Enemy of My Heart
Tun shahar uzra qo'rg'oshinday og'ir cho'kkan edi. Port hududidagi eski omborxona zulmat bag'rida vahimali mahluqdek qad rostlagan, zang bosgan temir devorlari esa tinimsiz yangrayotgan o'q tovushlarini aks-sado qilib qaytarardi. Har bir portlash havoni larzaga solar, metallga tekkan o'qlar uchqunlar sachratib, qorong'ulikni bir lahzaga yoritib yuborardi. Atrofni porox hidi, tutun va nam betonning o'tkir isi qoplagan edi.
Jungkook oldingi safda turardi.Qora jangovar kiyimi tanasiga yopishgan, peshonasidan oqayotgan ter chakkasi bo'ylab sirg'alardi. Qo'lidagi qurol uzoq davom etgan otishmadan qizib ketgan bo'lsa-da, uning barmoqlari tepkidan bir lahza ham uzilmasdi. Nigohi sovuq va o'tkir edi , u har bir harakatni oldindan hisoblab, odamlariga qisqa, ammo qat'iy buyruqlar berardi.
-Chap qanotni bosim ostida ushlang! Hech kim oldinga o'tmasin! - uning buyruqlari o'q ovozlari orasidan ham aniq eshitildi.
Yillar davomida qon, xiyonat va o'lim orasida yashash Jungkookni o'zgartirib yuborgan edi. Bir paytlar oddiy inson bo'lgan yigit endi his-tuyg'ularini chuqur ko'mib tashlagan, faqat omon qolish va g'alaba qozonishni biladigan sovuqqon jangchiga aylangandi. U uchun bunday tunlar odatiy edi. Qo'rquv allaqachon yuragini tark etgan, uning o'rnini sovuq hisob-kitob egallagan edi.
Birdan qarama-qarshi tomondan ketma-ket o'qlar yog'ildi.
- Orqa tarafdan! -deya baqirdi jamoadoshlaridan biri.
Jungkook bir soniya ham ikkilanmadi. U beton ustun ortiga o'zini tashladi. Xuddi o'sha zahoti bir nechta o'q ustunga urilib, beton bo'laklarini havoga sochdi. Mayda parchalardan biri yuzini tirnab o'tdi, biroq u bunga e'tibor ham bermadi.
Nafasini sekin rostlab, qurolni qayta o'qladi.Yuragi ko'kragini kuch bilan urardi, ammo qo'llari titramasdi. Adrenalin tomirlarida alangaday oqayotgan bo'lsa-da, aqli g'oyat tiniq edi. U ustun chetidan ehtiyotkorlik bilan mo'ralab, nishonni ilg'adi va ketma-ket uch marta o'q uzdi. Qarama-qarshi tomondan bir kishi yerga quladi, qolganlari esa yashirinishga majbur bo'lishdi.
- Oldinga! Ularni chekinishga majbur qiling! - Jungkookning ovozi yana jarangladi.
U birinchi bo'lib panadan chiqdi. O'qlar uning atrofida hushtak chalib uchardi, ammo u go'yo bularning barchasiga ko'nikib ketgandek dadil harakatlanardi. Har bir qadami aniq, har bir o'qi mo'ljalga yo'naltirilgan edi.
Bu oddiy to'qnashuv emasdi.Bu port hududi ustidan hukmronlik qilish uchun boshlangan qonli urushning hal qiluvchi kechasi edi. Mag'lub bo'lgan tomon nafaqat hududni, balki obro'sini va kelajagini ham yo'qotardi.
Omborxonadan bir necha blok narida joylashgan tashlandiq binoning tomida qorong'ulik bag'riga singib ketgan bir siluet jim turardi.
Taehyung u go'yo tunning o'ziga aylangandek qimirlamas, faqat qo'lidagi binokl sekin harakatlanardi. Pastda avjiga chiqqan otishma alangasi va miltiq tovushlari uning yuziga onda-sonda yorug'lik tashlar, ammo nigohida zarracha hayajon yo'q edi. Sovuq, vazmin va sabrli.
Binokl ortidan u jang maydonidagi har bir harakatni sinchkovlik bilan kuzatardi. Kim qayerga yugurdi, kim panaga yashirindi, kim buyruq berdi barchasi uning xotirasiga birma-bir muhrlanardi.Shu payt uning nigohi bitta odamda to'xtadi.Qora kiyimdagi yigit.
