Gunohkorlar tunda uhlamaydi
Taehyung erta tongning hididan uygʻondi. Allaqachon yangi kun boshlangan edi. Xonaga quyosh nurlari tushardi. Taehyung koʻzlarini sekin ochdi va atrofga qaradi. Hech kim yoʻq. Boshida biroz qattiq ogʻriqni his qildi. Bularning barchasi kechagi ichkilik tufayli edi.
- men oʻzimni juda iflos his qilyabman.
Taehyung bosh ogʻrigʻi va oʻzidan kelayotgan ichkilik hididan jirkandi. Qoʻllarini keng yoyib qotib qolgan joylarni toʻgʻirladi. Oʻrnidan turdi va xona pardalarini ochdi. Xona ichi quyoshning nuriga toʻldi. Taehyung oynadan pasdga qaradi. Qororgohning har bir burchagidan tortib har bir eshikgacha qoʻriqchi qoʻyilgandi. Oldin hech qachon bu yerni bunday qattiq nazoratda koʻrmagan Taehyung hayron qoldi. Hammasi qora kiyimlarda edi. Binoning baʼzi joylarida snayperlar joylashgan va vaqti vaqti bilan smena almashishardi. Bularning hammasi huddi qamoqxona kabi edi.
Axir eng katta toʻda boshligʻi shu yerda. Jungkook ancha vaqt bularni yengillashtirdi va endi yana eski holiga qaytardi. Chunki zarar koʻrishni istamasdi.
Taehyung qaytib pardani yopib qoʻydi. Joyini toʻgʻirladi va yuvinish uchun xona eshigini ochdi. Eshik qulflangan. Taehyung ocha olmadi.
Bu Jungkookning xonasi edi va u bu vannadan foydalana olmaydi. Lekin chiqish eshigi yopiq. Shu sababli shunchaki u vannaga bordi. Yuvinib boʻlgach qaytib xonaga kirdi. Tungi stol ustida nonushta tashlab ketishgan edi. Taehyung hozirgi vaqtda faqatgina qusishni hohlardi.
Taehyung uni chetga surib qoʻydi. Divanga oʻtirdi va uyqisirab oʻyga toldi.
- kecha nimalar boʻldi eslay olmayabman. Boshim yorilib ketishiga ham rozi edim.
Taehyung kecha nima boʻlganini eslay boshladi. Hotirasi borgan sari yorqinlasha borar ekan kulgisi kelardi. Jungkookning ikki qizargan yanoqlari va qiliqlari. Bularni eslashning oʼzi ham ajoyib tuygʻu efi.
Birozdan keyin eshik tashqarisida kimdir eshikni ochish uchun harakat qilayotgani eshitildi. Birdan eshik ochildi va ichkariga Yoongi kirdi. Uning qiyofasi jiddiy edi.
Taehyung hayollaridan chalgʻib yoongiga qoʻrquv va savolli koʻzlari bilan qaradi. Allaqachon irislar rangi toʻqnashib borardi. U doim Yoongidan qoʻrqardi. Chunki birinchi kelgan kundanoq ikkisi kelisha olishmasdi.
Taehyung gapini ohiriga yetkazmasidan Yoongi uning qoʻlidan qattiq ushlab, oʻrnidan turishga majbur qildi. Uni sudrab xonadan olib chiqdi.
Taehyung oʻzining zaif va jonsiz tanasidan nafratlandi. Boshidagi ogʻriq ham unga azob berardi.
Yoongi indamadi. Taehyungning qoʻlini qattiqroq ushlab, koridor boʻylab koʻp xonalardan oʻtishdi. Suganing gʻazabi mushtlangan qoʼllaridan yaqqol sezilib turardi. Taehyung oyogʻida zoʻrgʻa uning ortidan yetardi. Qoʻllari allaqachon qizargan edi.
Ancha yurishdan soʻng bir xona yonida toʻxtashadi. Yoongi biroz jim qoldi va Taehyung qoʼrqayotganini ich ichidan his qildi. Yoongining bunday qoʻrqinchli yuzi va jahl bilan Taehyungning qoʻlini mahkam ushlab turishi uni yanada qoʻrquvga soldi.
Park xonim shifoxona yugurib kirib keldi va ortidan park janob ham keldi. Qabulxona yonida ularni toʻxtatib qolishdi va bir hamshira ulardan soʻradi:
- sizga kim kerak janob va xonim?
- Park Jimin. Unga nima boʻldi? Qaysi palatada?
Erkak koʻzidan olov chaqnardi. Yagona oʻgʻlining ahvolini bilish uchun juda sabrsiz edilar.
- park Jimin. Oʻq yegan bemormi? Ha uni ancha oldin olib kelishgandi. 105- palata.
Hamshira yonidagi sherigiga pichirladi.
- operatsiya nihoyasiga yetganmidi?
1 chi hamshira yana ularga yuzlandi.
- ortimdan yuring oʻzim sizlarni olib boraman.
Ikkisi uning ortidan ergashdi.
