RIOT
Hongik-ro 218-uy ko‘chaning oxirida joylashgan bo‘lib, eski turar-joy binosi edi. U yirik, kulrang, to‘rtburchak shakldagi, qora ramkali derazalari va og‘ir, bema’ni uslubda qurilgan baland peshtoqli imorat edi.
Bino vestibyulida zulmat va sukunat hukm surardi. Bu yerda kechalari arvohlar paydo bo‘lishiga ishongandek tuyulardi, lekin devorlarda na qadimgi yozuvlar, na haykallar bor edi. Faqat eskirgan shift, yaroqsiz holga kelgan devor qoplamalari va atrofga yoyilgan begona hid. Yo‘lakdagi eski rezina qoplama ustiga tashlangan qalin gilam tufayli qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
Jimin astagina atrofga nazar tashladi. Uyning ichkarisida kichik bog‘ bor edi, tropik palmalar bir-biriga suyanib turar, yon tomonida esa binoning ichki ofisi va telefon kommutatori ko‘zga tashlanardi. Stol ortida o‘tirgan qariya esa unga mutlaqo e’tibor bermadi.
Hongdae hududidagi bu kabi joylarda tartib keskin edi. Mehmonlarni shunchaki ichkariga qo‘yishmas, avval liftga chiqishdan oldin qayerga va kimning oldiga kelganini tekshirishardi. Lekin bu yerda bunday qoidalar amal qilmayotganga o‘xshardi.
Jimin buni g‘alati qarshiladi, ammo o‘zini sezdirib qo‘ymaslik uchun shunchaki lift eshigi tomon yo‘naldi. Biroq ustun ortidan eski jigarrang kostyum kiygan, bosh kiyimini ko‘z ustiga bostirgan bir kishi paydo bo‘ldi. U oldinga chiqib, Jiminga yaqinlashdi.
— Kimni izlayapsiz yoki shunchaki atrofni kuzatmoqchimisiz? — uning ovozi dag‘al, shubha aralash edi.
Jimin nigohini tik qaratdi. Erkakning yuzi dumaloq, terisi yelimsiq edi, mayda tomirchalar tarqalgan, sovuq nigohli ko‘zlari esa unga sinchiklab boqardi. Uning qalin mo‘ylovi og‘zini deyarli to‘sib turardi. Qanday bo‘lsa, aynan shunday tasvirga loyiq edi: nafaqaga chiqqunicha qancha chaqirilmagan mehmonlarni do‘pposlagan sobiq politsiyachi.
— Mehmon bo‘lib keldim, — dedi Jimin sokin ohangda. Uning lablarida yengil tabassum paydo bo‘ldi, ammo bu hech qanday ta’sir o‘tkazmadi.
— Bizda barcha mehmonlar qayd etiladi. Siz kimniki izlayapsiz?
Erkak bu savolni xuddi Seul politsiyasining tekshiruvi kabi sovuq ohangda berdi. Ammo tajribasizlik yoki shoshqaloqlik sezilmasdi. Jiminga esa buni tushunish qiyin emasdi.
Jimin hamyonidan besh ming vonlik kupyura chiqarib, posbonga ko‘rsatdi. U to‘ladan kelgan, dag‘al yuzli odam bo‘lib, ko‘zlarida pulga bo‘lgan xirs zohir edi. Uning lablari ostida po‘stloq tildek ko‘rinadigan narsa og‘zining bir burchagidan ikkinchi burchagiga harakatlanib turardi. Jimin pulni uzatdi.
Nikotindan sarg‘aygan qalin barmoqlar pulni darhol siqib oldi. Bu yillar davomida shakllangan shartli refleks edi.
— Shunchaki hazillashmoqchi edim, — dedi Jimin.
— Ko‘p qolmang, — posbon ogohlantirgan ohangda gapirdi. — Bu binoda o‘zingizni xo‘jayin deb o‘ylamang. Shunchaki... sizni payqamay qoldim.
U shunday deb orqaga chekina boshladi. So‘ng to‘xtadi va gazeta o‘qiyotgan boshqa bir kishiga shubhali nigoh tashladi. Lift eshigi ochilganda, Jimin posbonning kimdir oldiga borayotganini ko‘rishga ulgurdi. Shubhasiz, u endi foydani kim bilandir bo‘lishmoqchi edi.
Jimin to‘rtinchi qavatga ko‘tarildi, uzun yo‘lak bo‘ylab yurib, 415-raqamli xonani topdi va eshik qo‘ng‘irog‘ini bosdi. Ichkaridan baland ovozda musiqa eshitilib turardi. U qo‘ng‘iroq tugmasini bosganida, tovush yana ham balandlashdi, lekin hech kim eshik ochmadi.
