𝗠𝘆 𝗙𝗮𝘂𝗹𝘁
1-qism:
Seul shahri chekkasidagi tinch, lekin unchalik mashhur bo‘lmagan qishloqchalardan birida, kichik bir uyda Jiwon ismli qiz onasi bilan yashar edi. U qiz tinch, muloyim va odobli edi.
Ammo tashqi dunyoga ko‘rinmaydigan og‘ir haqiqat bor edi: Jiwon hech qachon onasining mehrini his qilmagan. Uning onasi, Sua xonim, ichkilikka ruju qo‘ygan ayol edi. Ko‘pincha kechasi mast holatda uyga qaytar, va ba'zida begona erkaklarni ham uyga olib kelardi. Bu holat Jiwonning yuragida chuqur jarohat ochgan edi.
Jiwon bolaligidan ko‘p narsalardan mahrum bo‘lib ulg‘aygan. Otasi u atigi 5 yoshligida og‘ir kasallik tufayli vafot etgan. Shu voqeadan keyin onasi hayotdan butkul umidini uzgandek bo‘ldi va qizining borlig‘ini unutgandek yashadi.
Shu qadar og‘ir sharoitga qaramay, Jiwon o‘qishda a’lochi edi. U bilim olish orqali bu g‘amli hayotdan qochishni istardi. Biroq maktabda ham uni «yetimcha» deb masxara qilishar, ba’zida esa e’tiborsiz qoldirishar edi. Bu sababli u har kuni maktabga og‘ir qadamlar bilan borar, sinfdan chiqib kelgach esa darrov kitoblariga berilar edi — chunki ular hech qachon unga xiyonat qilmasdi.
Bir kuni, odatdagidek, onasi yana bir notanish erkak bilan mast holatda uyga keldi. Bu holat Jiwonning sabr kosasini to‘ldirdi. U endi bu uyda bir kun ham qololmasdi.
O‘sha tun yig‘lab xolasiga qo‘ng‘iroq qildi. Ertasi kuni sumkasini yig‘ib, xolasinikiga ko‘chib o‘tdi. Bu yangi uy tinch edi, xolasi mehribon, va u yerda Jiwon o‘zini xavfsiz his qila boshladi.
Endi u yangi maktabda o‘qirdi — bu maktab katta edi, va odamlar biroz boshqacharoq, mehribonroq edi. Jiwon boshida hech kim bilan yaqinlashishni istamasdi, ammo taqdir unga Somin ismli qizni uchratdi. Somin ochiqko‘ngil, quvnoq va do‘stona edi. U Jiwon bilan suhbat qurdi, uning qiziqishlarini tingladi, va ular asta-sekin chin do‘stga aylandilar.
Jiwon va Somin bir-birining eng yaqin sirdo‘stlariga aylandilar. Ular maktabdan keyin birga vaqt o‘tkazar, dars qilishar, orzulari haqida so‘zlashar edi. Lekin bu yangi hayot ham hech bir muammosiz emasdi.
Sominni sinfdagi ikki yigit — Junseo va Taemin juda yaxshi ko‘rardi. Ikkalasi ham unga nisbatan hissiyotlarini yashira olmasdi. Ammo bir muammo bor edi:
Sominning allaqachon yigiti bor edi. Bu haqiqat Junseo va Taemin uchun og‘riqli edi, lekin ular bu tuyg‘udan voz kechishga tayyor emas edi.
Hayot asta-sekin yangi burilishlarga tayyorlanayotgan edi…
Yangi maktab, yangi hayot... ammo Jiwon hali ham o‘zini to‘liq ocha olmasdi. Ichida yig‘lamay qolgan kechalari, yuragini ezgan so‘zlar, va o‘tmishidagi yaralar bor edi. U bir necha marta kulishga uringan bo‘lsa-da, bu ichki og‘riqlarni yashirish oson emasdi.
U ko‘pincha Jiwonni kuldirishga harakat qilardi. Sinfda bema’niliklar qilardi, ba’zida shunchaki yonida jim o‘tirardi. Bu jimlik — boshqa odamlar berolmaydigan taskin edi. Jiwon uchun Somin — oddiy do‘st emas, yurak yaralariga yumshoq bintdek ta’sir qiladigan inson edi.
Bir kuni yomg‘irli tushlik paytida maktab tomiga chiqishdi. Tom usti ho‘l edi, lekin shahar manzarasi ularga bir zum bo‘lsa-da tinchlik bergandek tuyuldi. Jiwon osmonga qarab, asta dedi:
— "Bilasanmi, ba’zida shunchaki yo‘q bo‘lib ketgim keladi. Hech kimga keragim yo‘qdek tuyuladi."
Somin jiddiy ovozda javob berdi:
— "Agar sen yo‘q bo‘lsang, bu dunyo ko‘proq sovuq bo‘lib qoladi. Sen men uchun muhimsan, Jiwon."
Bu so‘zlar Jiwonning yuragiga ildiz soldi. U hayotida ilk bor o‘zini ko‘rinmas emas, balki qadrlanadigan insondek his qildi.
O‘sha kundan boshlab ular har kuni birga edilar. Darsdan so‘ng kutubxonada dars qilishar, dam olish kunlari esa Somin Jiwonni o‘z uyiga taklif qilardi. Sominning onasi Jiwonga mehmondek emas, oilaning bir a’zosi sifatida munosabatda bo‘lardi. Bu esa Jiwon uchun yangi his edi — mehr.
Ular hayot haqida gaplashishar, orzularini aytishar, va ba’zida hech nima demasdan yurishar edi. Chunki ular uchun jimlik ham gapdan ko‘ra kuchliroq edi.
Bu — hayotga o‘ziga xos tarzda bardosh berishning shakli edi. Yelka-yelkaga suyanib, bir-birini tushunib, yurakdagi og‘riqlarni sukutda bo‘lishish edi.
Jiwon endi har kuni maktabga borishni istardi. Chunki u yerda uni tushunadigan, haqiqatda uning borligiga ahamiyat beradigan inson bor edi — Somin.