U o'qlar yomg'iri orasida g'ayrioddiy chaqqonlik bilan harakatlanar, har bir qadami oldindan hisoblangandek aniq edi. Qo'lidagi qurol bir zum ham jimimas, ammo har bir o'qi behuda ketmasdi. U odamlariga buyruq berar, bir vaqtning o'zida jangning borishini ham nazorat qilardi.Taehyungning ko'zlari biroz qisildi.
-Demak... sen ekansanda Jungkook- deya pichirladi u lab chetida sovuq, deyarli bilinmaydigan tabassum paydo bo'ldi.
Bu ismni u ko'p eshitgan edi.Raqib tashkilotning eng yosh, ammo eng xavfli jangchilaridan biri. Hisobotlarda uning ismi doim qizil rang bilan ajratilar, har safar yoniga bir xil izoh yozilardi.
Binoklni sekin chetga qo'yib, u yonidagi qora matoga o'ralgan snayper miltig'ini qo'liga oldi. Sovuq metall kaftiga tanish og'irlik bilan joylashdi. Miltiqni ehtiyotkorlik bilan tayyorlab, nishongohni pastdagi jang maydoniga qaratdi.
Nishon markazida yana Jungkook paydo bo'ldi.
Barmog'i tetikka yengil tegib turardi.Biroq u shoshilmadi.
Taehyung odatdagidek avval kuzatardi. Jungkookning nafas olish ritmi... panadan chiqish vaqti... o'ng tomonga burilish odati... o'q uzgandan keyingi reflekslari...Har bir mayda tafsilot kelajakdagi jang uchun qimmatli ma'lumot edi.
Shamol binoning tomi uzra esib, uning qora sochlarini yengil hilpiratdi.Bir necha soniya sukut hukm surdi.So'ng Taehyung nishonni Jungkookning boshidan bir necha santimetr chetga surdi.
- Hozircha emas- dedi u sokin ovozda.Ko'rsatkich barmog'i tetikni bosdi.
Snayperdan otilgan yagona o'q tungi havoni yirtib o'tdi. O'q Jungkook tomon óchdi.Bu o'ldirish uchun emasdi.Bu ogohlantirish edi.Taehyung miltiqni sekin tushirdi. Nigohi hali ham pastdagi yigitda edi.
- Bu shunchaki birinchi dars, Jungkook- deya pichirladi u. - Keyingi safar qochishga ulgurmasliging mumkin.
Jungkook raqib safini yorib o'tib, omborxona eshigi tomon shiddat bilan yugurardi. Atrofda o'qlar tinimsiz hushtak chalib uchayotgan, portlashlar esa yeru ko'kni larzaga solardi. U eshikgacha yana bir necha qadam qolganini his qilib, tezligini oshirdi.Shu lahzada u yelkasida oģriq his qildi.
Keyingi ondayoq Jungkookning chap yelkasiga o'tkir og'riq sanchildi. Go'yo qizdirilgan temir tanasini teshib o'tgandek, butun vujudi larzaga keldi. Zarbaning kuchidan u muvozanatini yo'qotib, yerga qattiq yiqildi. Quroli qo'lidan sirg'alib bir necha metr nariga uchib ketdi.
- Snayper! Panaga! - deya baqirdi kimdir vahima bilan.
Otishma birdan tartibsiz tus oldi. Jungkookning odamlari darhol beton ustunlar va konteynerlar ortiga yashirinib, qayerdan o'q uzilganini topishga urinardi.
Jungkook tishlarini mahkam qisdi.Og'riq yelkasidan butun tanasiga taralayotgandi. U yarasini changalladi. Issiq qon kafti orasidan sizib chiqib, qora kiyimini ho'llay boshladi.Bir necha soniya davomida u faqat og'riqni his qildi.
So'ng asta-sekin anglab yetdi o'q yuragiga emas,boshiga ham emas,hatto asosiy arteriyani ham shikastlamagan.Bu zarba uni o'ldirish uchun emasdi.Bu ataylab hisoblab otilgan o'q edi.