Biroz kutib, yana tugmani bosdi. Hali ham hech qanday javob yo‘q. Shunda u tugmachani yanada qattiqroq bosdi. Bir zumda musiqa ovozi to‘xtadi. Keyin esa eshik shiddat bilan ochildi.
Jiminning qarshisida qizil ko‘ylak kiygan, novcha, sarğish sochli yigit turardi. U jilmaydi. Uning uzunchoq, oppoq yuziga ko‘z tashlagan Jiminga go‘yo u bu insonni oldin ham ko‘rgandek tuyuldi. Uning sariq tusli ko‘z qorachig‘lari esa xuddi ikkita yaltiragan tanga kabi porlab turardi.
— Salom, — dedi u past va shikastlangan tovushda yigit. — Qõnğiroqni chalgan sizmisiz?
— Agar men bo‘lmasam, demak, arvoh bosgan bo‘lsa kerak, — dedi Jimin unga diqqat bilan tikilar ekan.
Yigitning ko‘zlaridagi ifodaga qarab, u og‘ir narsa chekkanini darhol anglash mumkin edi. Shu sabab, hushyor turish va har bir harakatni nazorat qilish kerak edi.
— Shunday deysizmi? Men ham hazil qilishni yaxshi ko‘raman, — dedi yigit mayin tabassum bilan.
Ammo bu tabassum bir lahzada o‘tkir harakatga aylandi. Uning qo‘li tepaga ko‘tarildi. Orqasida turgan eshik shivirlay ochilib, nimadir sharp bilan menga qarab uchdi. O‘zimni chetga olishga ulgurdim. Yigitning zarbasi aniq yetib kelmadi, lekin u xuddi pichoqni ishlatmoqchi bo‘lgandek edi. Bir soniya ichida, u menga yana tashlanmoqchi bo‘ldi, ammo men undan oldin zarb berdim. Qattiq musht bilan tumshug‘iga urdim.
U og‘riqdan egilib ketdi, shu zahoti qadam bosishga hojat ham qolmadi. Shu lahza men ichkariga o‘tib oldim.
Xonaga o‘rnatilgan qandaydir og‘ir, dimog‘ni qitiqlovchi hid menga urildi. Bunday sassiq hid xuddi ko‘p vaqt davomida shamollatilmagan, ichkarisida axloqsizlik uy qurib olgan joylardagina uchrardi. Xonaning ichi esa butunlay to‘zg‘ib yotardi: sinib yotgan idishlar, yiqilgan metall mebellar, singan oynalar... Go‘yo bu yerda ikki nafar kuchli erkak mushtlashgandek. Stol yonboshlab yotardi, uning chekkasi singan deraza oldiga tiralib qolgan edi.
Mebel va betartiblikni hisobga olmasa, xona deyarli bo‘m-bo‘sh edi.
Jimin gilam ustidan yurdi. Gilam ustida chiziqchalar qoldirilgan edi, ularning yonida chiroq eglib turardi. Deraza pardalari esa yopiq edi.
Karavotda oq-malla sochli qiz yotar edi. Uning bo‘ynidan pastga ingichka tilla zanjir osilib turardi. U yosh, ozg‘in va charchoqdan mutlaqo holdan toygan edi. Kir va ğijimlangan choyshablar ostida yotgani uning ko‘rinishini yanada ayanchli qilardi. Shishgan lablari esa kimdir uni yaqinda urganini aniq ko‘rsatib turardi. Yelkalari va bo‘yinida ko‘karish va kesilgan joylar bor edi.
Biz indamay bir-birimizga qarab qoldik. U meni ko‘rib hayratga tushmadi, hatto qimirlab ham qo‘ymadi. Ko‘zlarida ma’nosiz, charchagan tabassum paydo bo‘ldi. Xuddi bu ham unga ortiqcha yuk bo‘lgandek.
Men unga biror aqlli taklif aytishga hojat yo‘qligini tushundim. Endi bu xonada sodir bo‘ladigan voqealarga shunchaki guvoh bo‘lish qolgan edi.
Jimin o‘sha qizni ko‘tarib chiqishiga to‘g‘ri kelishini tushunib yetdi. U hatto qimirlay olmayotgan edi.
—Agar mehmonxona xodimlari uni shunday holatda ko‘rsa, nima bo‘ladi? Biror so‘z izohlashga ham hojat qolmaydi, albatta.
Deraza yonida ikkinchi karavot turardi. Jimin shoshib uning to‘shagini sudrab oldi va qizni ehtiyotkorlik bilan yotqizdi. Uning yuzlari qog‘ozdek oqarib ketgan, ko‘zlari esa botqoqqa botib ketgandek, hech qanday his-tuyg‘u yo‘q edi.
— Yura olasanmi? — Jiminni ohangida shoshqaloqlik sezilib turardi. — Agar harakat qila olmasang, ko‘tarib ketaman.
