THE THORNY ROSE
Tun shahar ustiga asta cho‘kib kelardi. Osmon qop-qora bulutlarga burkanib, xuddi ichidagi og‘ir dardni yashira olmayotgandek, tinimsiz yig‘lardi. Yomg‘ir tomchilari asfaltga urilib, mayda-mayda sadolar chiqarar, bu sadolar esa shahar shovqiniga qo‘shilib ketardi. O‘sha kecha yomg‘ir oddiy yomg‘ir emas edi — u yuraklardagi alamni yuvib ketgudek, ammo ba’zilar uchun yangi jarohatlar ochgudek edi.
Sumin universitet binosi oldida qotib qolgancha turardi. Qo‘lida daftarlar, yelkasida eski sumka… Yomg‘ir allaqachon uning sochlarini ho‘l qilgan, ko‘ylagi tanasiga yopishib qolgan edi. Ammo u bunga e’tibor ham bermasdi. Ko‘zlaridan tinmay yosh oqardi. Bugun u bir fandan imtihondan o‘ta olmadi. Bu oddiy “yiqilish” emasdi — bu uning kelajagiga urilgan sovuq zarba edi.
— Nega… nega men har doim yetarli bo‘lmayman? — deb pichirladi u titroq lablari bilan.
Sumin oddiy oila qizi edi. Orzulari katta, imkoniyatlari esa tor. Har bir imtihon, har bir baho u uchun hayot-mamot masalasi edi. Chunki u bilardi: ortida boy ota-ona, tayanch bo‘ladigan kuchli qo‘l yo‘q. Faqat o‘zi va o‘z orzulari bor, xolos.
Shu payt avtobus bekatiga bir yigit kelib to‘xtadi. U ham yomg‘irdan qochib, bekat tomiga yaqinlashdi. Bu — Jeon Jungkook edi. Oddiy kiyimda, biroz charchagan ko‘zlar bilan. Kun bo‘yi qahvaxonada afitsiant bo‘lib ishlagan, endi esa uyiga qaytish uchun avtobus kutardi. Yelkasida arzon ryukzak, qo‘lida esa biroz eskirgan soyabon bor edi.
Jungkook tasodifan ko‘zini ko‘tarib qaradi va uni ko‘rdi.
Yomg‘ir ostida yolg‘iz turgan, yig‘layotgan qiz.
Bu manzara uning yuragini nimadir bilan siqib yubordi. U bilmasdi bu qiz kim, nimadan yig‘layapti, lekin yuragi befarq bo‘la olmadi. Jungkook sekin qadam tashlab unga yaqinlashdi.
— Kechirasiz… — dedi u muloyim ovozda. — Yomg‘ir kuchli yog'moqda. Shamollab qolishingiz mumkin.
Sumin seskanib ketdi. Ko‘z yoshlarini artib, begona yigitga qaradi. Uning nigohida qo‘pollik yo‘q edi. Faqat samimiylik va ehtiyotkorlik bor edi.
— Rahmat… — dedi u past ovozda, lekin joyidan qimirlamadi.
Jungkook bir zum ikkilanib turdi-da, soyabonini ochib, qiz tomonga tutdi. So‘ng esa, o‘zi ham hayron qolgan holda, ustidagi charm kurtkasini yechdi.
— Oling, — dedi qat’iy, ammo muloyim ohangda. — Menga hech narsa bo‘lmaydi.
— Yo‘q, kerak emas… — dedi Sumin, lekin Jungkook allaqachon kurtkani uning yelkasiga yopayotgan edi.
O‘sha lahzada Sumin nimanidir his qildi. Bu achinish emasdi. Bu — begona insondan kelgan iliqlik edi. U ko‘pdan beri bunday e’tiborni his qilmagandi.
— Uyga qanday qaytasiz? — so‘radi Jungkook.
— Piyoda… bu payitda aftobus kam yuradi, — dedi Sumin.
— Unda keling, men sizni kuzatib qo‘yaman.
Shu tariqa ular yomg‘ir ostida yonma-yon yurib ketishdi. Jungkook soyabonni ehtiyotkorlik bilan Suminga to‘g‘rilab ushlab borar, o‘zi esa yomg‘ir tomchilariga beparvo edi. Yo‘l davomida ko‘p gaplashishmadi. Ba’zan sukut ham gapirardi.
— Ismingiz nima? — so‘radi Jungkook ohista.
— Sumin. Sizniki-chi?
— Jungkook.
Ismlar yomg‘ir sadolari orasida bir-biriga aralashib ketdi. Ammo bu ismlar o‘sha kecha ikki yurakka sekin-sekin muhrlanayotgan edi.
Sumin uyiga yetib kelganda, yomg‘ir hali ham tinmagandi. U eshik oldida to‘xtab, Jungkookga qaradi.
— Rahmat… bugun menga juda kerak edingiz, — dedi u rostgo‘y nigoh bilan.
Jungkook jilmaydi. Oddiy, samimiy jilmayish.
— Balki yana ko‘risharmiz, — dedi u umid bilan.
Sumin javob bermadi, faqat bosh silkidi. Ammo yuragida nimadir o'zgarganini o‘zi ham sezdi.
Jungkook ortiga qaytib ketganida, Sumin hali uzoq vaqt eshik oldida turib qoldi. Yelkasidagi kurtkadan kelayotgan begona, ammo iliq hid yuragini g‘alati tinchlantirardi.
U hali bilmasdi…
Bu yomg‘ir ostida boshlangan uchrashuv kelajakda tikanli atirguldek chiroyli, ammo og‘riqli muhabbatga aylanadi.