Jungkook chuqur nafas olib, og'riqni yengishga urinarkan, boshini sekin ko'tardi. Instinkt unga o'q kelgan tomonni izlashni buyurardi.Nigohi qorong'u osmon fonida ko'tarilib turgan eski binoning tomiga qadaldi.
Va u yerda bir lahzaga bo'lsa ham, kimnidir ko'rdi.Qorong'ulik bag'rida harakatsiz turgan baland siluet.
Shamol qora kiyimining etagini yengil hilpiratardi. U qimirlamas, xuddi pastdagi qirg'inni tomosha qilayotgan tomoshabindek sokin turardi.Ammo masofa juda uzoq edi.Jungkook uning yuzini ko'ra olmadi.Ko'zlari qanday rangda ekanini ham.Hatto erkakmi yoki ayolmi, buni ham aniq ajrata olmadi.Faqat bir narsani his qildi.O'sha noma'lum odam istasa, uni ayni damning o'zida o'ldira olardi lekin o'ldirmadi.
Bu savol miyasi ichida qayta-qayta jaranglardi.
Jungkook hayoti davomida ko'plab dushmanlar orttirgan edi. Ularning hech biri imkon topib turib, uni tirik qoldirmagan bo'lardi.Demak bu odamning boshqa maqsadi bor edi.
Jungkookning nigohi hanuz tomdan uzilmasdi.Xuddi o'sha payt siluet sekin ortga bir qadam tashladi.Qorong'ulik uni asta-sekin o'z bag'riga yutdi.Bir necha soniyadan so'ng tomda hech kim qolmagandek edi.Faqat tungi shamol va uzoqdan eshitilayotgan o'q tovushlari.
Jungkook esa qonayotgan yelkasini ushlagancha o'sha bo'sh tomga tikilib qoldi.
Jungkook xususiy kasalxonaning alohida palatasida yarim yotgan holda, yostiqqa suyangancha o'tirardi. Oqartirilgan devorlar, antiseptikning o'tkir hidi va tibbiy uskunalarning bir maromdagi ovozi tashqaridagi qonli tun bilan mutlaqo zid edi.
Chap yelkasidagi yara qalin bint bilan bog'langan bo'lsa-da, bintning oq matosi orasidan xira qizil dog' asta-sekin kengayib borardi.
Palata ichida uning eng ishonchli odamlari jim turishardi. Hech kim baland ovozda gapirishga jur'at etmasdi. Ularning nigohida xavotir va g'azab aralashib ketgan edi.Deraza yonida esa Jimin turardi.
Bolalikdan Jungkook bilan birga ulg'aygan, eng yaqin do'sti va eng ishonchli o'ng qo'li.
U qo'llarini ko'ksiga chalishtirgancha bir muddat indamay Jungkookga tikilib turdi. So'ng chuqur xo'rsinib, uning yoniga yaqinlashdi.
- Ahvoling qanday? - dedi u past ovozda.Jungkook nigohini derazadan uzmay javob berdi.
Jungkook yelkasidagi og'riqni sezdirmaslik uchun jag'ini mahkam qisdi.
- Ikki haftada yana safga qaytaman.-Jimin boshini chayqadi.
- Sen har doim o'zingni temirdan yasalgan deb o'ylaysan.
Jungkook kulmadi.Uning xayoli butunlay boshqa yerda edi.Ko'z oldidan yana o'sha manzara o'tdi qorong'i tom harakatsiz siluet.Va o'lim olib kelishi kerak bo'lgan, ammo ataylab yelkasiga tekkan yagona o'q.
Bu savol uning xayolini tinch qo'ymasdi.Agar bu oddiy snayperchi bo'lganida, u ikkinchi imkoniyat bermasdi.Demak, o'sha noma'lum odamning o'z rejasi bor.Ehtimol, bu endigina boshlangan o'yin edi.Palata sukunatini eshikning taqillashi buzdi va eshik sekin ochildi.Ichkariga oq xalat kiygan yosh shifokor qiz kirib keldi.
Oq xalat ostidan to'q ko'k rangli tibbiy forma ko'rinib turardi. Tim qora sochlari silliq qilib orqaga yig'ilgan, faqat bir nechta nozik tolalar yuzining ikki chetiga tushib qolgan edi. Bo'ynidagi stetoskop uning har bir qadamida yengil tebranardi, qo'lidagi planshet va bemor hujjatlari esa uning ishiga qanchalik jiddiy yondashishini ko'rsatardi.Qiz palatadagi qurollangan erkaklarga bir zum ko'z yugurtirdi.Bir soniyaga ham cho'chimadi.