Qiz unga hamon ma’nosiz boqdi. Og‘zidan e’tirozga o‘xshash biror narsa chiqmadi, biroq jilmayish ham yo‘qolgan edi. U hatto o‘zini bir joyda tutib turishga ham zo‘rg‘a urinar, xuddi hushining so‘nggi uchqunlarini ushlab qolish uchun jon-jahdi bilan kurashayotgandek edi.
Jimin qizning ustiga engashib, qo‘llarini yelka va tizzasi ostidan o‘tkazdi. Yengil tanaga ega bo‘lsa ham, u butunlay bo‘shashib yotganidan, ko‘tarish oson bo‘lmadi. U qizni qo‘llariga olib, sekin ko‘targan edi...
Shu onda qiz birdan hushyor tortdi.
Jimin nimani ham anglab yetardi? Qiz uni bo‘ynidan mahkam quchoqlagancha o‘ziga tortib yubordi! Muvozanatini yo‘qotgan Jimin karavotga ag‘anab tushdi. Hamma narsa shu qadar tez sodir bo‘ldiki, Jimin o‘zini nazorat qila olmadi. Qiz esa uni qo‘l-oyoqlari bilan chirmab olganidan qimirlay olmay qoldi.
Jimin unga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin qiz juda kuchli edi. Jimin undan qutulish uchun biror narsaga tayanmoqchi bo‘ldi, ammo bu imkonsiz edi. Shu payt ular birga polga qulab tushishdi. Jiminning orqasi qattiq urildi, tishlari tarsillab ketdi.
Qiz esa vahshiylarcha harakat qilar, jon-jahdi bilan Jiminni mahkam ushlab olishga intilardi. Bir necha bor uning yuziga zarba berdi, hattoki, burnini jarohatlamoqchi bo‘ldi. Jiminning sabri tugab, ichida nimadir yorildi.
Ko‘z oldida qorong‘i chiziqlar paydo bo‘ldi.
— Yetar! — uning ovozi hayqiriqqa yaqin chiqdi.
Jimin qizga shunday zarba berdi-ki, u esankirab qoldi. Nafasi ichiga tortilib, og‘zini ochdi. Jiminni qo‘yib yubordi.
Qiz yerda qimirlamay yotar, ko‘zlari zulmatga cho‘mgan. Ammo uning qo‘llari hamon Jimin ushlab turgan joyda issiq iz qoldirgandek edi...
Xona ichida havo tiqilinch edi. Deraza ochiq turgan bo‘lsa-da, tashqaridan kirayotgan shabada juda past, deyarli sezilmas edi. Qorong‘ulik butun shaharni qamrab olgan, derazadan tashqariga qaralsa, uzoqda miltirab turgan chiroqlar xuddi dengiz tubidagi marvariddek ko‘rinardi. Osmonda esa oy mayin nurlarini sochib, tunning jimjitligiga o‘zining so‘nggi so‘zini aytayotgandek edi.
Gyuri divanda cho‘kib o‘tirardi. U asta-sekin labini tishlab, ko‘zlarini deraza ortidagi tunga tikkancha bir qo‘li bilan bo‘ynidagi ingichka zanjirni o‘ynardi. Uning yuzi qattiq tortilgandi, xuddi ichidagi g‘azabni bosishga harakat qilayotgandek. U oppoq, yengsiz ko‘ylak kiygan bo‘lib, uning chiroyli uzun sochlari yelkasiga yoyilib tushgandi. Qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, barmoqlarini asabiy qimirlatardi.
Yonida opasi o‘tirardi. U jiddiy qiyofada, lekin sokin holda edi. Uning ustida qora pidjak va tor shim bo‘lib, jingalak sochlari tartibli qilib yelkasiga tushgandi. Xuddi chigallashgan voqealardan charchagan odamdek ko‘rinardi. Qo‘lida esa chashka choy bor edi. Choy ancha sovib, bug‘lanishi kamayib ketgandi.
— Bu odamni topishim kerak, — dedi Gyuri past, ammo qattiq ovozda. Uning ovozi titrab chiqdi, lekin ichida o‘t borligi yaqqol sezilardi.
— Kimni? — opasi chashkani stolga qo‘yib, unga tikildi.
— Park Jimin, — deya tishlari orasidan siqib chiqardi Gyuri. — Mening loyihamni o‘g‘irlab, Yoongining qo‘liga topshirgan odam shu!
Opasi bir muddat jim qoldi. Tashqaridan shamol esib, deraza pardalarini ohista tebratdi. U asta-sekin boshini chayqab, nafasini chuqur oldi.
— Gyuri, — u sekin gapirdi, ovozi sokin, ammo qat’iyatli edi. — Men bu ishni o‘zim hal qilaman. Sen buni o‘ylab o‘zingni qiynama.
