichkina xabardan boshlanadi.
Oradan ancha kunlar o'tti Sunoo bilan y/n ancha yaqin bolib olishni endi bir biridan uyalmasdi bir biriga ochiqchasiga hazilllat qilishardi. Y/n esa beixtiyor baxtli endi endi uni onasining gaplari hafa qilmas edi bularga dearli e'tibor ham bermayotgan edi...
Y/N maktab hovlisiga kirganida Sunoo odatdagidek do‘stlari bilan turardi. Uni ko‘rishi bilan qo‘lini ko‘tardi.
— Nima?
— Bugun ertaroq kelibsan.
— Sen ham.
— Demak, ikkovimiz ham bugun vaqtida kelganmiz.
— Bu juda katta yutuq ekan-da, — dedi Y/N hazillashib.
— Albatta. Buni nishonlash kerak.
— Qanday qilib?
— Hozircha bilmadim. O‘ylab topaman.
Y/N kulib, sinfiga qarab yurdi. Sunoo esa uning ortidan:
— Tanaffusda ko‘rishamiz! — deb qichqirdi.
Y/N dugonasi bilan deraza yonida gaplashib turganida Sunoo kelib qoldi.
— Nimalar haqida gaplashyapsizlar?
— Senga aloqasi yo‘q, — dedi Y/N kulimsirab.
— Voy, endi mendan sirlar ham bormi?
— Har doim ham hamma narsani bilishing shart emas.
Sunoo qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi.
— Xo‘p, tushundim. Men endi begona odamman.
— Bunaqa demadim-ku!
— Unda yaxshi. Men hali xafa bo‘lishga ulgurmagandim.
Dugonasi ikkisiga qarab kuldi.
— Sizlar bilan zerikib bo‘lmaydi.
— Ko‘rdingmi? Men seni kuldirishga mas’ulman.
— Kim seni tayinladi?
— O‘zim.
Ular birgalikda kulishib turishni. Keyin yana hamma oz sinifiga qaytdi.
Ular loyiha ustida ishlash uchun yana kutubxonada uchrashishdi. Y/N daftariga savollarni yozayotgan, Sunoo esa telefonida videolar uchun g‘oyalar izlayotgan edi.
— Buni qanday deb o‘ylaysan? — Y/N daftarini unga surdi.
Sunoo savollarni diqqat bilan o‘qidi.
— Yaxshi. Lekin bitta savol qo‘shsak-chi?
— Qanaqa?
— “Siz hech kimga aytolmagan gapingizni ichingizda qancha vaqt saqlagansiz?”
— Bu savol yaxshi ekan.
— Senga yoqdimi?
— Ha. Chunki ba’zi gaplarni aytish oson emas.
Sunoo unga qaradi, ammo ortiqcha savol bermadi.
— Unda shu savolni qoldiramiz.
Bir ozdan keyin Sunoo uning ruchkasini olib qo‘ydi.
— Yana boshladingmi?
— Sen ham shunaqa qilib asabimni buzasankuu😂
— Ruchkamni qaytar.
— Avval iltimos qil.
— Sunoo…
— Toxta birga bir qilay oldin men senga iltimos qilganman😂
— Heyy men yozmoqchiman.
— Mayli, mayli.
U ruchkani qaytardi. Y/N esa boshini chayqab kuldi.
16:25 — Maktabdan qaytish yo‘li
Ular bugun birga uyga qaytishga kelishishgandi. Ko‘cha odatdagidan sokin edi.
— Bugun kayfiyating yaxshiroq, — dedi Sunoo.
— Shunaqami?
— Ha. Ertalabdan beri ko‘p kulding.
— Balki bugun shunchaki yaxshi kundir.
— Unda bugun yaxshi kun bo‘lib qolsin.
— Sen doim shunaqa gapirasanmi?
— Qanaqa?
— Oddiy narsalarni ham chiroyli qilib yuborasan.
— Men shunchaki boricha aytaman.
— Sunoo?
— Ha?
— Sen bilan gaplashish avvalgidek noqulay emas.
— Bu yaxshi-ku.
— Ha. Yaxshi.
— Men ham sen bilan gaplashishni yoqtiraman.
Shunday qilib gaplashib ular o'z uylariga ketishdi
Y/N uy vazifalarini tugatib, telefonini qo‘liga oldi. Sunoodan xabar kelgan edi.
Sunoo: Uyga yetib oldingmi?
Y/N: Ha, ancha oldin.
Sunoo: Yaxshi. Bugungi loyiha uchun rahmat.
Y/N: Nega rahmat?
Sunoo: Chunki sen bilan ishlash oson. Fikrlaring ham yaxshi.
Y/N: Sen ham yomon emassan
Sunoo: Faqat yomon emasmi? Juda xafa bo‘ldim.
Y/N: Axaaxaxa yaxshisan bo‘ldimi?
Sunoo: Endi bo‘ldi.
Y/N telefoniga qarab kulib qo‘ydi.
Birozdan keyin yana xabar keldi.
Sunoo: Ertaga maktabga birga boramizmi?
Y/N javob yozishdan oldin biroz o‘ylanib turdi.
Y/N: Bo‘ladi. Faqat kech qolma.
Sunoo: Menmi? Hech qachon.
Y/N: Bugun ertalab ham shuni aytganding.
Sunoo: Mayli, ertaga isbotlayman.
Y/N telefonini yoniga qo‘ydi. Bugun hammasi mukammal emasdi. Uyda yana odatdagi tashvishlar, bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar bor edi.
Lekin endi uning kunida maktabga borishni biroz yoqimliroq qiladigan bir inson bor edi. Va Sunoo ham buni asta-sekin tushunib borardi: Y/Nning kulgisini ko‘rish uchun unga katta sabablar kerak emasdi. Ba’zan shunchaki yonida yurishning o‘zi yetarli edi.