Ular xonaga kirishdi. Minglab qurilmalarga ulangan oʻgʻlini koʻrib park xonim yigʻlab yubordi. Jimin kimningdir issiq taftini sezgach koʻzlarini ochdi. Qarshisida havotir bilan qarab turgan ota onasini koʻrdi. Onasi uning koʻzini ochganini korib yigʻlab yubordi.
- Jimin yaxshimisan? Senga nima boʻldi? Bu kimning ishi otang ularni albatta yoʻq qiladi.
Onasi nafas olmasdan Jimindan hol ahvol soʻray boshladi. Jimin hali ham kuchsiz boʻlishiga qaramay onasiga qarab jilmaydi. Osma ulanmagan qoʻlini koʻtarib uning sochlarini siladi.
- men yaxshiman ona. Shunchaki baxtsiz hodisa. Havotirlanishga arzimaydi.
- Aqldan ozdingmi Jimin. Senga oʻq uzishgan sen esa bunday deysan.
Otasi jahl bilan gapirdi. Yagona oʻgʻlining bunday holatda yotganini koʻrib chidab tura olmadi. Otalik mehri oshib ketdi.
- men tezda politsiyaga habar beraman. Ular jazosiz qolmaydi.
Jiminning oilasi oddiy emas erdi. Aristokratlar sulolasidan boʻlgan qadimiy insonlar avlodlari sanalishadi.
Jimin shunchaki soʻzsiz qoldi. Oilada yagona farzand yagona merosxoʻr. Bularning hammasi unda mujassamlangan.
******************************
- joonie nimalar boʻlyabdi? Nima sababdan qoʻriqchilarni koʼpaytirdingiz? Biron muammo yuzaga keldimi?
Namjoon sokin holatda gap boshladi.
- bilasan biz eng katta toʼdamiz va albatta dushmanlar yoʻq emas.
- shunday ekan biz ancha masʼuliyatli boʻlishimiz kerak.
- togʻri. Ammo men uchun doimo oʻzingizni asra joonie sen menga keraksan. Doimgidan ham koʻproq.
Namjoon Jinga yaqinroq borib undan yengil boʻsa oldi. Ikkisining yuzlarini birlashtirib Jinga qatʼiyatli koʻzlar bilan qaradi.
- Jin men seni doim himoya qilishga vaʼda beraman. Seni sevaman.
Jin uning bunday gaplaridan koʻziga yosh olib, erib ketdi. Yana ehtiros bilan namjooning lablaridan oʻpdi.
5 daqiqalik ishonch va yaqinlikning yoqimli tuygʻusidan soʻng Jin gap boshladi.
- Taehyung qayerda? Bugun kuni bilan hali umuman koʻrmadim. Sen koʻrdingmi?
- yoq men ham koʻrganim yoq. Lekin jungkook unga gʻamxorlik qilayotgani aniq.
- menimcha vaqting bemalol yoki...
- ha hozircha hammasi nazorat ostida shu sababli boʼshman va seni juda ham sogʻindim.
Namjoon Jinga oʻzining katta tabassumni koʻrsatdi.
- men hozirgi vaqtgacha hech ishona olmayabman. Qanday qilib bizning Jungkook kimnidir yaxshi koʼrib qolgan boʻlsa.
- sen bularni sevgi deb oʻylaysanmi?
- sen bularni sevgi deb oʻylaysanmi?
- men aminmanki jungkook juda beshafqat. Uning yuragi allaqachon hamma uchun muzlagan.
- menimcha jungkook bu bolakay bilan shunchaki oʻynamoqchi yoki shunga oʻxshashdir. Lekin bu ularning hayoti biz aralasha olmaymiz. Men jungkookni juda uzoq yillardan beri taniyman. Men va yoongi hyung.
- sen ancha keyin kelgansanku jinnivoy. Menimcha jungkook bu bolakay bilan shunchaki oʻynamoqchi yoki shunga oʻxshashdir. Lekin bu ularning hayoti biz aralasha olmaymiz. Men jungkookni juda uzoq yillardan beri taniyman. Men va yoongi hyung.
Namjoon Jinning yanoqlarini chimchiladi.
menimcha jungkook bu bolakay bilan shunchaki oʻynamoqchi yoki shunga oʻxshashdir. Lekin bu ularning hayoti biz aralasha olmaymiz. Men jungkookni juda uzoq yillardan beri taniyman. Men va yoongi hyung.
Namjoon Jinning yanoqlarini chimchiladi.
- baribir ham sen hali u vaqtda goʻdak eding.
Jin uning ustidan kulib jilmaydi.
- atiga 1yosh kattasan bu adolatdan emas.
- mayli nima bolsa ham qayerda toʻxtagan edik?
- bilasanmi Taehyung juda sodda bola. Huddi Xudodan kelgan farishta kabi. ( islom diniga aloqador emas )
- oooo yoʻgʻe men unga bunday jiddiy kozlar bilan qaramagan ekanman.
- albatta yoq shunchaki hazil. Menga sendan bishqasi yoqmaydi va bolmaydi ham.
Ikki sevishgan shu tarzda yana suhbatini davom ettirisdi.
