𝗠𝘆 𝗙𝗮𝘂𝗹𝘁 3-𝗲𝗽𝗶𝘇𝗼𝗱

Dam olish kunlari ko‘pchilik uchun tinchlik, yaqinlar bilan vaqt o‘tkazish, kulgi, yurakni yengil qiladigan suhbatlar va iliq choy bo‘lishi mumkin. Ammo Jiwon uchun bu kunlar tamomila boshqacha edi.

Dam olish kunlari ko‘pchilik uchun tinchlik, yaqinlar bilan vaqt o‘tkazish, kulgi, yurakni yengil qiladigan suhbatlar va iliq choy bo‘lishi mumkin. Ammo Jiwon uchun bu kunlar tamomila boshqacha edi.

U yolg‘iz edi. Bu yolg‘izlik tanlangan emas, majburiy edi — unga kimdir ko‘nglini og‘ritganidan emas, balki yuragining tubida hech kimga tushuntirib bo‘lmaydigan bo‘shliqdan kelib chiqqan edi. Jiwon uchun kafe va kutubxona — shunchaki joy emasdi, ular uning ichki dunyosining ko‘zgusiga aylangan edi.

U har dam olish kuni odatdagidek erta tongda uyg‘onardi. Derazadan tushayotgan quyosh nurlari uning yuzini silab o‘tardi. Boshqalarga oddiy tuyulgan quyosh nuri — unga hayot belgisi, xotira, bir vaqtlar tush ko‘rgan umidlaridek tuyulardi.

Sochlarini oddiy qilib yig‘ib, ko‘zoynagini taqardi. Kitoblar solingan sumkasini yelkasiga osib, sekin yurib, eng yaqinidagi kutubxonaga yo‘l olardi. U yerda, adashgan xayollari bilan sahifalarni varaqlardi. Har bir kitob, har bir so‘z, unga bir ovoz bo‘lib eshitilardi — ba’zan tasalli, ba’zan esa shunchaki sukut.

Kutubxona devorlariga suyangancha ba’zan uzoq-uzoqlarga qarab o‘tirardi. U yerda uning dardini so‘raydigan hech kim bo‘lmasdi, lekin aynan shu sukut ichida u o‘zini eshitardi.
Kunduzgi kunlar esa kafeda o‘tardi.

Issiq kapuchino, oynadan tashqariga qaragan nigoh, fon musiqasi va yurakdagi xiralik. Jiwonning ko‘zlari ba’zan ichi to‘la savolga aylangan odamlarni kuzatardi. Ular kulishardi, sevgilari bilan uchrashardi, vaqtni his qilmaydilar… lekin Jiwon faqat tomosha qilardi.
Uning yuragida esa og‘irlik bor edi.

Sominning sevgisi, Somin bilan do‘stlik, Namjoonning kutilmagan qarashlari — bularning bari uni ich-ichidan charchatgan, ammo tashqaridan hech kim seza olmaydigan darajada edi.

Eng alam qilgani esa, dugonasining o‘zi uchun uzoqlashib borayotgani edi. Somin uni hali ham yaxshi ko‘rardi, ammo u endi boshqa hayot bilan shug‘ullanayotgan edi. Va Jiwon… yana yolg‘iz qolgandi.

Kechqurun bo‘lsa, u yozishni boshlardi. Kundalikka yozardi. So‘zlar orqali o‘zini tushunishga harakat qilardi. Ba’zida savol qo‘yardi:
“Nega men shunchalar begona his qilyapman?”
“Do‘stlik bir tomonlama bo‘lishi mumkinmi?”
“Nega men yuragimni hech kimga ocholmayman?”

Ammo javoblar yo‘q edi. Faqat qog‘oz, siyoh, va yurakdan chiqayotgan ohang…
Jiwon dam olish kunlarini shu tarzda — o‘zi bilan, sukut bilan, kitoblar va xayollar orasida o‘tkazardI. Uning ichida bo‘shliq bor edi, lekin shu bo‘shliq unga qandaydir go‘zallikni h hadya qilardi. Chunki ba’zida yolg‘izlik insonni chinakam o‘zini anglashga olib boradi.