Go'yo bunday manzaralarni har kuni ko'rayotgandek xotirjam edi.U Jungkookning karavoti oldiga kelib to'xtadi va hujjatlarga qisqa nazar tashladi.
-Janob Jungkook- dedi u sokin, ammo qat'iy ohangda.-Men navbatchi shifokorman. Jarohatingizni qayta ko'rib chiqishim va bog'lamni almashtirishim kerak.
Jungkook nihoyat nigohini unga qaratdi.Qizning chehrasi mutlaqo xotirjam edi.Unda qo'rquv ham, hayrat ham yo'q edi.Bu esa Jungkookning e'tiborini tortdi.Palataga kirgan ko'pchilik uning ismini eshitishi bilan asabiylashardi.Ammo bu qiz go'yo uning kimligi umuman ahamiyatga ega emasdek, faqat navbatdagi bemoriga qarayotgandek muomala qilardi.
Jungkookning nafasi bir lahzaga ichiga yutilib qoldi.Palatadagi xira oq chiroq shifokor qizning ortidan tushib, uning atrofida mayin yorug'lik halqasini hosil qilgandek tuyulardi.
Bu fikr miyasidan chaqmoqdek o'tib ketdi.U ichida o'zini koyidi. Bir necha soat oldin snayper o'qidan omon qolgan yuragi endi esa mutlaqo begona qizni ko'rib, avvalgidan ham tezroq ura boshlagandi.
U bunday holatni umrida boshdan kechirmagan edi.Palata burchagida turgan yigitlar esa bir-birlariga hayrat bilan qarashdi.Ular Jungkookni yaxshi bilishardi.Uning yuzida qo'rquvni ham, hayratni ham ko'rish deyarli imkonsiz edi.Ammo hozir u shifokor qizga xuddi butun dunyoda undan boshqa hech kim yo'qdek tikilib qolgandi.
Jimin bunga uzoq chiday olmadi.U yaqinlashib, Jungkookning sog'lom yelkasiga yengil urdi.
Hech qanday javob bo'lmadi.Jungkook hatto ko'zini ham uzmadi.Shifokor esa odatdagi xotirjamligi bilan karavot yoniga kelib to'xtadi. Hujjatlarga qisqa nazar tashlagach, uning bog'langan yelkasini sinchiklab ko'zdan kechirdi.
So'ng boshini ko'tardi.Ularning nigohlari to'qnashdi.Jungkookning qoramtir, chuqur ko'zlari unga tikilib turardi.Qiz bu qarashni darrov sezdi.Faoliyati davomida u minglab bemorlarni davolagan edi.Kimdir og'riqdan yig'lardi,kimdir injiqlik qilardi,kimdir shifokorlardan qo'rqardi.
Lekin bu butunlay boshqacha edi.Bu yigit qo'rqqani uchun ham, jahli chiqqani uchun ham qaramayotgandi.U shunchaki... unga tikilib qolgandi.Shifokor ichida yengil kulimsiradi, ammo buni yuzida sezdirmadi.
U karavot yonidagi stulni ohista tortib o'tirdi, steril qo'lqoplarini kiyib, tibbiy qaychini qo'liga oldi.
- Janob Jeon-dedi u sokin va muloyim ovozda. -Endi bog'lovni yechaman. Biroz achishishi mumkin.
Jungkook hamon indamadi go'yo uning ovozi qulog'iga emas, yuragiga yetib borgandek edi.Qiz bir lahza kutdi ammo yana javob bo'lmadi.U qoshini yengil ko'tardi.
Baribir sukut palata ichida turgan yigitlarning lablari qaltiray boshladi.Ular kulgini zo'rg'a bosib turishardi.Shifokor qo'lqop kiyilgan kaftini Jungkookning ko'z oldida sekin silkidi.
Jungkook ko'zini pirpiratdi ammo baribir javob bermadi.Xonaga noqulay sukunat cho'kdi.Orqa tomonda turganlardan biri boshini egib, kulgisini yashirish uchun yo'talib qo'ydi.