— Sen hech narsa qilmay, tinch o‘tirasan, — opasi so‘zini qattiqroq qilib aytdi. Uning ko‘zlari sovuq va aniq qarardi. — Agar bu insonni topish kerak bo‘lsa, men topaman.
Gyuri unga qarab, so‘zsiz qoldi. Shu payt tashqarida daraxtlar shovulladi, oy nuri deraza oynasiga tushib, ularning soyalarini devorga chizgandek tasvir qoldirdi. Xona ichidagi sokinlik esa tobora og‘irlashib borardi.
Xona ichidagi og‘ir sukunat telefondan chiqqan vibratsiya ovozi bilan buzildi. Gyuri dastlab e’tibor bermadi, lekin begona raqam ekranda miltillab turganini ko‘rgach, ko‘zlarini qisib, telefonga qo‘l uzatdi. Unga begona raqamlar tez-tez qo‘ng‘iroq qilavermasdi. Balki bu ham shunchaki navbatdagi reklama yoki noto‘g‘ri terilgan raqamdir? Lekin yuragi allanechuk notinch urayotgandek tuyuldi.
U yengil xo‘rsinib, ekran o‘rtasidagi yashil tugmachani bosdi.
Chuqur nafas olish, so‘ng qandaydir hazilomuz jimlik. Keyin... sovuq, bir oz masxaraomuz, lekin negadir xotirjam ovoz eshitildi.
— Voy, mening bechora qorako‘zim. Hali ham hayotmisan?
Gyurining yuragi shuv etib ketdi. Shu zahoti mushtlarini mahkam tugdi, ko‘zlari yalt etib yonida o‘tirgan opasiga qaradi. Opasi ham unga qiziq qarab turgan edi.
— Yoongi… — Gyurining lablari bir muddat titrab turdi. U shok holatidan chiqishga urindi. — Senga nima kerak?
Ovoz o‘zgarmadi, aksincha, yanada yengil, beparvo ohangga kirdi.
— Hm… shunchaki, senga achinib qoldim. Bilasan, loyihang juda zo‘r chiqibdi. Endi o‘zing shunday ajoyib ish qilganingni ko‘rib, tamom bo‘layotganingni tasavvur qilib turibman. Nima, hozir yig‘lab o‘tiribsanmi?
U kuldi. Bu kulgi Gyurining asabini battar buzdi. Yuragi gupillay boshladi, lekin u hissiyotlarini tiyishga harakat qildi. Nafrat bilan lablarini tishlab, nigohini derazaga qaratdi. Tashqarida tun sukunati cho‘kkan, daraxtlarning uzun shoxlari oynada o‘ynab, xonani yanada g‘amginroq qilayotgandek edi.
— Men yig‘layotgan bo‘lsam ham, bu kulging bilan emas. Sen qanchalik yutganingni o‘ylab zavqlanayotganingni bilaman. Lekin Yoongi, — u chuqur nafas oldi. — Men sendan nafratlanaman.
Telefonning narigi tomonida yana jimlik cho‘kdi. Keyin esa yana o‘sha beparvo, zavqli ohang:
— Qiziq… odam faqat yoqtirgan insonidan nafratlanadi, bilasanmi?
Gyuri qattiq tishlarini g‘ijirladi.
— Bu ahmoqona, Yoongi. Sen bir narsani unutma: men sendan oldin ham bunday past odamlarni ko‘rganman va ulardan ham kuchli bo‘lishga o‘rganganman.
— Demak, hali sindirilmading? — Yoongi yana kuldi. — Unda yaxshi. Ishoning, qorako‘zim, men bu ishni oxirigacha yetkazaman.
Gyurining yonida o‘tirgan opasi ham barchasini eshitib turardi. U asta stoldagi chashkasini olib, jimlikda yana bir marta choydan ho‘pladi. Uning yuzida hech qanday hissiyot yo‘q edi, lekin ko‘zlari allaqachon teran fikrlarga to‘lib, nimanidir rejalashtirayotgandek chaqnardi.
Gyuri esa chuqur nafas olib, lablarini qattiq siqdi. Keyin qattiq, ravon ovozda gapirdi:
— Qara, Yoongi. Men senga nima qilishingni buyurolmayman. Lekin sendan qo‘rqmayman ham. Shuni bilib qo‘y.
Telefon ovozi keskin o‘chganday bo‘ldi. Jimlik. Keyin esa Yoongining biroz sokin, lekin baribir zavqli ovozi eshitildi:
— Juda yaxshi. O‘yin endi boshlanmoqda, qorako‘zim.
U yana kulib, go‘shakni qo‘ydi.
Xona yana jim bo‘ldi. Lekin bu endi oddiy jimlik emasdi. Bu — bo‘ronga aylanishi kutilayotgan tushingday g‘alati og‘ir jimlik edi.