Sominga keladigan bolsak u hozir kochaga otlanmoqda

Ammo kochada anavi uni rasmga olgan yigitlar uni poylab turgan edi

Ular uni yolini tosishdi.
Sonmin: Qoch yolimdan
Boyz: Qizishma oypopu bitta gapimiz bor. Sen bizga jahl ailishdan avval bu narsani kor

Bolalar rasm va video larni Sonminga korsatishadi va Sonmin galati bolib qoladi
Sonmin ochir deb qarshilik qilishadi lekin:

Boys: Senga bitta shartimiz bor. Sen bir kechangni biz bilan otkazasan tushunding shundaymi. Bugun kechqurun kel telefoningga lokatsiya tashiman
Sonmin: Hop💔

Sonmin va Jiwon urushgan ularning kuni zerikarli otar edi

Vaqt shunday bir narsa ekanki, ba’zida juda tez, ba’zida esa chidab bo‘lmas darajada sekin o‘tadi. Ayniqsa, yuragingni siquvchi narsa bo‘lsa

— bu vaqt og‘ir zanjirdek cho‘ziladi. Sonmin va Jiwon o‘rtasidagi yaqinlik so‘nib borayotgandi. Oddiy bir tushunmovchilik, bir so‘z, bir nigoh — yuraklarga sovuqni olib kirgandi.

Ular urushib qolgan edilar.
Bu endi oddiy gap qila olmaslik emasdi — bu sukut, uzoqlik va ko‘z tegmasin degandek yuz o‘girishlardan iborat edi. Maktabdagi kunlar endi jonsiz o‘tardi. Ilgari yonma-yon o‘tirgan ikki dugona endi sinfning qarama-qarshi burchaklarida jim o‘tirardi.

Jiwon har safar Sonminning yonidan o‘tayotganda yuragi qisilib ketardi. Orada qancha ko‘p xotiralar bo‘lsa ham, biror so‘z aytishga yuragi dov bermasdi. Sonmin esa uning bu sukunatini e’tiborsizlik deb o‘ylardi. O‘zaro tushunmovchilik ulkan devorga aylangandi.

Darslar zerikarli edi. Hech narsa ko‘ngil bermasdi. O‘qituvchining so‘zlari quloqqa kirmas, daftarlar esa chizmalar bilan to‘lib borardi. Ilgari birgalikda kulgan, tushlikni birga o‘tkazgan, kichik sirlarini bo‘lishgan ikki qalb endi bir-biriga g‘alati, begona tuyular edi.

Tashqarida bahor fasli kirib kelgan bo‘lsa ham, Jiwon uchun havo sovuq tuyulardi. Yuragidagi bo‘shliq, Sonminning yo‘qligi uni ichkaridan muzlatardi. Kutubxonadagi yolg‘izlik endi tasalli emas, azob edi. Chunki ilgari bu joyga ular birga kelgan, kitob tanlab, jimlikda birga o‘tirishgan edi.

Sonmin ham befarq emasdi. Uning kulgusi so‘ngan, nigohi charchagan edi. Yuragi ichida bir nido bor edi: “Jiwon meni tushunsin, gaplashsin, lekin men ham uni tushunmadim…”

Ular ikkalasi ham bir-birini sog‘inayotgan edilar, ammo o‘zaro faxr, g‘urur va tushunmovchilik ularga yo‘l bermasdi.
Zerikarli kunlar davom etardi. Va hayot, ularning sovuq sukunatidan biror narsa o‘rganishini kutayotgandek, hech qanday o‘zgarishsiz o‘tar edi…

Mana daxshatli kech ham tushdi Sonminga lokatsiya kelgan edi Sonmin bormasa bolmas edi. Rasnlari tarqalsa sharmanda bolar edi

Va yigitlarning uyiga yetib boradi....
3-𝗲𝗽𝗶𝘇𝗼𝗱 𝘁𝘂𝗴𝗮𝗱𝗶⛓‍💥