𝐃𝐞𝐬𝐭𝐢𝐧𝐞𝐝 𝐭𝐨 𝐛𝐞 || 𝐉𝐤
Jungkook o‘z ofisida o‘tirib, yig‘ilishga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. Shu payt unga xotini, Miss Ava qo‘ng‘iroq qildi. Ava esa xotini telefoniga to‘liq kirish huquqiga ega ekanini bilmasdi. Xotinining shaxsiy hayoti muhim emasmi? Yo‘q, Jungkook o‘zining shaxsiy hayotiga kelganda haddan tashqari ehtiyotkor va egalik hissi kuchli edi.
U allaqachon xotini uni telefoniga "pastkash" deb saqlaganini ko‘rib ulgurgan edi, ammo bundan jahli chiqish o‘rniga, aksincha, uning bu jasorati uni hayratga soldi.
Ammo baribir… Nega u Jungkookni pastkash deb o‘ylaydi? Axir u unga telefon, boshpana, oziq-ovqat va tinch hayot kechirishi uchun zarur bo‘lgan hamma narsani taqdim etmadimi? Ha, to‘g‘ri, u xotini! Lekin Jungkook hatto o‘z ukasiga ham hurmat ko‘rsatmaydi, unda xotiniga qanday munosabatda bo‘lishi mumkin?
U bularning barchasini hurmatli otasi shunday buyurgani uchun qildi. U shu fikrlar og‘ushida o‘tirar ekan, kutilmaganda eshik taqilladi. Ruxsat berganidan so‘ng kotibasi ichkariga kirib, dedi:
— Janob Jeon! Jeon Hanyen shu yerda, uni ichkariga kirishiga ruxsat berasizmi?
Jungkook qisqagina bosh irg‘adi. Uning onasi bilan yashagan ukasi bu yerga yana qandaydir iltimos bilan kelgani aniq edi.
Hanyen yuzida yoqimli tabassum bilan ichkariga kirdi va Jungkookning ro‘parasiga o‘tirdi.
— Jeon, hyungim! Qalaysiz? — dedi u xushmuomalalik bilan. Jungkook biroz xushchaqchaqlikni sezdi, ammo ukasining asl niyati nima ekanini yaxshi bilar edi.
Axir, u ham onasi kabi edi — o‘zini o‘ylaydigan, egoist va manipulyativ.
Onasi otasini qanday aldagan bo‘lsa, Hanyen ham akasini aldashni o‘ylardi. Biroq, Jungkook undan kattaroq va tajribaliroq edi.
Jungkook yengilgina kulimsirab, gap boshladi:
— Xo‘sh, men qanday ekanimni senga aloqasi yo‘q. Asosiy maqsadingni ayt, chunki men sening befoyda gaplaringga vaqtim yo‘q.
U akasiga hatto qarab ham qo‘ymadi.Hanyen tishlarini mahkam qisdi, ammo baribir soxta tabassum bilan gap boshladi.
— Men faqat sen haqingda qayg‘uraman, aka. Eshitishimcha, sen turmush qurgan ekansan... bizga hech narsa demasdan?
Jungkook chap qoshini keskin ko‘tarib, sovuq ohangda so‘radi:
— Uylanishim uchun sendan ruxsat so‘rashim kerakmi? Yoki xohlagan ishimni qilolmaymanmi?
Hanyen noqulay kulib, boshini yon tomonga qimirlatdi.
— Yo‘q, men shunchaki kelinoyimni ko‘rmoqchi edim. Onam ham shuni xohlagan bõlardi agar tirik bõlganida kelini kimligiga qiziqib hoziroq uyingizga borib kõrargan bõlardi afsuski onam hozir oramizda yõq.
Jungkook qalamini sekin stolga qo‘ydi va shubha bilan so‘radi:
Hanyen muloyim ohangda dedi:
— Nega bo‘lmasin, Hyung? Axir men akamning ayol tanlashdagi didini qanday ekanligini ko‘rishni xohlayman.
Jungkook kulib yubordi:
— Bunga hojat yo‘q. Endi ketishing mumkin.
Jungkook ukasining niyatini darhol tushundi. Axir u xotinini manipulyatsiya qilib, undan ajrashishga majburlamoqchi emasmi? Ammo ular hali bilishmaydi—bu nikoh majburiy.
— Voy, Julie! Men butunlay unutibman! — dedi Ava asabiy ohangda, xonasida u yoqdan bu yoqqa yurarkan. — Bu yerga kelganimga haftalar bo‘ldi, lekin tanlovni butunlay esdan chiqaribman! Men unga qatnashishim kerak, nima qilsam bo‘ladi?
U pazandachilik musobaqasi haqida qayg‘urardi. Har yili qatnashardi, ammo bu yil vaziyat boshqacha edi. Endi u nima qilishi kerak? O‘sha qo‘pol erining ruxsatini so‘rashimi? Axir u xavfli ko‘rinadi va aslida bundan ham battarroq...
— Senikiga boraymi? Ruxsat so‘rab ko‘raman, u albatta rozi bo‘ladi — dedi Julie xotirjam ohangda. Bu esa Avani kuldirib yubordi.