Yana biri esa labini tishlab, yelkalari titrab ketmasligi uchun o'zini zo'rg'a bosib turardi.Jimin esa peshonasini kafti bilan ishqalab, chuqur xo'rsindi.
- Tamom... -deb pichirladi u. -Bizning sovuqqon boshliq ketdi.
U yana Jungkookning yelkasiga bu safar sal qattiqroq turtdi.
- Boshliq... doktor siz bilan gaplashyapti.
Jungkook xuddi muzdek suv sepilgandek birdan o'ziga keldi.Ko'zlarini bir necha marta pirpiratdi shundagina palatadagi hammaning nigohi o'ziga qadalganini sezdi.Va eng yomoni yuzi qizib ketayotganini his qildi.Bu holat deyarli hech qachon sodir bo'lmasdi.
Seul yerosti olamining eng xavfli tashkilotlaridan biriga boshchilik qiladigan Jungkook qo'rquvni ham, ikkilanishni ham bilmasdi.Ammo mana shu notanish shifokor qiz oldida u o'zini tajribasiz yigitdek his qilayotgandi.Qizning "Janob Jeon..." degan mayin ovozi haligacha quloqlari ostida jaranglab turardi.Go'yo butun miyasi bir lahzaga ishlashdan to'xtagandi.
Qiz qo'lini uning ko'z oldida yengil silkitganida esa, Jungkook beixtiyor yarim qadam ortga tortildi.Xuddi shirinlik o'g'irlayotib qo'lga tushgan bola kabi.Palata bir lahzaga jimib qoldi.
Keyin Jimin mushtini labiga tirab, yo'talgandek bo'ldi.Aslida esa kulgisini zo'rg'a ushlab turardi.Orqa tomonda turgan qo'riqchilardan biri butunlay deraza tomonga burilib oldi. Yelkalari sekin-sekin titrar, u kulmaslik uchun jon-jahdi bilan kurashayotgani yaqqol bilinardi.Yana biri labini tishlagancha boshini egib oldi.Hech kim bunday manzarani ko'rishni kutmagandi.Jungkook esa bularning barchasini sezib turardi.
Ichida o'zini ming marta koyidi.Qizning labidagi mayin tabassum esa vaziyatni yanada og'irlashtirdi.Yuragi yana tez ura boshladi.U chuqur nafas olib, tomog'ini qirib qo'ydi.O'zini qo'lga olishi kerak edi uoddiy bemor emas, U Jeon Jungkook.Yuzlab odamlar undan qo'rqardi.Birgina qarashi bilan odamlarning ovozi titrardi.
Shunday ekan, bitta shifokor qiz oldida nega o'zini bunchalik yo'qotayotganini o'zi ham tushunmasdi.U nihoyat gapirishga jur'at topdi.
Faqat bitta so'z,qisqa,sovuqqon lekin kutilganidek qat'iy chiqmadi.Ovozidagi ózgarishni Jimin darrov ilg'adi.U boshini quyi egib, kulgidan yana yo'talib yubordi.Qiz esa hech narsa bo'lmagandek xotirjam bosh irg'adi.
-Juda yaxshi-dedi u muloyim ohangda. -Demak, siz meni eshitayotgan ekansiz.
Jungkook indamay bosh irg'adi.
-Endi iltimos, ko'ylagingizni yelkangizdan biroz tushiring. Yarani tekshirishim kerak.
Bu gapni eshitishi bilan palatada yana sukunat cho'kdi.Jimin sekin ko'zlarini yumdi.
"Bugun boshliqning kuni emas..." deb o'yladi ichida.
Jungkook esa bir necha soniya qizga tikilib turdi, keyin noqulay xo'rsinib, ko'ylagining yoqasini asta yelkasidan tushirdi.Shifokor uning yarasiga yaqinlashib, ehtiyotkorlik bilan eski bog'lamni yecha boshladi.Uning qo'llari nihoyatda yengil va ehtiyotkor edi.Jungkook esa og'riqni emas yelkasiga tekkan nozik barmoqlarning iliqligini ko'proq his qilayotgandi.Bu esa uni o'q yarasidan ham ko'proq bezovta qilardi.
Hyejin steril qo'lqoplarini barmoqlariga mahkamroq o'tqazdi-da, Jungkookning yelkasidagi bog'lovni ehtiyotkorlik bilan yecha boshladi.