**************************************
Taehyung qoʻlini kuchli qoʻllardan qutqarish uchun topirchiladi. Lekin Yoongi hali ham qoʻyib yubormas edi.
Eshikni ochib ichkariga kirishdi. Xona juda oddiy 1tagina divan, kichik 1 deraza, kiyim uchun javon va stul bor edi halos.
Yoongi Taehyungning qoʻlidan qattiq ushlab yerga uloqtirib yubordi. Tae juda yengil va jonsizligi sabab tezda yerga yiqilidi. Yoshga toʻlgan va hech nimaga tushuna olmayotgan koʻzlarida havotir aks etgan irislar qalqib turardi. Hech qanday linzasiz bu koʻzlar rangi oddiy tmrang uchun juda gʻalatilik va gʻayraoddiylik qilardi.
Taehyung yiqilgan joyidan turishi uchun koʻp vaqti ketdi. Koʻz yoshlari tomchilay boshladi va yoongiga qaradi.
- janob menga biron nima demoqchi....
Yoongi uni yana yerga yiqitdi. Taehyungning jonsiz tanasi muzdek yerga yana yiqildi, bu safar hoʻrlanish va nafrat bilan.
- hoy sen mitti menga qara. Endi sen shu yerda qolasan. Bu jungkookning buyrugʻi. Xonadan tashqariga qadam ham bosa koʻrma. Boʻlmasa katta gunohga qolasan. Yoki...
-oʻzing tushunding deb oʻylayman.
Yoongu xonadan chiqib ketdi va eshikni qulfladi.
Taehyung xona ichida koʻz yoshlari bilan yolgʻiz qoldi. Hali ham hayotning bunchalar shavqatsizligiga Komila olmagan 17 yoshli bolakay hech bir soʻzsiz qoldi. Oʻzini juda yolgʻiz his qila boshladi. Tugatadigan hech bir insoni yoʻq. Na onasi na otasi....
Erta tongdan achchiq koʻz yoshlari uning yuzini toʻldirdi. Toʻgʻri oldin shunday boʻlgan deysizmi yillar oldin Taehyung qachondir tabassum va ogʻriqsiz uygonganmi? Hech qachon....
- hammasidan charchadim... Boshqa yashashni hohlamayman...
Taehyung alam ichida bor kuchi bilan yigladi. Qancha vaqt oʻtishiga qaramay hali ham yigʻisi toʻxtamasdi.
Butun hayoti koʻz oʻngidan otishni boshladi.
"koʻzlaring juda yoʻqmi siz buni bilasizmi KIM TAEHYUNG"
"baribir qaytib kelibsanda tekinxoʻr."
"Endi mendan koʻrasan oʻlganingcha kaltaklayman. Oʻlimni mening qoʻlimda his qilasan. Koʻramiz oʻshanda koʻzlaring qanday ranga kiradi."
" Sen kimsan qayoqdan kelding"
" Bu tanang bilan menga hizmat qilishni istamaysanmi"
Tugʻilganidan boshlangan haqoratlar...
Otasining sababsiz kaltaklari...
Nafs girdobida qolgan insonlar...
Hayotini eslaganan vaqti hech qanday yaxshi voqea koʻrinmasdi. Hammasi uning chirigan hayotiy voqealari edi... Hech qanday mano mani yoʻq. Miyasida 1 fikr shu qadar unga tinchlik bermasdiki, buni qilmasa boʻlmaydigandek edi.
Taehyung boʻgʻziga tiqilgan ogʻriq va azobdan, chang bosgan hayotidan qutulish uchun ozini osishni oʻyladi. Bu hayotda yashashi uchun hech qanday sabab qolmadi...
Hatto yomon koʻrgan otasi ham uni hohlamadi.
- endi kimga keragim bor... Mendek banda oʻlishdan boshqasiga loyiq emas...
Taehyung atrofga qaradi. Agar hozir qilmasa bunday imkon umuman boʼlmaydi, horlanganlik hissi shu qadar ortib borardiki bularni taʼriflash emas shunchaki his qilib koʻrish kerakli edi.
Hammasidan allaqachon charchagan ortiq chidolmas darajaga yetgan Taehyung divan ustidagi choyshabni oldi. Oqayotgan koʻz yoshlari tinim bilmasdan Taehyungning yuzini yanada hollashtirdi. Qoʻli bilan koʻz yoshlarini artdi. Yoshga toʻlgan koʻzidan atrofni koʻrish qiyinlasha boshladi.
- -oyi nima uchun...axir...meni bunday dunyoda yolgʻiz tashlab ketdingiz...men ortiq yashay olmayman...yashashim uchun sabab qolmadi...
- Taehyung choyshabdan qilingan arqonga qaradi. Bir muddat soʻzsiz tikilib turdi. Hech qanday his tuygʻuni ifodalamayotgan yuzi va umidsizlikdan kulrangga aylangan koʻzi oʻlim uchun allaqachon tayyor edi... Taehyungning koʻzlaridan ohirgi tomchi yosh dumalab tushdi va chiqqan stuli yerga quladi... Endi esa hammasi istagandek...