— Sen uni kim deb o‘ylayapsan o‘zi? Xo‘p, kel! Bir urinib kõr balkim uni kõndira olarsan
Hali ham asabiy va xavotirdaman. Nihoyat, Julie bu yerga keladi, u albatta menga yordam beradi.
Bir xizmatkor eshikni taqillatdi va ichkariga kirdi:
— Miss Ava, kimdir sizni so‘rab keldi. Biz uni ichkariga qo‘ydik, chunki u sizning raqamingizni bilar ekan va o‘zini eng yaqin do‘stingiz deb tanishtirdi. Ismi Julie. Uni ichkariga qo‘yaylikmi?
Men xursand bo‘lib bosh irg‘adim.
— Janob Jeonga xabar beraymi? — deb so‘radi xizmatkor. Shu zahoti yuragim g‘ash bo‘ldi. U g‘azablanmaydimi?... Julie shu yerda, u menga yordam beradi.
— Yo‘q, ketavering, — dedim asabiy jilmayib. Shu payt "shiq" etgan ovozni eshitdim. Darhol karavotdan sakrab tushib, yalangoyoq holda eshikka yugurdim.
— Seni sog‘indim! — dedim Julie’ni quchoqlab, uni mahkam o‘zimga tortarkanman. Uni xuddi bir necha yildan beri kõrmagandek mahkam quchoqladim. U palto va ko‘ylak kiygan edi. Nega?
Birdan quloqlarimga dag‘al ovoz eshitildi...
— Meni sog‘indingmi? Unday bo‘lsa, oldinroq kelishimni aytib qo‘yishing kerak edi, axir!
Ortga tisarilishimga sal qoldi, biroq u meni mahkam quchoqlab, yuzini bo‘ynimga yashirdi.
Issiq nafasi umurtqa pog‘onamdan titroq o‘tkazdi. U belimdan mahkam ushlab, burun uchini yelkamga ishqaladi.
U past ovozda "Gapir, Lola" deb g‘udrandi. Yonoqlarim qizarganidan yonib ketayotgandek edi. Lablarim bir nimadir deyishni xohlardi, lekin og‘zimdan hech narsa chiqmay qoldi.
U belimni qattiq siqdi. Qochishga harakat qilgan edim, ammo oldimdagi erkak meni shunchalik mahkam tutib olgandiki, hatto sakrashga ham kuchim yetmadi. Uning yuzini ham ko‘ra olmasdim, orqaga tortila ham olmasdim.
Qo‘llarim bilan uning mayin ipakdek sochlarini ushladim va biroz tartibsiz yulqiladim. Biroq bu harakatim uni menga yanada mahkam yopishtirdi. Shu ondayoq qilgan ishlarimdan pushaymon bo‘ldim. Nega u menga shunday teginyapti?!
Eng muhim savol: Julie qayerda?! U qayerga ketdi? Bundan tashqari, men qanday qilib Jeon Jungkookni Julie deb adashdim?!
Bundan tashqari, qanday qilib Jeon Jungkookni Julie deb adashdim? Yuzini ko‘rmasdan shoshqaloqlik bilan unga sakrab tushganimdan afsusdaman.
U meni sog‘ingan deb o‘ylayapti, shekilli. Uni sog‘inishim? Aslo! Ammo shuni ham inkor qila olmaymanki, undan uzoqlashishni istamayapman. Bu holat menga qandaydir iliqlik baxsh etmoqda.
— Janob Jeon, men sizni boshqa birov deb õylabman va adashbman
U to‘satdan bo‘ynimni tishlab oldi. Og‘riqdan ingrab yubordim.
— Kim? Meni kim bilan adashtirding?
Nihoyat, u asta orqaga chekindi. Ammo men faqat uning ko‘zlarini ko‘rdim – qop-qora okeanday chuqur va sirli. Lekin u meni qo‘yib yubormadi. Qo‘llari hali ham belimni arqonday o‘rab turgan, yuzi esa menikidan bir necha santimetr uzoqlikda edi.
Go‘yo u meni yutib yuboradiganday tuyulardi.
— Gapir, Jeon Ava, — dedi u past ovozda.
"Jeon Ava?" Uning ko‘zlarida qiziqish va tushuntirib bo‘lmas boshqa bir narsa bor edi.
U qoshlarini xavfli chimirib, menga sinchkovlik bilan tikildi.
— Sen meni kim bilandir adashtirding...
— Julie! — Sen meni bir qiz bilan adashtirdingmi?
Quyi labimni tishlab, o‘zimni juda ahmoq his qildim.
— M-men uzr, shunchaki juda hayajonlandim...
Uning kulgisini eshitganimda boshimni ko‘tardim. Ammo darhol yuzidagi ifoda yana hissiz tusga kirdi.
— Hayajonlangan lola — dedi u eshikni ochib. Keyin chiqib ketdi.
Julie esa butun vaqt eshik oldida hamma narsani eshitib turgan ekan. U ichkariga kirgach, men hayratdan qotib qoldim.
U katta ochilgan ko‘zlari bilan menga qaradi.