Har bir harakati aniq va ishonchli edi go'yo qo'llari nima qilishni o'zidan ham yaxshi bilgandek.
Jungkook esa karavot chetini mahkam ushladi.Bint yaraga yopishib qolgan joydan ajralganida o'tkir og'riq yelkasini kuydirdi. Jag' muskullari taranglashdi, ammo u bir marta ham ingramadi.
Hyejin yarani diqqat bilan ko'zdan kechirdi.Bir necha soniya sukut saqladi.So'ng xotirjam ohangda gap boshladi.
-Omadingiz bor ekan, janob Jeon.
U steril paxta bilan yara atrofidagi qonni artarkan, davom etdi:- O'q suyakka tegmagan. Yumshoq to'qimalarni teshib o'tgan, xolos. Chuqur jarohat, lekin hayot uchun xavfli emas. Tavsiyalarga amal qilsangiz, bir necha haftada ancha tiklanasiz.
Jungkookning nigohi esa hamon undan uzilmasdi.
Jungkook bir lahza jim qoldi.Ko'z oldiga yana o'sha
harakatsiz siluet paydo bôldi.
-Meni ataylab tirik qoldirishdi.
Hyejin qo'lidagi paxtani bir lahza to'xtatdi nigohlari to'qnashdi.
Jungkook darhol o'zini qo'lga oldi.Bu ayol shifokor edi.Uni bu ishlarning ichiga tortishga haqqi yo'q.
Hyejin unga bir necha soniya sinovchan nigoh bilan qarab turdi.Go'yo uning yolg'on gapirayotganini sezgandek.Ammo ortiq savol bermadi faqat yelkasini qisib, ishini davom ettirdi.
- Sizga o'xshagan odamlar ko'p o'ylaydi, shekilli.
Jungkookning lab chetida sezilar-sezilmas tabassum paydo bo'ldi.
Hyejin yangi steril bog'lovni ocharkan, mutlaqo xotirjam javob berdi.
-Kechasi otishmada yarador bo'lib, hech kimga tushuntirmasdan kasalxonaga kirib kelganlarni- dedi Hyejin yangi bog'lov tayyorlar ekan, ovozida yengil piching bor edi. — Bu shaharda sizga o'xshaganlar ko'p, Jeon janob. Har hafta kamida ikkitasini ko'raman.
Palata ichida turgan yigitlar bir-birlariga qarab qo'yishdi.Jungkook yengil kuldi.
-Demak, men õzgacha emas ekanman.
- Kasbiy nuqtai nazardan qaraganda, yo'q.
Jungkook boshini biroz egdi.Ko'zlari esa yana Hyejinning yuziga qadaldi.
- Lekin...-Jungkookning ovozi pastroq chiqdi.
- Ularning hech biri sizga menchalik yoqmagan bo'lsa kerak.
Palata ichidagi havo go'yo bir lahzaga qotib qoldi.Jimin asta ko'zlarini yumdi.
"Boshliq... rostdan ham shunday dedingizmi?"
Qo'riqchilardan biri labini tishlab, kulib yubormaslik uchun boshini burdi.Gyuri esa harakatini to'xtatdi.U sekin boshini ko'tarib, Jungkookga tikildi.Ko'zlarida hayratning juda nozik izi paydo bo'ldi.Bir necha soniya davomida hech kim gapirmadi.So'ng uning lablarida odobli, ammo vazmin tabassum paydo bo'ldi.
-Men bemorlarim haqida shaxsiy fikr bildirmayman.
U bog'lovni mahkamlar ekan, davom etdi:- Bu shifokorlik kasbining odob qoidalariga kirmaydi.
Jungkookning tabassumi kengaydi.
-Faqat aytmayapsiz doktor xonim.
Hyejin indamadi.Faqat oxirgi bintni mahkamlab, bog'lovni tekshirdi.Hammasi joyida ekaniga ishonch hosil qilgach, qo'lqoplarini yechib axlat qutisiga tashladi va o'rnidan turdi.
U planshetiga bir necha qayd yozdi.
- Ikki haftadan keyin nazorat ko'rigiga kelasiz. Ungacha og'ir yuk ko'tarmang. Yarani nam qilmang, dori-darmonlarni vaqtida iching va agar isitma yoki kuchli qon ketishi boshlansa, darhol shifoxonaga murojaat qiling.
Jungkook uning gaplarini eshitayotgandek edi.Ammo aslida u yana bir narsani o'ylayotgandi.
Demak, uni yana ko'rish uchun rasmiy sabab bor edi.
Hyejin planshetini qo'liga oldi, yozib bo'lgan qaydlarini yana bir bor ko'zdan kechirdi va hujjatlarni tartib bilan yig'ishtirdi.
-Unda men ketaman- dedi u odatdagidek xotirjam ohangda. - Dam oling. Bu sizning tiklanishingiz uchun eng muhim dori.
U eshik tomon bir necha qadam tashladi.
Jungkookning ovozi uni to'xtatdi.Hyejin eshik tutqichiga qo'l uzatgancha ortiga o'girildi.
Jungkook bir necha soniya jim turdi.O'zi ham nega bunday savol bermoqchi bo'lganini tushunmayotgandi.Lekin javobni bilishni istardi.
Hyejin qoshini yengil ko'tardi.
- Bu siz uchun shunchalik muhimmi?
Jungkook uning ko'zlariga tikildi.Bu safar nigohi hazilsiz edi.
Palatadagi yigitlar yana bir-birlariga qarab qo'yishdi.
Jimin esa jilmaydi va ichida óyladi."Endi bu ish jiddiylashdi."
Hyejin bir lahza ikkilanib turdi.So'ng mayin tabassum bilan javob berdi.
Jungkook ismni ichida bir necha marta takrorlagandek sekin bosh irg'adi.
Go'yo bu ismni unutib qo'yishdan qo'rqayotgandek, uni yana bir bor aytdi.
Hyejin odob bilan bosh irg'adi.
Shundan so'ng u eshikni ochdi.Palatadan chiqib ketarkan, oq xalatining etagi yengil hilpiradi.Eshik sekin yopildi.Xonaga sukunat cho'kdi oradan uch soniya o'tdi.Keyin Jimin chuqur xo'rsinib, qo'llarini cho'ntagiga tiqqancha Jungkookning yoniga keldi.Lablaridagi kinoyali tabassumni yashirishga ham urinmadi.
- Nima? - dedi Jungkook beparvo ohangda.Jimin boshini chayqadi.
- Unda nega menga bunaqa qarayapsan?
-Shunchaki... seni kuzatyapman.
- Men seni yigirma yildan beri bilaman.
U barmog'i bilan Jungkookni ko'rsatdi.
- Sen pichoq yeganingda ham qoshingni qimirlatmagansan. O'q yeganingda ham "hammasi joyida" deb yurgansan. Hatto raqib to'da boshlig'i bilan yuzma-yuz turganingda ham yuraging tez urmagan.
U bir lahza ataylab jim qoldi.Keyin kulimsirab davom etdi
- Ammo bitta shifokor qiz kirib kelishi bilan seni tanimay qoldim.
Palatadagi qo'riqchilar endi kulgilarini yashirmadilar.Kimdir kulib yubordi, yana biri esa boshini egib kulgisini bosishga urindi.Jungkook ularga sovuq nigoh tashladi.
Hech kim javob bermadi ammo kulgi to'xtamadi.Jimin esa yelkasini qisdi.
- Ismini ikki marta takrorlading.
-Rahmat ham aytding. Va eng yomoni...
Jimin labini tishlab kulgisini bosdi.
Palata ichida birdan kulgi ko'tarildi.Jungkook chuqur xo'rsinib, yostiqqa boshini tiradi.
- Hammangizni ishdan bo'shataman.
-Albatta- dedi Jimin kulgancha.- Lekin avval ikki haftadan keyingi nazorat ko'rigiga borishni unutmang.
Jungkook unga o'tkir nigoh tashladi.
Jimin aybsiz qiyofada qo'llarini ko'tardi.Ammo Jungkook uni allaqachon tushunib ulgurgandi.U yana eshik tomonga qaradi.Hyejin chiqib ketganiga bir necha daqiqa bo'lgan edi.
Shunga qaramay, uning mayin ovozi va kulimsiragan chehrasi hanuz Jungkookning xayolidan ketmayotgandi.