— Nima? — Uning gapidan bo‘g‘ilib qoldim. Xayoliy? U juda xavfli, meni o‘ziga qaram qilishga urinayapti. U qanday qilib xayoliy bo‘lishi mumkin?!
— Ruxsat olishimiz kerak. Bor, uni chaqir, — dedi Julie hanuz shok holatda.
Men esa ko‘zlarimni keng ochdim. Bu xuddi sher qafasiga o‘z ixtiyoring bilan kirishdek edi.
— Nega o‘zing bormaysan? — dedim unga qarab.
U lablarini yarim ochdi, go‘yo so‘kinmoqchi bo‘lganday edi. So‘ng sochlariga qo‘l yugurtirib, istehzo bilan pichirladi.
— Ava, u sening ering, meniki emas! Agar u meniki bo‘lganida...hozirgacha meni sevib qolgan bõlardi
Ko‘zlarimni ikki marta pirpiratdim. Uning shunday gapirib yuborganini hazm qilish qiyin edi.
— Julie, sen ahmoqmisan? U juda, juda ham xavfli!
Julie qo‘llarimni ushlab, meni xonadan tortib chiqara boshladi.
— Borishing kerak, Ava! Bizga ruxsat kerak!
U qo‘llarini belimga o‘rab oldi.
— Men senga yordam beraman, bo‘ldi, yuraqol!
U ahmoqmi? Hayratdan karaxt bo‘lib, uning aytganini bajara boshladim. Ichimda o‘zim uchun duo qilardim.
Unga qaradim, go‘yo qo‘g‘irchoq so‘rayotgan boladek nigohimni tikdim.
U lablarini burib, ma’qullab ovoz chiqardi.
Men eshikni taqillatishim bilan u orqaga yurib, chap qo‘lini silkitib, menga omad tiladi. Ichim siqildi. Men tugadim...
Labimni tishladim, ammo ichkaridan sovuq ovoz eshitildi:
Eshikni ochdim… yoki u allaqachon ochiq edi. Umid qilamanki, u bizning suhbatimizni eshitmagan. Ichkariga kirdim va uni qulay uy kiyimida ko‘rdim. Nam sochlari peshonasiga tushgan, tizzasida noutbuk, doimiy ravishda nimadir yozardi.
Uning sovuqqon ovozi eshitildi. Asabiy jilmayib, unga yaqinlasha boshladim, lekin u birdan boshini ko‘tarib, nigohini menga qadadi. O‘sha o‘tkir nigoh yo‘limni to‘sib qo‘ygandek edi.
— Janob Jeon, sizdan bir narsa so‘ramoqchiman.
U yozishda davom etib, yengilgina ichki yonoqlarini tishladi.
— Gapiraver, allaqachon ruxsat bergandim.
Noqulaylikdan kulimsirab, yengil xirgoyi qildim.
— Aslida… men har yili bir musobaqada qatnashaman…
— Qaysi musobaqa? — u gapimni bo‘lib, nigohini qalbimgacha qadagancha so‘radi.
U chuqur nafas chiqarib, bosh irg‘adi.
Xursandligimdan sakrab yuborishimga sal qoldi.
Lekin birdan esladim… menga erkak sherik kerak edi! Har yili men bilan birga qatnashib kelgan Kai bu safar Julie bilan juftlik bo‘layotgan edi…
Julie bu safar musobaqaga qo‘shilmoqchi bo‘ldi va shuning uchun mening to‘rt yillik hamrohim Kai endi uning sherigi edi.
Jeon Jungkook… u mening hamrohim bo‘la olarmikan?Ikkilandim, ammo baribir so‘radim:
— Janob Jeon, siz oshpazlikni bilasizmi?
U yuqoriga qaradi va chap qoshini ko‘tarib, deyarli hukm qilayotgandek menga tikildi.
Asabiy jilmayib, javob qaytardim:
— Menga oshpazlik musobaqasi uchun hamroh kerak…
— Meni sening hamrohing bo‘lishimga nima majbur qilishi mumkin, lola?
Lablarim titradi, nima deyishimni bilmasdim. Ichimda yengil la’nat o‘qib qo‘ydim. Bu yaramas!
— Xo‘sh, ha, men oshpazlikni bilaman. Musobaqang qachon?
Ichimda umid uchqunlari paydo bo‘ldi. Hayajondan kaftlarimni bir-biriga urdim.
— Mayli, senga hamroh bo‘laman.
— Yana bir bor rahmat, janob Jeon! Ishingizni davom ettirishingiz mumkin.
Xursandchilik bilan xonadan chiqib ketdim. Yuragim raqsga tushardi, go‘yo atrofimga bahor gullari ochilmoqda…
Davomi bor...
𝐓𝐫𝐚𝐧𝐬𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐛𝐲: 𝑹𝒚𝒐𝒎𝒆𝒏_𝑮𝒚𝒖𝒓𝒊
𝐂𝐡𝐚𝐧𝐧𝐞𝐥:𝖣𝖺𝗋𝗄𝗅𝖺𝗇𝖽 𝖥𝖺𝗇𝖿𝗂𝖼